ตอนที่ 17 : ก้าวไปข้างหน้า หาใช่ถอยหลัง

“อย่าแม้แต่จะคิด!” (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) ในห้วงจิต เซินลั่วคำรามกึกก้อง รีบเร่งขับเคลื่อน วิชาแปรหยาง อย่างบ้าคลั่ง

ทันใดนั้น แสงสีแดงบางเบาก็เปล่งออกมาจากร่าง ก่อเป็น(@NameIsNovel)เกราะขัดขวางต่อสู้กับสิ่งลี้ลับที่(@NameIsNovel)มองไม่เห็นกำลังบีบ รัดตนอยู่

พร้อมกันนั้น กระแส พลังหยางบริสุทธิ์ ก็พลันไหลทะลักเข้าสู่ยันต์ขับภูต ที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)วาดด้วยโลหิตไว้บน อก นี่เป็น(@NameIsNovel)ครั้งแรกที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)พยายามใช้ยันต์เช่นนี้ แต่สถานการณ์บีบคั้นไม่เหลือทางเลือกอื่นแล้ว

ทว่า(@NameIsNovel)ผลลัพธ์กลับทำให้ใจเขา(@NameIsNovel)หล่นวูบ — นอกจากความรู้สึกร้อนผ่าวเล็กน้อยบน อกตรงที่(@NameIsNovel)ยันต์ปรากฏ ก็ไม่มี(@NameIsNovel)สิ่งใดเกิดขึ้นเลย [Source: NameIsNovel]

แต่ในฉับพลัน เซินลั่วกลับรู้สึกถึงความอุ่นวาบที่(@NameIsNovel)ดวงตา จากนั้นแสงตรงหน้าก็มืดลง ร่างเงาดำทมิฬหนึ่งปรากฏขึ้นต่อสายตา!

เงาร่างนั้นสูงราวหนึ่งจั้ง ผมยาวห้อยกรอมพื้น ปิดบังโฉมหน้าให้ไม่อาจมองเห็นได้(@NameIsNovel)ชัด มี(@NameIsNovel)เพียงดวงตาสีเลือด สองดวงส่องประกายเยียบเย็นชั่วร้าย พร้อมทั้งความละโมบกระหายชีวิตอันน่าสะทกสะท้าน

ขณะเดียวกัน แขนดำยาวพร่าเลือนดั่งหมอกควันของมัน ก็กำลังรัดลำคอของเขา(@NameIsNovel)แน่น!

“ผีจริงๆ …!”อ่านตอนต่อไปฟรี

ความหวาดผวาเอ่อท้นเต็มอก แม้หายใจแทบไม่ออก แต่สัญชาตญาณผลักดันให้เซินลั่วดีดเท้าถีบใส่เงาผีนั้นทันที

แต่ยังไม่ทันที่(@NameIsNovel)ปลายเท้าจะสัมผัส ร่างเงาก็แผดเสียงกรีดแหลมสะท้อนหู ก้องสะเทือนจนแก้วหูสั่นสะท้าน

ศีรษะของเซินลั่วพลันอื้ออึง ปราการแสงแดงรอบกายแตกร้าวกระจาย พลังร้อนวาบพลันพลุ่งออกมาจากดวงตา หู และ(@NameIsNovel)โพรงจมูก ทุกสิ่งที่(@NameIsNovel)มองเห็นแปรเป็น(@NameIsNovel)สีแดงฉาน สัมผัสทั้งหลายล้วนพร่าเลือน

ฝ่ามือเย็นเยียบที่(@NameIsNovel)รัดคอขยับบีบแน่นยิ่งกว่า(@NameIsNovel)เก่า ลมหายใจแทบขาดห้วง สติเลือนราง เท้าที่(@NameIsNovel)เหยียดออกแข็งทื่อกลางอากาศ ก่อนตกลงอย่างไร้เรี่ยวแรง

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] ท่ามกลางความพร่าเลือน เขา(@NameIsNovel)คล้ายได้(@NameIsNovel)ยินเสียงฟ้าคำรามกึกก้องเหนือฟากฟ้า ตามด้วยสายฝนกระหน่ำราวเทพพิโรธ พริบตานั้นเอง สติของเขา(@NameIsNovel)ก็ดับวูบไป…

…

ในห้วงความมืดมิด เซินลั่วรู้สึกราวกับถูกกลืนสู่ความว่า(@NameIsNovel)งเปล่าอันไร้สิ้นสุด ทุกสิ่งเงียบสงัด

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] เขา(@NameIsNovel)พยายามลืมตา แต่กลับเหมือนร่างกายมิได้(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ของตนอีกต่อไป เปลือกตาหนักอึ้งไม่อาจยกขึ้นได้(@NameIsNovel) แขนขาก็สิ้นเรี่ยวแรง ไม่อาจขยับแม้แต่น้อย…

เขา(@NameIsNovel)รู้สึกเลือนรางว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)บางสิ่งผิดปกติ แต่ด้วยความเมื่อยล้าลึกเร้น ที่(@NameIsNovel)เอ่อ ออกมาจากในกาย ก็ทำให้เขา(@NameIsNovel)เกิดความปรารถนาจะปล่อยตัวเองทิ้งไว้เช่นนั้น ไม่ต้องทำสิ่งใด นอนพักเฉยๆ เท่านั้น

แต่แล้ว เสียงแมลงตัวหนึ่งก็ดังแทรกทำลายความเงียบสงัด

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) เซินลั่วสะดุ้งเฮือก พลันลืมตาขึ้นทันที

ในลมหายใจถัดมา เขา(@NameIsNovel)ก็ถึงกับผงะหายใจแรงด้วยความตื่นตระหนก — ร่างของเขา(@NameIsNovel)กลับมาอยู่บนเส้นทางชนบทสายเล็กอีกครั้ง!

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) เส้นทางคุ้นตา ทุ่งนา หมอกกลางคืน ดวงจันทร์เสี้ยว… และ(@NameIsNovel)หมู่บ้านบนภูผาที่(@NameIsNovel)ถูกหมอกขาวปกคลุม พร้อมแสงไฟสลัวพร่าในระยะไกล

“ไม่ถูกต้อง! ความฝันจะสมจริงถึงเพียงนี้ไม่ได้(@NameIsNovel) และ(@NameIsNovel)ความจริงก็ไม่ควรจะเวียนซ้ำถึงเพียงนี้! ตกลงที่(@NameIsNovel)นี่มันอะไรกันแน่?”
เซินลั่วรีบยันกายลุกขึ้น ความคิดวนวุ่นไม่หยุด

เขา(@NameIsNovel)รีบระลึกถึงบางสิ่ง แล้วทรุดกายนั่งยองๆ ขุดดินลึกลงไป

แม้ผิวหน้าดินจะชื้นด้วยน้ำค้าง แต่ลึกลงไปกลับยังแห้งสนิท ทั้งที่(@NameIsNovel)ตอนที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)สลบไปนั้น เขา(@NameIsNovel)เห็นกับตาว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)สายฝนกระหน่ำลงมาอย่างหนัก แต่สภาพดินตอนนี้กลับไม่สอดคล้องกันเลย

เงยหน้ามองไปรอบๆ ก็ไม่พบร่องรอยของรอยเท้าใดๆ บนเส้นทาง แม้ก่อนหน้านี้เขา(@NameIsNovel)จะวิ่งขึ้นวิ่งลงอยู่หลายครั้งก็ตาม

“หรือว่า(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)นี่…จะคอยฟื้นฟูและ(@NameIsNovel)ซ่อมแซมทุกสิ่งให้กลับไปเหมือนเดิมอยู่ตลอด? ข้าไม่ได้(@NameIsNovel)ถูกผีนั่นฆ่าตาย แต่กลับถูกดึงย้อนเวลากลับมาตอนที่(@NameIsNovel)เพิ่งก้าวเข้ามาในที่(@NameIsNovel)แห่งนี้งั้นหรือ?”

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] ด้วยประสบการณ์จากการอ่านบันทึกเรื่องแปลกพิสดารมามากมาย ผนวกกับความคิดที่(@NameIsNovel)ปราดเปรื่อง เซินลั่วจึงสรุปสมมติฐานอันคลุมเครือขึ้นมาได้(@NameIsNovel)อย่างฉับไว

พลันเขา(@NameIsNovel)นึกขึ้นได้(@NameIsNovel) รีบยกมือขึ้นดู (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] นิ้วชี้ที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เคยกัดจนเลือดซึมเพื่อวาดยันต์นั้น บัดนี้กลับเรียบเนียนไร้ร่องรอยบาดแผลใดๆ

“เป็น(@NameIsNovel)อย่างที่(@NameIsNovel)คิดจริงๆ … เหนือความเชื่อไปแล้ว!” แววตาของเซินลั่วฉายแววหวาดหวั่น

[Source: NameIsNovel] เมื่อเริ่มจับต้นชนปลายได้(@NameIsNovel)บ้าง ความเครียดในใจก็คลายลงเล็กน้อย ทำให้ใจสงบขึ้นกว่า(@NameIsNovel)เดิม

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) แต่แล้วเขา(@NameIsNovel)ก็นึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ได้(@NameIsNovel)ทันที รู้ดีว่า(@NameIsNovel)ผีนั่นจะต้องบุกเข้ามาโจมตีอีกครั้ง ความกังวล พลันก่อตัวขึ้นในใจ

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) แม้รู้ว่า(@NameIsNovel)ตัวเองอาจจะ “ฟื้นคืน” กลับมาได้(@NameIsNovel) ไม่ต้องหวาดกลัวเหมือนก่อน แต่ถ้าต้องถูกรัดคอตายซ้ำๆ เช่นนั้น ใครกันจะทนได้(@NameIsNovel)?

ยิ่งไปกว่า(@NameIsNovel)นั้น เขา(@NameIsNovel)เองก็ไม่อาจยืนยันได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)หลังจากฟื้นมาแล้วสองครั้ง จะยังสามารถ “เกิดใหม่” ได้(@NameIsNovel)อีกเป็น(@NameIsNovel)ครั้งที่(@NameIsNovel)สามหรือไม่?

ถ้าไม่สามารถฟื้นได้(@NameIsNovel)อีกเล่า?

[Source: NameIsNovel] ชีวิตมี(@NameIsNovel)เพียงหนึ่งเดียว เขา(@NameIsNovel)ย่อมไม่อาจเสี่ยงได้(@NameIsNovel)เด็ดขาด!

เมื่อเป็น(@NameIsNovel)เช่นนี้ ทางเดียวที่(@NameIsNovel)เหลืออยู่ก็คือ… ต้องลุกขึ้นสู้! (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

เซินลั่วครุ่นคิดอยู่เงียบๆ ครั้นความหวาดกลัวค่อยๆ สลายไป ก็กลับกลายเป็น(@NameIsNovel)ความคาดหวัง เขา(@NameIsNovel)เริ่มรำลึกถึงวิธีปราบภูตผีที่(@NameIsNovel)เคยอ่านเจอจากคัมภีร์และ(@NameIsNovel)ตำราต่างๆ

ทันใดนั้น เขา(@NameIsNovel)ก็ถอดเสื้อออก กัดปลายนิ้วของตนเอง ก่อนจะใช้น้ำเลือดสดๆ วาดลวดลายยันต์ลงบนเรือนร่างโดยตรง เขียนไปได้(@NameIsNovel)รวมแปดลายจึงหยุดลง

ไม่ใช่ว่า(@NameIsNovel)เซินลั่วไม่อยากเขียนต่อ แต่เพราะทุกครั้งที่(@NameIsNovel)ลากพู่กันโลหิตลงไป เขา(@NameIsNovel)กลับรู้สึกว่า(@NameIsNovel)พลังในกายถูกสูบหายไปทีละน้อย เหมือนมี(@NameIsNovel)บางสิ่งดึงเอากำลังของเขา(@NameIsNovel)ออกไปไม่หยุด

เพียงแค่เขียนได้(@NameIsNovel)แปดลาย ร่างกายเขา(@NameIsNovel)ก็อ่อนล้าอย่างเห็นได้(@NameIsNovel)ชัด หากฝืนต่อไปเกรงว่า(@NameIsNovel)จะกระทบต่อการลงมือในภายหลัง (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

ยันต์ที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)วาดเหล่านี้ ล้วนเป็น(@NameIsNovel)แบบลวดลายที่(@NameIsNovel)เคยลอกฝึกไว้มาก่อน รวมถึงยันต์อัสนีบาตที่(@NameIsNovel)เคยทดลองไปคราวก่อนด้วย แม้เขา(@NameIsNovel)จะไม่รู้แน่ชัดว่า(@NameIsNovel)แต่ละลายมี(@NameIsNovel)อานุภาพจริงเพียงใด แต่ในเมื่อไม่เสียหาย ก็ย่อมดีกว่า(@NameIsNovel)ปล่อยให้ว่า(@NameIsNovel)งเปล่า

เขา(@NameIsNovel)รีบสวมเสื้อผ้ากลับเข้าที่(@NameIsNovel) คราวนี้ด้วยประสบการณ์จาก “กำแพงผี” เขา(@NameIsNovel)จึงไม่เสียเวลามองหาหนทางใหม่ แต่ตรงดิ่งเข้าสู่หมู่บ้านเล็กกลางหุบเขา(@NameIsNovel)โดยตรง [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

[Source: NameIsNovel] เซินลั่วมิใช่ผู้ที่(@NameIsNovel)หวั่นเกรงง่ายดาย เหตุการณ์ก่อนหน้าลี้ลับเกินจะปล่อยผ่านไปได้(@NameIsNovel) และ(@NameIsNovel)เมื่อเขา(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ความเข้าใจแจ่มชัดขึ้นแล้ว ย่อมต้องการสืบสาวให้ถึงแก่นแท้

ยิ่งไปกว่า(@NameIsNovel)นั้น เขา(@NameIsNovel)อยากรู้ว่า(@NameIsNovel) หากตนสามารถหนีรอดจากผีนั่นไปได้(@NameIsNovel) หรือแม้แต่ทำลายมันลงได้(@NameIsNovel) จะทำให้หลุดพ้นจากที่(@NameIsNovel)แห่งนี้ได้(@NameIsNovel)หรือไม่ [Source: NameIsNovel]

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] ไม่นานนัก เขา(@NameIsNovel)ก็มาถึงปากทางเข้าหมู่บ้าน

ตรงทางเข้ามี(@NameIsNovel)ท่อนไม้สองท่อนปักกีดขวางอยู่ เหมือนกับครั้งแรกที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เคยเหยียบเข้ามา [Source: NameIsNovel]

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) เมื่อเห็นดังนี้ ความคิดคาดการณ์ของเขา(@NameIsNovel)ก็ยิ่งมั่นใจมากขึ้น

ก่อนจะก้าวเข้าสู่หมู่บ้าน เขา(@NameIsNovel)นึกขึ้นได้(@NameIsNovel) จึงก้มลงหยิบเอาท่อนไม้เหล่านั้นคาดติดไว้กับเอว แล้วรีบวิ่งตรงไปยังเรือนที่(@NameIsNovel)ยังคงมี(@NameIsNovel)แสงไฟส่องออกมา

เมื่อมาถึงหน้าบ้านหลังนั้น เขา(@NameIsNovel)รีบคว้าขี้เถ้าธูปจากแท่นเซ่นที่(@NameIsNovel)คว่ำอยู่ตรงหน้าศาลเล็ก แล้วกระโดดขึ้นหน้าประตู โดยไม่รอให้เลือดหยดลง เขา(@NameIsNovel)ยกเท้าถีบประตูไม้เต็มแรง (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

“โครม!”

ประตูไม้สะบัดเปิดออก แต่ภาพที่(@NameIsNovel)ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้เขา(@NameIsNovel)ชะงักงันเล็กน้อย

ตรงนั้น…มี(@NameIsNovel)เพียงเด็กหญิงร่างผอมสวมเสื้อผ้าสีหม่น อายุราวเจ็ดแปดขวบ ยืนตัวสั่นถือถังไม้ที่(@NameIsNovel)เต็มไปด้วยเลือดดำคลั่ก กำลังจะยกเทออกไป

เมื่อเห็นเซินลั่วบุกเข้ามากะทันหัน ใบหน้าของนางก็ปรากฏแววตื่นกลัว ก้าวถอยหลังไปสองก้าว

เซินลั่วได้(@NameIsNovel)สติกลับคืน รีบกวาดตามองรอบห้องโดยไม่สนใจเด็กหญิงนัก

สายตาของเขา(@NameIsNovel)ไปหยุดอยู่ที่(@NameIsNovel)มุมหนึ่ง — ซากสุนัขดำตัวหนึ่งนอนแข็งทื่ออยู่บนพื้น ขนทั้งตัวเรียบแน่นไม่มี(@NameIsNovel)ร่วงหล่นแม้เส้นเดียว (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

“เลือดสุนัขดำ…” เขา(@NameIsNovel)พึมพำ สายตาหรี่ลงจ้องถังไม้ในมือนาง ก่อนจะเบนมองสำรวจต่อ

ข้างๆ ซากสุนัขดำ มี(@NameIsNovel)เตียงไม้หนึ่งตัว บนเตียงนั้นมี(@NameIsNovel)ชายชราผมขาวนอนหลับตาแน่นิ่งอยู่ ดูคล้ายคนสิ้นสติ (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

กลางห้องมี(@NameIsNovel)ศาลไม้เล็กอีกแห่ง หน้าศาลจุดเทียนหนึ่งเล่ม บูชารูปเคารพขนาดย่อมเป็น(@NameIsNovel)รูปร่างมนุษย์หัวสุนัข

นอกจากนี้ บนผนังรอบห้อง รวมถึงบานประตูและ(@NameIsNovel)หน้าต่าง ล้วนมี(@NameIsNovel)คราบเลือดดำเปื้อนละเลงอยู่ทุกแห่งหน เห็นชัดว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)การจงใจทำขึ้นมา…

---------------