หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 18
ตอนที่ 18 : ใจกล้าท้าภยันตราย
ตอนที่ 18
“อย่ากลัวเลย ข้าไม่ใช่คนร้าย” เซินลั่วเบนสายตาออก รีบเอ่ยปลอบเด็กหญิงที่(@NameIsNovel)กำลังจ้องเขา(@NameIsNovel)ด้วยความตื่นตะลึง น้ำเสียงอ่อนโยน
เด็กหญิงกะพริบตาปริบๆ แต่ก็ยังมองสำรวจร่างกายของเซินลั่วอย่างระมัดระวัง โดยเฉพาะเงาที่(@NameIsNovel)ทอดออกไป พอเห็นว่า(@NameIsNovel)ปกติ สีหน้าที่(@NameIsNovel)เกร็งเครียดก็ค่อยๆ คลายลงเล็กน้อย
“เจ้า…กำลังทำอะไรอยู่?” เซินลั่วเหลือบตามองถังไม้ในมือนางพลางถาม
“อา…อา…อา…” เด็กหญิงวางถังไม้ลง ใช้มือทำท่าทางส่งสัญญาณให้เขา(@NameIsNovel)เข้าใจว่า(@NameIsNovel)—นางเป็น(@NameIsNovel)ใบ้
เซินลั่วไม่รู้ภาษามือ คิ้วจึงขมวดแน่น กำลังจะอ้าปากพูดอะไรต่อ
ทันใดนั้นเอง ลม อวิช ชาเย็นยะเยียบก็พัดวูบเข้ามาจากด้านหลัง ทำให้ยันต์หนึ่งบนร่างเขา(@NameIsNovel)ร้อนผ่าวขึ้นทันที แผ่วปล่อยแสงสีแดงเรื่อออกมา
“มาแล้ว!”
เซินลั่วเคยเผชิญหน้ากับผีร้ายตนนี้ถึงสองครั้ง ครานี้เขา(@NameIsNovel)ไม่แม้แต่จะหันกลับไป เพียงกำธูปเถ้าที่(@NameIsNovel)เตรียมไว้แล้วปาออกไปด้านหลัง ก่อนจะพุ่งกระโดดเข้าไปในห้อง
แทบจะในเวลาเดียวกัน เสียงหวีดร้องโหยหวนก็ดังสะท้อนตามมา
เซินลั่วรีบหันตัวกลับไป ก็เห็นร่างดำสูงโย่งปรากฏขึ้นห่างจากที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ยืนอยู่แค่สองจั้ง ดวงตาสีโลหิตแดงก่ำบ่งบอกถึงความเกลียดชัง
นัยน์ตาเซินลั่วหดแคบโดยทันที เขา(@NameIsNovel)ก้าวถอยหลังไปสองก้าว
ใช่แล้ว…ผีตนนั้นเอง!
ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)มันจะเผยร่างได้(@NameIsNovel)เพราะเถ้าธูปที่(@NameIsNovel)ติดอยู่บนกาย แววเจ็บปวดฉายชัดในดวงตาสีเลือด ราวกับว่า(@NameIsNovel)ถูกเถ้าธูปทำร้ายจริง
“ตำราว่า(@NameIsNovel)ไว้ไม่ผิด—เถ้าธูปขับไล่สิ่งอัปมงคลได้(@NameIsNovel)จริง ไม่ใช่เพ้อเจ้อไร้สาระ” เซินลั่วจับตามองผีพลางคิดอยู่ในใจ
ขณะเขา(@NameIsNovel)กำลังครุ่นคิดหาหนทาง ผีตนนั้นกลับกลายเป็น(@NameIsNovel)เงาดำพุ่งทะลุเข้ามาในห้อง ก่อนจะกระโจนเข้าหาเขา(@NameIsNovel)
“ข้ารอเจ้าอยู่แล้ว!”
เซินลั่วก้าวพุ่งไปข้างหน้า ครั้นเข้าประชิด ก็ฉับพลัน ย่อตัวลงหลบการคว้าของมัน พลางเหวี่ยงขาขวา กวาดฟาดไปยังช่วงล่างของร่างดำตนนั้น—
ตั้งแต่แรกที่(@NameIsNovel)เห็นเด็กหญิงกับถังไม้นั้น เซินลั่วก็ได้(@NameIsNovel)แอบเร่ง เคล็ดวิชาแปรหยาง ลอบนำพา พลังหยางบริสุทธิ์ มารวมไว้ที่(@NameIsNovel)ขาขวาและ(@NameIsNovel)ฝ่ามือขวา รอคอยจังหวะนี้อยู่แล้ว!
แต่สิ่งที่(@NameIsNovel)ทำให้เขา(@NameIsNovel)ตกตะลึงคือ ร่างของผีกลับเลือนรางดุจเงาเทวา เท้าขวาของเขา(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)ห่อหุ้มด้วยแสงแดงจางๆ กลับทะลุผ่านร่างมันไปเฉยๆ ไม่ก่อผลใดๆ
แม้กระทั่งฝ่ามือที่(@NameIsNovel)ฟาดตามไป ก็ไม่สัมผัสสิ่งใดเลย อีกทั้งเพราะออกแรงมากเกินไป ร่างเขา(@NameIsNovel)เสียสมดุลจนเกือบล้มกลิ้งไปข้างหน้า
ผีตนนั้นฉวยโอกาสทันที เหยียดกรงเล็บวิญญาณสีดำคว้าตรงมายังลำคอเขา(@NameIsNovel)!
“ซวยแล้ว!” เซินลั่วสบถในใจ แต่ยังไม่ทันตั้งหลักก็ช้าเกินจะหลบพ้น
ในชั่ววิกฤติ สายลมปะปนกลิ่นคาวสาปก็พัดมาแรงกล้า เลือดสุนัขดำปริมาณมหาศาลถูกสาดกระจายมาแต่ด้านข้าง ดูท่าว่า(@NameIsNovel)เด็กหญิงเห็นท่าไม่ดี จึงยกถังไม้สาดเลือดนั้นออกมา
ผีตนนั้นถูกเลือดสุนัขดำสาดใส่เต็มๆ ส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวด ไอของพลังชั่วร้าย ที่(@NameIsNovel)ห่อหุ้มกายมันพลันลุกไหม้ระเหยหายไปไม่น้อย ร่างกายก็โปร่งใสเลือนรางลงในบัดดล
เซินลั่วไม่รอช้า กลิ้งตัวหลบมาข้างเด็กหญิง เหงื่อเย็นชุ่มแผ่นหลัง
ทว่า(@NameIsNovel) การกระทำของเด็กหญิงกลับเหมือนยิ่งไปยั่วยุผีตนนั้น สองตาแดงโลหิตพลันเปล่งประกายความอาฆาต มันคำรามลั่น พุ่งตรงเข้ามา กางกรงเล็บออกทั้งสองข้างรวดเร็วราวสายฟ้า
“ฟึ่บ!”
แขนผีทั้งสองเหยียดออกยาวดุจเชือก วิ่งตรงไปสองถึงสามจั้งในพริบตา ก่อนจะคว้าลงมาที่(@NameIsNovel)ลำคอของเซินลั่วและ(@NameIsNovel)เด็กหญิงพร้อมกัน!
เซินลั่วรู้สึกถึงความเย็นยะเยือกจากห้านิ้วที่(@NameIsNovel)รัดคอแน่น ตามมาด้วยแรงกดข่มมหาศาล จนฝ่าเท้าลอยขึ้นจากพื้นในชั่วพริบตา
เขา(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)เด็กหญิงถูกยกห้อยขึ้นกลางอากาศพร้อมกัน!
เซินลั่วพยายามเอื้อมมือคว้ากรงเล็บผีที่(@NameIsNovel)รัดคอตน แต่กลับกำได้(@NameIsNovel)เพียงอากาศว่า(@NameIsNovel)งเปล่าอีกครั้ง
ต่อจากนั้นลมหายใจเย็นยะเยียบก็ถ่ายเทจากฝ่ามือผีเข้าสู่ร่างเขา(@NameIsNovel) ดุจแมลงน้ำแข็งนับไม่ถ้วนกรูกันไหลเข้าสู่ช่องอก
ครานี้เซินลั่วรู้สึกได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)ลมหายใจขาดติดขัด ร่างทั้งร่างเย็นแข็ง แม้แต่โครงกระดูกยังเหมือนถูกแช่แข็งไปด้วย
เขา(@NameIsNovel)รวบรวมเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย กัดฟันกลั้นลมหายใจ เร่งเร้าการโคจร เคล็ดวิชาแปรหยาง บังคับ พลังหยางจื้อหยาง ที่(@NameIsNovel)ตันเถียนให้ไหลสู่ยันต์ทั้งแปดบน อกตน
นี่คือความหวังสุดท้าย!
แม้ก่อนหน้านี้เขา(@NameIsNovel)จะรอดตายอย่างอัศจรรย์ถึงสองครั้ง และ(@NameIsNovel)ยังได้(@NameIsNovel)ย้อนกลับไปยังจุดเริ่มเดิมอีก ทว่า(@NameIsNovel)ผู้ใดจะรู้ว่า(@NameIsNovel)ปาฏิหาริย์เช่นนั้นจะเกิดขึ้นเป็น(@NameIsNovel)ครั้งที่(@NameIsNovel)สามได้(@NameIsNovel)หรือไม่?
หากครั้งนี้ไม่อาจฟื้นคืนมาอีกเล่า?
ชีวิตคนมี(@NameIsNovel)เพียงหนึ่งเดียว เขา(@NameIsNovel)ไม่อาจเสี่ยงได้(@NameIsNovel)เด็ดขาด!
เขา(@NameIsNovel)ไม่อยากฝากชะตาชีวิตไว้กับสิ่งที่(@NameIsNovel)ตนควบคุมไม่ได้(@NameIsNovel)เลยแม้แต่น้อย
ระหว่า(@NameIsNovel)งที่(@NameIsNovel)กำลังคิดหาทางออก เขา(@NameIsNovel)ก็รีบเร่งโคจร พลังหยางจื้อหยาง นำไปสู่ยันต์ “ขับไล่ภูตผี” ตรง อกซ้ายด้านบนเป็น(@NameIsNovel)ลำดับแรก ทว่า(@NameIsNovel)อักขระยันต์นั้นกลับไม่ตอบสนองต่อพลังหยางแม้แต่น้อย
เซินลั่วมิได้(@NameIsNovel)แปลกใจ เพราะเขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)เตรียมใจไว้ก่อนแล้ว จึงรีบเบนกระแสพลังนำไปยังยันต์ “สะกดภูติ” ที่(@NameIsNovel)กลาง อกด้านซ้ายทันที
ครั้งนี้ เขา(@NameIsNovel)รู้สึกได้(@NameIsNovel)ถึงความร้อนเล็กน้อยแผ่วเบาในจุดที่(@NameIsNovel)วาดยันต์ไว้ คล้ายจะมี(@NameIsNovel)ปฏิกิริยา ทว่า(@NameIsNovel)…ยังไม่ทันได้(@NameIsNovel)ยินดี ความอุ่นนั้นก็หายวับไปไร้ร่องรอย
ขณะเดียวกัน กรงเล็บผีบีบรัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ ลมหายใจที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)กักไว้ใกล้จะหมดสิ้น คงทนได้(@NameIsNovel)อีกเพียงสองถึงสามลมหายใจเท่านั้น
ถึงอย่างนั้น เซินลั่วก็ยังไม่ย่อท้อ เขา(@NameIsNovel)ฝืนรวบรวมพลังหยางที่(@NameIsNovel)อ่อนแรงเหลืออยู่ โคจรส่งไปยังยันต์ลำดับที่(@NameIsNovel)สามทาง อกขวาด้านบน
กระแสพลังหยางที่(@NameIsNovel)รีบร้อนรวมขึ้นมานี้แต่แรกก็อ่อนกำลังอยู่แล้ว ยิ่งผ่านยันต์สองดวงแรก ยามมาถึงยันต์ที่(@NameIsNovel)สามก็เหลือกำลังเพียงครึ่งหนึ่งของเดิม
ถ้าหากยันต์นี้ยังไม่อาจถูกกระตุ้นได้(@NameIsNovel)สำเร็จ พลังหยางที่(@NameIsNovel)เหลืออยู่ก็เพียงพอจะลองได้(@NameIsNovel)อีกแค่ครั้งเดียวเท่านั้น!
ยันต์ลำดับที่(@NameIsNovel)สามนี้คือ ยันต์ขับไล่สิ่งอัปมงคล
แท้จริงแล้ว เซินลั่วได้(@NameIsNovel)ครุ่นคิดไว้ล่วงหน้าแล้วว่า(@NameIsNovel)ทำไมจึงเลือกยันต์สามดวงนี้ก่อน ทั้งนี้เพราะในบรรดายันต์ที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)รู้จัก ยันต์ทั้งสามถือว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ผลต่อผีสางได้(@NameIsNovel)จริง ส่วนที่(@NameIsNovel)เหลือยกเว้น ยันต์อัสนีบาต ก็ล้วนเป็น(@NameIsNovel)ยันต์ป้องกันเรือนหรือยันต์ชำระล้างทั่วไป ซึ่งไม่เกี่ยวข้องกับภูตผีโดยตรง
แต่ยันต์ลำดับที่(@NameIsNovel)สามก็กลับเงียบงันไม่ต่างจากยันต์แรก ไม่มี(@NameIsNovel)ปฏิกิริยาต่อพลังหยางเลยแม้แต่น้อย
เวลานี้ใบหน้าเซินลั่วแดงก่ำ เขา(@NameIsNovel)ฝืนระดมเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย นำพลังหยางที่(@NameIsNovel)อ่อนแรงจนแทบหมดสิ้น ส่งเข้าสู่ยันต์สุดท้าย — ยันต์อัสนีบาต ตรง อกขวากลาง อก!
แม้ยันต์อัสนีบาตจะมิใช่ยันต์ที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ชื่อเสียงด้านการปราบภูตผี อีกทั้งยังเสี่ยงต่อการสะท้อนกลับหากใช้ผิดวิธี แต่เขา(@NameIsNovel)ก็เคยฝึก วาดจนชำนาญ และ(@NameIsNovel)ถึงขั้นเคยทดสอบจริงกับกระดาษยันต์สีเหลืองมาแล้ว จึงมั่นใจว่า(@NameIsNovel)ย่อมดีกว่า(@NameIsNovel)ยันต์อื่นที่(@NameIsNovel)แทบไม่มี(@NameIsNovel)หวังจะทำงาน
เส้นใยพลังสีแดงบางเบาแทบมองไม่เห็นค่อยๆ แทรกเข้าสู่ยันต์อัสนีบาตบน อกขวา อักขระยันต์ทั้งดวงก็เริ่มแผ่วแสงสีขาวสลัวขึ้นมา เพียงแต่กระพริบสองครั้งแล้วดับวูบลงในบัดดล
เห็นดังนั้น หัวใจเซินลั่วเย็นวาบอย่างสิ้นหวัง
แต่ในชั่วขณะกำลังจะยอมแพ้นั้นเอง เหตุการณ์อันน่าอัศจรรย์ก็พลันเกิดขึ้น!
ยันต์อัสนีบาตที่(@NameIsNovel)เพิ่งดับไปเมื่อครู่กลับส่องสว่า(@NameIsNovel)งขึ้นอีกครั้ง แสงสีขาวค่อยๆ รุ่งโรจน์เจิดจ้าขึ้นเรื่อยๆ
ภายในพริบตา อักขระยันต์ทั้งดวงส่องสว่า(@NameIsNovel)งกระจ่างจ้าเป็น(@NameIsNovel)สีขาวผ่องราวกับหิมะเลื่อม อีกทั้งยังมี(@NameIsNovel)สายฟ้าเล็กๆ แลบแปลบปลาบ ระยิบระยับอยู่ในนั้น
-----------------