ตอนที่ 22 : ความฝัน

ยามเช้าตรู่ เสียงนกนานาชนิดประสานขับขานขึ้นพร้อมกัน แสงอาทิตย์แรกสาดลอดผ่านกิ่งสนต้อนรับแขก ทะลุผ่านช่องหน้าต่างที่(@NameIsNovel)แง้มเปิดอยู่ครึ่งหนึ่ง ทาบลงบนใบหน้าของบุรุษที่(@NameIsNovel)กำลังหลับอยู่บนเตียง (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

เปลือกตาของเซินลั่วกระตุกเล็กน้อย เขา(@NameIsNovel)ค่อยๆ ลืมตาขึ้นทีละน้อย ก่อนรีบยกมือขึ้นปิดตาตนเองทันที (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

“ซี๊ด…”

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] การกระทำนี้ทำให้เกิดความปวดเมื่อยไปทั้งกล้ามเนื้อ ราวกับชักเกร็งขึ้นมาในคราวเดียว สติของเขา(@NameIsNovel)จึงพลันตื่นเต็มที่(@NameIsNovel)

ความหวาดผวาอันรุนแรงผุดขึ้นจากส่วนลึกของหัวใจ เซินลั่วเด้งตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียง หดร่างกายเข้าหากัน พลางหันมองรอบกายอย่างลนลาน [Source: NameIsNovel]

ไม่ไกลจากกำแพงเบื้องหน้า มี(@NameIsNovel)โต๊ะเขียนหนังสือแคบๆ ตั้งอยู่ ด้านบนกองด้วยตำราเก่าโบราณจำนวนหนึ่ง ห่างไปไม่มากนัก มี(@NameIsNovel)ทั้งหน้าต่างและ(@NameIsNovel)ประตูตั้งอยู่เคียงข้างกัน ทุกสิ่งล้วนคุ้นตาเป็น(@NameIsNovel)อย่างยิ่ง

แววตาของเซินลั่วเผยความปีติยินดีออกมา เขา(@NameIsNovel)ก้มลงตรวจดูร่างกายตนเอง

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) เสื้อผ้ายังคงครบถ้วน แม้ตามร่างจะปวดเมื่อยราวกับผ่านการฝึกฝนอย่างหนัก แต่กลับไร้บาดแผลใดๆ ความรู้สึกนั้นคล้ายกับความเหน็ดเหนื่อยที่(@NameIsNovel)เกิดจากการออกแรงเกินขีดจำกัดเสียมากกว่า(@NameIsNovel)

กลิ่นอับชื้นปนกลิ่นไม้จันทน์ลอยเข้าจมูกอย่างจัง จนเขา(@NameIsNovel)จามออกมาโดยไม่ทันตั้งตัว

ในเวลานี้ เซินลั่วจึงมั่นใจแน่ว่า(@NameIsNovel) ตนเองอยู่ในห้องพัก ณ สำนักชุนชิว หาใช่หมู่บ้านอาถรรพ์อันมืดหม่นเมื่อคืนก่อน (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] “เมื่อคืน… ที่(@NameIsNovel)แท้เป็น(@NameIsNovel)เพียงความฝันเท่านั้น!” เซินลั่วเอื้อมมือลูบเตียงไม้แข็งที่(@NameIsNovel)จับต้องได้(@NameIsNovel)จริง ถอนหายใจยาวออกมา แต่ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนยังคงแจ่มชัดอยู่ในใจ ก่อให้เกิดความรู้สึกสิ้นหวังขึ้นมาอีกครั้ง

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) เขา(@NameIsNovel)เลิกแขนเสื้อขึ้นเช็ดเหงื่อที่(@NameIsNovel)ซึมทั่วหน้าผาก จึงได้(@NameIsNovel)รู้ว่า(@NameIsNovel)ทั้งหน้าผากและ(@NameIsNovel)ขมับเปียกโชกด้วยเหงื่อเย็น แม้กระทั่งแผ่นหลังก็เปียกชุ่มจนเสื้อผ้าแนบติด ไม่สบายเนื้อสบายตัวเอาเสียเลย

เซินลั่วนั่งเหม่อลอยอยู่บนเตียงอยู่พักใหญ่ ก่อนจะรู้ตัวว่า(@NameIsNovel)ตนเองเลยเวลาตื่นปกติมาแล้ว และ(@NameIsNovel)แม้แต่เวลาฝึกยามเช้าก็เกือบเสียไปด้วย

“เป็น(@NameIsNovel)เพียง…ความฝันเท่านั้น…”

เซินลั่วพึมพำกับตนเองสองครั้ง คล้ายจะพยายามบังคับใจให้เชื่อ ก่อนจะขยับกาย ลุกลงจากเตียง (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

แต่เพียงเท้าแตะสวมรองเท้าผ้าสีเขียว กำลังจะยืนขึ้น ขาทั้งสองกลับอ่อนยวบ ร่างทั้งร่างล้มคะมำไปด้านหน้า พอคิดจะยันตัวด้วยแขน กลับพบว่า(@NameIsNovel)แขนก็หมดเรี่ยวแรงเช่นกัน จึงทรุดฮวบฟาดลงกับพื้นไปทั้งตัว

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) “อา…”

[Source: NameIsNovel] เซินลั่วร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด พยายามกระเสือกกระสนยันกายขึ้นจากพื้น แล้วค่อยๆ ขยับตัวกลับไปนั่งพิงขอบเตียง

ในตอนนี้ เขา(@NameIsNovel)จึงสังเกตได้(@NameIsNovel)ชัดว่า(@NameIsNovel)ร่างกายตนมี(@NameIsNovel)ความผิดปกติ แม้เดิมทีร่างกายของเขา(@NameIsNovel)จะไม่ได้(@NameIsNovel)แข็งแรงนัก แต่เวลานี้กลับอ่อนแรงถึงที่(@NameIsNovel)สุด [Source: NameIsNovel]

“นี่มัน…เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

[Source: NameIsNovel] หัวใจเซินลั่วพลันเกิดความหวาดกลัวขึ้นมา เพราะหากเป็น(@NameIsNovel)เพียงการตื่นจากความฝัน ปกติแล้วไม่ควรเป็น(@NameIsNovel)เช่นนี้

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) แท้จริง นับแต่คราวถูกพลังหยินแทรกซึมเข้าร่างกาย เซินลั่วก็มักฝันร้ายอยู่บ่อยครั้ง เคยพบเจอดินแดนประหลาดพิสดารสารพัด แต่เมื่อย้อนคิดถึงคืนที่(@NameIsNovel)ผ่านมา ความรู้สึกนั้นแตกต่างโดยสิ้นเชิง

ยิ่งไปกว่า(@NameIsNovel)นั้น หากเป็น(@NameIsNovel)เพียงความฝันจริง เหตุใดความทรงจำกลับแจ่มชัด ราวกับเพิ่งผ่านเหตุการณ์มาเองกับตน และ(@NameIsNovel)ร่างกายก็อ่อนแรงราวกับได้(@NameIsNovel)ผ่านศึกหนักจริงๆ

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) แต่ถ้ามันมิใช่ความฝัน แล้วจะอธิบายอย่างไรได้(@NameIsNovel)? หรือว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)เดินละเมอ ออกจากสำนัก ลงไปยังหมู่บ้านตีนเขา(@NameIsNovel) แล้วกลับขึ้นมาเองโดยไม่รู้ตัว?

ทว่า(@NameIsNovel)ความคิดนี้ก็ไม่สมเหตุสมผล ในค่ำคืนที่(@NameIsNovel)หมู่บ้านนั้น เขา(@NameIsNovel)ถูกผีร้ายกัดกร่อนจนแทบสิ้นชีพ ร่างเต็มไปด้วยบาดแผล เสื้อผ้าขาดวิ่นเละเทะ อย่างไรเสียไม่ควรกลับมาสภาพสมบูรณ์เช่นตอนนี้ได้(@NameIsNovel)เลย

[Source: NameIsNovel] เมื่อคิดถึงตรงนี้ สีหน้าของเซินลั่วก็เปลี่ยนไปไม่แน่นอน ยิ่งนึกยิ่งรู้สึกประหลาด เรื่องราวเมื่อคืนยิ่งทำให้สมองเหมือนจะระเบิด

เขา(@NameIsNovel)ยกมือขึ้นขยี้หน้าผาก เอนกายลงนอนราบกับเตียงอีกครั้ง (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “ตึก!”

ศีรษะเซินลั่วกระแทกเข้ากับสิ่งแข็งบางอย่าง พลันสะดุ้งลุกขึ้นนั่ง หันกลับไปมองอย่างฉับพลัน

สายตาพบว่า(@NameIsNovel)วางอยู่เหนือหัวเตียง เป็น(@NameIsNovel)วัตถุยาวเรียวสีเหลืองหม่น— “ของล้ำค่า” ที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ค้นพบก่อนหน้านี้—หมอนหยก! (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) ส่วนหมอนสานด้วยหวายใบเดิมนั้นถูกเบียดไปอีกด้าน ติดชิดผนัง

เซินลั่วถึงกับตะลึงงัน!

เมื่อคืน เขา(@NameIsNovel)กลับนอนหนุนเจ้า หมอนหยก นั่นทั้งคืน โดยไม่ทันรู้ตัวเลยสักนิด!

เขา(@NameIsNovel)มั่นใจนักว่า(@NameIsNovel) ก่อนนอนเมื่อคืน ได้(@NameIsNovel)วางมันไว้ข้างกองตำราเก่าๆ บนโต๊ะ ไม่ใช่บนเตียง แล้วเหตุใดจึงมาโผล่อยู่ตรงหมอนของเขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)?

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “หรือว่า(@NameIsNovel)… ฝันร้ายเมื่อคืนนี้เกี่ยวข้องกับเจ้าหมอนหยกนี่? หรือว่า(@NameIsNovel)ภายในมันมี(@NameIsNovel)สิ่งอัปมงคลซ่อนเร้นอยู่?”

เขา(@NameIsNovel)ฉุกคิดถึงเรื่องหนึ่งใน บันทึกปราบภูตอสูรของจางไท้ซือ ที่(@NameIsNovel)กล่าวถึงบัณฑิตคนหนึ่งแห่งอำเภอเฉียนอัน แคว้นหลิ่งหนาน ระหว่า(@NameIsNovel)งออกไปเที่(@NameIsNovel)ยวชมดอกไม้ฤดูใบไม้ผลิ กลับได้(@NameIsNovel)พบกระจกทองสัมฤทธิ์ริมลำธาร บนกระจกนั้นมี(@NameIsNovel)อักษรสีทองสลักไว้ว่า(@NameIsNovel) “เสรีสำราญ” เขา(@NameIsNovel)จึงคิดว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ของโบราณมี(@NameIsNovel)ค่า แล้วเก็บติดตัวกลับมา

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) แต่แท้จริงแล้ว กระจกเสรีสำราญ กลับมี(@NameIsNovel)ปีศาจหญิงสิงสถิตอยู่ ทุกคืนวันเพ็ญจะโผล่ออกมาเพื่อดูดกลืนพลังหยางของเขา(@NameIsNovel) หากมิใช่จางไท้ซือผ่านมาช่วยเหลือไว้ บัณฑิตผู้นั้นคงถูกสูบสิ้นพลังหยางและ(@NameIsNovel)ต้องสิ้นชีพโดยไม่รู้เหตุแน่แท้

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เซินลั่วก็ไม่สนใจความเหน็ดเหนื่อย รีบลุกพรวดจากเตียง คว้าเหล็กแหลมด้ามขนหมาป่าจากบนโต๊ะ ใช้ปลายด้ามเขี่ยเบาๆ ลงบนหมอนหยกที่(@NameIsNovel)วางอยู่บนเตียง

หมอนหยกขยับถอยไปเล็กน้อย ไม่มี(@NameIsNovel)แสงเร้นลับใดๆ ปรากฏออกมา ไร้ซึ่งไอปีศาจหรือสิ่งอัปมงคล ดูไม่ต่างอะไรกับของธรรมดาชิ้นหนึ่ง

แต่ในใจเซินลั่วก็ยังไม่วายกังวล เขา(@NameIsNovel)จึงหยิบขวดหยกใบเล็กออกมา เทผงจินซาออกมาเล็กน้อย ลูบถูจนติดเต็มฝ่ามือ แล้วจึงยื่นนิ้วแตะลงไปบนหมอนหยกนั้นอย่างระวัง

นอกจากความเย็นเฉียบที่(@NameIsNovel)สัมผัสได้(@NameIsNovel)จากเนื้อหยก ก็ยังไม่เห็นสิ่งใดผิดปกติ (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

“หรือว่า(@NameIsNovel)มันจะเป็น(@NameIsNovel)การสิงเร้นเงียบเชียบ…” เซินลั่วชักนิ้วกลับมา ขมวดคิ้วเล็กน้อย ใจยังไม่วางลงเสียทีเดียวอ่านตอนต่อไปฟรี

ครั้นตรึกตรองอยู่ครู่หนึ่ง เขา(@NameIsNovel)ก็ปรายตามองหมอนหยก ก่อนรีบเดินไปยังประตูบ้าน นั่งขัดสมาธิบนเสื่อ กอดลูกกลมไว้ระหว่า(@NameIsNovel)งสองมือ หลับตาข่มจิต เริ่มเดินวิชาแปรหยาง อย่างเงียบงัน (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

แต่เพราะจิตใจยังไม่พ้นเงาฝันร้ายเมื่อคืน สมาธิจึงฟุ้งซ่านอยู่เนิ่นนาน กว่า(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)จะตั้งจิตมั่นได้(@NameIsNovel) จนเดินวงจรเล็กสำเร็จก็ล่วงไปสองชั่วยามเต็ม [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

กระบวนวิชาเดินได้(@NameIsNovel)อย่างราบรื่น พลังหยางบริสุทธิ์ในกายแผ่ซ่านไปทั่วทุกสรรพางค์กาย

ครั้นสิ้นสุดรอบการฝึก เซินลั่วค่อยๆ ลืมตา เป่าลมออกเบาๆ พลันรู้สึกใจวางลงไปได้(@NameIsNovel)บ้าง

---------