ตอนที่ 23 : ผู้ไร้เทียมทาน

“ดูท่าจะเป็น(@NameIsNovel)เพียงความอ่อนล้าของร่างกาย หาใช่บาดแผลสาหัสอะไร” (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) เซินลั่วถอนหายใจโล่งอก แต่กลับเต็มไปด้วยความสงสัยพรั่งพรูในใจ

เขา(@NameIsNovel)พยายามทบทวนเหตุการณ์ทั้งหมดที่(@NameIsNovel)เกิดขึ้นเมื่อคืน ยิ่งนึกเท่าไร ก็ยิ่งรู้สึกว่า(@NameIsNovel)ทุกสิ่งทุกอย่างในหมู่บ้านภูตผีนั้น เป็น(@NameIsNovel)เรื่องที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ประสบพบเจอจริงๆ หาใช่ความฝัน (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] “เพื่อยืนยันให้แน่ว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ฝันหรือความจริง มี(@NameIsNovel)อยู่เพียงหนทางเดียวเท่านั้น…”

เซินลั่วพึมพำกับตนเอง [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

เขา(@NameIsNovel)รวบรวมกำลังใจ ถอดเสื้อออกอีกครั้ง เผยอกเปลือยเปล่า จากนั้นกัดนิ้วชี้อย่างแรง ใช้โลหิตวาดอักขระสองดวงบนอก เหมือนที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เคยทำในความฝันเมื่อคืน

หนึ่งคือ ยันต์ขับไล่วิญญาณ อีกหนึ่งคือ ยันต์อัสนีบาต ซึ่งเมื่อคืนสามารถจุดติดได้(@NameIsNovel)จริง

หากเรื่องที่(@NameIsNovel)เกิดขึ้นในหมู่บ้านนั้นคือความจริง เช่นนั้นย่อมสามารถทำซ้ำขึ้นได้(@NameIsNovel)ในโลกนี้

เซินลั่วหลับตา เริ่มชักนำพลังหยางบริสุทธิ์จากตันเถียนเข้าสู่อักขระโลหิตบนหน้าอก ลอกเลียนขั้นตอนจากคืนก่อน

ทว่า(@NameIsNovel)พลังหยางบริสุทธิ์ไหลเข้าสู่ยันต์ขับไล่วิญญาณ กลับไม่ก่อเกิดปรากฏการณ์ใดๆ [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) ใจเขา(@NameIsNovel)แอบหดหู่ลงเล็กน้อย จึงเร่งพลังเข้มข้นกว่า(@NameIsNovel)เดิม เปลี่ยนเป้าไปยังยันต์อัสนีบาต แต่ก็ยังไร้ความเคลื่อนไหว

เขา(@NameIsNovel)กัดฟันรวบรวมสติ ตัดสินใจโหมพลังหยางบริสุทธิ์เข้าสู่อักขระหลายเท่าตัว ในที่(@NameIsNovel)สุดก็รู้สึกถึงความร้อนแผ่วเบาปรากฏขึ้นที่(@NameIsNovel)อก และ(@NameIsNovel)ยิ่งร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ คล้ายกับช่วงเวลาที่(@NameIsNovel)อักขระใกล้จะระเบิดเมื่อคืน

ดวงตาเซินลั่ว สว่า(@NameIsNovel)งวาบด้วยความยินดี รีบเร่งฉีดพลังเพิ่มเข้าไป ทว่า(@NameIsNovel)เพียงพริบตา ความร้อนก็พลันจางหาย กลับกลายเป็น(@NameIsNovel)ความเย็นเฉียบลงแทน ไม่เกิดสิ่งใดอีก [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

เขา(@NameIsNovel)นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะกัดฟันระเบิดหยางบริสุทธิ์ส่วนที่(@NameIsNovel)เหลือทั้งหมดใส่อักขระโลหิตในคราวเดียว แต่ก็ยังไม่มี(@NameIsNovel)การเปลี่ยนแปลงใดๆ (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) อ่านตอนต่อไปฟรี

สำเร็จหรือว่า(@NameIsNovel)ล้มเหลวกันแน่?

แม้แต่ตัวเซินลั่วเองยังรู้สึกสับสน!

เขา(@NameIsNovel)ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ หลังจากนั่งสมาธิฟื้นฟูพลังหยางบริสุทธิ์ได้(@NameIsNovel)เล็กน้อย จึงกัดนิ้ววาดยันต์อัสนีบาตดวงใหม่บนร่าง แต่ผลลัพธ์ก็ไม่ต่างจากก่อนหน้า

อักขระโลหิตเพียงร้อนขึ้นเล็กน้อย แล้วก็ดับลงอย่างเงียบงัน

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) คิดไม่ออก ท้องของเขา(@NameIsNovel)ก็ร้องโครกครากขึ้นมาแทน

“ช่างเถอะ ไว้ทีหลัง ตอนนี้ถึงยามอาหารแล้ว คงต้องไปหาอะไรกินก่อน”

เซินลั่วพึมพำ พลางลุกขึ้น ร่างกายที่(@NameIsNovel)ปวดเมื่อยเพราะฝึกหนักตลอดคืน ค่อยๆ คลายอาการลงไปมากแล้ว [Source: NameIsNovel]

แต่เพียงก้าวออกไปไม่กี่ก้าว เขา(@NameIsNovel)ก็รีบหันกลับมา หยิบยันต์หนึ่งแผ่นติดไว้บน หมอนหยก วางมันใต้โต๊ะ ก่อนจะถอนหายใจโล่งอก

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) เวลามื้อกลางวัน โรงอาหารคือที่(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)คนพลุกพล่านที่(@NameIsNovel)สุด

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) เซินลั่วมาถึงค่อนข้างเร็ว ที่(@NameIsNovel)นี่ยังไม่หนาแน่นนัก เขา(@NameIsNovel)จึงรับถาดอาหาร มานั่งที่(@NameIsNovel)โต๊ะประจำของตน ค่อยๆ ทานไปเงียบๆ

เพียงครู่เดียว ผู้คนก็เริ่มหลั่งไหลเข้ามาในโรงอาหารมากขึ้นเรื่อยๆ…

ขณะนั้นเอง มี(@NameIsNovel)มือหนึ่งตบเบาๆ ลงบนบ่าซ้ายของเซินลั่ว

เขา(@NameIsNovel)หันศีรษะไปมอง แต่เก้าอี้ด้านซ้ายยังว่า(@NameIsNovel)งเปล่า ทว่า(@NameIsNovel)เก้าอี้ด้านขวากลับมี(@NameIsNovel)คนมานั่งแล้ว

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) คือไป๋เสี่ยวเถียนนั่นเอง

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “ศิษย์น้องเซิน ข้าว่า(@NameIsNovel)ต้องเตือนเจ้าสักหน่อยนะ อย่าได้(@NameIsNovel)ชะล่าใจเพียงเพราะวิชาของเจ้ามี(@NameIsNovel)ความก้าวหน้าขึ้นมาบ้างแล้ว…” ไป๋เสี่ยวเถียนวางถาดอาหารลง ทำท่าเหมือนพี่ใหญ่ที่(@NameIsNovel)กำลังพร่ำสั่งสอน

[Source: NameIsNovel] “เหตุใดศิษย์พี่ไป๋จึงกล่าวเช่นนี้หรือ?” เซินลั่วขมวดคิ้ว ถามกลับด้วยความสงสัย

“เช้านี้หลังจากข้าฝึกเสร็จ ยังอุตส่าห์ไปหาที่(@NameIsNovel)ก้อนศิลาหน้าศาลหยกจักรพรรดิ แต่เจ้ากลับไม่อยู่ เจ้าซ้อมไม่เคยขาด ไม่ว่า(@NameIsNovel)ฝนตกแดดออก แต่วันนี้หายไปไหน?” สีหน้าล้อเล่นของไป๋เสี่ยวเถียนหายวับ กลายเป็น(@NameIsNovel)เคร่งขรึม [Source: NameIsNovel]

“อ๋อ… ตอนเช้าข้ารู้สึกไม่ค่อยสบาย จึงนั่งสมาธิอยู่ในเรือน ไม่ได้(@NameIsNovel)ออกไป” เซินลั่วลังเลเล็กน้อย ไม่เอ่ยถึงความฝันเมื่อคืน เอ่ยตอบเพียงเท่านี้

ไป๋เสี่ยวเถียนเพ่งมองสีหน้าเพื่อน เห็นว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ดูซูบเซาเล็กน้อยก็อดเป็น(@NameIsNovel)ห่วงไม่ได้(@NameIsNovel) “ตอนนี้เป็น(@NameIsNovel)อย่างไรบ้าง? จะให้ข้าพาไปหาท่านอาจารย์หลั่วตรวจดูหรือไม่?”

“ไม่จำเป็น(@NameIsNovel)แล้ว ข้าดีขึ้นมากแล้ว กินเสร็จขอพักผ่อนสักหน่อย พรุ่งนี้ก็คงหายดี” เซินลั่วฝืนยิ้มตอบ

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) “ถ้าเจ้ายืนกราน เช่นนั้นข้าก็ไม่เซ้าซี้นัก เจ้าควรพักผ่อนให้มาก” ไป๋เสี่ยวเถียนพยักหน้ารับ

เซินลั่วเพียงยิ้ม แล้วก้มหน้ากินอาหารต่อ

“เฮ้ หากเจ้ามี(@NameIsNovel)ความลับอันใด…ก็มากระซิบกับข้าได้(@NameIsNovel) ข้าสาบานว่า(@NameIsNovel)จะไม่แพร่งพราย” ไป๋เสี่ยวเถียนก้มหน้าเข้ามา ทำเสียงแผ่วลง [Source: NameIsNovel]

“ไปให้พ้นเถอะ” เซินลั่วกลอกตาใส่ ทำทีโกรธ (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

“ฮ่า ฮ่า…”

… (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

หลังมื้อกลางวัน เซินลั่วมิได้(@NameIsNovel)กลับเรือนทันที หากแยกกับไป๋เสี่ยวเถียนแล้ว เดินไปยังเรือนตำราของสำนักชุนชิว ค้นหาคัมภีร์เกี่ยวกับทองและ(@NameIsNovel)ศิลาเพื่อตามหาข้อมูล

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] น่าเสียดาย เขา(@NameIsNovel)ไม่พบสิ่งใดที่(@NameIsNovel)ช่วยได้(@NameIsNovel) ไม่มี(@NameIsNovel)บันทึกใดคล้ายกับวัสดุประหลาดของหมอนหยกนั้นเลย

จนไร้ทางเลือก เซินลั่วจึงกลับเรือนของตนเอง

ทันทีที่(@NameIsNovel)เปิดประตู เขา(@NameIsNovel)ก้มมองใต้โต๊ะอย่างรวดเร็ว ก็เห็นหมอนหยกยังคงนอนแน่นิ่งอยู่ตรงนั้นอย่างเชื่อฟัง

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) เขา(@NameIsNovel)ปิดประตู ค้อมตัวหยิบหมอนหยกขึ้นมาวางบนโต๊ะอีกครั้ง เพ่งพินิจอยู่นาน

“ไม่ได้(@NameIsNovel) คราวนี้ต้องให้รู้ชัดว่า(@NameIsNovel)เจ้าทำมาจากสิ่งใดกันแน่” เซินลั่วกัดฟัน พึมพำเสียงกร้าว

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) ว่า(@NameIsNovel)จบก็หยิบผ้าฝ้ายสีเทามาชิ้นหนึ่ง ห่อหมอนหยกแน่น แล้วรีบวิ่งออกจากเรือน มุ่งสู่เขา(@NameIsNovel)หลังสำนัก

ยามนั้นเพิ่งล่วงเที่(@NameIsNovel)ยงพอดี เป็น(@NameIsNovel)เวลาที่(@NameIsNovel)พลังหยางระหว่า(@NameIsNovel)งฟ้าดินพลุ่งพล่านที่(@NameIsNovel)สุด หากมี(@NameIsNovel)สิ่งใดสกปรกหรือภูติผีปีศาจ ย่อมจำศีลหลบซ่อน เซินลั่วคิดฉวยโอกาสนี้ทดสอบหมอนหยกอย่างถี่ถ้วน ว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ความผิดปกติใดแฝงอยู่หรือไม่ [Source: NameIsNovel]

เขา(@NameIsNovel)หลบเลาะในเขา(@NameIsNovel)หลัง ที่(@NameIsNovel)ส่วนใหญ่ถูกปกคลุมด้วยร่มเงาต้นไม้ ตลอดปีแทบมี(@NameIsNovel)เพียงแสงอัสดงสาดส่อง

หลังจากค้นหานานพอสมควร ในที่(@NameIsNovel)สุดก็พบก้อนหินที่(@NameIsNovel)โผล่พ้นพื้นโดยไม่มี(@NameIsNovel)ต้นไม้บดบัง อาบแสงแดดยามเที่(@NameIsNovel)ยงเต็มที่(@NameIsNovel)

เซินลั่ววางหมอนหยกลงบนโขดหิน ก่อนจะคลี่ผ้าฝ้ายสีเทาที่(@NameIsNovel)ห่อออกมา [Source: NameIsNovel]

แสงแดดสาดลงบนหมอนหยก ทำให้สีเหลืองหม่นที่(@NameIsNovel)ดูคล้ำอยู่ก่อนหน้า กลับแลดูโปร่งใสขึ้นเล็กน้อย แต่ยกเว้นเพียงเท่านั้น ก็หาได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)สิ่งผิดปกติใดๆ

“ข้าอยากจะเห็นเสียจริง ว่า(@NameIsNovel)เจ้าจะทำลายไม่ลงอย่างที่(@NameIsNovel)คิดจริงหรือไม่”

เซินลั่วสูดหายใจฮึด สอดมือไปด้านหลังเอว ดึงเอาขวานที่(@NameIsNovel)ขัดจนวาววับออกมา [Source: NameIsNovel]

ขวานเล่มนี้เขา(@NameIsNovel)ยืมติดมือมา ระหว่า(@NameIsNovel)งทางที่(@NameIsNovel)กลับจากโรงอาหาร ใต้แสงตะวันมันสะท้อนประกายเย็นยะเยือกออกมาไม่ต่างจากอาวุธพิฆาต

ครั้งก่อนเขา(@NameIsNovel)ลองใช้มี(@NameIsNovel)ดพกเล็กๆ ที่(@NameIsNovel)ติดตัวขูดทดสอบแล้ว แต่กลับไม่อาจทิ้งรอยใดๆ ได้(@NameIsNovel) ครานี้เขา(@NameIsNovel)จึงเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)อาวุธใหญ่และ(@NameIsNovel)เหมาะแก่การฟาดฟันกว่า(@NameIsNovel)มาก

เซินลั่วจับด้ามขวานมั่น ครานี้มิได้(@NameIsNovel)ลงฟันทันที หากแต่เพียงใช้คมปลายขวานขูดเบาๆ บนผิวหมอนหยก

เสียงครืดเบาๆ ดังขึ้น หมอนหยกสั่นสะเทือนเล็กน้อย พอเขา(@NameIsNovel)ยกขวานขึ้นมาดู กลับไม่พบแม้แต่รอยขีดข่วน

เห็นดังนั้น เซินลั่วก็กำด้ามขวานแน่นขึ้น บิดข้อมือฟาดโถงเอาส่วนโคนขวานอันหนาหนัก กระแทกลงบนหมอนหยกเต็มแรง [Source: NameIsNovel]

“ตุบ!” เสียงทึบกังวานดังสะท้อน

ขวานสะท้อนเด้งกลับมา ในขณะที่(@NameIsNovel)หมอนหยกกลับไม่เป็น(@NameIsNovel)อะไรเลย

นี่เขา(@NameIsNovel)ยังเพียงแค่ทดสอบเบื้องต้น มิได้(@NameIsNovel)ใช้แรงเต็มที่(@NameIsNovel)นัก เขา(@NameIsNovel)เกรงว่า(@NameIsNovel)หากทุบแรงเกินไป หมอนหยกจะแตกกระจายจนมี(@NameIsNovel)สิ่งใดบางอย่างพุ่งออกมา แต่ดูเหมือนเขา(@NameIsNovel)จะประเมินความแกร่งของมันต่ำไป [Source: NameIsNovel]

“ตุบ!” เสียงทึบดังอีกครั้ง

ครานี้หลังจากลองมาแล้วสองครั้ง เซินลั่วจึงไม่ออมแรงอีก ฟาดลงเต็มกำลัง ขวานกระแทกหมอนหยกอย่างหนัก ความสะท้อนทำให้มือเขา(@NameIsNovel)ชาไปทั้งแขน พร้อมเสียง “แคร็ก” ดังลั่น (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

[Source: NameIsNovel] “มันแตกแล้ว…”

ดวงตาเซินลั่วลุกวาว รีบเขย่ามือที่(@NameIsNovel)ชาและ(@NameIsNovel)ก้มลงดูอย่างตื่นเต้น (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] แต่ผลที่(@NameIsNovel)เห็นกลับทำให้เขา(@NameIsNovel)พูดไม่ออก หมอนหยกยังคงสมบูรณ์ดีไม่ต่างจากเดิม สิ่งที่(@NameIsNovel)แตกกลับเป็น(@NameIsNovel)โขดหินแข็ง ที่(@NameIsNovel)ผ่านแดดลมฝนมานาน ซึ่งรองอยู่ด้านล่าง

“ดูท่า คงต้องทุ่มสุดแรงเสียแล้ว” คิ้วของเซินลั่วขมวดแน่น

ครั้งนี้เขา(@NameIsNovel)กลับด้ามขวาน ใช้คมเต็มๆ ไม่ออมแรง ยกสูงขึ้นเหนือศีรษะ แล้วฟาดลงใส่หมอนหยกอย่างเต็มที่(@NameIsNovel) [Source: NameIsNovel]

[Source: NameIsNovel] “เคร้ง!”

เสียงโลหะปะทะศิลาดังกังวาน สะเก็ดไฟกระจายพร่างออกจากหมอนหยก

ฝ่ามือเซินลั่วสั่นสะท้าน ปลายแขนชาไปหมด ร่างกายสะท้อนถอยด้วยแรงสะท้อนกลับ

เขา(@NameIsNovel)หมุนข้อมือคลายชา วางขวานพาดกับพื้น แล้วโน้มตัวลงตรวจดูใกล้ๆ ภาพที่(@NameIsNovel)เห็นทำให้เขา(@NameIsNovel)ถึงกับพูดไม่ออก

ขวานที่(@NameIsNovel)แกร่งคมประหนึ่งตัดเหล็กขาด กลับงอเบี้ยวไม่ต่างจากมี(@NameIsNovel)ดพกเล็กในคราก่อน ส่วนหมอนหยกกลับไร้ริ้วรอยแม้แต่น้อย

“นี่มันทำมาจากอะไรกันแน่…” เซินลั่วพึมพำ สายตาจับจ้องลวดลายคลื่นโบราณบนผิวหมอนหยก [Source: NameIsNovel]

ในชั่วขณะนั้นเอง เขา(@NameIsNovel)ยิ่งมั่นใจว่า(@NameIsNovel) ความฝันประหลาดที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)เผชิญเมื่อคืน ย่อมต้องมี(@NameIsNovel)ความเกี่ยวพันลึกซึ้งกับสิ่งนี้อย่างแน่นอน!

------------------ [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]