ตอนที่ 24 : หวนคืนสู่สถานเดิม

หลังจากครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง เซินลั่วจึงใช้ผ้าฝ้ายห่อหมอนหยกไว้ แล้วเดินเข้าไปในพุ่มไม้ใกล้เคียง เขา(@NameIsNovel)เริ่มเก็บกอหญ้าแห้งและ(@NameIsNovel)กิ่งไม้ผุพังที่(@NameIsNovel)ร่วงหล่นอยู่ท่ามกลางต้นไม้ นำมากองรวมเป็น(@NameIsNovel)กองฟืนใหญ่ หลังจากปัดกวาดพื้นที่(@NameIsNovel)รอบๆ ให้โล่งสะอาด ปราศจากพืชพันธุ์ใดๆ จึงวางหมอนหยกที่(@NameIsNovel)ยังห่อด้วยผ้าฝ้ายไว้บนกองนั้น [Source: NameIsNovel]

ความคิดของเขา(@NameIsNovel)เรียบง่ายนัก—ในเมื่อหมอนหยกไม่อาจทำลายด้วยขวาน เช่นนั้นก็ลองใช้ไฟเผาดูให้สิ้นซาก

ไฟที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เคยใช้ครั้งก่อน ทั้งไม่ร้อนแรงพอ และ(@NameIsNovel)ไม่อาจเผาไหม้ได้(@NameIsNovel)ยาวนานพอ

ครั้งนี้ เขา(@NameIsNovel)ตั้งใจจะเผาอย่างหนักหน่วง เปรียบเสมือนการต้มน้ำในหม้อใหญ่ ในคัมภีร์โบราณได้(@NameIsNovel)กล่าวไว้ว่า(@NameIsNovel) สิ่งอัปมงคลส่วนมาก ล้วนเกรงกลัวเปลวเพลิง หากภายในหมอนหยกมี(@NameIsNovel)สิ่งผิดแผกเร้นอยู่ บางทีอาจเผาด้วยไฟแรงและ(@NameIsNovel)ยาวนานจนทำลายได้(@NameIsNovel)

เซินลั่วหยิบหินไฟออกมาจาก อกเสื้อ เปิดฝาแล้วเป่าเบาๆ อยู่หลายครั้ง ทันใดนั้นประกายไฟสีแดงเพลิงเส้นเล็กๆ ก็พุ่งออกมาพร้อมกับควันสีฟ้าสายหนึ่งลอยวน

ขณะกำลังจะจุดกองฟืน เขา(@NameIsNovel)กลับนึกขึ้นได้(@NameIsNovel) จึงควักขวดหยกเล็กจากกระเป๋าแขนเสื้อออกมา (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

“หากในนั้นมี(@NameIsNovel)สิ่งชั่วร้ายซ่อนอยู่จริง เช่นนั้นก็ปลอดภัยกว่า(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะใช้ผงจินซาด้วย…” เซินลั่วพึมพำเบาๆ พลางเปิดจุกขวด เทผงสีแดงออกมารดลงบนผ้าฝ้ายที่(@NameIsNovel)ห่อหมอนหยก รวมถึงตามร่องกองฟืนโดยรอบ

จากนั้นเขา(@NameIsNovel)จึงใช้หินไฟจุดกองฟืนขึ้น

ควันโขมงลอยขึ้น เปลวไฟค่อยๆ โอบล้อมหมอนหยก แผ่ความร้อนแรงออกมามหาศาล

เซินลั่วเงยหน้ามองท้องฟ้า เห็นพุ่มไม้หนาทึบเบื้องบนบดบังไว้หนาแน่น อีกทั้งไฟที่(@NameIsNovel)กำลังลุกโชนก็แทบไม่มี(@NameIsNovel)ควันฟุ้งออกไป เขา(@NameIsNovel)จึงไม่ต้องกังวลว่า(@NameIsNovel)จะถูกพวกศิษย์พี่ในสำนักพบเห็นเข้า (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

[Source: NameIsNovel] กองฟืนที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ใช้ ส่วนใหญ่เป็น(@NameIsNovel)กิ่งสนที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)น้ำมันมาก เมื่อถูกไฟจึงลุกโชนส่งเสียงแตกเปรี๊ยะๆ เซินลั่วนั่งยองอยู่ข้างกองไฟ คอยโยนฟืนเติมเข้าไปเรื่อยๆ เกรงว่า(@NameIsNovel)หากไฟไม่แรงพอจะล้มเหลวอีก

ไม่นาน ผ้าฝ้ายที่(@NameIsNovel)ห่อไว้ก็กลายเป็น(@NameIsNovel)เถ้าถ่าน เผยให้เห็นหมอนหยกด้านใน แต่บนหมอนกลับไร้ร่องรอยการไหม้ แม้กระทั่งรอยดำคล้ำก็ไม่ปรากฏ ยังคงเป็น(@NameIsNovel)สีเหลืองหม่นดังเดิม (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) เซินลั่วหาได้(@NameIsNovel)ร้อนรนไม่ ยังคงค่อยๆ เติมฟืน พลางนึกทบทวนถึงเหตุการณ์ในความฝัน เขา(@NameIsNovel)หวังจะหาปริศนาบางอย่าง เช่น สถานที่(@NameIsNovel)ในฝันนั้นคือที่(@NameIsNovel)ใด และ(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เคยไปหรือไม่

ทว่า(@NameIsNovel)แม้จะตรึกตรองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก็ยังมิอาจหาคำตอบใดที่(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ประโยชน์

ครั้นผ่านไปครึ่งชั่วยาม ใบหน้าของเซินลั่วเริ่มแห้งผากเพราะความร้อนจากไฟ อีกทั้งฟืนภายในรัศมี(@NameIsNovel)สิบกว่า(@NameIsNovel)ก้าวก็ถูกใช้จนหมด เขา(@NameIsNovel)จึงดับไฟลงในที่(@NameIsNovel)สุด (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

เขา(@NameIsNovel)หยิบไม้ยาวที่(@NameIsNovel)เตรียมไว้ ใช้เขี่ยถ่านแดงและ(@NameIsNovel)หญ้าที่(@NameIsNovel)ไหม้เกรียมออกไป เผยให้เห็นหมอนหยกที่(@NameIsNovel)ปกคลุมด้วยเถ้าถ่าน มองไม่เห็นรูปลักษณ์เดิมแม้แต่น้อย [Source: NameIsNovel]

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) เมื่อเห็นดังนั้น ในใจเซินลั่วก็พลันเต็มไปด้วยความคาดหวัง เขา(@NameIsNovel)คว้าขวานขึ้นมา ฟาดลงบนหมอนหยกอีกครั้ง

“ตุบ!” เสียงทึบสะท้อนก้อง

แรงฟาดครานี้มิใช่เบา แขนเขา(@NameIsNovel)ถึงกับชาเพราะแรงสะท้อน ทว่า(@NameIsNovel)หมอนหยกกลับยังคงไร้ริ้วรอย มี(@NameIsNovel)เพียงเถ้าถ่านบนผิวที่(@NameIsNovel)ถูกสะบัดออก เผยให้เห็นสีเดิมอีกครั้ง [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

เซินลั่วถอนหายใจยาว ครานี้เขา(@NameIsNovel)มิได้(@NameIsNovel)ประหลาดใจอีกแล้ว

เขา(@NameIsNovel)ใช้ท่อนไม้ยาวที่(@NameIsNovel)ยังมี(@NameIsNovel)ไฟคุกรุ่นเขี่ยหมอนหยกทีละน้อย พลางเป่าลมให้เถ้าถ่านปลิวหายไป ทว่า(@NameIsNovel)หมอนหยกก็ยังคงดังเดิม ไม่ปรากฏแม้แต่รอยไหม้ (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

เซินลั่วขมวดคิ้ว ครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจะลองใช้ปลายนิ้วแตะลงบนผิวหมอนหยก

ดังที่(@NameIsNovel)คาดไว้—มันยังคงเย็นเฉียบ! แม้เพิ่งผ่านการเผาไหม้ด้วยเปลวเพลิงร้อนแรงนานถึงครึ่งชั่วยาม แต่หมอนหยกกลับยังคงเย็นเยียบดังเดิม มิได้(@NameIsNovel)แสดงอาการร้อนขึ้นเลยแม้แต่น้อย

แม้แต่ศิลาที่(@NameIsNovel)แข็งกระด้าง หากถูกไฟเผาเนิ่นนาน ยังต้องร้อนระอุขึ้นบ้าง แต่นี่กลับไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย ช่างประหลาดเกินคาด!

เมื่อคิดได้(@NameIsNovel)เช่นนั้น สายลมเย็นพลันไหลวาบขึ้นสู่แผ่นหลังของเซินลั่ว เขา(@NameIsNovel)เงยหน้ามองท้องฟ้า เห็นแสงอาทิตย์เจิดจ้าอยู่เบื้องบน จึงรู้สึกคลายใจไปเล็กน้อย

เขา(@NameIsNovel)เดินวนรอบหมอนหยกอยู่หลายครั้ง แล้วลองเคาะทั้งตรงกลางและ(@NameIsNovel)ตรงขอบ แต่สัมผัสที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ก็ไม่ต่างไปจากก่อนหน้าเลย

“ไม่อาจตัดด้วยดาบหรือขวาน อีกทั้งเปลวเพลิงก็ทำอันตรายไม่ได้(@NameIsNovel)… หรือว่า(@NameIsNovel)นี่จะเป็น(@NameIsNovel)เครื่องศาสตราวิเศษที่(@NameIsNovel)ไป๋เสี่ยวเถียนเคยพลั้งปากเอ่ยถึงในยามเมามาย?” เซินลั่วพึมพำ ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) หากหมอนหยกนี้สามารถบันดาลฝันร้ายที่(@NameIsNovel)สมจริงได้(@NameIsNovel)ถึงเพียงนี้ เช่นนั้นมันอาจเป็น(@NameIsNovel) อาวุธวิเศษเร้นลับ ที่(@NameIsNovel)ถูกกล่าวถึงในคัมภีร์โบราณ มี(@NameIsNovel)พลังเหนือธรรมดาอยู่ในตัว และ(@NameIsNovel)บางที ศิลาหยวน อาจทำให้มันเกิดการเปลี่ยนแปลงบางประการได้(@NameIsNovel)

ส่วนยันต์อัสนีบาต ที่(@NameIsNovel)เคยนำพาเขา(@NameIsNovel)มาพบหมอนหยกนั้น ครั้นวัตถุดิบที่(@NameIsNovel)ใช้สร้างสิ้นหมดไป ก็ไม่อาจวาดขึ้นใหม่ในระยะไม่กี่วันมานี้

เมื่อนึกถึงตรงนี้ เซินลั่วก็พลันเหมือนตัดสินใจได้(@NameIsNovel) เขา(@NameIsNovel)ล้วงมือลงไปในแขนเสื้อ ค้นหาจนได้(@NameIsNovel)สิ่งเดียวที่(@NameIsNovel)เหลืออยู่—ศิลาหยวนเม็ดสุดท้าย [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] แต่เมื่อถือมันไว้ในมือ เขา(@NameIsNovel)กลับเกิดความลังเลขึ้นมาอีก ศิลาหยวนนี้มี(@NameIsNovel)ค่ามหาศาล หาได้(@NameIsNovel)ง่ายดายที่(@NameIsNovel)ไหนกัน และ(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ก็เหลือเพียงก้อนเดียวนี้เท่านั้น จะสมควรนำมาใช้ที่(@NameIsNovel)นี่หรือไม่?

“ช่างเถิด… ต่อให้เป็น(@NameIsNovel)ศิลาหยวนล้ำค่าเพียงใด ก็ยังไม่เทียบเท่าชีวิตของข้าได้(@NameIsNovel)หรอก”

เมื่อใจแน่วแน่แล้ว เซินลั่วจึงวางศิลาหยวนลงบนหมอนหยก ข่มลมหายใจให้ราบเรียบ ก่อนจะเริ่มเดินวิชาแปรหยางอย่างเงียบงัน

[Source: NameIsNovel] ไม่นานนัก กระแสความร้อนก็พลันไหลผ่านไปตามแขนของเขา(@NameIsNovel) ค่อยๆ รวมตัวอยู่ในฝ่ามือ สุดท้ายกลั่นตัวเป็น(@NameIsNovel)เส้นแดงเลือนรางยาวไม่ถึงสามนิ้ว ซึมซาบออกจากฝ่ามืออ่านตอนต่อไปฟรี

เมื่อฝ่ามือค่อยๆ เคลื่อนเข้าไปใกล้ เส้นแดงเลือนรางเหล่านั้นก็ไหลเข้าสู่ศิลาหยวนบนหมอนหยกทีละจุด

ทันใดนั้น ศิลาหยวนก็พลันส่องแสงแดงเรืองรอง เผยประกายโปร่งใสออกมา ขณะที่(@NameIsNovel)ชี่สีขาวภายในก็กระเพื่อมปั่นป่วนอย่างรุนแรง

เซินลั่วถอยหลังไปสองสามก้าว กลืนน้ำลายลงคอ มองศิลาหยวนกับหมอนหยกด้วยความประหวั่นพรั่นพรึง [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

เพียงครู่เดียวก็ได้(@NameIsNovel)ยินเสียง “แกรก” ศิลาหยวนแตกสลาย แสงขาวพลันพุ่งออกมาจากภายใน ห่อหุ้มหมอนหยกทั้งชิ้นจนเงาร่างพร่ามัวไป

แต่ความเปลี่ยนแปลงนั้นดำรงอยู่เพียงชั่วพริบตา แสงขาวก็ดับมอดหายไปอย่างสิ้นเชิง หมอนหยกยังคงดังเดิม มิได้(@NameIsNovel)เปลี่ยนแปลงใดให้เห็น

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] เซินลั่วถึงกับจนปัญญาโดยสิ้นเชิง

เขา(@NameIsNovel)จึงค่อยๆ เกลี่ยกลบเถ้าถ่านที่(@NameIsNovel)ยังคุกรุ่นอยู่ เก็บกวาดซากที่(@NameIsNovel)เหลือโดยรอบ พลางลังเลอยู่เนิ่นนาน สุดท้ายก็ถอนหายใจ หยิบหมอนหยกขึ้น แล้วเดินออกจากพุ่มไม้ไป

ครึ่งชั่วยามต่อมา (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

เซินลั่วปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้าผนังภูเขา(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)เคยพบหมอนหยกมาก่อน ปากถ้ำเล็กถูกเปิดออกอีกครั้ง

“ไม่ว่า(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)แท้เจ้าจะเร้นพิสดารเพียงใด ข้าก็ขออภัยที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)รบกวนความสงบของเจ้า บัดนี้ข้าจะคืนเจ้าไป ณ ที่(@NameIsNovel)เดิม จากนี้ไปต่างฝ่ายต่างไม่ข้องเกี่ยวกันอีก” เซินลั่วพึมพำ พลางวางหมอนหยกกลับเข้าไปในถ้ำ

เขา(@NameIsNovel)เองก็เคยคิดจะโยนลงสระลึก หรือทิ้งจากผาสูงเพื่อจบเรื่องไป แต่ในคัมภีร์โบราณที่(@NameIsNovel)เคยอ่านมานั้น ล้วนกล่าวประโยคเดียวกันว่า(@NameIsNovel)—“เคารพดวงวิญญาณ จงเว้นระยะห่าง”

เซินลั่วกังวลอยู่ว่า(@NameIsNovel)หากผลีผลามทิ้งไปโดยไม่ไตร่ตรอง อาจก่อหายนะยิ่งกว่า(@NameIsNovel) โดยเฉพาะเมื่อเป็น(@NameIsNovel)สิ่งที่(@NameIsNovel)ไม่อาจหยั่งคาดถึงได้(@NameIsNovel)

ในเมื่อหมอนหยกถูกขุดขึ้นมาจากที่(@NameIsNovel)นี่ แต่เดิม เช่นนั้นก็สมควรคืนกลับสู่ที่(@NameIsNovel)เดิมเช่นกัน

เขา(@NameIsNovel)จึงเก็บหินมาก้อน มาปิดปากถ้ำไว้ แต่เมื่อเห็นร่องรอยยังปรากฏให้เห็น ก็เลยดึงเถาวัลย์จากใต้ร่มไม้ใหญ่ใกล้ๆ มาคลุมซ้อนปากถ้ำไว้อีกชั้น

เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จ เขา(@NameIsNovel)จึงลุกขึ้น ปัดฝุ่นดินโคลนออกจากฝ่ามือ สูดหายใจลึกหนึ่งครา คล้ายได้(@NameIsNovel)ปลดภาระหนักอึ้งออกไป แล้วจึงหมุนกายจากไป

…

ยามดึกดื่น [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

แม้ในใจเซินลั่วยังมี(@NameIsNovel)ความกังวลอยู่บ้าง แต่ด้วยความเหน็ดเหนื่อยจากการวุ่นวายทั้งวัน จึงง่วงงุนเร็วยิ่งนัก ก่อนเข้านอน เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)นำยันต์ที่(@NameIsNovel)เคยเขียนไว้ทั้งหมดออกมาติดล้อมรอบเรือน

เมื่อเอนกายลงบนเตียง ยังไม่ทันคิดอะไรให้ถ่องแท้ ก็หลับใหลลึกไปแล้ว

----------