ตอนที่ 46 : สิ่งที่ไม่อาจเอ่ย

อาจารย์หลัวเอี้ยวตัวเล็กน้อย เหลือบตามองหีบไม้ที่(@NameIsNovel)วางอยู่บนโต๊ะ ก่อนถอนหายใจเอ่ยว่า(@NameIsNovel) [Source: NameIsNovel]

“เฮ้อ ตอนอยู่กับตระกูลของเจ้า ข้าได้(@NameIsNovel)บอกวิธีต่ออายุไปแล้ว ฝืนกฎมอบ ผงหิมะแดง และ(@NameIsNovel)สอน วิชาแปรหยาง ให้ แต่เจ้าปราศจากพรสวรรค์ในการฝึกตนแม้เพียงเส้นผม วิชาพื้นฐานเช่นนี้ยังทำให้เจ้าฝึกผิดพลาดได้(@NameIsNovel) ข้าเองยังไม่รู้ว่า(@NameIsNovel)การรับเจ้าเป็น(@NameIsNovel)ศิษย์นั้น…คือการช่วยชีวิต หรือเป็น(@NameIsNovel)การผลักเจ้าไปสู่ความตายกันแน่”

[Source: NameIsNovel] “อาจารย์หลัว ท่านว่า(@NameIsNovel)รุนแรงเกินไปแล้ว หากมิใช่เพราะท่าน ข้าคงตายไปนานแล้ว ข้าย่อมระลึกถึงพระคุณชุบชีวิตนี้อยู่เสมอ” เซินลั่วส่ายหัวแรงๆ

เมื่อได้(@NameIsNovel)ฟังเช่นนั้น สีหน้าของอาจารย์หลัวอ่อนลงเล็กน้อย เห็นได้(@NameIsNovel)ชัดว่า(@NameIsNovel)คำพูดนี้สะท้อนใจเขา(@NameIsNovel)

“อาจารย์หลัว ข้าอยากรู้ว่า(@NameIsNovel)ยังมี(@NameIsNovel)วิธีอื่นอีกหรือไม่ ไม่ว่า(@NameIsNovel)สิ้นเปลืองเพียงใด ข้าก็ยอม” เซินลั่วกล่าวซ้ำ เน้นถ้อยคำหนักแน่นยิ่งนัก

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] “ก็ได้(@NameIsNovel) เห็นแก่เจ้า ข้ายอมฝ่าฝืนกฎอีกครั้ง หากภายในสามปี เจ้าสามารถฝึก วิชาแปรหยาง จนสำเร็จสมบูรณ์ ข้าจะไปขอร้องท่านเจ้าสำนักอีกครา ให้ท่านถ่ายทอดชั้นแรกของ วิชากระบี่หยางบริสุทธิ์ แก่เจ้า ถึงเวลานั้นจึงค่อยมาพูดกันเรื่องราคาที่(@NameIsNovel)เจ้าต้องจ่าย แต่…ความเป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)นั้นต่ำยิ่ง” อาจารย์หลัวเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าว

สามปี? แต่ท่านอาจารย์เฟิงหยาง เพิ่งวินิจฉัยว่า(@NameIsNovel) ข้าจะอยู่ได้(@NameIsNovel)ไม่เกินสองปีนี่นา… (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

ในใจเซินลั่วเกิดความสงสัย แต่ปากก็ยังรีบเอ่ยขอบคุณ (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

“อย่าเพิ่งรีบขอบคุณ ข้าพูดตรงๆ ว่า(@NameIsNovel)ข้าเองก็ไม่เห็นด้วยกับวิธีนี้ ด้วยพรสวรรค์ของเจ้า การจะฝึก วิชาแปรหยาง ให้สมบูรณ์ภายในสามปีนั้นแทบเป็น(@NameIsNovel)ไปไม่ได้(@NameIsNovel) ข้าจึงแนะนำให้เจ้าพักฟื้นมากขึ้น แล้วทุ่มเทหาหนทางตามหาสมุนไพรหรือโอสถเซียนที่(@NameIsNovel)ยืดอายุได้(@NameIsNovel) นั่นต่างหากคือหนทางที่(@NameIsNovel)ถูกต้อง” อาจารย์หลัวโบกมือ พลางกล่าวอย่างผู้รู้

“แล้วข้าจะไปหาสมบัติยืดอายุเช่นนั้นได้(@NameIsNovel)จากที่(@NameIsNovel)ใด หรือว่า(@NameIsNovel)ในสำนักมี(@NameIsNovel)อยู่บ้าง?” เซินลั่วอดถามไม่ได้(@NameIsNovel)

“ถ้ามี(@NameIsNovel)อยู่ในสำนัก เหตุใดข้าจะต้องให้เจ้าไปหาที่(@NameIsNovel)อื่นเล่า? แม้แต่ผู้ฝึกตนทั่วไปยังยึดสมุนไพรยืดอายุเป็น(@NameIsNovel)ความหวังสูงสุด แต่น้อยนักที่(@NameIsNovel)จะได้(@NameIsNovel)ครอบครอง สิ่งเหล่านี้หากปรากฏ ย่อมถูกเหล่าผู้ฝึกตนช่วงชิงไปหมด มนุษย์ธรรมดาอย่างเจ้าอย่าหวังได้(@NameIsNovel)พบเห็นเลย ต่อให้โชคดีเห็นกับตา มี(@NameIsNovel)ทองคำหรือเงินพันหมื่นตำลึง ก็ไม่อาจซื้อได้(@NameIsNovel)” อาจารย์หลัวยืนขึ้น มือไพล่หลัง เอ่ยเสียงเรียบ

“เหตุใดถึงใช้ทองคำเงินตราซื้อไม่ได้(@NameIsNovel)เล่า?” เซินลั่วงุนงงเล็กน้อย

ตลอดหลายวันมานี้ เขา(@NameIsNovel)รอดมาได้(@NameIsNovel)ด้วย วิชาแปรหยาง และ(@NameIsNovel) ผงหิมะแดง ซึ่งก็ล้วนซื้อหาด้วยเงินแท้ๆ ทั้งนั้น ทั้งตอนแรกที่(@NameIsNovel)ต้องใช้ทองสองร้อยตำลึงเพื่อเข้าสำนัก หรือเงินสองพันตำลึงที่(@NameIsNovel)ตระกูลส่งมาแต่ละปี สิ่งเหล่านี้ก็ล้วนเป็น(@NameIsNovel) ‘ของยืดอายุ’ ไม่ใช่หรือ?

“เจ้ายังมิได้(@NameIsNovel)ก้าวสู่เส้นทางฝึกตน ย่อมไม่รู้ ว่า(@NameIsNovel)ในสายตาผู้ฝึกตน ทองแท้เงินแท้นั้นไม่ต่างอะไรกับก้อนหินหรือฟืนผุ หากจะแลกเปลี่ยนกันจริง ของที่(@NameIsNovel)ใช้ได้(@NameIsNovel)คือ ศิลาเซียน เท่านั้น” อาจารย์หลัวเอ่ยเสียงหนักแน่น

คำพูดนี้ทำให้เซินลั่วดุจถูกสายฟ้าฟาดลงกลางอก

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) เขา(@NameIsNovel)เคยได้(@NameIsNovel)ยินเรื่อง ศิลาเซียน มาก่อน ทั้งจากปากไป๋เสี่ยวเถียน และ(@NameIsNovel)จากคัมภีร์บางเล่ม มันคือเงินตราที่(@NameIsNovel)แท้จริงของเหล่าเซียน ตระกูลเซินของเขา(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)เพียงพ่อค้าจากหัวเมือง ต่อให้เป็น(@NameIsNovel) คหบดีในนครใหญ่ ก็อาจไม่เคยเห็นของจริงมาก่อนด้วยซ้ำ

“หากต้องซื้อโอสถยืดอายุ ก็ย่อมต้องใช้เงินเซียน…”

หัวใจเซินลั่วหนักอึ้ง รู้สึกว่า(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)พึ่งสุดท้ายก็พังทลายลง

เห็นแววตาของเขา(@NameIsNovel)ค่อยๆ หม่นลง อาจารย์หลัวก็พลอยมี(@NameIsNovel)เมตตาอยู่บ้าง

ขณะเดียวกัน ความคิดในใจเซินลั่วก็พลันผุดขึ้นมา

สาเหตุรากเหง้าที่(@NameIsNovel)ทำให้พลังชีวิตรั่วไหล มันก็คือ หมอนหยกประหลาด นั่นเอง! บางทีเขา(@NameIsNovel)อาจหาทางแก้ได้(@NameIsNovel)จากสิ่งนี้ ไม่แน่ว่า(@NameIsNovel)มันจะเป็น(@NameIsNovel)กุญแจในการยื้อชีวิตของเขา(@NameIsNovel) อีกทั้ง ต่อให้เขา(@NameIsNovel)ไร้หนทางใช้มัน แต่ใช่ว่า(@NameIsNovel)คนอื่นจะไร้หนทางเช่นกัน

สิ่งนี้บั่นทอนอายุขัยของเขา(@NameIsNovel) ต่อให้ล้ำค่าปานใด แต่หากไร้ชีวิตแล้วจะเก็บไว้ทำไม? หากถึงคราวจนตรอกจริงๆ อย่างน้อยก็ควรเอาไปแลกผลประโยชน์จากสำนักเสียก่อน

“อาจารย์หลัว…” เซินลั่วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ในที่(@NameIsNovel)สุดเซินลั่วก็ตัดสินใจ พยายามลองหยั่งถามเรื่องราวบางอย่างเกี่ยวกับ หมอนหยกประหลาด

ทว่า(@NameIsNovel)ทันใดนั้นเอง ก่อนที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)จะเอ่ยปาก เสียงหึ่งแหลมประหลาดที่(@NameIsNovel)ไม่เคยได้(@NameIsNovel)ยินมาก่อนก็ดังก้องขึ้นในสมอง ราวกับคลื่นทะเลซัดโถมเข้าใส่ทำให้สายตาพลันมืดดำ ร่างทั้งร่างล้มพับไปด้านข้าง (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

อาจารย์หลัวตกใจ รีบคว้าร่างเขา(@NameIsNovel)ไว้ประคองขึ้นเก้าอี้

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) ขณะที่(@NameIsNovel)ศีรษะของเซินลั่วปวดตุบๆ อาจารย์หลัวก็ขมวดคิ้ว คว้าข้อมือเขา(@NameIsNovel)เช็กชีพจรอย่างละเอียด

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] ครู่หนึ่งให้หลัง เขา(@NameIsNovel)ก็ส่ายหน้า ปล่อยมือออก

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) “ชีพจรอ่อนแรงไร้พลัง เป็น(@NameIsNovel)อาการชัดเจนของการ พลังปราณย้อนกลับ การสูญเสียพลังชีวิตของเจ้าหนักหนาไม่น้อย เจ้าไปฝึกอันใดมาถึงได้(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)เช่นนี้?”

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) เซินลั่วเหงื่อเย็นชุ่มตัว พยายามฝืนอธิบายการฝึกของตนในแต่ละวัน

“อา…” [Source: NameIsNovel]

แต่ทันทีที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)อยากเอ่ยถึงหมอนหยก เสียงหึ่งรุนแรงก็ระเบิดขึ้นอีกครั้งในสมอง ทำให้เขา(@NameIsNovel)กรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) ใบหน้าของอาจารย์หลัวเปลี่ยนสี รีบวางมือข้างหนึ่งประคองแผ่นหลัง อีกมือหนึ่งปล่อยแสงแดงออกจากฝ่ามือ กระแสอุ่นพลันหลั่งไหลเข้าสู่ร่างเซินลั่ว บรรเทาความทรมาน เสียงหึ่งที่(@NameIsNovel)ยังคงก้องในศีรษะก็ค่อยๆ สลายหายไปอ่านตอนต่อไปฟรี

“นี่มันเรื่องอันใดกันแน่…หรือว่า(@NameIsNovel)…” เซินลั่วเหงื่อท่วม เสื้อผ้าเปียกชุ่มทั้งตัว ความกังวลและ(@NameIsNovel)ความหวาดหวั่นพุ่งขึ้นเต็มหัวใจ

ทว่า(@NameIsNovel)ทันทีที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เผลอมี(@NameIsNovel)ความคิดอยากเอ่ยถึงหมอนหยกอีกครั้ง เสียงหึ่งแหลมก็พุ่งทะลุเข้ามาอีก คราวนี้รุนแรงยิ่งกว่า(@NameIsNovel)เดิม จนเขา(@NameIsNovel)ไม่อาจเอ่ยสิ่งใดได้(@NameIsNovel)

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “เจ้าเป็น(@NameIsNovel)อะไรไป?” อาจารย์หลัวก็สังเกตความผิดปกติ รีบถาม

“ข้า…ร่างกายข้าอ่อนแรง คงจะ…เป็น(@NameIsNovel)ผลของ พลังปราณย้อนกลับ” เซินลั่วฝืนเอ่ยด้วยความยากลำบาก หอบหายใจถี่ เขา(@NameIsNovel)ไม่กล้าแม้แต่จะปล่อยความคิดไปแตะหมอนหยกอีก

“งดฝึกไปสักพัก เอานี่กลับไปด้วย ผงหิมะแดง อย่ากินทีเดียวหมด แบ่งเป็น(@NameIsNovel)สามครั้ง มิฉะนั้นด้วยร่างกายของเจ้าตอนนี้ไม่อาจทนรับได้(@NameIsNovel)” อาจารย์หลัวหยิบห่อกระดาษออกจากอกเสื้อ กดใส่มือเซินลั่ว อีกมือหนึ่งเรืองแสงแดง แตะฝ่ามือปรับจุดสำคัญบนหลังเขา(@NameIsNovel)หลายครั้ง

“ขอบพระคุณอาจารย์หลัว” ผ่านไปนานเซินลั่วจึงค่อยฟื้นกำลังขึ้นมาบ้าง รีบคารวะเอ่ยขอบคุณ

[Source: NameIsNovel] เขา(@NameIsNovel)ไม่กล้ารีรออีก คารวะลาจากแล้วจึงออกไปทันที

[Source: NameIsNovel] อาจารย์หลัวมองแผ่นหลังที่(@NameIsNovel)ก้าวเดินอย่างโซซัด โซเซ ออกไป พลางลูบแท่งทองที่(@NameIsNovel)ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อ คิ้วขมวดแน่น

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] “ว่า(@NameIsNovel)ไปแล้ว เด็กคนนี้ก็ถือว่า(@NameIsNovel)ดีอยู่บ้าง น่าเสียดาย…อีกสองปีเห็นทีต้องหาศิษย์จากตระกูลมั่งคั่งคนใหม่แล้ว…” พึมพำในลำคอ จากนั้นสะบัดแขนเสื้อ ปิดประตูทั้งด้านนอกและ(@NameIsNovel)ด้านในด้วยตัวเอง

… (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) ยามราตรีลึกสงัด ห้องเงียบริมผาชิงฉือป๋อ ยังมี(@NameIsNovel)แสงเทียนลุกโชน

เซินลั่วนั่งอยู่ข้างโต๊ะหนังสือ หมอนหยกลึกลับ ถูกวางไว้ตรงหน้า เขา(@NameIsNovel)จ้องมองมัน สายตาเลื่อนลอย

เหตุการณ์ที่(@NameIsNovel)เกิดขึ้นที่(@NameIsNovel)เรือนอาจารย์หลัว ช่างเหลือเชื่อเกินกว่า(@NameIsNovel)จะเข้าใจ เขา(@NameIsNovel)ไม่อาจหยั่งได้(@NameIsNovel)เลยว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel) พลังใด ที่(@NameIsNovel)บังคับไม่ให้เขา(@NameIsNovel)เปิดเผยความลับของหมอนหยก ออกมาได้(@NameIsNovel)?

----------- (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)