ตอนที่ 47 : เสี่ยงเดิมพัน

คืนก่อนหน้านี้ หลังจากกลับถึงห้องพักได้(@NameIsNovel)ราวชั่วหนึ่งยาม เซินลั่วก็ได้(@NameIsNovel)ลองเอ่ยต่อผนังว่า(@NameIsNovel)งเปล่าข้างเตียงเพื่อทดสอบเรื่องหมอนหยกประหลาดดู แต่เพียงแค่เริ่มจะเอ่ยออกมา ก็มี(@NameIsNovel)เสียงหึ่งแหลมคมอันน่าสะพรึงดังสะท้อนอยู่ในหัว รุนแรงเสียจนเขา(@NameIsNovel)ไม่สามารถเปล่งเสียงใดออกมาได้(@NameIsNovel)

[Source: NameIsNovel] เพียงแค่สองครั้ง เซินลั่วก็รู้สึกศีรษะแทบแตกออก ไม่กล้าลองซ้ำอีก

ถึงตอนนี้ เขา(@NameIsNovel)ยิ่งตระหนักชัดเจนถึงความผิดปกติของหมอนหยก และ(@NameIsNovel)ในใจก็ยอมรับโดยสิ้นเชิงว่า(@NameIsNovel)นี่เป็น(@NameIsNovel) “ของวิเศษ” ที่(@NameIsNovel)แฝงไว้ด้วยพลังลึกล้ำ

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) ทว่า(@NameIsNovel) ของวิเศษนี้ไม่เพียงนำพา “ฝันร้าย” อันน่าหวาดกลัวมาสองคราเท่านั้น แต่ยังทำลายพลังชีวิตของเขา(@NameIsNovel)ไปมาก ส่งผลกระทบต่ออายุขัยอีกด้วย ความกังวลจึงยิ่งท่วมท้นในใจเขา(@NameIsNovel)มากขึ้นทุกที

“หมอนหยกนั้น ข้าอาจต้องพักไว้ก่อน สิ่งสำคัญที่(@NameIsNovel)สุดตอนนี้ คือการยืดอายุชีวิตออกไปให้ได้(@NameIsNovel)…”
เซินลั่วเดินวนรอบห้อง สีหน้าครุ่นคิดหนัก

ไม่เพียงแต่อาจารย์หลัว แม้แต่ตัวเขา(@NameIsNovel)เองก็ยังไม่เชื่อเลยว่า(@NameIsNovel) ภายในเวลาเพียงสองปี เขา(@NameIsNovel)จะสามารถฝึก วิชาแปรหยาง ให้ถึงขั้นสมบูรณ์ได้(@NameIsNovel) จากที่(@NameIsNovel)ตอนนี้ยังอยู่แค่ขั้นเริ่มต้น จึงไม่อาจผ่านเกณฑ์ของสำนักชุนชิวเพื่อเริ่มฝึก วิชากระบี่หยางบริสุทธิ์ ได้(@NameIsNovel) (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] “การหวังพึ่งผู้อื่นไม่อาจเท่าพึ่งตนเอง… ดูท่าข้าคงต้องเสี่ยงเดิมพันสักครั้งแล้ว”
เขา(@NameIsNovel)หยุดก้าวเดินทันใด สายตาฉายแววแน่วแน่ขึ้น

หลายวันให้หลัง (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

บนทางภูเขา(@NameIsNovel)ของสำนักชุนชิว เซินลั่วก้าวลงบันไดหิน สีหน้าขมวดคิ้วเล็กน้อย แฝงความกระวนกระวายและ(@NameIsNovel)ความกดดันอยู่ในที (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

ตลอดทาง เซินลั่วไม่ได้(@NameIsNovel)เจรจากับศิษย์พี่น้องคนใด เพียงคารวะเล็กน้อยแล้วรีบก้าวผ่านไป จนกระทั่งใกล้โรงอาหาร เขา(@NameIsNovel)ก็หยุดลงเมื่อเห็นร่างหนึ่งที่(@NameIsNovel)คุ้นตา [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) “ศิษย์พี่เถี่ย…” เซินลั่วเอ่ยขึ้น

ได้(@NameIsNovel)ยินเสียงเรียก เถี่ยนเถี่ยเซิงหันขวับมา เห็นว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)เซินลั่วก็เผยรอยยิ้มกว้าง ก้าวด่วนเข้ามาหา

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) “ศิษย์น้องเซิน เจ้ากำลังจะไปหาอาจารย์หลัวหรือว่า(@NameIsNovel)…”

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) ยังไม่ทันพูดจบ เซินลั่วก็คว้าแขนเขา(@NameIsNovel) ดึงออกไปยังมุมเงียบที่(@NameIsNovel)ห่างผู้คน

“ศิษย์พี่ ข้ากำลังตั้งใจจะหาท่านอยู่ กลับไม่คิดว่า(@NameIsNovel)จะได้(@NameIsNovel)เจอที่(@NameIsNovel)นี่” เซินลั่วเอ่ยเปิดประเด็น

“หาข้า? มี(@NameIsNovel)เรื่องใดกัน?” เถี่ยนเถี่ยเซิงเกาศีรษะอย่างงุนงง

“มิใช่เรื่องใหญ่อะไร ข้าจะกลับไปเยี่ยมบ้านไม่กี่วัน วันนี้จึงมาล่ำลาท่าน” เซินลั่วเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] “เจ้าสามารถลงเขา(@NameIsNovel)กลับบ้านได้(@NameIsNovel)หรือ? อาจารย์หลัวยอมแล้วรึ? หลายปีที่(@NameIsNovel)ข้าอยู่ที่(@NameIsNovel)นี่ อาจารย์หลัวยังไม่เคยอนุญาตให้ข้ากลับบ้านสักครั้ง” น้ำเสียงเถี่ยนเถี่ยเซิงแฝงทั้งความประหลาดใจและ(@NameIsNovel)ความอิจฉาเล็กน้อย

“เช้านี้ข้าไปขออนุญาตอาจารย์หลัว ท่านก็อนุญาตแล้ว” เซินลั่วตอบ สีหน้าแฝงความขมขื่นอยู่ลึกๆ

แท้จริง สำนักชุนชิวปิดเขา(@NameIsNovel)มานาน ตามกฎศิษย์ย่อมไม่อาจลงเขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)หากยังฝึกบำเพ็ญไม่ถึงขั้นกำหนด

สาเหตุที่(@NameIsNovel)อาจารย์หลัวยอม คงเพราะเห็นว่า(@NameIsNovel)ชีวิตของเซินลั่วเหลืออยู่ไม่มากแล้ว อยากให้เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)พบครอบครัวอีกครั้งก่อนสิ้นลม จึงทำการละเมิดกฎยกเว้นไว้อ่านตอนต่อไปฟรี

แต่ดูท่าทางของเถี่ยนเถี่ยเซิงคงไม่คิดถึงตรงนี้ เซินลั่วเองก็ไม่อยากอธิบายความจริงออกมา

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “แล้วเจ้าได้(@NameIsNovel)บอกศิษย์น้องไป๋แล้วหรือยัง?” เถี่ยนเถี่ยเซิงถามต่อ

“หลังจากออกมาจากเรือนอาจารย์หลัว ข้าได้(@NameIsNovel)ไปหาพี่ไป๋ที่(@NameIsNovel)เรือนเล็ก แต่เขา(@NameIsNovel)ไม่อยู่ ข้าจึงไปยังที่(@NameIsNovel)ฝึกประจำของเขา(@NameIsNovel) แต่ก็ไม่พบ เห็นทีคงแอบลงเขา(@NameIsNovel)ไปดื่มสุราอีกแล้ว หากศิษย์พี่พบเขา(@NameIsNovel)ในภายหลัง ขอช่วยบอกแทนข้าที” เซินลั่วส่ายหน้าเอ่ย

“ได้(@NameIsNovel)เลย เจ้ากลับไปได้(@NameIsNovel)อย่างสบายใจ ข้าจะบอกให้เอง” เถี่ยนเถี่ยเซิงตบอกมั่นใจ

เซินลั่วพยักหน้าเล็กน้อย ล่ำลาแล้วหมุนกายจากไป

เถี่ยนเถี่ยเซิงมองตามแผ่นหลังที่(@NameIsNovel)ค่อยๆ ไกลออกไปของเซินลั่ว ในอกกลับบังเกิดความรู้สึกประหลาดอย่างอธิบายมิได้(@NameIsNovel)

จนกระทั่งเขา(@NameIsNovel)เพิ่งนึกขึ้นมาได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel) ขณะสนทนากับเซินลั่วนั้น มัวแต่เผลอใจลอย เลยลืมถามถึงอาการเจ็บป่วย และ(@NameIsNovel)สิ่งที่(@NameIsNovel)อาจารย์หลัวได้(@NameIsNovel)บอกเอาไว้ (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

…

เซินลั่วกลับถึงห้อง ถอดชุดศิษย์สำนักชุนชิวออก เปลี่ยนกลับมาเป็น(@NameIsNovel)เสื้อผ้าเดิมของตนเอง เก็บสัมภาระผูกเป็น(@NameIsNovel)ห่อ [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

จากนั้นสายตาก็มองไปยังหมอนหยกบนเตียง ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะใช้ผ้าห่อพันแล้วซ่อนเอาไว้ใต้เตียงในมุมลับ จึงเดินไปยังโต๊ะหนังสือ

กองตำราเก่ายังวางกองอยู่เช่นเดิม แต่บนพื้นที่(@NameIsNovel)โล่งข้างกองหนังสือ มี(@NameIsNovel)ยันต์กระดาษสีเหลืองสามแผ่นลวดลายสดใหม่ — นั่นคือยันต์ “อัสนีบาต”

แม้ว่า(@NameIsNovel)ในแดนฝัน ภายใต้คำชี้แนะของอวี่เอียน เขา(@NameIsNovel)จะสามารถวาดยันต์อัสนีบาตได้(@NameIsNovel)สำเร็จ แต่เมื่อกลับมายังสำนัก กลับต้องล้มเหลวถึง ยี่สิบถึงสามสิบครั้ง กว่า(@NameIsNovel)จะพอ วาดถูกต้องออกมาได้(@NameIsNovel)เพียงสี่แผ่น และ(@NameIsNovel)หนึ่งในนั้นก็ถูกใช้ทดสอบไปแล้ว [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

เขา(@NameIsNovel)พับยันต์ทั้งสามแผ่นอย่างระมัดระวัง สอดเก็บไว้ในตำรา “บันทึกปราบภูตอสูรของจางไท้ซือ” แล้วนำทั้งยันต์และ(@NameIsNovel)เงินทองที่(@NameIsNovel)เหลือ ใส่รวมลงในห่อผ้า

เซินลั่วสะพายห่อผ้า ล็อกห้อง หายใจลึกหนึ่งครา แล้วเดินตรงไปยังประตูภูเขา(@NameIsNovel) [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

ระหว่า(@NameIsNovel)งทาง ศิษย์พี่น้องมากมาย ภายในสำนักต่างมองเขา(@NameIsNovel)ด้วยความฉงนในเครื่องแต่งกาย แต่ไร้ผู้ใดถาม ไร้แม้คำทักทายตามปกติ ส่วนใหญ่เพียงรอให้เขา(@NameIsNovel)เดินห่างไปแล้วค่อยกระซิบซุบซิบกัน

เซินลั่วไม่สนใจใครทั้งสิ้น ไม่นานก็มาถึงประตูภูเขา(@NameIsNovel)

จากระยะไกล เขา(@NameIsNovel)เห็นกลุ่มคนสามสี่รายยืนอยู่รอบศิษย์พี่หนิว ผู้เฝ้าประตู ต่างประจบเอาใจด้วยรอยยิ้มประจบสอพลอที่(@NameIsNovel)ดูขัดตา (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

ศิษย์พี่หนิว อายุราวสี่สิบ รูปร่างคล้ายถ่านไม้สีคล้ำ ตรงหว่า(@NameIsNovel)งคิ้วมี(@NameIsNovel)ปานกลม ทำให้แลดูคล้ายเปาปุ้นจิ้นในโลกมนุษย์ แต่แท้จริงแล้วกลับเป็น(@NameIsNovel)คนโลภมากนัก ด้วยเติบโตอยู่ในสำนักชุนชิวตั้งแต่เยาว์ แม้วิชาความสามารถจะธรรมดา แต่เพราะอาวุโสสูงกว่า(@NameIsNovel)ศิษย์ส่วนใหญ่ จึงได้(@NameIsNovel)ตำแหน่งเฝ้าประตูภูเขา(@NameIsNovel) [Source: NameIsNovel]

[Source: NameIsNovel] บ่อยครั้งศิษย์ที่(@NameIsNovel)คิดจะแอบลงเขา(@NameIsNovel)ไปหาความสำราญ ย่อมถูกเขา(@NameIsNovel)รีดไถเป็น(@NameIsNovel)ประจำ แม้แต่ไป๋เสี่ยวเถียน ศิษย์สายใน ยังเคยเสียผลประโยชน์ให้เขา(@NameIsNovel) นับประสาอะไรกับผู้อื่น

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) ผู้ที่(@NameIsNovel)ต่อต้านไม่ไหวก็ทำได้(@NameIsNovel)เพียงเอาใจเขา(@NameIsNovel) — และ(@NameIsNovel)สิ่งที่(@NameIsNovel)เซินลั่วเห็นอยู่ตรงหน้า ก็คือภาพเหล่านี้เอง

เมื่อเห็นเซินลั่วก้าวเข้ามา เหล่าคนที่(@NameIsNovel)รายล้อมต่างรีบยืนตัวตรง แสดงท่าทีดุจเข้ามาขอคำชี้แนะจากศิษย์พี่หนิว

“คารวะศิษย์พี่ทั้งหลาย” เซินลั่วคารวะอย่างสุภาพ รู้ดีว่า(@NameIsNovel)หากจะออกจากสำนัก ย่อมต้องผ่านศิษย์พี่หนิวผู้นี้เสียก่อน

“เจ้ามี(@NameIsNovel)ธุระอันใด?” ศิษย์พี่หนิวกวาดตามองเซินลั่วตั้งแต่หัวจรดเท้า

“ภายใต้คำสั่งของอาจารย์หลัว ข้าจะกลับบ้านไปเยี่ยมครอบครัว” เซินลั่วตอบอย่างสงบ ยืนกายตรง

“สำนักชุนชิวเราปิดเขา(@NameIsNovel)มานานนับปี ตั้งแต่เมื่อใดกันที่(@NameIsNovel)อนุญาตให้กลับบ้านเยี่ยมครอบครัวได้(@NameIsNovel)?” ศิษย์พี่หนิวหรี่ตา ใบหน้าเข้มดำขมวดคิ้วถาม

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] เหล่าศิษย์รอบข้างก็พากันแสดงสีหน้าแปลกใจเช่นเดียวกัน

ครานี้เซินลั่วไม่เสียที รีบหยิบจดหมายจากแขนเสื้อที่(@NameIsNovel)ประทับตราส่วนตัวของอาจารย์หลัว ส่งไปให้ศิษย์พี่หนิว [Source: NameIsNovel]

ผู้นั้นขมวดคิ้วเล็กน้อย รับจดหมายมาเปิดอ่าน

“ได้(@NameIsNovel)กลับบ้านจริง… แถมยังไร้กำหนดเวลาด้วยรึ?” หลังอ่านอยู่หลายรอบ สายตาของเขา(@NameIsNovel)ก็หันกลับมาจับจ้องเซินลั่ว เต็มไปด้วยความเคลือบแคลงสงสัย

“ศิษย์พี่หนิว เช่นนี้ข้าสามารถไปได้(@NameIsNovel)แล้วหรือไม่?” เซินลั่วคลี่ยิ้มเล็กน้อย เอ่ยถามอย่างไม่สะทกสะท้าน

---------- (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)