หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 54
ตอนที่ 54 : ยันต์เสาะหาสมบัติ
ตอนที่ 54
เซินลั่วส่ายศีรษะ สลัดความคิดฟุ้งซ่านออกไปก่อน แล้วลุกขึ้นเดินไปสั่งอาหารที่(@NameIsNovel)หน้าประตู
ไม่นานนัก เสี่ยวซานก็เดินเข้ามาพร้อมถาดอาหาร วางไว้บนโต๊ะ มี(@NameIsNovel)ทั้งเนื้อสองอย่าง และ(@NameIsNovel)ผักอีกสองอย่าง
เซินลั่วที่(@NameIsNovel)กำลังหิวโหยอยู่แล้ว ก็รีบลงมือกินทันที ไม่นานก็เกลี้ยงทุกจาน
ครั้นกินเสร็จ เสี่ยวซานกำลังจะเก็บจานออกไป แต่ถูกเซินลั่วเอ่ยเรียกไว้เสียก่อน
“เดี๋ยวหน่อย เด็กน้อย เจ้าเป็น(@NameIsNovel)คนท้องถิ่นเมืองซงฝานหรือไม่? พอรู้ความเป็น(@NameIsNovel)ไปในเมืองบ้างหรือ?”
“ข้าเป็น(@NameIsNovel)คนหมู่บ้านสกุลสวีที่(@NameIsNovel)อยู่ใกล้ๆ ขอรับ แต่ก็มักเข้าเมืองไปซื้อของอยู่บ่อยนัก พอจะคุ้นเคยอยู่บ้าง ไม่ทราบว่า(@NameIsNovel)คุณชายต้องการสิ่งใด?” เสี่ยวซานเอ่ยตอบด้วยความนอบน้อม
“เจ้าเคยรู้หรือไม่ ว่า(@NameIsNovel)ในเมืองพอจะหาซื้อกระดาษยันต์สีเหลืองกับผงชาดแดง ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)ไหนบ้าง?” เซินลั่วถามขึ้น
“กระดาษยันต์สีเหลืองกับผงชาดหรือ? ของทั้งสองสิ่งนี้ ร้านเราก็มี(@NameIsNovel)อยู่” เสี่ยวซานครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนตอบกลับมา
“ของพวกนี้ไม่ใช่สิ่งที่(@NameIsNovel)หาใช้กันทั่วไปนัก ร้านของเจ้ามี(@NameIsNovel)จริงหรือ?” เซินลั่วถามอย่างไม่ค่อยเชื่อ
“เป็น(@NameIsNovel)เพราะเมื่อเดือนก่อน ท่านผู้จัดการได้(@NameIsNovel)เชิญนักพรตเต๋ามาประกอบพิธีเสริมสิริมงคลเรียกโชคลาภที่(@NameIsNovel)ร้าน จึงยังมี(@NameIsNovel)เศษกระดาษยันต์กับผงชาดเหลือกองอยู่มากในลานหลังบ้าน หากคุณชายต้องการ ข้าสามารถไปขอท่านผู้จัดการมาให้ได้(@NameIsNovel)” เสี่ยวซานเอ่ยพลางยิ้ม
“ถ้าเช่นนั้นก็คงต้องรบกวนเจ้าแล้ว” เซินลั่วเอ่ย พลางหยิบเงินตำลึงเงินชิ้นเล็กยื่นให้เป็น(@NameIsNovel)สินน้ำใจ
“ขอบคุณคุณชาย! เงินชิ้นเล็กๆ นี้มี(@NameIsNovel)ค่าถึงสองสามตำลึง เท่ากับค่าจ้างของข้าตั้งสามสี่เดือนเลยทีเดียว หากคุณชายยังต้องการสิ่งใดเพิ่มอีก ข้าจะได้(@NameIsNovel)จัดหามาให้” เสี่ยวซานรับไว้ด้วยความยินดี ยกมือคำนับ
“เจ้าพูดมา ข้าถึงนึกขึ้นได้(@NameIsNovel) ยังอยากได้(@NameIsNovel)เลือดสุนัขดำสดใหม่อีกหน่อย กับเครื่องเขียนพู่กัน น้ำหมึก กระดาษ และ(@NameIsNovel)แท่นฝนหมึกครบชุด อีกทั้งยังต้องการน้ำมันไม้ทงเพิ่มด้วย” เซินลั่วนึกขึ้นได้(@NameIsNovel)จึงสั่งเพิ่ม
“ในตำบลนี้มี(@NameIsNovel)โรงฆ่าสัตว์ที่(@NameIsNovel)จัดหาเลือดสุนัขได้(@NameIsNovel) ร้านเบ็ดเตล็ดก็มี(@NameIsNovel)น้ำมันไม้ทง ส่วนเครื่องเขียนนั้นในร้านเราก็มี(@NameIsNovel)พร้อม คุณชายโปรดรอเพียงครู่ ข้าจะรีบนำมาให้เดี๋ยวนี้” เสี่ยวซานเอ่ยจบก็รีบวิ่งออกไปด้วยท่าทีเร่งร้อนทันที
ครึ่งชั่วยามต่อมา เสี่ยวซานก็กลับมา พร้อมถาดที่(@NameIsNovel)วางสิ่งของซึ่งเซินลั่วต้องการไว้ครบถ้วน
เมื่อเซินลั่วตรวจสอบแล้วแน่ใจว่า(@NameIsNovel)สิ่งของไม่ผิดพลาด เขา(@NameIsNovel)ก็ส่งเสี่ยวซานกลับไป จากนั้นจึงเริ่มลงมือเขียน ยันต์อัสนีบาต ที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)คุณสมบัติ “เสาะหาสมบัติ” ทันที
เขา(@NameIsNovel)หยิบพู่กันขึ้น จุ่มลงในน้ำหมึกยันต์ แต่กลับมิได้(@NameIsNovel)ลงมือเขียนทันที หากแสดงท่าทีครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่
แม้ว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)จะเชี่ยวชาญวิธีวาดยันต์อัสนีบาตแล้ว แต่ครั้งก่อนนั้นก็เพียงเขียนอย่างลวกๆ บนหมอนหยก ครั้นบัดนี้เมื่อต้องสร้างขึ้นใหม่ จึงไม่ใช่เรื่องง่ายดายนัก
เขา(@NameIsNovel)พยายามนึกถึงสถานการณ์เมื่อครั้งวาดยันต์เสาะหาสมบัติ แต่เวลาล่วงเลยมานานนัก อีกทั้งเหตุการณ์มากมายได้(@NameIsNovel)ผ่านเข้ามา ทำให้จดจำได้(@NameIsNovel)เพียงราวสามถึงสี่ส่วนเท่านั้น
เซินลั่วทบทวนความทรงจำเพียงสามถึงสี่ส่วนนั้นซ้ำไปมาอยู่หลายรอบ แล้วจึงเริ่มลงมือเขียน
สำหรับบางส่วนที่(@NameIsNovel)จำไม่ได้(@NameIsNovel) เขา(@NameIsNovel)ก็พยายามเลียนแบบเคล็ดวิชาเดิมให้ใกล้เคียงที่(@NameIsNovel)สุด
…
ไม่รู้ว่า(@NameIsNovel)ผ่านไปเนิ่นนานเพียงใด บนโต๊ะเบื้องหน้าเซินลั่วก็ปรากฏยันต์อัสนีบาตกองหนาหนึ่งตั้ง
“ปริมาณเท่านี้คงเพียงพอ อย่างน้อยต้องมี(@NameIsNovel)สักแผ่นที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ผลแน่” เซินลั่วพึมพำกับตนเองเบาๆ
เขา(@NameIsNovel)จึงเริ่มนำยันต์เสาะหาสมบัติแต่ละแผ่นไปแช่ลงในน้ำมันไม้ทง ยันต์เหล่านั้นถูกชุบจนชุ่มในเวลาอันสั้น
เซินลั่วคีบยันต์ขึ้นมาทีละแผ่น ใช้ผ้าเช็ดคราบน้ำมันที่(@NameIsNovel)ผิวออก แล้วจึงตากให้แห้งอย่างระมัดระวังด้วยเปลวไฟจากตะเกียง ก่อนจะเก็บกองรวมกันเป็น(@NameIsNovel)ชุดยันต์ชุบน้ำมัน
จากนั้น เขา(@NameIsNovel)หยิบยันต์ชุบน้ำมันหนึ่งแผ่นหย่อนลงในอ่างน้ำใส ปรากฏว่า(@NameIsNovel)มันมิได้(@NameIsNovel)เปียกชื้นหรืออ่อนยวบลง อักขระบนผิวยังคงชัดเจนดังเดิม
เซินลั่วตั้งใจว่า(@NameIsNovel) วันพรุ่งจะลงน้ำไปเสาะหาสมบัติในลำน้ำ เพื่อป้องกันมิให้ยันต์เปียกน้ำจนเสียหาย เขา(@NameIsNovel)จึงคิดวิธีนี้ขึ้นมา
เมื่อครั้งอยู่บ้าน เขา(@NameIsNovel)เคยเห็นบ่าวใช้ น้ำมันไม้ทง ชุบกระดาษเพื่อทำกันน้ำ เขา(@NameIsNovel)จึงเลียนแบบวิธีนั้นดู และ(@NameIsNovel)ปรากฏว่า(@NameIsNovel)ใช้ได้(@NameIsNovel)ผลจริง
เขา(@NameIsNovel)จึงหยิบยันต์อัสนีบาตอีกสามแผ่นที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ติดตัวอยู่ออกมา แล้วจัดการชุบด้วยวิธีเดียวกันทั้งหมด
เมื่อเตรียมการเสร็จสิ้น เซินลั่วก็เหน็ดเหนื่อยยิ่งนัก เผลอ เอนกายหลับไปในไม่ช้า
ครั้นตื่นขึ้นมา ฟ้าภายนอกก็สว่า(@NameIsNovel)งโร่แล้ว แสงอาทิตย์สาดลอดผ่านหน้าต่าง ทาบเส้นทองเป็น(@NameIsNovel)ริ้วลงภายในห้อง
เซินลั่วลุกขึ้นเปิดหน้าต่าง ท้องฟ้าสีครามสุกสว่า(@NameIsNovel)งสงบนิ่งดุจดังกระจกใส มี(@NameIsNovel)เพียงกลุ่มเมฆขาวกระจายลอยประดับอยู่เล็กน้อย ดูท่าวันนี้คงเป็น(@NameIsNovel)วันอันสดใสเป็น(@NameIsNovel)แน่
หลังจากล้างหน้าล้างตาเรียบร้อย เขา(@NameIsNovel)มิได้(@NameIsNovel)รีบร้อนออกเดินทาง หากกลับหยิบพู่กันขึ้นมา เริ่มเขียนจดหมายฉบับหนึ่งแทน
หลายวันก่อน เขา(@NameIsNovel)เคยได้(@NameIsNovel)รับจดหมายจากบ้าน แต่เพราะมัววุ่นวายกับเรื่องราวต่างๆ จึงมิได้(@NameIsNovel)ตอบกลับ ครั้นได้(@NameIsNovel)พบหลิวไป่ชวนเมื่อวานนี้ ก็ทำให้เขา(@NameIsNovel)นึกขึ้นได้(@NameIsNovel)
“ถึงบิดาผู้เป็น(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)เคารพ เมื่อได้(@NameIsNovel)รับจดหมายของท่านแล้ว…”
“ข้าอยู่ที่(@NameIsNovel)สำนักชุนชิวโดยสวัสดี การบำเพ็ญเพียรก็ดำเนินไปอย่างราบรื่น ร่างกายของข้าดีขึ้นมากแล้ว มิได้(@NameIsNovel)อ่อนแอเช่นแต่ก่อนอีกต่อไป”
“ที่(@NameIsNovel)บ้านเป็น(@NameIsNovel)อย่างไรบ้าง? ท่านแม่รอง น้องรอง และ(@NameIsNovel)น้องหญิงล้วนสบายดีหรือไม่?”
“ในจดหมายคราวก่อน บิดาได้(@NameIsNovel)กล่าวถึงโรคระบาดในเมืองหนิ่วเยว่ทางทิศตะวันตกของเมือง ข้าคาดว่า(@NameIsNovel)น่าจะเป็น(@NameIsNovel)เพียงไข้ลม กาฬเท่านั้น ตลอดหลายวันที่(@NameIsNovel)ผ่านมา ข้าได้(@NameIsNovel)ครุ่นคิดอย่างรอบคอบ โดยยึดตำรับ น้ำแก้ไข้ดอกบัว จากโบราณ จึงลองปรับเป็น(@NameIsNovel)ตำรับใหม่ ใช้ดอกบัว เถาวัลย์เฉียนหู่, เมล็ดแปะก๊วย, ฮั่วเสียง, หงจิ่งเทียน, สะระแหน่ และ(@NameIsNovel)ชะเอม พอจะช่วยบรรเทาได้(@NameIsNovel)บ้าง ส่วนสัดส่วนตัวยาจะเขียนกำกับไว้ท้ายจดหมายนี้…”
จากนั้นเซินลั่วก็เขียนเล่าประสบการณ์ของตนที่(@NameIsNovel)สำนักชุนชิว แต่กลับมิได้(@NameIsNovel)กล่าวถึงอาการป่วยของตน เพื่อมิให้ครอบครัวเป็น(@NameIsNovel)กังวล
ระหว่า(@NameIsNovel)งเขียน เขา(@NameIsNovel)ยังได้(@NameIsNovel)ลงรายละเอียดตำรับ “น้ำแก้ไข้ดอกบัว” แล้วเป่าให้หมึกแห้ง ก่อนเก็บจดหมายไว้
เมื่อภารกิจนี้เสร็จสิ้น เพราะใจเร่งร้อนอยากออกไปเสาะสมบัติ เซินลั่วจึงลุกขึ้นเดินตรงไปยังโถงโรงเตี๊ยม
“คุณชายเซิน ท่านคิดจะออกเดินทางแต่เช้าหรือ?” เถ้าแก่โฮ่ว เห็นเซินลั่วเดินมาพร้อมห่อสัมภาระ ก็รีบเอ่ยต้อนรับด้วยท่าทีอัธยาศัย
“ท่านเถ้าแก่ เงินค่าห้องเมื่อคืนกับค่าตรวจโรคของหมอหลิว ข้ารีบร้อนนักจึงลืมมอบไว้ รบกวนท่านช่วยส่งให้แทนทีเถิด” เซินลั่วเอ่ยพลางหยิบเศษเงินสองก้อนวางลงบนโต๊ะ
“ก็แค่พักเพียงคืนเดียว จะมากเกินไปแล้ว” เถ้าแก่โฮ่วรีบโบกมือปฏิเสธ
“เมื่อวานข้าล้มป่วย หากมิใช่เพราะความช่วยเหลือของท่าน คงยากจะฟื้นตัวได้(@NameIsNovel)รวดเร็วเช่นนี้ ส่วนที่(@NameIsNovel)เกินไป ข้าเพียงอยากมอบเป็น(@NameIsNovel)น้ำใจเล็กน้อยเท่านั้น” เซินลั่วค้อมมือคารวะ กล่าวจบก็เร่งก้าวออกไปโดยไม่รอคำตอบ
เถ้าแก่โฮ่วเงยมือทำท่าจะกล่าวอะไร แต่เมื่อเห็นสีหน้าที่(@NameIsNovel)แฝงความรีบร้อนของเซินลั่ว ก็จำต้องกลืนถ้อยคำลงคอ
นอกโรงเตี๊ยม เสี่ยวซาน ได้(@NameIsNovel)จูงม้ามารอไว้เรียบร้อยแล้ว เซินลั่วก็กระโดดขึ้นอาน พุ่งเร่งออกไปอย่างรวดเร็ว
--------------