หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 55
ตอนที่ 55 : เสาะหาในสายฝน
ตอนที่ 55
เซินลั่วเข้าไปในเมืองเสียก่อน เพื่อส่งจดหมายกลับบ้านจากร้านส่งจดหมาย จากนั้นจึงควบม้าออกจากเมือง รีบตรงกลับมายังท่าน้ำหวงเว่ยตั่งในทันที
ท้องฟ้าในฤดูร้อนยากคาดเดา แต่เดิมยังปลอดโปร่งแจ่มใส พลันกลับถูกปกคลุมด้วยเมฆดำครึ้ม ลมแรงพัดกรรโชก แว่วราวเป็น(@NameIsNovel)สัญญาณแห่งพายุใหญ่
เซินลั่วเงยหน้ามองฟ้า ผูกม้าไว้กับต้นไม้ใหญ่ใกล้ท่าน้ำ จากนั้นแก้เชือกที่(@NameIsNovel)มัดเรือกั้นม่านผ้าเล็ก แล้วกระโดดขึ้นไปนั่งทันที
“คุณชาย วันนี้ไม่ปลอดภัยนักที่(@NameIsNovel)จะลงเรือ ดูท้องฟ้าสิ อีกเดี๋ยวฝนคงเทกระหน่ำ แม่น้ำสายนี้แคบยิ่ง พอฝนตกหนัก สายน้ำก็เชี่ยว กรากอย่างมหาศาล ต่อให้เป็น(@NameIsNovel)นายเรือช่ำชองยังมิกล้าลงน้ำในสภาพนี้” อวี่ต้าตัน เดินออกมาจากกระท่อมสานหลังเล็ก คาดผ้ากันเปื้อนที่(@NameIsNovel)เอว ราวกับเพิ่งทำครัวอยู่ รีบร้องห้ามเซินลั่วไม่ให้ดึงเรือออก
“ขอบคุณพี่อวี่ที่(@NameIsNovel)ตักเตือน แต่ข้ารับมือได้(@NameIsNovel)” เซินลั่วโบกมือกล่าว พลางใช้เสาไม้ไผ่ดันฝั่ง แม้เพียงแรงเดียว เรือเล็กก็กระโจนพุ่งออกไปตามสายน้ำอย่างลื่นไหล
ตามที่(@NameIsNovel) อวี่เอียน เคยบอก ดูเหมือนท่านอวี่ผู้นั้นจะพบ คัมภีร์สวรรค์ไร้นาม ในวันฝนพายุ ครานี้อากาศเป็น(@NameIsNovel)เช่นเดียวกัน บางทีอาจเป็น(@NameIsNovel)โอกาสก็เป็น(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)
แน่นอน หากกระแสน้ำดุร้ายเกินไป เขา(@NameIsNovel)ย่อมไม่คิดเอาชีวิตไปเสี่ยงโดยไร้ค่า
“คุณชาย ข้างล่างนี้เต็มไปด้วยหินโสโครกซ่อนเร้น หากกระแสน้ำเชี่ยวกราก เรือแม้แข็งแรงเพียงใดก็ทนไม่ไหว รีบกลับมาเถิด!” อวี่ต้าตันร้อนใจ ตะโกนร้องเรียกไม่หยุด
แต่เซินลั่วหาได้(@NameIsNovel)เหลียวแลไม่ ด้วยแรงลมและ(@NameIsNovel)กระแสน้ำ เรือเล็กแล่นห่างออกไปอย่างรวดเร็ว
ฝีมือควบคุมเรือของเขา(@NameIsNovel)ดีขึ้นจากเมื่อวานอยู่ไม่น้อย ไม่นานก็ถึงหาดหินกรวดที่(@NameIsNovel)เคยสำรวจมาแล้ว แม้ฟ้าขมุกขมัวกว่า(@NameIsNovel)เดิม แต่ฝนยังมิได้(@NameIsNovel)ตกลงมา
เซินลั่วตรึงเรือเล็กไว้ข้างโขดหินกลางน้ำที่(@NameIsNovel)สีน้ำตาลขุ่น แล้วเตรียมจะเริ่มค้นหา แต่พลันหยุดลง สายตากวาดขึ้นลงไปตามโขดหินที่(@NameIsNovel)โผล่พ้นน้ำสูงราวสองฉื่อ
“เริ่มจากเจ้าก็แล้วกัน!”
ว่า(@NameIsNovel)แล้ว เซินลั่วหยิบเชือกที่(@NameIsNovel)เตรียมไว้มามัดรอบเอว จากนั้นหยิบ ยันต์เสาะสมบัติ ขึ้นมาหนึ่งแผ่น วางทาบด้วย ศิลาหยวน แล้วค่อยๆ กระตุ้นพลังภายใน
ไม่นานนัก พลังปราณขาว จากในศิลาหยวนก็พลุ่งพล่าน บางส่วนทะลักออกมา ภายใต้การชี้นำของเส้นด้ายแดงในฝ่ามือ จึงไหลซึมเข้าสู่ยันต์เสาะสมบัติ
เมื่ออักขระบนยันต์เสาะสมบัติสว่า(@NameIsNovel)งไสว แปรเป็น(@NameIsNovel)แสงขาวบางเบาห่อหุ้ม เซินลั่วก็ควบคุมเส้นด้ายแดงให้หยุดส่งพลัง พลังปราณขาวที่(@NameIsNovel)พลุ่งพล่านจึงค่อยสงบลง ส่วนที่(@NameIsNovel)เหลืออยู่ก็ลดน้อยไปเล็กน้อยจนแทบมิอาจมองเห็นได้(@NameIsNovel)ด้วยตาเปล่า
แม้เขา(@NameIsNovel)มิได้(@NameIsNovel)กระตุ้นยันต์จนเต็มกำลัง แต่ผลลัพธ์ก็ชี้ชัดว่า(@NameIsNovel)ยันต์มิได้(@NameIsNovel)ก่อแสงกลุ่มขาวขึ้นดังครั้งก่อน
ในเมื่อศิลาหยวนที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)อยู่มี(@NameIsNovel)เพียงไม่กี่ก้อน เขา(@NameIsNovel)ย่อมต้องใช้ให้ประหยัดที่(@NameIsNovel)สุด นี่จึงเป็น(@NameIsNovel)กลอุบายที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)คิดขึ้น
ทว่า(@NameIsNovel)ในการลองครั้งต่อๆ มา กลับล้มเหลวทั้งสิ้น จนกว่า(@NameIsNovel)หนึ่งในห้าของพลังปราณขาวในศิลาหยวนหายไปแล้ว
แต่เซินลั่วหาได้(@NameIsNovel)แปลกใจไม่ เพราะยันต์เสาะสมบัติครั้งก่อนนั้นก็เป็น(@NameIsNovel)เพียงโชคช่วย มิได้(@NameIsNovel)เกิดจากการฝึกฝนอย่างแท้จริง ครานี้ย่อมมิใช่เรื่องง่ายที่(@NameIsNovel)จะสำเร็จ
เขา(@NameIsNovel)ถอนหายใจยาว แล้วหยิบยันต์เสาะสมบัติแผ่นใหม่ออกมา ใช้ศิลาหยวนกระตุ้นอีกครั้ง
ผลลัพธ์… ล้มเหลว
ล้มเหลว…
ก็ยังล้มเหลว…
เพียงพริบตาเดียว ยันต์เสาะสมบัติที่(@NameIsNovel)เซินลั่วเตรียมไว้กองหนานั้นก็เหลืออยู่เพียงไม่กี่แผ่น ส่วนศิลาหยวนที่(@NameIsNovel)เคยเต็มเปี่ยม กลับเกือบสูญสิ้นพลังไปแล้ว
แม้จะรู้แต่แรกว่า(@NameIsNovel)อาจลงเอยเช่นนี้ แต่เมื่อพบความล้มเหลวนับสิบครั้งติดกัน ก็ยังทำให้เขา(@NameIsNovel)อดหวั่นไหวมิได้(@NameIsNovel)
หรือว่า(@NameIsNovel)ยันต์เสาะสมบัตินี้ แท้จริงแล้วขึ้นอยู่กับโชควาสนา?
หากเป็น(@NameIsNovel)เช่นนั้นก็น่าลำบากนัก—ห้วงน้ำตอนนี้เต็มไปด้วยโขดหินระเกะระกะ หากไร้ยันต์ช่วยชี้นำ การจะหาคัมภีร์สวรรค์ไร้นามในนั้น ก็ไม่ต่างจากการเสาะหาหนามเข็มในกองฟาง
“หากวันนี้ไม่สำเร็จ ก็พรุ่งนี้ หากพันครั้งหมื่นครั้ง ข้าไม่เชื่อหรอกว่า(@NameIsNovel)จะไม่มี(@NameIsNovel)สักคราที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ผล!” เซินลั่วพึมพำกับตนเอง
คัมภีร์สวรรค์ไร้นามคือความหวังเดียวของเขา(@NameIsNovel) บัดนี้ไม่ว่า(@NameIsNovel)อย่างไร ก็ไม่อาจละทิ้งได้(@NameIsNovel)เด็ดขาด
ครั้นคิดเช่นนั้น สีหน้าเซินลั่วก็ค่อยๆ กลับคืนสู่ความสงบ เขา(@NameIsNovel)หยิบยันต์เสาะสมบัติออกมาใหม่อีกแผ่นหนึ่ง แล้วเริ่มกระตุ้นพลังในนั้น
“ฮึ่ม…”
เมื่อพลังปราณขาวส่วนสุดท้ายจากศิลาหยวนไหลเข้าสู่ยันต์ พลันมี(@NameIsNovel)แสงขาวอ่อนโยนปะทุออกมา ก่อตัวเป็น(@NameIsNovel)กลุ่มแสงสีขาวขนาดเท่ากะละมังล้างหน้า
เขา(@NameIsNovel)ชะงักไปชั่วขณะ ก่อนที่(@NameIsNovel)สติจะแล่นวาบขึ้น ใบหน้าพลันฉายประกายตื่นเต้น!
ใช่แล้ว—กลุ่มแสงขาวนี้เอง! ไม่มี(@NameIsNovel)ผิดแน่ แม้จะเล็กไปเล็กน้อย แต่ก็เหมือนยันต์เสาะสมบัติที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เคยกระตุ้นโดยบังเอิญในคืนนั้นทุกประการ!
ทว่า(@NameIsNovel)ไม่นานนัก ความทรงจำบางอย่างก็ผุดขึ้น ทำให้ความยินดีนั้นคลายลง เขา(@NameIsNovel)รีบขยับยันต์ในมือตรงเข้าใกล้โขดหินสีน้ำตาลข้างกาย
เนื่องจากพลังที่(@NameIsNovel)ชักนำเข้าไปในยันต์มี(@NameIsNovel)เพียงน้อยนิด จึงมิอาจกระตุ้นได้(@NameIsNovel)เต็มกำลัง แสงขาวจากยันต์ค่อยๆ หม่นลง แต่กลุ่มแสงก็ยังโอบล้อมโขดหินนั้นไว้
แสงขาวในกลุ่มแสงพลันกะพริบระริก แล้วโขดหินก็กลายเป็น(@NameIsNovel)กึ่งโปร่งใสในชั่วพริบตา
แต่ภาพนั้นดำรงอยู่เพียงชั่วหายใจเข้าออก กลุ่มแสงขาวก็กะพริบดับไปสองครา ก่อนสลายหายพร้อมกับยันต์ที่(@NameIsNovel)สิ้นฤทธิ์
เซินลั่วมิได้(@NameIsNovel)เร่งร้อนใช้ยันต์แต่อย่างใด เขา(@NameIsNovel)กลับถนอมมันไว้แนบกาย แล้วยกขึ้นส่องดูใกล้ๆ อย่างระมัดระวัง
ในใจเขา(@NameIsNovel)จดจำรายละเอียดของอักขระทุกเส้น ทุกลายอย่างถี่ถ้วน อีกทั้งยังพยายามนึกย้อนกระบวนการวาดยันต์แต่ละขั้น ขณะเดียวกันก็เริ่มเข้าใจความแตกต่างระหว่า(@NameIsNovel)งยันต์เสาะสมบัติกับยันต์อัสนีบาตมากขึ้นเล็กน้อย
ทันใดนั้นเอง ขณะที่(@NameIsNovel)กำลังตรวจพินิจอยู่ เขา(@NameIsNovel)ก็เงยหน้าขึ้นเห็นเมฆดำเหนือศีรษะกดต่ำลงเรื่อยๆ ราวกับฝนห่าใหญ่ใกล้จะกระหน่ำลงมาในไม่ช้า
เซินลั่วชำเลืองมองฟ้า แล้วละความตั้งใจที่(@NameIsNovel)จะศึกษาต่อ หยิบศิลาหยวนออกมาอีกก้อนหนึ่ง แล้วเร่งกระตุ้นยันต์ในมือทันที
“หึ่ง…”
เสียงสั่นสะเทือนก้องดัง พลันแสงขาวเจิดจ้าพุ่งออกจากยันต์เสาะสมบัติ ก่อตัวเป็น(@NameIsNovel)กลุ่มแสงขาวขนาดหนึ่งจ้าง โอบล้อมโขดหินสีน้ำตาลใกล้เคียงไว้ทั้งก้อน และ(@NameIsNovel)ในพริบตา โขดหินนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)กึ่งโปร่งใสไปทั้งมวล!
แสงขาวนั้นยังโอบล้อมสายน้ำรอบข้างไว้ด้วย ทว่า(@NameIsNovel)แม่น้ำขุ่นข้นกลับมิได้(@NameIsNovel)โปร่งใสเหมือนโขดหิน อีกทั้งยังไม่ปรากฏแสงใดๆ สะท้อนกลับมาเลย
เซินลั่วมิได้(@NameIsNovel)ลังเลแม้แต่น้อย รีบบดขยี้ยันต์ในมือทันที
กลุ่มแสงขาวแตกกระจายเป็น(@NameIsNovel)ลูกแสงนับไม่ถ้วน ขนาดเล็กใหญ่ต่างกัน ดั่งหิ่งห้อยโปรยปรายไปทั่วฟากฟ้า บางส่วนพุ่งตรงลงสู่แม่น้ำแล้วหายลับไปไร้ร่องรอย
ดวงตาเซินลั่วกวาดมองวูบวาบ พยายามจับทุกดวงแสง ติดตามเส้นทางการเคลื่อนไหวของมัน
ลูกแสงจำนวนมากกระจายออกไปรอบทิศ รัศมี(@NameIsNovel)ครอบคลุมกว่า(@NameIsNovel)สิบจ้าง ดูโดดเด่นนักท่ามกลางความมืดมัว
พลันกลุ่มแสงขาวก้อนใหญ่ที่(@NameIsNovel)ลอยอยู่ทางซ้าย เหมือนถูกสิ่งใดดึงดูด มันสั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะดิ่งลงไปจมหายไปใต้สายน้ำ
ประกายยินดีพลันวาบขึ้นในดวงตาเซินลั่ว เขา(@NameIsNovel)ไม่สนใจเรือแม้แต่น้อย กระโจนพุ่งลงน้ำทันที มุ่งดิ่งไปยังทิศทางที่(@NameIsNovel)ลูกแสงจมหาย ไม่กล้าชักช้าแม้เพียงลมหายใจเดียว
แม้เขา(@NameIsNovel)จะเร่งว่า(@NameIsNovel)ยอย่างเต็มกำลัง ทว่า(@NameIsNovel)ก็ยังเชื่องช้ากว่า(@NameIsNovel)ความเร็วที่(@NameIsNovel)ลูกแสงรวมตัวกัน
เมื่อดำถึงก้นแม่น้ำ ลูกแสงเหล่านั้นกลับหายไปหมดสิ้น เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)เพียงคาดเดาเลือนรางว่า(@NameIsNovel)มันมุ่งไปยังโขดหินเล็กๆ ริมทุ่งกกฝั่งใต้
เซินลั่วรีบว่า(@NameIsNovel)ยเข้าไปใกล้ แต่เมื่อถึงที่(@NameIsNovel) กลับต้องอ้าปากตะลึง
ภายใต้แสงสลัว เขา(@NameIsNovel)พบว่า(@NameIsNovel)โขดหินกองนี้ก่อตัวจากหินดำขนาดเท่าหินโม่เรียงราย ผิวเรียบลื่น ต่างจากหินในที่(@NameIsNovel)อื่นโดยสิ้นเชิง และ(@NameIsNovel)ยังมี(@NameIsNovel)นับสิบก้อนด้วยกัน
ที่(@NameIsNovel)น่าพิศวงยิ่งกว่า(@NameIsNovel)นั้น—รูปแบบการจัดเรียงของหินเหล่านี้มิได้(@NameIsNovel)สุ่ม หากกลับแฝงเค้าโครงร่างบางอย่างไว้
เมื่อเพ่งมองพลัน ใบหน้าเซินลั่วก็ซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้าง
ลวดลายนี้หาใช่อื่นใดไม่ หากแต่เป็น(@NameIsNovel)รูป… กะโหลกศีรษะ!
ในขณะนั้น ลมหายใจที่(@NameIsNovel)กักไว้เกือบถึงขีดจำกัดแล้ว บวกกับความตกใจทำให้เขา(@NameIsNovel)พ่นฟองอากาศพรืด ออกมา รีบว่า(@NameIsNovel)ยขึ้นผิวน้ำแทบไม่ทัน โผล่ขึ้นมาด้วยสภาพเกือบขาดใจ ต้องหอบหายใจลึกหลายครากว่า(@NameIsNovel)จึงฟื้นกำลังได้(@NameIsNovel)
“เหตุใดก้นแม่น้ำถึงมี(@NameIsNovel)สิ่งประหลาดเช่นนี้เล่า? เป็น(@NameIsNovel)เพียงเรื่องบังเอิญ หรือใครกันที่(@NameIsNovel)จงใจจัดวางไว้?” เซินลั่วคิดในใจ ใบหน้ายังไม่หายตื่นตระหนก
เวลานั้น เมฆทมิฬบนท้องฟ้าเกือบกดลงถึงศีรษะแล้ว ลมแรงพัดคลื่นบนผิวน้ำจนเรือเล็กโยกโคลง ชนกระแทกกับโขดหินใหญ่จนเกิดเสียงดังสนั่น
“ฟ้าดินโปรดเมตตา อย่าเพิ่งให้ฝนหลั่งลงมาเลย…” เซินลั่วพึมพำ พลางกวาดสายตามองรอบด้าน จดจำตำแหน่งนี้ให้ขึ้นใจ ก่อนหันว่า(@NameIsNovel)ยกลับไปยังเรือเล็ก
เขา(@NameIsNovel)เคลื่อนเรือกั้นม่านผ้าไปข้างหน้าเล็กน้อย ขวางไว้ระหว่า(@NameIsNovel)งโขดหินใหญ่สองก้อนที่(@NameIsNovel)หาดหินกรวด แล้วใช้เชือกตรึงแน่น เพื่อกันไม่ให้ถูกกระแสน้ำเชี่ยวกรากซัดพัดพาไป
เซินลั่วกะระยะด้วยสายตา กำลังจะกระโจนลงน้ำอีกครั้ง แต่พลันหยุดชั่วครู่ ก่อนหันกลับไปหยิบยันต์เสาะสมบัติที่(@NameIsNovel)เหลือ ยันต์อัสนีบาตอีกสองแผ่น และ(@NameIsNovel)ศิลาหยวนก้อนสุดท้ายสามก้อน จากห่อสัมภาระในเรือออกมาทั้งหมด แล้วเก็บติดตัวไว้ก่อนจะดิ่งลงสู่สายน้ำอีกครา
ทันใดนั้น แสงอัสนีสีขาวเจิดจ้าแล่นวาบผ่านนภา เสียงคำราม “ครืน...ครืน” ก้องสะท้านสี่ทิศ หยาดฝนใหญ่เท่าลูกถั่วร่วงกระหน่ำลงมาท่วมทุกสิ่ง
“หรือว่า(@NameIsNovel)สวรรค์ไม่คิดช่วยเหลือข้ากัน?”
เซินลั่วพึมพำเสียงต่ำ เขา(@NameIsNovel)เพิ่งพบเบาะแสสำคัญ แต่กลับถูกฝนฟ้ากลั่นแกล้งในยามคับขันเช่นนี้
ทว่า(@NameIsNovel)เวลานี้ย่อมถอยไม่ได้(@NameIsNovel)อีกแล้ว เขา(@NameIsNovel)กระโจนลงน้ำ มุ่งดำตรงไปยังตำแหน่งที่(@NameIsNovel)หมายไว้อย่างบ้าคลั่ง โดยไม่สนสิ่งใดทั้งสิ้น!
----------