หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 68
ตอนที่ 68 : มีคนเคยอยู่เข้ามาที่นี่มาก่อน
ตอนที่ 68
“หรือว่า(@NameIsNovel)จะเป็น(@NameIsNovel)เพราะสิ่งนี้อีกแล้ว?”
หลังจากความตื่นเต้นเริ่มสงบลง เซินลั่วค่อยๆ ระงับใจ พลางเหลือบตามองไปที่(@NameIsNovel)ลายสักหัวกะโหลกบนบ่า เอ่ยพึมพำในใจ
ความเปลี่ยนแปลงต่อเนื่องไม่หยุด ทำให้เขา(@NameIsNovel)อดกังวลไม่ได้(@NameIsNovel)
แม้แต่ วิชาแปรหยาง ก็ยังต้องใช้เวลากว่า(@NameIsNovel)สองปีเต็ม กว่า(@NameIsNovel)จะบรรลุขั้นแรก แต่ในเวลาเพียงวันเดียวกลับทะลวงจนถึงขั้นสมบูรณ์แบบ มิหนำซ้ำ คัมภีร์สวรรค์ไร้นาม ยังบำเพ็ญจนถึงขั้นแรกได้(@NameIsNovel)สำเร็จ อีกทั้ง “วิชาเหินบนน้ำ” ก็แทบจะบรรลุได้(@NameIsNovel)โดยธรรมชาติ…
ไม่มี(@NameIsNovel)ไฟก็ไม่มี(@NameIsNovel)ควัน!
ประสบการณ์ชีวิตตั้งแต่วัยเยาว์ทำให้เขา(@NameIsNovel)เชื่อมั่นว่า(@NameIsNovel) ทุกสิ่งย่อมมี(@NameIsNovel)เหตุผลรองรับ หากมิใช่เพราะความรู้แพทย์ที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)จากการล้มป่วยยาวนาน รวมถึงโอสถ วิญญาณต่างๆ ที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เคยปรุง เช่น “ยาหอมทองหยก” แล้วตระกูลเซินจะสามารถมี(@NameIsNovel)ชื่อเสียงโด่งดังขึ้นภายในไม่กี่ปีได้(@NameIsNovel)อย่างไร?
เหตุการณ์ที่(@NameIsNovel)เกิดขึ้นกับเขา(@NameIsNovel)ในยามนี้ ทั้งนับเป็น(@NameIsNovel)พรและ(@NameIsNovel)คำสาป ยากที่(@NameIsNovel)จะบอกได้(@NameIsNovel)แน่ชัด
แต่ในระยะสั้น อย่างน้อยก็ถือว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)โชคลาภอันมหาศาล บัดนี้ภารกิจสำเร็จแล้ว ดูท่าคงถึงเวลาที่(@NameIsNovel)จะกลับได้(@NameIsNovel)
เซินลั่วครุ่นคิดเงียบๆ พลางก้าวกลับขึ้นฝั่ง สวมเสื้อผ้าเรียบร้อย แล้วมุ่งหน้าออกไปสู่ถนนหลวงนอกเมือง
ยามนั้นแดดยามเที่(@NameIsNovel)ยงร้อนแรง ถนนหลวงแทบไม่มี(@NameIsNovel)ผู้คนสัญจรไปมา
เซินลั่วพลันสูดลมหายใจบางเบาโดยไม่รู้ตัว กลิ่นร่องรอยต่างๆ ที่(@NameIsNovel)เหลือไว้ในอากาศจากผู้คนที่(@NameIsNovel)เคยผ่านก็ถ่ายทอดเข้าจมูกทันที
เขา(@NameIsNovel)พลันค้นพบสิ่งน่าสนใจ—เพียงดมกลิ่นเหล่านี้ เขา(@NameIsNovel)ก็สามารถบอกได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)คนผ่านไปมาเท่าใด และ(@NameIsNovel)ยังพอคาดเดาได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)กำลังทำอะไรอยู่
เช่น กลิ่นนี้ปนด้วยกลิ่นถั่ว น่าจะเป็น(@NameIsNovel)พ่อค้าเต้าหู้กับน้ำเต้าหู้ อีกกลิ่นหนึ่ง อบอวลด้วยเหงื่อโซม ก็คงเป็น(@NameIsNovel)แรงงานที่(@NameIsNovel)กลับมาจากในอำเภอ ส่วนกลิ่นหอมอันหนึ่งนั้น คล้ายผู้ขายเครื่องหอมราตรี…
เซินลั่วหัวเราะเบาๆ ในใจ พบว่า(@NameIsNovel)ประสาทการดมกลิ่นที่(@NameIsNovel)เฉียบคมขึ้นนี้มี(@NameIsNovel)คุณประโยชน์เกินคาด ไม่เคยนึกมาก่อนเลยว่า(@NameIsNovel)จะใช้ได้(@NameIsNovel)เช่นนี้
เมื่อเดินเข้าสู่ตัวเมือง เซินลั่วมุ่งหน้าไปยังโรงเตี๊ยม ระหว่า(@NameIsNovel)งนั้นก็ลองเงี่ยหูฟังทดสอบประสาทการได้(@NameIsNovel)ยิน เสียงรอบด้าน ทั้งใกล้ไกล ล้วนถ่ายทอดเข้าสู่โสตประสาทอย่างแจ่มชัด
เสียงสตรีต่อรองกับพ่อค้า เสียงชายชราสองคนซุบซิบอยู่ตรงหัวมุมถนน และ(@NameIsNovel)เสียงตะโกนของเด็กรับใช้จากร้านอาหารที่(@NameIsNovel)ไม่ไกลนัก…
เซินลั่วยกยิ้มบางๆ หลับตาลง ลองตั้งใจฟังเสียงที่(@NameIsNovel)ห่างไกลยิ่งกว่า(@NameIsNovel)เดิม
เสียงน้ำมันเดือดซู่ซ่าในครัวของโรงเตี๊ยมใหญ่ เสียงกรนดังลั่นของคนในห้องชั้นสอง และ(@NameIsNovel)ยิ่งไกลออกไป…
ผ่านไปครู่หนึ่ง ราวหนึ่งถ้วยชา เซินลั่วค่อยๆ เดินกลับมาถึงโรงเตี๊ยมเล็กที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เช่าอยู่
บัดนี้เป็น(@NameIsNovel)เวลาอาหาร โรงเตี๊ยมเต็มไปด้วยผู้คน แม้จะเป็น(@NameIsNovel)โรงเตี๊ยมเล็กในมุมเงียบๆ แต่ก็ยังมี(@NameIsNovel)ลูกค้านั่งเต็มอยู่สี่ห้าตะกร้า
“ท่านเซิน ที่(@NameIsNovel)แท้ท่านออกไปข้างนอกนี่เอง ข้าถึงเคาะประตูเรียกหลายครั้งแต่ไร้คนตอบ” เสี่ยวซานที่(@NameIsNovel)กำลังต้อนรับแขกในโถง เมื่อเห็นเซินลั่วกลับมาก็รีบวิ่งมาหา
“จัดสำรับไปที่(@NameIsNovel)ห้องข้า ไม่เอาไก่ ไม่เอาเป็ด ไม่เอาขาหมูมันๆ เอาเพียงอาหารเบาๆ พอ” เซินลั่วพยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจ สั่งการอย่างสบายๆ แล้วหมุนกายจะกลับเข้าห้อง
แต่พอก้าวไปได้(@NameIsNovel)ไม่กี่ก้าว เขา(@NameIsNovel)ก็หยุดหันกลับมาโบกมือเรียกเสี่ยวซานเข้ามาใกล้ เมื่อเดินเข้ามาใกล้ เขา(@NameIsNovel)ก็กดเสียงลงต่ำสั่งว่า(@NameIsNovel)
“เตรียมกระดาษยันต์ สีชาด เลือดหมาดำ และ(@NameIsNovel)เครื่องเขียนครบชุดให้ข้าด้วย แล้วนำไปส่งที่(@NameIsNovel)ห้อง”
พลางส่งเงินป่นสีเงินหนึ่งก้อนเล็กๆ ใส่มือเสี่ยวซานอย่างแนบเนียน แล้วรีบผละจากโถงไปทันที
เสี่ยวซานมองตามแผ่นหลังของเซินลั่วที่(@NameIsNovel)รีบเร่งจากไป ใจรู้สึกประหลาดอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้(@NameIsNovel)คิดซักไซ้อะไรให้มากความ รีบเก็บเงินก้อนเงินไว้ด้วยความยินดี แล้วหมุนกายเดินตรงไปทางครัว
“เอ๊ะ…คุณชายเซินรู้ได้(@NameIsNovel)อย่างไรว่า(@NameIsNovel)ในครัวกำลังทำขาหมูสำหรับมื้อเที่(@NameIsNovel)ยง?” เดินไปไม่กี่ก้าว เขา(@NameIsNovel)ก็อุทานออกมาเบาๆ พลางพึมพำกับตนเอง
ในโถงใหญ่มี(@NameIsNovel)ผู้คนเต็มหลายโต๊ะ อาหารบนโต๊ะต่างเต็มไปด้วยไก่เป็ด แต่กลับไม่มี(@NameIsNovel)ผู้ใดสั่งขาหมูแม้แต่โต๊ะเดียว…
…
เซินลั่วกลับถึงห้อง กำลังจะเก็บสัมภาระ พลันจมูกกระตุก สูดลมหายใจเข้าแล้วหรี่ตาลงทันที
ในห้องมี(@NameIsNovel)กลิ่นแปลกปลอมเพิ่มขึ้นมา จากการกระจายของกลิ่นแสดงว่า(@NameIsNovel)คนผู้นั้นเพิ่งจะออกไปไม่นานนี้เอง
และ(@NameIsNovel)เจ้าของกลิ่น…หาใช่คนแปลกหน้า หากแต่คือเถ้าแก่โฮ่ว เจ้าของโรงเตี๊ยมแห่งนี้นั่นเอง!
“เขา(@NameIsNovel)เข้ามาทำอะไรในห้องข้า?”
เซินลั่วครุ่นคิด จากนั้นก็หลับตาลง ใช้จมูกและ(@NameIsNovel)ความรู้สึก ลองสะกดรอยกลิ่นเพื่อแยกแยะการเคลื่อนไหวของบุคคลผู้นั้นภายในห้อง
ทีละน้อย ภาพลางๆ ปรากฏขึ้นในห้วงสำนึก เงาร่างหนึ่งเดินเข้ามาจากประตู กวาดตาดูรอบห้องโดยมิได้(@NameIsNovel)แตะต้องสิ่งใด แล้วก็ออกไป
“เขา(@NameIsNovel)เพียงแค่เข้ามามองดู ไม่ได้(@NameIsNovel)ค้นหาอันใด ดูท่าคงเข้ามาเพราะความห่วงใยกระมัง?” เซินลั่วลืมตาขึ้น สายตายังแฝงความฉงนอยู่
พอดีในขณะนั้น เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามา จนกระทั่งหยุดอยู่ตรงหน้าประตู จากนั้นเสียงเคาะก็ดังขึ้น
“ประตูมิได้(@NameIsNovel)ลงกลอน เชิญเข้ามาได้(@NameIsNovel)” เซินลั่วเอ่ยขึ้นพลางย่นจมูกเล็กน้อย
ประตูถูกผลักเปิดออกพร้อมเสียง “เอี๊ยด” เงาร่างหนึ่งก้าวเข้ามา มือหิ้วถาดไม้ขนาดใหญ่ ด้านหนึ่งวางอาหารคาวหวานครบชุด อีกด้านหนึ่งกองไว้ด้วยพู่กัน กระดาษยันต์ ชาด และ(@NameIsNovel)เครื่องเขียนต่างๆ ครบครัน
มิใช่เสี่ยวซาน หากแต่คือเถ้าแก่โฮ่ว เจ้าของโรงเตี๊ยม!
----------