หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 76
ตอนที่ 76 : หวาดกลัวโดยไร้เหตุ
ตอนที่ 76
ถึงแม้จะอยู่ห่างออกไปพอสมควร แต่เซินลั่วก็ยังมองเห็นใบหน้าของชายชราและ(@NameIsNovel)หนุ่มน้อยตรงหน้าได้(@NameIsNovel)อย่างชัดเจน
ฝ่ายหนุ่มน้อยนั้นสวมอาภรณ์ศิษย์ของสำนักชุนชิว ผมยาวสีดำมิได้(@NameIsNovel)เกล้าเป็น(@NameIsNovel)มวยผมตามธรรมเนียมเต๋า หากแต่ถูกรวบแน่นเป็น(@NameIsNovel)มวยเล็กๆ ใช้ปิ่นไม้กลัดไว้อย่างง่ายดาย
เรือนร่างเขา(@NameIsNovel)ผอมเพรียว ใบหน้าหล่อเหลาอย่างยิ่ง บุรุษผู้นี้ก็คือกู่ฮวาหลิง หนึ่งในศิษย์สายในทั้งสามของสำนัก
ส่วนอีกฝ่ายที่(@NameIsNovel)ยืนตรงข้ามกู่ฮวาหลิง เป็น(@NameIsNovel)ชายชรารูปร่างสูงใหญ่ ผิวกายคล้ำราวยามสนธยา
รอบริมฝีปากมี(@NameIsNovel)หนวดเคราสีเทาขาววงหนึ่ง ตัดแต่งเรียบร้อย สวมอาภรณ์เต๋าไท้จี๋ ไร้รอยต่อ ศีรษะสวมมงกุฎบัวเช่นเดียวกับที่(@NameIsNovel)เจ้าสำนักเฟิงหยางเคยสวม ใบหน้านั้นเคร่งขรึมสง่างาม แผ่ออกมาซึ่งอำนาจน่าเกรงขาม
บุรุษผู้นี้เซินลั่วก็รู้จัก เขา(@NameIsNovel)คืออาจารย์ของกู่ฮวาหลิง—หวังฉิงซง
เซินลั่วเคยพบเขา(@NameIsNovel)หลายครั้งในวันที่(@NameIsNovel)ไปฟังคำสอนที่(@NameIsNovel)วิหารซานชิง คำบรรยายของเขา(@NameIsNovel)มักละเอียดถี่ถ้วน ชัดเจนเข้าใจง่ายยิ่งกว่า(@NameIsNovel)อาจารย์หลัวหรือเจ้าสำนักเฟิงหยางเสียอีก เพียงแต่บุคลิกที่(@NameIsNovel)เคร่งครัดและ(@NameIsNovel)จริงจัง ทำให้เหล่าศิษย์ต่างเกรงใจอยู่บ้าง
“หรือว่า(@NameIsNovel)กำลังถ่ายทอดวิชา…” เซินลั่วชะงักไปเล็กน้อย ความสงสัยพลันก่อตัวขึ้น
หากเป็น(@NameIsNovel)การถ่ายทอดวิชาของท่านอาจารย์หวังให้กู่ฮวาหลิงจริง เช่นนี้การกระทำของตนก็คงเข้าข่ายการแอบฟังสิ่งต้องห้าม
แต่แล้วหวังฉิงซงก็หันมามองปราดเดียว เห็นว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ศิษย์ฝึกหัดผู้นี้ก็รับรู้ทันที ก่อนจะสะบัดหน้าพ่นลมเย็นฮึดหนึ่ง แล้วหมุนกายเดินจากไปไกล
กู่ฮวาหลิงกลับเผยรอยยิ้ม ยกมือโบกจากระยะไกล ประหนึ่งทักทายอย่างสั้นๆ
เซินลั่วรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย แต่ก็โบกมือตอบกลับไปเช่นกัน ความประทับใจต่อศิษย์พี่กู่ ที่(@NameIsNovel)ไม่ค่อยได้(@NameIsNovel)พบเจอค่อยๆ เพิ่มพูนขึ้นเล็กน้อย
หลังจากทักทายเสร็จ กู่ฮวาหลิงก็หันไปติดตามอาจารย์ของตน ก้าวเดินเคียงข้างกันไป
เมื่อทั้งสองเดินห่างออกไปมากแล้ว เซินลั่วก็เบือนสายตา มองหาทิวทัศน์ไกลโพ้น เผื่อจะได้(@NameIsNovel)พบสถานที่(@NameIsNovel)ลับสงบเพื่อใช้บำเพ็ญเพียร
แต่ทว่า(@NameIsNovel)ในขณะนั้นเอง เขา(@NameIsNovel)ก็พลันสะดุ้งหู กระแสสีหน้าก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง แล้วหันกลับไปเพ่งยังสองอาจารย์ศิษย์ที่(@NameIsNovel)กำลังจะลับหายไปอย่างเร่งรีบ…
“เขา(@NameIsNovel)อยู่ตรงนี้ หมายความว่า(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ยินที่(@NameIsNovel)เราคุยกันหรือไม่? ฆ่าเขา(@NameIsNovel)ทิ้งแล้วฝังไว้ที่(@NameIsNovel)นี่เลยดีหรือไม่เล่า? ที่(@NameIsNovel)ตรงนี้เงียบสงัดไร้ผู้คน เหมาะนักที่(@NameIsNovel)จะกลบฝังศพ” กู่ฮว่า(@NameIsNovel)หลิงเอ่ยพลางเดินวนไปมา
หัวใจเซินลั่วกระตุกวาบ ดวงตาเผยแววไม่อยากเชื่อ
ต่อให้เผลอได้(@NameIsNovel)ยินเคล็ดวิชาลับบ้าง ก็ไม่เห็นจำเป็น(@NameIsNovel)ต้องฆ่าคนปิดปากถึงขั้นฝังศพทิ้งเช่นนี้มิใช่หรือ?
“เขา(@NameIsNovel)อยู่ห่างออกไปไกลนัก จะได้(@NameIsNovel)ยินถ้อยคำของพวกเราได้(@NameIsNovel)อย่างไร อีกทั้งยังเป็น(@NameIsNovel)เพียงศิษย์ฝึกหัดซึ่งยังมิได้(@NameIsNovel)เปิดเมล็ดเต๋า น้ำเสียงเจ้าช่างเกินไปหน่อย คราวหน้าเราควรหาสถานที่(@NameIsNovel)ลับกว่า(@NameIsNovel)นี้จะดีกว่า(@NameIsNovel)” อาจารย์หวังฉิงซงส่ายศีรษะ เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงขรึม
“แต่ถึงอย่างไร ตัดปัญหาเสียแต่ต้นจะไม่ดีกว่า(@NameIsNovel)หรือ? คนเช่นเขา(@NameIsNovel)มิใช่แม้แต่ศิษย์สายนอก หากหายตัวไปก็ไม่มี(@NameIsNovel)ผู้ใดสนใจ ข้ามี(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)ฝังศพร้างอยู่ไม่น้อยในหลังเขา(@NameIsNovel)แห่งนี้” กู่ฮว่า(@NameIsNovel)หลิงยังคงยิ้มละมุน แต่คำพูดกลับเย็นเยียบไร้ปรานี
“อย่าสร้างความยุ่งยากเลย ถึงเขา(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)เพียงศิษย์ฝึกหัดของอาจารย์หลัว แต่ก็ทำให้มี(@NameIsNovel)สถานะพิเศษในสำนัก อีกทั้งยังสนิทกับไป๋เสี่ยวเถียน หากเขา(@NameIsNovel)หายไปโดยไร้ร่องรอย เกรงว่า(@NameIsNovel)จะก่อให้เกิดความวุ่นวายใหญ่โต” อาจารย์หวังหยุดก้าว พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ก็ได้(@NameIsNovel) ข้ารู้แล้วว่า(@NameIsNovel)จะเอาจะต้องทำอย่างไร” กู่ฮว่า(@NameIsNovel)หลิงจำต้องก้มศีรษะ ยอมปล่อยเรื่องนี้ไป แม้แววตายังเต็มไปด้วยความเสียดาย
ทันใดนั้น เขา(@NameIsNovel)ก็หันขวับมามองขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อเห็นเซินลั่วยังคงจับจ้องอยู่ ก็ส่งยิ้มพร้อมผงกศีรษะให้
อกเซินลั่วบีบรัด แต่สีหน้ายังคงสงบ เขา(@NameIsNovel)ประสานมือทำคารวะจากระยะไกล เสมือนกล่าวลาศิษย์พี่อาจารย์อาวุโส
จนกระทั่งเห็นทั้งสองเดินลับหายไปจากสายตา เขา(@NameIsNovel)ถึงได้(@NameIsNovel)ผ่อนลมหายใจยาว ความเย็นเฉียบแล่นพลันไปทั่วสันหลัง
เพียงแค่เขา(@NameIsNovel)ออกมาหาทางเดิน กลับเกือบต้องพบหายนะ หากเป็น(@NameIsNovel)เซินลั่วคนเก่า ที่(@NameIsNovel)ยังมิได้(@NameIsNovel)บรรลุเมล็ดเต๋าและ(@NameIsNovel)ปรับแต่งพลังรับรู้เกินมนุษย์ คงยังคงมองว่า(@NameIsNovel)กู่ฮว่า(@NameIsNovel)หลิงคือผู้ใจกว้าง อาจถูกหักหลัง โดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ
โลกนี้ช่างอันตรายนัก หนึ่งก้าวพลาดอาจสิ้นชีพได้(@NameIsNovel) จำต้องระวังทุกฝีก้าว!
สองอาจารย์ศิษย์คู่นี้ย่อมปกปิดความลับใหญ่หลวง ไม่เช่นนั้นคงไม่คิดจะฆ่าคนปิดปากโดยไม่ไยดี เขา(@NameIsNovel)ควรหาจังหวะแจ้งอาจารย์หลัวอย่างลับๆ จะเป็น(@NameIsNovel)การเหมาะ แต่ต่อจากนี้จำเป็น(@NameIsNovel)ต้องหลีกห่างพวกเขา(@NameIsNovel)ให้มากที่(@NameIsNovel)สุด
ใบหน้าเซินลั่วสลับระหว่า(@NameIsNovel)งหม่นหมองกับโล่งใจอยู่เนิ่นนาน สุดท้ายก็ควบคุมจิตใจให้สงบลง ก่อนออกเดินหาสถานที่(@NameIsNovel)เงียบสงัดเพื่อบำเพ็ญเพียรต่อไป
ไม่คาดคิด เขา(@NameIsNovel)กลับพบหุบเขา(@NameIsNovel)เงียบลับแห่งหนึ่ง สถานที่(@NameIsNovel)ไม่ใหญ่นัก ทว่า(@NameIsNovel)เร้นกายอยู่ระหว่า(@NameIsNovel)งผาสูงสองด้าน ด้านในมี(@NameIsNovel)ธารน้ำสายเล็กไหลวกวน
จากมุมสูงมองลงมา เห็นเพียงต้นธารเท่านั้น ส่วนกลางและ(@NameIsNovel)ปลายน้ำล้วนถูกบดบัง สายตาคนทั่วไปยากจะสังเกตได้(@NameIsNovel)
เซินลั่วรีบปีนลงจากหน้าผา พุ่งกายตรงสู่หุบเขา(@NameIsNovel)แห่งนั้นด้วยความยินดี
เขา(@NameIsNovel)เดินเข้าไปในหุบเขา(@NameIsNovel) แล้วตามลำธารเล็กขึ้นไปทางต้นน้ำ ราวสามถึงสี่หลี่ ก็พบกับสระน้ำตื้นๆ ที่(@NameIsNovel)เกิดจากสายน้ำเชี่ยวซัดลงมา ด้านข้างมี(@NameIsNovel)โขดหินสูงราวหนึ่งจ้าง ขนาบอยู่สองข้าง ราวกับเป็น(@NameIsNovel)กำแพงธรรมชาติที่(@NameIsNovel)ปกปิดสระเอาไว้
ถ้าไม่มองลงมาจากเบื้องบน ก็มองไม่เห็นด้านในเลยแม้แต่น้อย
“ที่(@NameIsNovel)แห่งนี้ช่างเหมาะยิ่งนัก!” เซินลั่ว อดอุทานออกมาไม่ได้(@NameIsNovel)
แต่แทนที่(@NameIsNovel)จะกระโดดลงไป เขา(@NameIsNovel)กลับนั่งขัดสมาธิอยู่ริมตลิ่ง หลับตาลง แล้วเริ่มร่ายเคล็ดวิชา พลังเย็นไหลพลิ้วออกมาจากตันเถียน เวียนวนไปตามเส้นลมปราณทั่วร่าง
ครู่หนึ่ง เขา(@NameIsNovel)ลืมตาขึ้น แล้วยกมือขวาเหยียดนิ้วชี้และ(@NameIsNovel)นิ้วก้อยออก ส่วนที่(@NameIsNovel)เหลือ งอเข้าหากัน คล้ายท่วงท่าใช้อาวุธยันต์ แล้วเริ่มควบคุมกระแสพลังวิญญาณในน้ำให้กระจายตัว
เมื่อปลายนิ้วชี้ไปยังผิวน้ำในสระ น้ำที่(@NameIsNovel)ราบเรียบพลันปรากฏระลอกคลื่นทันที
แต่ระลอกคลื่นนี้ไม่เหมือนคลื่นปกติที่(@NameIsNovel)เกิดจากลม หากเป็น(@NameIsNovel)คลื่นวงกลมซ้อนกัน ราวกับก้อนหินตกกระทบผิวน้ำ ทำให้เกิดคลื่นน้ำสั่นสะเทือนออกมา
วงคลื่นกลมขยายตัวออกไปอย่างสม่ำเสมอจากจุดศูนย์กลาง จนกระทั่งเลยระยะสี่ฉือ ก่อนจะสลายไป
เห็นดังนั้น เซินลั่วสะบัดข้อมือเบาๆ มือพลันชูขึ้นด้านบน
ตรงกลางระลอกคลื่นเกิดการปั่นป่วนขึ้น ก้อนน้ำใหญ่เท่าศีรษะมนุษย์พุ่งทะลักขึ้นจากผิวน้ำ ลอยขึ้นสูงราวหนึ่งฉือ ก่อนตกกลับลงสู่สระ
เสียง “ตง!” ดังสนั่น
เมื่อก้อนน้ำตกกระแทกลงมา ระลอกคลื่นที่(@NameIsNovel)ยุ่งเหยิงพลันซัดกระจาย รบกวนวงคลื่นเดิมจนสลายไปหมด
เซินลั่วรีบลุกขึ้นยืน ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มยินดี
ก่อนหน้านี้ เขา(@NameIsNovel)เคยควบคุมน้ำเพียงเล็กน้อยด้วยวิชาธาตุน้ำตามธรรมชาติ และ(@NameIsNovel)ครั้งหนึ่งก็เคยใช้วิธีคล้ายๆ กันเพื่อสั่งสอนศิษย์พี่เนี่ยวไปแล้ว ทว่า(@NameIsNovel)ครั้งนี้…นี่เป็น(@NameIsNovel)ครั้งแรกที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)สามารถควบคุมน้ำจำนวนมากได้(@NameIsNovel)ในคราวเดียว!
ครานี้ เขา(@NameIsNovel)ไม่ได้(@NameIsNovel)รีบนั่งสมาธิต่อ หากแต่ยกมือร่ายเคล็ดด้วยท่วงท่าเดิม ทว่า(@NameIsNovel)ในทันใด พลังปราณเต๋าที่(@NameIsNovel)เวียนในร่างกลับพลันเพิ่มพูนขึ้นเป็น(@NameIsNovel)ทวีคูณ!
“ขึ้นมา!” เขา(@NameIsNovel)พึมพำ สองตามุ่งมั่น มือยกสูงขึ้น
“ฉ่าๆ …”
ผิวน้ำที่(@NameIsNovel)เคยสงบพลันพลุ่งพล่านราวกับน้ำกำลังเดือด
ก้อนน้ำมหึมาเท่าล้อเกวียนผุดขึ้นจากกลางคลื่นน้ำ ลอยอยู่กลางอากาศอยู่นานโดยไม่ยอมตกลงมา!
---------