หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 80
ตอนที่ 80 : ความเปลี่ยนแปลงประหลาดของหมอนหยก
ตอนที่ 80
ดวงตาของเซินลั่วเบิกกว้าง ราวกับมี(@NameIsNovel)งูเย็นเฉียบเลื้อยขึ้นมาตามแนวกระดูกสันหลัง
มือเล็กๆ เหล่านั้นบวมเปื่อยเน่า สีขาวซีดน่าขนลุก คล้ายซากศพที่(@NameIsNovel)จมน้ำมานาน แต่ละมือมี(@NameIsNovel)เล็บยาวสีดำงอกแหลม หลายเล็บทะลุเสื้อผ้าแทงเข้ามาถึงเนื้อกาย
เซินลั่วอ้าปากกว้างราวกับจะกรีดร้อง แต่กลับไม่อาจเปล่งเสียงใดออกมาได้(@NameIsNovel) ความหวาดผวาเข้ากัดกินหัวใจในบัดดล
ทว่า(@NameIsNovel)ไม่นานเขา(@NameIsNovel)ก็สังเกตเห็นสิ่งประหลาด—
เขา(@NameIsNovel)ไม่รู้สึกเจ็บเลยแม้แต่น้อย!
“ใจเย็น… ต้องใจเย็น…”
เซินลั่วพยายามสะกดสติบังคับให้สงบลง
เขา(@NameIsNovel)รีบเร่งหมุน คัมภีร์สวรรค์ไร้นาม พยายามเร้า ปราณเต๋า จากในตันเถียนขึ้นมาต้านทานมือภูตผีเหล่านี้
แต่ทันทีที่(@NameIsNovel)พลังในตันเถียนเริ่มเคลื่อนไหว ก็พลันรู้สึกเย็นเยียบวาบขึ้นที่(@NameIsNovel)ต้นคอด้านหลัง พลังหยินอันรุนแรง ไหลซึมออกมา จนขนทั่วร่างลุกชัน
“หมอนหยกนั่นเอง!”
เซินลั่วตระหนักทันทีว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)เพราะหมอนหยกที่(@NameIsNovel)หนุนอยู่ตรงต้นคอ
ยังไม่ทันได้(@NameIsNovel)ตอบสนอง แรงดูดอันมหาศาลก็พลันปะทุออกจากหมอนหยกหลังคอ ทำให้เขา(@NameIsNovel)รู้สึกราวกับโลหิตและ(@NameIsNovel)พลังชีวิตกำลังเดือดพล่าน แปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)ควันสีขาวสายแล้วถูกดูดออกไปทีละน้อย
ดวงตาของเซินลั่วเบิกโพลง เขา(@NameIsNovel)ทำได้(@NameIsNovel)เพียงมองเห็นแผ่นอกตัวเองค่อยๆ ยุบลง มือที่(@NameIsNovel)โผล่พ้นแขนเสื้อก็เหี่ยวแห้งกลายเป็น(@NameIsNovel)กรงเล็บภูตผี สัญญาณแห่งชีวิตค่อยๆ เลือนหาย
สติของเขา(@NameIsNovel)พล่าเลือน ความหวาดกลัว ความมึนงง ความไม่ยินยอม ทั้งหมดปะปนกลายเป็น(@NameIsNovel)ห้วงอารมณ์สุดท้าย เขา(@NameIsNovel)รวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายเปล่งเสียงคำราม
“ไม่…!”
ชั่วพริบตาเดียว เซินลั่วสะดุ้งลุกพรวดจากเตียง หน้าอกกระเพื่อมแรง หอบหายใจติดขัด
เขา(@NameIsNovel)รีบก้มลงตรวจสอบที่(@NameIsNovel)นอน กลับเห็นเพียงวงคราบเหงื่อเปียกชุ่ม แต่ไร้ร่องรอยมือภูตผีของเด็กแม้แต่น้อย
จากนั้นรีบตรวจดูฝ่ามือและ(@NameIsNovel)หลังมือซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก็ยังปกติดังเดิม ไม่มี(@NameIsNovel)เค้าของพลังชีวิตที่(@NameIsNovel)ถูกสูบกลายเป็น(@NameIsNovel)กรงเล็บผี
“หรือว่า(@NameIsNovel)นั่นเป็น(@NameIsNovel)เพียงฝันร้าย?”
เซินลั่วมองไปรอบห้องอย่างงงงัน พบว่า(@NameIsNovel)ประตูหน้าต่างปิดสนิท ข้าวของเครื่องใช้ก็ยังอยู่ครบถ้วน หมอนที่(@NameIsNovel)หนุนอยู่นั้นก็เป็น(@NameIsNovel)หมอนเถาวัลย์ธรรมดา ส่วนหมอนหยกกลับวางอยู่อย่างสงบที่(@NameIsNovel)ด้านข้าง
เขา(@NameIsNovel)ปาดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก ความง่วงหายไปสิ้น ยกตะเกียงจุดไฟ เปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ แล้วนั่งลงที่(@NameIsNovel)โต๊ะด้วยสีหน้าจริงจัง
แสงจันทร์นวล พร่าด้านนอกหน้าต่าง ละมุนเย็นเยียบ เผยให้รู้ว่า(@NameIsNovel)เวลาล่วงเข้าสู่ยามดึกสงัดแล้ว
เซินลั่วนึกถึงฉากสยดสยองในฝันร้ายเมื่อครู่ ความหวาดหวั่นยังไม่จางหายไป เขา(@NameIsNovel)หยิบ ยันต์ปราบภูต ขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว แปะไว้บนร่างตนเอง แล้วเร้า ปราณเต๋า เล็กน้อยส่งเข้าไป
ทันทีที่(@NameIsNovel)แสงบนแผ่นยันต์สว่า(@NameIsNovel)งขึ้น ดวงตาของเขา(@NameIsNovel)ก็พลันพร่ามัวอีกครั้ง เขา(@NameIsNovel)รีบกวาดตามองตรวจทุกมุมของห้องอย่างระมัดระวัง
เพียงแต่เมื่อสายตาเลื่อนผ่าน บนหว่า(@NameIsNovel)งคิ้วก็สะดุ้งกระตุกทันที—
ในห้องนี้… มี(@NameIsNovel)บางสิ่งผิดปกติจริงๆ!
เมื่อเขา(@NameIsNovel) กวาด ตามองกลับไปอีกครั้ง ก็เห็นเงาสลัวบางเบา ห้อยระย้าลงมาจากเพดานจนถึงข้างเตียง แวบๆ หายๆ คล้ายมี(@NameIsNovel)คล้ายไม่มี(@NameIsNovel) รางเลือนอย่างยิ่ง
หากมิใช่เพราะสัมผัสของเขา(@NameIsNovel)ละเอียดอ่อนกว่า(@NameIsNovel)คนธรรมดา และ(@NameIsNovel)กำลังเพ่งสมาธิอย่างเต็มที่(@NameIsNovel) เกรงว่า(@NameIsNovel)คงไม่อาจสังเกตเห็นเลย
หัวใจเซินลั่วเต้นกระชั้น รีบยกตะเกียงน้ำมันไปส่องใกล้ๆ ตั้งใจจะดูให้ชัดเจน
ทว่า(@NameIsNovel)พอแสงไฟขยับ สิ่งที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เพิ่งมองเห็นอย่างยากลำบากก็พลันหายวับไป
ไม่ลังเลแม้แต่น้อย เซินลั่วเป่าไฟในตะเกียงจนดับพรึบลงในพริบตาเดียว
เมื่อแสงสว่า(@NameIsNovel)งในห้องดับมืดลง สิ่งเลือนรางเหล่านั้นจึงค่อยๆ ปรากฏชัดอีกครั้ง—แท้จริงแล้วคือเส้นแสงโปร่งใสสายหนึ่ง ร่วงหล่นลงมาจากเพดานดุจสายฝน
เซินลั่วเงยหน้ามองตามสายแสงนั้นลงมา ก็เห็นว่า(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)นอนของตนมี(@NameIsNovel) หมอนหยก วางอยู่ชัดถนัด บนหมอนนั้นมี(@NameIsNovel)แสงโปร่งใสบางๆ ห่อหุ้มเอาไว้แนบแน่น เส้นแสงทั้งหลายที่(@NameIsNovel)ตกลงมาจากด้านบนล้วนถูกรองรับไว้ แล้วถูกดูดซึมหายไปโดยไม่เหลือร่องรอย
“นี่มัน… อะไรกันแน่…” เซินลั่วอึ้งงันยิ่งนัก ก้าวเข้าไปใกล้เตียงด้วยหัวใจเต้นแรง
พอเหลือบตามองยันต์ปราบภูตที่(@NameIsNovel)ติดอยู่บน อก ก็เห็นว่า(@NameIsNovel)ยังไม่ไหม้สลาย อีกทั้งเส้นแสงประหลาดเหล่านั้นก็มิได้(@NameIsNovel)ดิ้นรนหรือบิดเบี้ยวหนีราวกับพลังอัปมงคลเลย
“ดูท่าจะไม่เกี่ยวกับพลังหยินชั่วร้าย…” ใจของเซินลั่วผ่อนคลายลงเล็กน้อย
เขา(@NameIsNovel)ยื่นฝ่ามือออกไป คว่ำมือลงดุจยื่นรับเม็ดฝน ทาบลงใต้เส้นแสงโปร่งใสนั้นทันที มี(@NameIsNovel)แสงสีขาวหม่นปกคลุมฝ่ามือเบาๆ
แต่เขา(@NameIsNovel)ก็พบความจริงว่า(@NameIsNovel)—เส้นแสงเหล่านั้นเมื่อร่วงลงบนมือของเขา(@NameIsNovel) กลับทะลุผ่านราวกับไม่เคยมี(@NameIsNovel)อยู่จริง ทั้งหมดไหลรวมกลับเข้าสู่หมอนหยกอีกครั้ง
ที่(@NameIsNovel)ฝ่ามือเขา(@NameIsNovel)มิได้(@NameIsNovel)รู้สึกเจ็บปวดหรือไม่สบายแม้แต่น้อย ราวกับเส้นแสงเหล่านี้เป็น(@NameIsNovel)เพียงภาพลวงตา
โดยสัญชาตญาณ เซินลั่วเงยหน้าขึ้น เห็นชัดว่า(@NameIsNovel)เส้นแสงนั้นคล้าย “งอก ออกมา” จากเพดานเอง กลมกลืนไปกับโครงสร้างด้านบนจนดูแนบเนียน
ความคิดหนึ่งพลันแล่นขึ้น เขา(@NameIsNovel)รีบคว้าหมอนหยกมากับมือ เดินออกจากห้องไป
ด้านนอกยามราตรีสว่า(@NameIsNovel)งด้วยแสงจันทร์ สงัดเงียบไปทั่วทั้งเขา(@NameIsNovel) มี(@NameIsNovel)เพียงเสียงแมลงกลางคืนดังแทรกเป็น(@NameIsNovel)ครั้งคราว
เซินลั่วกวาดตามองรอบๆ อย่างระแวดระวัง เมื่อเห็นว่า(@NameIsNovel)นอกจากเสียงกรนของศิษย์พี่ข้างห้องแล้ว มิได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)สิ่งใดผิดปกติ เขา(@NameIsNovel)จึงเหยียบปลายเท้าเบาๆ ร่างลอยตัวขึ้นอย่างคล่องแคล่ว ไปยืนอยู่บนหลังคาชั้นสองได้(@NameIsNovel)โดยไร้เสียงรบกวน
เขา(@NameIsNovel)ยืนอยู่บนสันหลังคา แหงนหน้ามองฟากฟ้าสูง เส้นแสงผลึกโปร่งใสไหลรินลงมา ไล่ตามเข้าสู่ หมอนหยก ในมือ คล้ายม่านน้ำตกสว่า(@NameIsNovel)งที่(@NameIsNovel)ห้อยจากเวิ้งนภา ไร้สิ้นสุด ไม่ขาดสาย
เซินลั่วทอดสายตามองอยู่นาน ในที่(@NameIsNovel)สุดก็เข้าใจได้(@NameIsNovel)เลาๆ ว่า(@NameIsNovel) เส้นแสงผลึกเหล่านี้ หาได้(@NameIsNovel)เกิดขึ้นเองไม่ หากแต่ฉายตกลงมาจากเหล่าดาว ดาราที่(@NameIsNovel)ระยับอยู่ทั่วฟากฟ้าเบื้องบน
“แสงเหล่านี้… มี(@NameIsNovel)ความเกี่ยวข้องอันใดกับหมอนหยกกันแน่?” ในใจเขา(@NameIsNovel)เต็มไปด้วยความฉงน
แม้เขา(@NameIsNovel)จะได้(@NameIsNovel)หลับไปเมื่อครู่ แต่เมื่อถูกฝันร้ายปลุกให้ตื่น ความง่วงก็หายไปสิ้น ครานี้ยิ่งเห็นเส้นแสงร่วงหล่น เขา(@NameIsNovel)ยิ่งรู้สึกตื่นเต้น จึงกอดหมอนหยกไว้ในอ้อมแขน นอนเงยหน้ามองฟากฟ้าที่(@NameIsNovel)พร่างพราวด้วยหมู่ดาว
เส้นแสงผลึกยังคงโปรยปรายตลอดทั้งคืน และ(@NameIsNovel)เซินลั่วก็มองมันอยู่ตลอดทั้งคืนเช่นกัน
จนเมื่อรุ่งสางมาเยือน ฟ้าขาวรางๆ ดุจท้องปลาของปลาเริ่มปรากฏ เส้นแสงที่(@NameIsNovel)หลั่งรินจากฟากฟ้าก็ค่อยๆ เบาบางลง และ(@NameIsNovel)เมื่อดวงอาทิตย์โผล่พ้นขอบฟ้า ส่องแสงสว่า(@NameIsNovel)งแจ่มชัด แสงเหล่านั้นก็สลายหายไปโดยสิ้นเชิง
จนถึงยามสุดท้าย เซินลั่วก็ยังมิได้(@NameIsNovel)เห็นความผิดปกติใดๆ บนหมอนหยก เขา(@NameIsNovel)จึงกระโดดลงจากหลังคา หมอนหยกยังอยู่ในอ้อมแขน เดินกลับเข้าห้องไปด้วยใจเต็มไปด้วยความสงสัย
…
ยามบ่าย หลังจากรับประทานอาหารที่(@NameIsNovel) โรงครัวใหญ่ เสร็จ เซินลั่วก็เดินทอดน่องไปยัง หลังเขา(@NameIsNovel) อย่างอ้อยอิ่ง
แต่พอมั่นใจว่า(@NameIsNovel)รอบด้านไร้ผู้คน เขา(@NameIsNovel)ก็เร่งฝีเท้า มุ่งตรงไปยังหุบเขา(@NameIsNovel)เล็ก เร้นลับ
เมื่อถึงขอบ สระน้ำตื้น เซินลั่วดีดกายพุ่งโถมลงไปในน้ำ
สายน้ำแตกกระเซ็นรอบด้าน ความเย็นสดชื่นโอบล้อมทันที ร่างกายเขา(@NameIsNovel)รู้สึกสบายอย่างบอกไม่ถูก ความอ่อนเพลียจากการอดนอนเมื่อคืนราวกับถูกชะล้างหมดสิ้น
เพียงแต่ วันนี้เขา(@NameIsNovel)มิได้(@NameIsNovel)มาเพื่อผ่อนคลาย หากแต่ตั้งใจจะลองวิชาลี้ลับอีกหนึ่งจาก คัมภีร์สวรรค์ไร้นาม — “วิชาเชื่อมสื่อปราบอสูร”
ตามบันทึกโบราณ หากผู้มี(@NameIsNovel)พรสวรรค์ล้ำเลิศเพาะบ่ม“เคล็ดวิชาบำเพ็ญไร้นาม” จนถึง ขั้นแรก ก็มี(@NameIsNovel)โอกาสสื่อจิตกับอสูรได้(@NameIsNovel)สำเร็จ แต่หากเป็น(@NameIsNovel)ผู้ด้อยสติปัญญา แม้เพาะบ่มถึงห้าหรือหกขั้น ก็อาจยังไม่สามารถเชื่อมสื่อกับอสูรได้(@NameIsNovel)เลย
เซินลั่วคิดในใจ —
“ครั้นวิชาไร้นามขั้นแรกของข้า บรรลุอย่างราบรื่นประหนึ่งสายน้ำไหลลงหุบเหว เช่นนี้พรสวรรค์ของข้า ก็คงไม่เลวร้ายกระมัง? หรือแท้จริงแล้วสภาพร่างกายของข้ามี(@NameIsNovel)ความสัมพันธ์กับธาตุน้ำมาก่อน จึงเผยพลังออกมาได้(@NameIsNovel)ก็ต่อเมื่อได้(@NameIsNovel)พบกับคัมภีร์สวรรค์ไร้นาม…”
เขา(@NameIsNovel)ก้าวไปยังใจกลางสระน้ำ นั่งคุกเข่า. น้ำในสระท่วมถึงระดับ อกพอดี
จากนั้นหลับตาลง มือหนึ่งจับรูปนับวิชา ปรับลมหายใจให้สงบ แล้วเริ่มขับเคลื่อน เคล็ดวิชาบำเพ็ญไร้นาม ในเงียบงัน
ไม่นาน ความเย็นเยียบก็เริ่มโคจรหมุนวนอยู่ใน ตันเถียน ละลายซึมไปตามเส้นลมปราณทั้งหลาย ขณะเดียวกัน คลื่นของ พลังปราณธาตุน้ำ ในสระก็กระเพื่อมพล่าน ราวกับถูกดึงดูดไหลเข้ามาโอบล้อมเขา(@NameIsNovel)จากทุกทิศ
เมื่อจิตใจค่อยๆ ว่า(@NameIsNovel)งเปล่า เขา(@NameIsNovel)เริ่มสาธยาย คาถาวิชาเชื่อมสื่อปราบอสูร เสียงท่องมนตราแผ่วเบา ทำให้ทุกสรรพสิ่งรอบหุบเขา(@NameIsNovel)ดูเปลี่ยนไปอย่างประหลาด
แรกเริ่ม เขา(@NameIsNovel)ยังได้(@NameIsNovel)ยินเสียงนกเจื้อยแจ้วอยู่เลือนๆ แต่เพียงไม่นาน กลับเหลือเพียงเสียงสายลมพัด ลอดดงไม้ และ(@NameIsNovel)ถัดมาก็เหลือเพียงเสียงแมลงใต้ดิน เสียงปลาพลิ้วว่า(@NameIsNovel)ยในน้ำ…
จนกระทั่งท้ายที่(@NameIsNovel)สุด สิ่งที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ยินมี(@NameIsNovel)เพียงเสียงกระแสน้ำไหลเอื่อยเท่านั้น
พร้อมกันนั้น จิตของเซินลั่วก็มืดว่า(@NameIsNovel)งโดยสิ้นเชิง ดวงตาที่(@NameIsNovel)ครึ่งหลับครึ่งลืมมองไม่เห็นสิ่งใดอีก ราวกับวิญญาณเขา(@NameIsNovel)หลุดออกจากภพเดิม ก้าวเข้าสู่อีกห้วง สุญญตา แห่งหนึ่ง…
---------
ขอบพระคุณทุกท่านที่(@NameIsNovel)สนับสนุนและ(@NameIsNovel)ติดตามเรา