หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 82
ตอนที่ 82 : ลงเขาพร้อมอาจารย์
ตอนที่ 82
เซินลั่วรีบทบทวนคาถา เคล็ดวิชาบำเพ็ญไร้นาม ชั้นที่(@NameIsNovel)สองอีกครั้ง พิจารณาวิธีบำเพ็ญเมื่อครู่ด้วยความจริงจัง แต่เมื่อตรึกตรองแล้วก็หาได้(@NameIsNovel)พบความผิดพลาดอันใด
“ไม่น่าจะยากถึงเพียงนี้…” เขา(@NameIsNovel)พึมพำเบาๆ ด้วยความฉงน ก่อนจะหลับตาลง เริ่มบำเพ็ญอย่างสงบอีกครั้ง
ผ่านไปชั่วครู่ เขา(@NameIsNovel)ลืมตาขึ้น สีหน้าจากฉงนกลับกลายเป็น(@NameIsNovel)ขุ่นเคือง
ครั้งนี้เขา(@NameIsNovel)ก็ยังฝ่า จุดจื่อกงเสวี่ย ไม่ได้(@NameIsNovel)
ปราณเต๋า ภายในร่างไหลทะลวงไม่ออก อย่าว่า(@NameIsNovel)แต่ให้หมุนเวียนครบวง แม้ครึ่งรอบก็ยังทำไม่ได้(@NameIsNovel)
“ก่อนหน้านี้ วิชาเชื่อมสื่อปราบอสูร ก็ล้มเหลว… หรือว่า(@NameIsNovel)พื้นฐานข้าจะแย่จริง? ไม่ได้(@NameIsNovel)! ต้องลองต่อไป…” เซินลั่วกัดฟัน เริ่มเร่งบำเพ็ญซ้ำ
ลองแล้วลองเล่า ในที่(@NameIsNovel)สุดเขา(@NameIsNovel)ก็ค่อยๆ ยอมรับความจริง—
ชั้นที่(@NameIsNovel)สองยากกว่า(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)คาดไว้มาก จะให้ราบรื่นเหมือนครั้งแรกไม่มี(@NameIsNovel)ทาง ต้องทะลวงไปทีละด่าน ดุจตีหอคอยที่(@NameIsNovel)มั่น
จากสภาพตอนนี้ หากยังคงก้าวหน้าเช่นนี้ เกรงว่า(@NameIsNovel)จะต้องใช้เวลาถึง สี่หรือห้าปี จึงจะบรรลุสมบูรณ์แห่งเคล็ดวิชาชั้นที่(@NameIsNovel)สองได้(@NameIsNovel)
ทว่า(@NameIsNovel)ใน คัมภีร์สวรรค์ไร้นาม บันทึกไว้ว่า(@NameIsNovel) “แม้คนธรรมดาสามัญยังบรรลุสมบูรณ์ได้(@NameIsNovel)ภายในสองปี” เมื่อเทียบกับตนเองแล้ว ความคืบหน้าของเขา(@NameIsNovel)ช่างเชื่องช้านัก
ตอนฝึกชั้นแรก ทุกอย่างราบรื่นยิ่งกว่า(@NameIsNovel)สายน้ำ อีกทั้ง วิชาเหินบนน้ำ ก็ง่ายดุจสายลม ทำให้เขา(@NameIsNovel)เคยหลงคิดว่า(@NameIsNovel)ตนมิได้(@NameIsNovel)ไร้พรสวรรค์ แถมยังลำพองเล็กน้อย บัดนี้กลับราวถูกสาดน้ำเย็นจนชุ่มทั้งกาย
“ดูท่าคำของอาจารย์หลัวกับเหล่าศิษย์พี่แห่งสำนักชุนชิวจะไม่ผิด… ข้าไร้พรสวรรค์จริงๆ”
แม้ใจหดหู่ แต่เซินลั่วมิได้(@NameIsNovel)สิ้นหวังเสียทีเดียว ก่อนหน้าจะได้(@NameIsNovel)เคล็ดวิชาบำเพ็ญ เขา(@NameIsNovel)เผชิญเงามรณะอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ยังกล้าก้าวไปข้างหน้าไม่หวั่นเกรง บัดนี้เพียงหนทางยากกว่า(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)คาด—จะให้ท้อถอยได้(@NameIsNovel)อย่างไร
ไม่ว่า(@NameIsNovel)ต้องใช้สี่หรือห้าปี ตราบใดยังมี(@NameIsNovel)โอกาส เขา(@NameIsNovel)ย่อมไม่ปล่อยผ่าน
หลายวันต่อมา เซินลั่วก็ยังคงฝึกอยู่ริมแอ่งน้ำตื้นในหุบลับ กลางวันทุ่มเทพลังกายใจฝึกเคล็ดวิชา กลางคืนติดยันต์ปราบภูตไว้ที่(@NameIsNovel)กาย คอยเฝ้าดูเส้นแสงที่(@NameIsNovel)ถูก หมอนหยก ดูดซับ
บางทีเป็น(@NameIsNovel)เพราะได้(@NameIsNovel)ก้าวสู่ ขั้นชำระปราณ แล้วก็เป็น(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel) แม้ฝึกทั้งวันทั้งคืน เขา(@NameIsNovel)กลับไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อยเลยแม้แต่น้อย
คืนนั้น เช่นเดียวกับทุกคืนที่(@NameIsNovel)ผ่านมา เซินลั่วนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง ดวงตาไม่กะพริบ มองไปยัง หมอนหยก
เขา(@NameIsNovel)ยังคงเต็มไปด้วยความสงสัย — แสงเส้นใยนั้นไหลซึมเข้าสู่หมอนหยกอย่างต่อเนื่องมาหลายวันแล้ว แต่หมอนกลับไม่มี(@NameIsNovel)ทีท่าว่า(@NameIsNovel)จะเปลี่ยนแปลงอันใดเลย
ทันใดนั้น ก็มี(@NameIsNovel)เสียงเคาะประตูดังขึ้น
เซินลั่วสะดุ้งเล็กน้อย ด้วยสภาวะรับรู้ที่(@NameIsNovel)แหลมคมยิ่งกว่า(@NameIsNovel)ก่อน เขา(@NameIsNovel)ควรจะสัมผัสได้(@NameIsNovel)ตั้งแต่แรกว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ผู้ใดอยู่หน้าประตู แต่กลับไม่รู้สึกแม้แต่น้อย
ยิ่งกว่า(@NameIsNovel)นั้น เหตุใดจึงมี(@NameIsNovel)คนมาเคาะห้องกลางดึกเช่นนี้?
เขา(@NameIsNovel)รีบแกะ ยันต์ปราบภูต ออกจากร่าง ซ่อนหมอนหยกไว้ใต้เตียง แล้วลุกขึ้นไปเปิดประตู เห็นเงาร่างหนึ่งสวมอาภรณ์สีเขียวยืนอยู่ด้านนอก — ก็คือ อาจารย์หลัว นั่นเอง
“อาจารย์หลัว เหตุใดท่านจึงมาที่(@NameIsNovel)นี่? เชิญเข้า มาข้างในเถิด” เซินลั่วรีบร้อนต้อนรับด้วยความเคารพ
“ไม่จำเป็น(@NameIsNovel) ข้าแค่ผ่านมาเห็นพอดี สีหน้าของเจ้าดูดีขึ้นมาก ดูท่าการเดินทางกลับบ้านครานี้ เจ้าฟื้นตัวไม่น้อยเลยนะ” อาจารย์หลัวเอ่ยพลางยืนอยู่ที่(@NameIsNovel)หน้าประตู กวาดตามองสำรวจเขา(@NameIsNovel)ตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า
“ขอบพระคุณที่(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ห่วงขอรับอาจารย์ ข้ารู้สึกดีขึ้นมากแล้วจริงๆ” เซินลั่วตอบด้วยสีหน้าเคารพยิ่ง
“ก็ดี เช่นนั้นก็เก็บของ แล้วตามข้าลงเขา(@NameIsNovel)เดี๋ยวนี้” อาจารย์หลัวพยักหน้ารับ ก่อนเอ่ยสั่งขึ้นกะทันหัน
“ลงเขา(@NameIsNovel)?” เซินลั่วถึงกับชะงักงัน
“เราไปจับผีกัน ไป๋เสี่ยวเถียนยังไม่กลับจากการลงเขา(@NameIsNovel) ส่วนเถี่ยนเถี่ยเซิงถูกเจ้าสำนักสั่งให้ไปทำธุระเมื่อวาน ดังนั้นครั้งนี้ก็ถือว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)โชคของเจ้า” อาจารย์หลัวเอ่ยพลางเหลือบมองเขา(@NameIsNovel)
ได้(@NameIsNovel)ฟังดังนั้น เซินลั่วนิ่งเงียบ ครุ่นคิดถึงผลดีผลเสียอยู่ชั่วขณะ
“เหตุใด? เจ้าไม่อยากไปหรือ?” อาจารย์หลัวขมวดคิ้วถาม
“ข้าตั้งใจจะถวายแรงกายรับใช้อาจารย์อยู่แล้ว เพียงแต่เกรงว่า(@NameIsNovel)ความชำนาญใน วิชาแปรหยาง ของข้ายังอ่อนด้อยนัก หากเกิดเหตุผิดพลาดขึ้นมาเกรงว่า(@NameIsNovel)จะถ่วงท่านให้เสียหาย” เซินลั่วกล่าวออกมาหลังจากตั้งสติได้(@NameIsNovel)
หากเป็น(@NameIsNovel)เมื่อก่อน เขา(@NameIsNovel)คงยินดีนักที่(@NameIsNovel)จะคว้าโอกาสเช่นนี้ไว้
แต่บัดนี้ เขา(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ความลับมากมายที่(@NameIsNovel)มิอาจเปิดเผยได้(@NameIsNovel) และ(@NameIsNovel)ไม่อยากอยู่ใกล้ชิดกับอาจารย์หลัวซึ่งมี(@NameIsNovel) ปราณเต๋า อันร้ายกาจมากนัก เกรงว่า(@NameIsNovel)ความลับจะรั่วไหล
“เจ้ากลัวตายหรือ? เราเพียงแค่ไปจับผี เจ้าไม่ต้องทำสิ่งใด เพียงแค่ยืนอยู่ข้างข้าก็พอ” อาจารย์หลัวคิดว่า(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)เดาความลังเลของเซินลั่วออก จึงกล่าวพร้อมรอยยิ้มจางๆ
“ขอบพระคุณที่(@NameIsNovel)เข้าใจขอรับอาจารย์หลัว ข้าขอเวลาเตรียมตัวสักครู่” เซินลั่วรู้ดีว่า(@NameIsNovel)ขณะนี้ไม่อาจปฏิเสธได้(@NameIsNovel)อีก จึงยอมรับคำ
“รีบเก็บข้าวของ เราจะออกเดินทางทันที” อาจารย์หลัวสั่งเสียงขรึม ก่อนจะหมุนกายจากไป
เซินลั่วก้าวตามไปสองสามก้าวด้วยท่าทีเคารพ จากนั้นหยุดยืน มองตามแผ่นหลังของอาจารย์หลัว รอยยิ้มบนใบหน้าค่อยๆ เลือนหาย กลับกลายเป็น(@NameIsNovel)ความกังวลใจเล็กน้อย
อย่างไรก็ตาม เขา(@NameIsNovel)รีบตั้งสติอีกครั้ง รวบรวมความคิด แล้วหันกลับไปเก็บข้าวของ เตรียมชุดเปลี่ยนหนึ่งชุด พร้อมทั้ง ยันต์อัสนีบาต และ(@NameIsNovel) ยันต์ปราบภูต ที่(@NameIsNovel)ตนวาดไว้ก่อนหน้านี้ เผื่อใช้ป้องกันตนเอง
อย่างไรเสีย ความสามารถในการเขียนยันต์ของเขา(@NameIsNovel)ก็เผยไปครึ่งหนึ่งแล้ว จึงไม่จำเป็น(@NameIsNovel)ต้องกังวลว่า(@NameIsNovel)จะถูกเปิดโปงอีก
สายตาของเซินลั่วหยุดลงที่(@NameIsNovel) หีบหิน บนโต๊ะ เขา(@NameIsNovel)ลังเลเล็กน้อย สุดท้ายก็ตัดสินใจใส่มันลงไปในห่อผ้า
แม้การนำหีบนี้ติดตัวไปจะเพิ่มความเสี่ยง แต่เขา(@NameIsNovel)รู้สึกไม่มั่นใจที่(@NameIsNovel)จะทิ้งมันไว้ใน สำนักชุนชิว โชคยังดีที่(@NameIsNovel)หีบหินนี้ไม่แผ่กลิ่นอายหรือคลื่นพลังใดๆ ออกมา ตราบใดที่(@NameIsNovel)อาจารย์หลัวยังไม่ได้(@NameIsNovel)เห็นภายในก็คงไม่ทันสังเกต
ยิ่งไปกว่า(@NameIsNovel)นั้น หากแม้อาจารย์หลัวจับสังเกตได้(@NameIsNovel) เขา(@NameIsNovel)ก็มี(@NameIsNovel)ข้ออ้างเตรียมไว้แล้ว — เพียงกล่าวว่า(@NameIsNovel)ในหีบนี้บรรจุของมงคลป้องกันภัยที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)มาตอนกลับบ้าน และ(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ของที่(@NameIsNovel)ไม่ควรเปิดดูโดยพลการ ด้วยอุปนิสัยของอาจารย์หลัวก็คงไม่ขืนใจตรวจค้น
เมื่อเตรียมการเสร็จสิ้น เซินลั่วก็รีบออกจากห้อง ตรงไปยังเรือนพักของอาจารย์หลัว
“ทำไมเจ้าชักช้าเช่นนี้? เร็วเข้าสิ” อาจารย์หลัวที่(@NameIsNovel)ยืนรออยู่หน้าที่(@NameIsNovel)พักกล่าวตำหนิทันทีที่(@NameIsNovel)เห็นเขา(@NameIsNovel)
“ขอรับ” เซินลั่วรับคำ พลางเร่งฝีเท้าขึ้นจนแทบเป็น(@NameIsNovel)การวิ่งเหยาะๆ
“มายืนข้างข้า” อาจารย์หลัวชี้ไปยังพื้นที่(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)งข้างตน
เซินลั่วแม้จะงุนงงอยู่บ้าง แต่ก็ปฏิบัติตามโดยไม่ลังเล
อาจารย์หลัวล้วงมือออกมาหยิบ ผ้าเช็ดหน้าสีขาว ผืนหนึ่ง ด้านบนมี(@NameIsNovel)ลวดลายอักขระยันต์เรืองแสงสีขาวอ่อน ดูโดดเด่นยิ่งนักท่ามกลางความมืดยามราตรี
เพียงได้(@NameIsNovel)เห็นผ้าเช็ดหน้าสีขาวนั้น เซินลั่วก็พอจะเดาได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)อีกฝ่ายกำลังจะทำสิ่งใด
มืออีกข้างหนึ่งของอาจารย์หลัวถือ ยันต์สีน้ำเงิน แผ่นหนึ่ง วางลงบนผ้าเช็ดหน้าสีขาว พลางขับเคลื่อนเวทมนตร์บ่นคาถาในปาก
ทันใดนั้น ยันต์สีน้ำเงินก็แผ่แสงฟ้าออกมา ซึมซับเข้าสู่ผืนผ้าเช็ดหน้าสีขาวนั้น
อักขระยันต์บนผิวผ้าเช็ดหน้าสว่า(@NameIsNovel)งเรืองขึ้น กลายเป็น(@NameIsNovel)ดวงแสงขาวนุ่มนวลดั่งโคมไฟ ลอยขึ้นกลางอากาศเบื้องหน้าของอาจารย์หลัว
พร้อมกันนั้น กระแสความเย็นยะเยือกจากรอบทิศก็ค่อยๆ รวมตัวกัน หลั่งไหลเข้าสู่ผืนผ้าเช็ดหน้า ทำให้แสงสีขาวที่(@NameIsNovel)ส่องออกมาสว่า(@NameIsNovel)งไสวเจิดจรัสยิ่งกว่า(@NameIsNovel)เดิม
เซินลั่วจำได้(@NameIsNovel)ทันที — ความเย็นนี้ก็คือ พลังปราณธาตุน้ำ
----------