หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 39
ตอนที่ 39 : การยืนหยัดครั้งสุดท้าย
ตอนที่ 39
เซินลั่วไม่สนใจผู้คนรอบข้าง มุ่งสมาธิจดจ่ออยู่กับหมาป่าดำ ดวงตาพลันวาบแสงขึ้นมาในชั่วขณะ
เขา(@NameIsNovel)สบถเย็นชา มือหนึ่งกำมี(@NameIsNovel)ด อีกมือหนึ่งหอบห่อผ้า ก้าวตรงไปทางอวี่เมิ่ง
เมื่อเห็นชายวัยกลางคนถูกสังหารอย่างน่าอนาถ พี่อวี่โกรธแค้นนัก โพล่งคำรามแล้วพุ่งตรงเข้าไป หลีกหลบกรงเล็บหมาป่าดำ ก่อนสะบัดดาบดำฟาดกลับไป
เสียง “ฟู่” ดังสะท้าน!
เงาดำวาบผ่านกลางอากาศ ทิ้งรอยแผลยาวหลายฉื่อบนท้องหมาป่าดำ เลือดสดทะลักกระเซ็น
เซินลั่วที่(@NameIsNovel)รอจังหวะอยู่แล้ว พุ่งตัวขึ้นทันที คว้ามี(@NameIsNovel)ดดำแทงออกไปยังสุญญตาเบื้องหน้าอวี่เมิ่ง
การแทงครั้งนี้ เขา(@NameIsNovel)เทพลังทั้งหมดลงไปจนกระทั่งอากาศรอบคมมี(@NameIsNovel)ดสั่นสะเทือน
ผู้คนรอบด้านพากันตะลึงพรึงเพิด กับการเคลื่อนไหวของเซินลั่ว
หมาป่าดำถูกฟันเข้าที่(@NameIsNovel)ท้อง โกรธจัดจนหันหัวกลับมาจะตะปบอวี่เมิ่ง แต่กลับไม่ทันได้(@NameIsNovel)คาดคิด มี(@NameIsNovel)ดดำอีกเล่มกลับพุ่งอยู่ตรงหน้ามัน ปลายคมชี้ตรงที่(@NameIsNovel)หน้าผากพอดี
มันหยุดไม่ทัน กลับพุ่งชนใส่คมมี(@NameIsNovel)ดด้วยตัวเอง!
เสียง “กร๊อบ!” ดังสะท้าน มี(@NameIsNovel)ดดำปักลึกทะลุหัวหมาป่าดำจมไปจนถึงด้าม
อสูรยักษ์คำรามโหยหวน ดิ้นพล่านอย่างบ้าคลั่ง ร่างใหญ่สั่นสะท้าน ก่อนจะโซซัดโซเซไปสองสามก้าวแล้วล้มลงกระแทกพื้นดังสนั่น
ถึงเซินลั่วจะชักมือกลับทัน แต่แรงสะท้อนก็ยังส่งเขา(@NameIsNovel)กระเด็นถอยหลังไปหลายก้าวกว่า(@NameIsNovel)จะยืนทรงตัวได้(@NameIsNovel)มั่นคงอีกครั้ง
พอได้(@NameIsNovel)สมดุล เขา(@NameIsNovel)ก็พุ่งไปอีกทิศทันที แล้วเหวี่ยงห่อผ้าในมือออกไปสุดแรง
เสียง “ปั้ง!” ดังขึ้น
ห่อผ้าราวกับกระแทกสิ่งใดกลางอากาศแล้วแตกกระจาย ควันเถ้ากรุ่นปกคลุม เผยให้เห็นเงาร่างหมาป่าตัวหนึ่ง
มันคือหมาป่าสีเขียวที่(@NameIsNovel)เคยฆ่าเซินลั่วมาก่อน ด้วยวิชาล่องหนหายตัว!
หมาป่าสีเขียวไม่ทันตั้งตัว ถูกบังคับให้โผล่ออกมาจากการพรางกาย ใบหน้าฉายความตกใจ หยุดชะงักไปชั่วพริบตา
นี่เองคือจังหวะที่(@NameIsNovel)เซินลั่วรอคอย! เขา(@NameIsNovel)พลิกมือทั้งสอง เผยยันต์อัสนีบาตและ(@NameIsNovel)ศิลาหยวนออกมา แล้วรีบถ่ายพลังจากศิลาหยวนเข้าสู่ยันต์
เสียง “ปะ!” ดังสะท้าน!
สายฟ้าสีขาวพุ่งกระชากออกมา พริบตาเดียวข้ามระยะหลายจั้ง ฟาดตรงลงมายังเบื้องหน้าหมาป่าสีเขียว
ดวงตาของหมาป่าสีเขียวเต็มไปด้วยทั้งความหวาดกลัวและ(@NameIsNovel)ความโกรธ มันคำรามต่ำทันใด ร่างกายปรากฏชัดขึ้นในบัดดล ขนทั่วร่างตั้งชันขึ้นพร้อมกัน ทุกเส้นล้วนเปล่งแสงเขียวสว่า(@NameIsNovel)งไสว
เพียงพริบตาเดียว เกราะแสงสีเขียวก็ห่อหุ้มกายมันไว้แน่นหนา
เสียงระเบิดดังสนั่น!
สุญญตารอบด้านกลับพลันร้อนระอุจนแทบลุกเป็น(@NameIsNovel)ไฟ!
เกราะแสงสีเขียวบิดเบี้ยวสั่นสะท้านอยู่ตลอดเวลา ประกายไฟเล็กนับไม่ถ้วนระยิบระยับอยู่บนพื้นผิว แต่มันกลับไม่แตกสลายโดยสิ้นเชิง
หัวใจเซินลั่วหดเกร็ง ความรู้สึกไม่ดีถาโถมขึ้นมาเกินคาดหมาย
ทันใดนั้นเอง เสียงกรีดร้องแหลมสูงดังมาจากในเกราะแสงสีเขียวนั้น
สายตาของเซินลั่วแลบเห็นเพียงแสงเขียววาบเดียว แล้วคมใบมี(@NameIsNovel)ด ลมสีเขียวยาวเพียงนิ้วก็ฉีกอากาศพุ่งตรงเข้ามา
“แย่แล้ว!”
เขา(@NameIsNovel)หลบลนลาน แต่คมลมนั้นเร็วเกินไป ร่างกายมนุษย์ยากนักจะเอียงหลบได้(@NameIsNovel)
เสียง “ฉัวะ” ดังสะท้าน!
แขนซ้ายของเขา(@NameIsNovel)ถูกฟันขาดตั้งแต่ข้อศอก เลือดสดพุ่งกระฉูดออกมาเป็น(@NameIsNovel)สายดั่งน้ำพุ
“อ๊าก!”
ความเจ็บปวดรุนแรงจากแขนที่(@NameIsNovel)ขาดบิดเบี้ยวสีหน้าของเซินลั่ว เขา(@NameIsNovel)กรีดร้องลั่นร่วงลงสู่พื้น
ทันใดนั้นเอง เกราะแสงสีฟ้าและ(@NameIsNovel)ประกายไฟฟ้าสายฟ้าที่(@NameIsNovel)ไกลออกไปก็มลายหายไปพร้อมกัน เผยให้เห็นร่างแท้จริงของหมาป่าสีเขียวอีกครั้ง
อสูรตัวนั้นเมื่อเห็นเซินลั่วล้มลง ดวงตาก็ยิ่งส่องแสงดุดันกว่า(@NameIsNovel)ก่อน มันอ้าปากกว้างหมายจะสังหารมนุษย์ที่(@NameIsNovel)กล้ามาขัดแผนของมัน
“ฟิ้ว—”
วัตถุสีดำยาวสายหนึ่งพุ่งออกมาจากด้านข้าง ตวัดพันรอบลำคอหมาป่าสีเขียวมัดแน่นหนา มันคือแส้หนังสีดำ!
ปลายอีกด้านผู้กำแส้นั้นไว้ไม่ใช่ใครอื่น หากแต่เป็น(@NameIsNovel)พี่อวี่ที่(@NameIsNovel)กำลังดึงสุดแรง
ร่างหมาป่าสีเขียวถูกกระชากขึ้นจนตั้งตรงในพริบตา คมใบมี(@NameIsNovel)ด ลมสีเขียวที่(@NameIsNovel)มันกำลังจะปล่อยออกไปพลันพุ่งทะยานสู่ท้องฟ้าแทน
“เจ้าสัตว์ร้ายตัวนี้ปล่อยให้ข้าจัดการเอง พวกเจ้ามิจำเป็น(@NameIsNovel)ต้องห่วง รีบไปที่(@NameIsNovel)ประตูเมืองเร็วเข้า!” อวี่เมิ่งคำรามลั่น
เมื่อผู้คนรอบข้างได้(@NameIsNovel)ยิน ต่างก็รีบแยกกำลังไปยังประตูเมืองทันที สมทบเข้ากับการต่อสู้ของกองทัพรับศึกหมาป่าดำ
แม้ว่า(@NameIsNovel)จำนวนจะน้อย แต่การมาถึงในยามคับขันนี้ก็ช่วยผ่อนหนักให้เป็น(@NameIsNovel)เบา ทำให้สถานการณ์ที่(@NameIsNovel)เกือบแตกพ่ายมี(@NameIsNovel)ช่วงหายใจเล็กน้อย
“น้องเซิน อดทนไว้ก่อนเถอะ ปล่อยให้ข้าจัดการเจ้าสัตว์ร้ายนี้ให้ได้(@NameIsNovel)ก่อน!” ดวงตาอวี่เมิ่งแดงก่ำ ตะโกนไปยังเซินลั่วที่(@NameIsNovel)ล้มอยู่กับพื้น มือหนึ่งยังตึงแส้ดำไว้มั่น ส่วนมืออีกข้างก็ล้วงหยิบสิ่งของสองชิ้นออกมาจากอกเสื้อ — ยันต์โลหิต และ(@NameIsNovel)ศิลาหยวน
เขา(@NameIsNovel)รีบร่ายคาถาอย่างฉับไว และ(@NameIsNovel)เมื่อศิลาหยวนแตกสลาย แสงโลหิตเจิดจ้าได้(@NameIsNovel)พวยพุ่งออกมาจากยันต์โลหิต แสงนั้นยิ่งทวีความรุนแรง ราวชั่วพริบตาก็ปกคลุมแขนของอวี่เมิ่งไปครึ่งท่อน
เมื่อสัมผัสได้(@NameIsNovel)ถึงความผันผวนอันน่าตกตะลึงของแสงโลหิตบนฝ่ามืออวี่เมิ่ง หมาป่าสีเขียวพลันเผยแววหวาดหวั่น ร่างของมันหดเล็กลงในบัดดล แล้วดิ้นหลุดจากแส้ดำด้วยเสียงฟู่ว ก่อนแปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)เงาสีเขียวพุ่งทะยานหนีออกไปไกลลิบ
“เจ้าสัตว์ร้าย จะหนีไปไหน!”
แสงสีแดงพิกลปกคลุมใบหน้าพี่อวี่ เขา(@NameIsNovel)กำยันต์ในมือขยี้จนแหลก แล้วชกหมัดหนึ่งออกไปในอากาศที่(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)งเปล่ามุ่งสู่หมาป่าสีเขียว
เสียงกรีดร้องแหลมสะท้านดังก้อง!
ลูกศรโลหิตสีแดงสด ขนาดหนาเท่าชามกว้างยาวหลายฉื่อ พุ่งทะยานออกจากกำปั้นของเขา(@NameIsNovel) วาบวับแล้วหายวับไปกับสุญญตา
เกือบจะพร้อมกันนั้นเอง หมาป่าสีเขียวที่(@NameIsNovel)บินออกไปไกลกว่า(@NameIsNovel)สิบกว่า(@NameIsNovel)จั้งพลันเปล่งเสียงร้องมรณา ราวกับนกน้อยที่(@NameIsNovel)ถูกลูกศรเจาะ มันร่วงลงจากกลางอากาศทันที
“ตุบ!”
ร่างยักษ์ของมันกระแทกพื้นดินอย่างแรง เกิดเป็น(@NameIsNovel)โพรงโลหิตขนาดใหญ่บนลำคอ เลือดสดทะลักออกมาจนท่วมครึ่งร่างในพริบตา
ในดวงตาของหมาป่าสีเขียวเผยความหวาดหวั่นแห่งความตาย มันพยายามจะเชิดหัวขึ้นมองสิ่งที่(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ครึ่งมนุษย์ครึ่งหมาป่าในห้วงเวหา แต่ยังไม่ทันได้(@NameIsNovel)ยกหัว ดวงตาก็พลันพร่าเลือน ร่างเกร็งกระตุกสองครั้งแล้วแน่นิ่งไป
เมื่อเห็นหมาป่าสีเขียวถูกสังหาร ผู้คนรอบด้านต่างโห่ร้องยินดีด้วยความตื่นเต้น
ทว่า(@NameIsNovel)ทันใดนั้นเอง ใบหน้าของอวี่เมิ่งแดงก่ำ ลมหายใจถี่จัดยิ่งนัก เขา(@NameIsNovel)ดูอ่อนล้าเกินทน ขาอ่อน ยวบจนร่างร่วงฮวบลงสู่พื้น
“คุณชาย! ท่านเป็น(@NameIsNovel)อะไรรึไม่?” ทหารองครักษ์สามคนของอวี่เมิ่งวิ่งกรูกันมาไม่รู้จากที่(@NameIsNovel)ใด
“ข้าไม่เป็น(@NameIsNovel)ไรหรอก พวกเจ้าอย่าห่วงข้า รีบไปดูน้องเซินก่อนเถอะ เขา(@NameIsNovel)บาดเจ็บสาหัสนัก เอาเจ้าสิ่งนี้ให้เขา(@NameIsNovel)กินเร็ว!” อวี่เมิ่งฝืนล้วงเอาขวดแก้วสีโลหิตขนาดเล็กออกจากอกเสื้อ แล้วโยนให้ชายร่างดำคนหนึ่ง
เลือดยังคงหลั่งนองจากแขนที่(@NameIsNovel)ถูกตัดของเซินลั่ว จนท่วมกายครึ่งซีกเป็น(@NameIsNovel)สีแดงสด เขา(@NameIsNovel)ใกล้หมดสติเต็มที
“คุณชาย นี่มันเป็น(@NameIsNovel)โอสถฟื้นวิญญาณ หากมอบให้เขา(@NameIsNovel)…” ชายร่างดำทำหน้าตกใจทันทีเมื่อเห็นขวดในมือ
“หากมิใช่น้องเซินที่(@NameIsNovel)ค้นพบกลอุบายของหมาป่าอสูรแต่เนิ่นๆ ประตูเมืองคงแตกพ่ายไปแล้ว เวลานี้เลิกพูดพร่ำเพรื่อเสีย!” อวี่เมิ่งเสียงเข้ม
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินคำพูดนั้น ชายร่างดำก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แต่เมื่อเห็นแววจริงจังบนใบหน้าอวี่เมิ่ง เขา(@NameIsNovel)ก็รีบพยักหน้าแล้วตรงรี่ไปยังเซินลั่ว
เขา(@NameIsNovel)ฉีกชายเสื้อ ออกมาเป็น(@NameIsNovel)ผืนผ้าพันแผลรัดบาดแผลแขนของเซินลั่วแน่นหนา แล้วเทโอสถเม็ดสีโลหิตจากขวดเล็กออกมา บังคับให้เซินลั่วกลืนลงไป
เซินลั่วรู้สึกถึงความเย็นยะเยือกค่อยๆ แผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่าง ราวกับกำลังจมลงสู่ก้นบึ้งของห้วงน้ำแข็งเย็นเจี๊ยบ สติสัมปชัญญะของเขา(@NameIsNovel)เลือนรางลงทุกขณะ
“ไม่ไหวแล้วหนอ… หรือว่า(@NameIsNovel)ข้าจะต้องตายอีกครั้ง…” เขา(@NameIsNovel)ครุ่นคิดด้วยความอาลัยอาวรณ์
ทว่า(@NameIsNovel)ทันใดนั้น กระแสอุ่นหนึ่งพลันหลั่งไหลเข้าสู่ร่างกาย ทำให้สติที่(@NameIsNovel)พร่ามัวเริ่มแจ่มชัดขึ้นเรื่อยๆ ร่างกายรู้สึกประดุจถูกรองรับยกขึ้นด้วยพลังใดพลังหนึ่ง
เมื่อสติกลับคืน เซินลั่วค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ
“น้องเซิน เป็น(@NameIsNovel)อะไรไปหรือไม่?” อวี่เมิ่งนั่งอยู่ข้างกาย ใบหน้าเต็มไปด้วยความห่วงใยเอ่ยถาม
------------