ตอนที่ 101 : อสูรกุ้งส้มแดง

หัวของมันเป็น(@NameIsNovel)หัวกุ้งแข็งกร้าว ยื่นเสาเขี้ยวสองเส้นโค้งยาวไปทางด้านหลัง ร่างกายเป็น(@NameIsNovel)รูปมนุษย์ มี(@NameIsNovel)แขนขาครบถ้วน หุ้มเกราะสีส้มแดงทั้งตัว เบื้องหลังยังมี(@NameIsNovel)หางกุ้งโค้งเป็น(@NameIsNovel)รูปคันศรลากยาวอยู่

ในมือของอสูรกุ้งนั้น กลับถือ ฆ้อนทองคำ ขนาดใหญ่ สูงพอๆ กับตัวเซินลั่ว รูปทรงคล้ายฟักเขียวมหึมาประดับหนามแหลมรอบตัว แลดูน่าหวาดหวั่น อีกทั้งยังเปล่งแสงสีฟ้าเจืออยู่ภายใน แสดงให้เห็นว่า(@NameIsNovel)มันหาใช่อาวุธธรรมดาไม่

ยามที่(@NameIsNovel)อสูรกุ้งปรากฏกาย วังวนที่(@NameIsNovel)ก่อเกิดจากน้ำก็สั่นระริกสองสามครั้งแล้วหุบปิด ราวกับว่า(@NameIsNovel)น้ำในสระถูกดูดใช้สิ้นไป

เซินลั่วผงะถอยหลังไปสองสามก้าว เว้นระยะห่างราวสองสามฉื่อ สายตาจับจ้องอสูรกุ้งตรงหน้าพลางพินิจร่างกายมันอย่างใคร่รู้

อสูรกุ้งมิได้(@NameIsNovel)เอื้อนเอ่ยถ้อยคำ เพียงจ้องมองเซินลั่วด้วยดวงตาดำมืด ดุจแฝงแววพรั่นพรึงอยู่รางๆ

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “เจ้ามี(@NameIsNovel)นามใด?” เซินลั่วมองพิจารณาอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยถามออกมาอ่านตอนต่อไปฟรี

“ข้านามว่า(@NameIsNovel)… จุยโถว” อสูรกุ้งตอบเสียงขัดเขินหลังเงียบไปครู่ เสียงทุ้มกังวานสะท้อนในถ้ำ [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “จุยโถว? ก็เพียงเพราะหัวเจ้ามันแหลมโค้งหรือ?” เซินลั่วมิได้(@NameIsNovel)ใส่ใจท่าทีของมัน เพียงปรายตามองศีรษะแหลมของมันแล้วอดหัวร่อมิได้(@NameIsNovel)

เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินถ้อยนั้น จุยโถวเผลอบีบฆ้อนทองในมือแน่นขึ้น เสาเขี้ยวยาวบนศีรษะสั่นระริก คล้ายโกรธอยู่เล็กน้อย

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] “อย่าได้(@NameIsNovel)ขุ่นเคืองไปเลย สหายจุยโถว เพียงเจ้ามี(@NameIsNovel)จิตใจกว้างขวาง หัวแหลมย่อมไม่ใช่เรื่องน่ากลัว ผู้มี(@NameIsNovel)รูปพิลึกอาจ กลับกลายเป็น(@NameIsNovel)ผู้ยิ่งใหญ่ก็เป็น(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel) ภายภาคหน้าเมื่อเจ้าช่วยเหลือข้า ข้ารับรองว่า(@NameIsNovel)จะไม่ทอดทิ้งเจ้าแน่” เซินลั่วเห็นมันเข้าใจผิดจึงหัวร่อเบาๆ เอื้อนเอ่ยเกลี้ยกล่อม

“พวกมนุษย์พากันเลวทั้งนั้น ใช้ประโยชน์เผ่าอสูรของเราแต่ฝ่ายเดียว ข้าไม่ฟังคำเหลวไหลของเจ้า!” จุยโถวพ่นลมหัวร่อหยัน ก่อนเบือนสายตาไปยัง โครงกระดูกทองคำ ในสระ ไม่แม้จะแลเซินลั่ว

รอยยิ้มบนหน้าของเซินลั่วค่อยๆ จางหายไป

“ในเมื่อมี(@NameIsNovel) พันธะสัญญาวิญญาณ กันแล้ว ก็ถึงเวลาสั่งสอนเจ้าสักบทเรียน” น้ำเสียงเขา(@NameIsNovel)ราบเรียบ แววแสงดำวูบหนึ่งฉายแววในดวงตา

ทันใดนั้น เส้นแสงดำพุ่งออกจากหว่า(@NameIsNovel)งคิ้วของจุยโถว มันล้มฮวบลงกับพื้น กุมศีรษะส่งเสียงโหยหวนราวกับเจ็บปวดแสนสาหัส ร่างกายบิดเกร็งไปมา

เซินลั่วเพียงยืนมองมันอย่างสงบ จนกระทั่งแสงดำในดวงตาจางหายไป

ครั้นแล้วแสงดำจากหว่า(@NameIsNovel)งคิ้วของจุยโถวก็พลันเลือนหาย อาการสั่นสะท้านค่อยๆ คลายลง มันอ้าปากหอบหนัก ดวงตาจับจ้องเซินลั่วแฝงความหวาดกลัว

“พอๆ” จุยโถวค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นอย่างหมดสภาพ ความหยิ่งผยองพลันมลายสิ้น

“สหายจุยโถว หากมิใช่เพราะชะตานำพา เราคงมิได้(@NameIsNovel)รู้จักกัน บัดนี้เมื่อผูกพันธะด้วยสัญญาวิญญาณแล้ว เราอย่าได้(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ศัตรูกันอีก สัญญาที่(@NameIsNovel)ข้าให้ไว้ก่อนหน้านี้ยังคงเดิม หากวันหน้าอยากให้เจ้าช่วยเหลือ ย่อมมี(@NameIsNovel)รางวัลตอบแทน หากเจ้าต้องการวัตถุแห่งปฐพี ก็สามารถบอกข้าได้(@NameIsNovel) ข้าจะพยายามหามามอบให้เต็มที่(@NameIsNovel)” เซินลั่วกล่าวยิ้มบาง สุภาพอ่อนน้อม

“เอาเถิด ที่(@NameIsNovel)นี่เจ้าคือผู้เป็น(@NameIsNovel)นาย ข้ายอมตามเจ้าก็แล้วกัน” จุยโถวตอบเสียงทื่อ คล้ายยังไม่ชินกับท่าทีเปลี่ยนไปของเซินลั่วนัก ทว่า(@NameIsNovel)สุดท้ายก็ยอมรับ

“แน่นอน ข้าเองก็สนใจวัตถุวิเศษจากเขตน้ำเช่นกัน หากสหายจุยโถวมี(@NameIsNovel)ของเหลืออยู่ก็นำมาให้ดูได้(@NameIsNovel) เราแลกเปลี่ยนสิ่งที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel) ย่อมเป็น(@NameIsNovel)ผลดีทั้งสองฝ่ายมิใช่หรือ?” เซินลั่วกล่าวต่อ

“ข้าอยากได้(@NameIsNovel)คู่ครอง เจ้าทำให้ได้(@NameIsNovel)หรือไม่?” จุยโถวถามเสียงเรียบ

“อย่าลำบากใจข้านักเลย หวังว่า(@NameIsNovel)ความร่วมมือระหว่า(@NameIsNovel)งเราจะราบรื่น ประสานมือเป็น(@NameIsNovel)สัญญาดีหรือไม่?” เซินลั่วยิ้มกว้างขึ้น พลางยกมือออกมา

จุยโถวจึงยกก้ามขึ้นอย่างเสียมิได้(@NameIsNovel) เซินลั่ววางมือลงอย่างแผ่วเบา

ภาพนั้นทำให้บรรยากาศระหว่า(@NameIsNovel)งทั้งคู่ผ่อนคลายลงเล็กน้อย

[Source: NameIsNovel] “สหายเซิน แล้วเหตุใดเจ้าจึงอัญเชิญข้าออกมาวันนี้?” จุยโถวถามขึ้น

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “มิใช่อันใดหรอก ข้าเพียงอยากรู้จักสหายจุยโถวให้ถ่องแท้ และ(@NameIsNovel)อยากเห็นพลังของเจ้า เพื่อที่(@NameIsNovel)วันหน้าเราจะได้(@NameIsNovel)ต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กัน” เซินลั่วตอบพร้อมรอยยิ้มบาง

ได้(@NameIsNovel)ยินดังนั้น จุยโถวก็ไม่พูดอะไรอีก เพียงกำฆ้อนทองในมือแล้วสะบัดออก ร่างฆ้อนทองเปล่งเงาเต้นระบำ ก่อกระแสลมแรงกรรโชกพุ่งออกไปหลายฉื่อ

เซินลั่วรีบถอยร่นไปก่อนแล้ว เมื่อจุยโถวสะบัดฆ้อน แรงลมแรงกรรโชกปะทะเข้าหน้า ทำให้ผิวหน้าปวดแสบประหนึ่งถูกคมมี(@NameIsNovel)ดบาด เขา(@NameIsNovel)รีบถอยอีกก้าว มิได้(@NameIsNovel)เพียงแต่ประหลาดใจในพลังของมัน หากยังรู้สึกโล่งใจอยู่ลึกๆ (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] “ย้า… เฮอะ!”

จู่ๆ จุยโถวกู่คำราม โถมกายกระโจนขึ้น ใช้สองมือกุมฆ้อนเหล็กทุบฟาดลงใส่ หินงอกสีขาวมหึมา ที่(@NameIsNovel)สูงจดเพดานถ้ำอยู่ไม่ไกล (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

เสียง “ตูม!” ดังสนั่น หินงอกสีขาวที่(@NameIsNovel)หนาถึงสามฉื่อถูกทุบแตกละเอียดในพริบตา เศษหินกระเด็นปลิวเกลื่อนกลาด [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

แม้เซินลั่วจะยืนห่างออกไปถึงเจ็ดแปดฉื่อ แต่ กลับรู้สึกราวกับพื้นดินสะท้าน ภูผาไหวโยก [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

“ข้ามิได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)วิชาอื่นใด เพียงแต่มี(@NameIsNovel)พลังแข็งกล้าเป็น(@NameIsNovel)พิเศษ เวลาต่อสู้ก็อาศัยเพียง ฆ้อนผ่าคลื่น นี้เท่านั้น” จุยโถวสะบัดฆ้อนใหญ่เก็บเข้ามือ แล้วหัน กลับมากล่าวด้วยท่าทีภาคภูมิ

“พลังของสหายจุยโถวหาใช่ธรรมดา มิอาจไม่ชื่นชมได้(@NameIsNovel) ไม่ทราบว่า(@NameIsNovel)พลังบำเพ็ญเพียรของท่านอยู่ในระดับใดแล้ว?” เซินลั่วเอ่ยชมพลางซักถาม

“ขั้นต้นแห่งระดับอิงปราณ อีกไม่นานก็คงเข้าสู่ขั้นกลาง” จุยโถวตอบเสียงเรียบ

แววตาเซินลั่วพลันเปล่งประกายขึ้นทันที สมดังที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)คาดไว้ไม่ผิด

“สหายเซินยังมี(@NameIsNovel)คำสั่งสิ่งใดอีกหรือไม่?” จุยโถวถามต่อ [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “ตอนนี้ยังไม่มี(@NameIsNovel) ข้าจะส่งเจ้า กลับไป หากมี(@NameIsNovel)เรื่องใดภายภาคหน้าข้าจะเรียกเจ้าอีก จำไว้เถิด ข้าคือผู้มี(@NameIsNovel)น้ำใจ”

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) เมื่อเอ่ยจบ เซินลั่ว ปรายตามองไปยังน้ำสีเขียวมรกตในสระที่(@NameIsNovel)เหลืออยู่น้อยเต็มที มือพลันร่ายคาถา วิชาเชื่อมสื่อปราบอสูร เปิดเป็น(@NameIsNovel)ทางน้ำเวิ้งสู่อาณาเขต

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) แต่ทันใดนั้น—เสียงหึ่งดังขึ้น!

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] เซินลั่วสะดุ้งตกใจ รีบหันมองไปยังต้นเสียง เห็นว่า(@NameIsNovel)เหนืออากาศเบื้องบนสระนั้น แสงทองที่(@NameIsNovel)ห่อหุ้มโครงกระดูกพลันสั่นสะเทือนขึ้นโดยไม่ทราบสาเหตุ เสียงสั่นยิ่งดังหนักขึ้นเรื่อยๆ แม้แต่โครงกระดูกที่(@NameIsNovel)อยู่ในแสงทองยังเริ่มส่งเสียง “กรอบแกรบ” พลันสั่นสะท้าน

[Source: NameIsNovel] เซินลั่วสูดลมหายใจเย็นยะเยือก รีบผละก้าวถอยออกมา พลางยังคงร่ายมืออย่างระวัง ตาจับจ้องไปยัง โครงกระดูกทองคำ มิได้(@NameIsNovel)คลาดสายตา

“ปัง!”

[Source: NameIsNovel] แสงทองแตกสลายหายไปทั้งสิ้น โครงกระดูกทั้งร่างร่วงหล่นลงมาจากฟากอากาศ ตกกระแทกก้นสระเสียงกึกก้อง เกิดประกายเพลิงนับไม่ถ้วนวาบขึ้น ก่อนจะมอด สลายกลายเป็น(@NameIsNovel)เถ้าถ่านสิ้น

เซินลั่วรีบเฝ้าระวังมองไปรอบสระ แต่ กลับไร้สิ่งใดเกิดขึ้น ที่(@NameIsNovel)ก้นสระส่วนกลางมี(@NameIsNovel)เพียงเศษแสงทองกลุ่มเล็กส่องประกายริบหรี่ นั่นคือเศษชิ้นกระดูกที่(@NameIsNovel)ยังคงเหลือจากการสลายตัวของศพ

ขณะที่(@NameIsNovel)เซินลั่วกำลังตรึกตรองว่า(@NameIsNovel)จะก้าวเข้าไปตรวจสอบหรือไม่ พลันมี(@NameIsNovel)เสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหูว่า(@NameIsNovel) “ระวัง!” ต่อด้วยลมแรงสายหนึ่งพัดกระหน่ำจากด้านหลัง

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) จุยโถวพุ่งตัวออกมาขวางไว้เบื้องหลังทันที

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) เส้นแสงสีเหลืองสายหนึ่งพุ่งพรวดออกจากด้านหลังเซินลั่ว กระแทกใส่ฆ้อนเหล็กที่(@NameIsNovel)จุยโถวสะบัดปัดป้อง ทันใดนั้นเกิดเสียง “ซี๊ด” ราวกับของถูกกัดกร่อนพร้อมควันขาวลอยคลุ้ง กลิ่นเน่ารุนแรงโชยออกมาทันที

---------- (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)