ตอนที่ 105 : ปัญญาญาณในความฝัน

เมื่อสร้างสระปราณเสร็จสิ้นแล้ว เฒ่าชราในชุดขนหงส์ก็ใช้พลังปราณหยาดสุดท้ายจนหมดสิ้น เขา(@NameIsNovel)โซเซเข้าไปยังกลางสระ แล้วนั่งขัดสมาธิลง

ในขณะนั้น หัวใจของเซินลั่วก็สะท้านสะเทือนอย่างแรง [Source: NameIsNovel]

เขา(@NameIsNovel) ย่อมเข้าใจโดยไม่ต้องมี(@NameIsNovel)ผู้ใดอธิบาย — ที่(@NameIsNovel)แท้สระปราณที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เคยเห็นภายในถ้ำนั้น ก็คือสิ่งที่(@NameIsNovel)เฒ่าชราสร้างไว้ ส่วนร่างที่(@NameIsNovel)ถูกแสงทองคุ้มครองเอาไว้นั้น ก็คงไม่พ้นเป็น(@NameIsNovel)ศพของเฒ่าชรายามนี้เอง

เซินลั่วก้าวมาถึงขอบสระ ใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน เขา(@NameIsNovel)มองเห็นเฒ่าชรานั่งเหม่อมองสู่ว่า(@NameIsNovel)งเปล่า สายตาเต็มไปด้วยความโศกเศร้าและ(@NameIsNovel)โทสะ

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) ทันใดนั้น เฒ่าชราก็สะบัดข้อมือขึ้น พลันมี(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ดบินพุ่งตรงสู่เพดานถ้ำ ชนกระทบแล้วหวน กลับร่วงลงมาตรงสู่กระหม่อมของตนเอง

นี่ชัดเจนว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)การทำลายตนเองก่อนสิ้นลมหายใจจากบาดแผลสาหัส!

หัวใจของเซินลั่วหดรัดแน่น เขา(@NameIsNovel)โดยไม่รู้ตัวก็กระโจนไปข้างหน้า หมายจะคว้ามี(@NameIsNovel)ดบินนั้น แต่กลางอากาศ ร่างของเขา(@NameIsNovel) กลับพลันเบาหวิว พลังจิตเลือนราง ก่อนจะดับวูบสลบไป

เมื่อเขา(@NameIsNovel)ลืมตาขึ้นอีกครั้ง กลับพบว่า(@NameIsNovel)ตนเองนอนอยู่ในห้องพัก ณ สำนักชุนชิวอ่านตอนต่อไปฟรี

แสงอาทิตย์ยามรุ่งอรุณสาด ส่องลอดหน้าต่างเข้ามา เสียงนกร้องดังอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล เวลานี้เป็น(@NameIsNovel)ตอนเช้าแล้ว

เซินลั่วพยายามจะยันกายลุกขึ้น แต่ กลับอ่อนแรงสิ้นไร้กำลัง จนไม่อาจขยับได้(@NameIsNovel) เขา(@NameIsNovel)จึงเอนกายนอนลง ปล่อยให้ภาพต่างๆ จากความฝันย้อนผุดขึ้นในใจไม่หยุด ทำให้ใจของเขา(@NameIsNovel)เต็มไปด้วยความเลื่อนลอย (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

เมื่อเขา(@NameIsNovel)ลูบคลำตรวจสอบทั่วร่าง ก็พบโดยเร็วว่า(@NameIsNovel)อาวุธวิเศษทั้งหอกเพลิงและ(@NameIsNovel)หอกน้ำแข็งที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)มาในความฝันนั้น กลับมิได้(@NameIsNovel)อยู่กับเขา(@NameIsNovel) เช่นเดียวกับโอสถทั้งหลายและ(@NameIsNovel)แก่นอสูรของจิ้งจอกสามตา ต่างก็สูญหายไปสิ้น

“ดูท่าแล้ว สิ่งที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)จากในฝัน คงมิอาจนำ กลับสู่ความเป็น(@NameIsNovel)จริงได้(@NameIsNovel)…” เซินลั่วพึมพำออกมาเบาๆ

พูดจบ เขา(@NameIsNovel)ก็เผลอร่ายเคล็ดวิชาบำเพ็ญไร้นาม โดยสัญชาตญาณ หมายจะขับเคลื่อนพลังปราณภายในตันเถียน ทว่า(@NameIsNovel)เพียงเริ่มขับเคลื่อน ก็รู้สึกได้(@NameIsNovel)ถึงการอุดตันในเส้นปราณ หน้าอกพลันเจ็บแปลบ ราวกับจะอาเจียนโลหิตออกมา

[Source: NameIsNovel] เมื่อเขา(@NameIsNovel)ลองขับเคลื่อนเคล็ดวิชาบำเพ็ญไร้นามชั้นที่(@NameIsNovel)สาม ปรากฏว่า(@NameIsNovel)พลังปราณที่(@NameIsNovel)สามารถก่อเรียกขึ้นมาได้(@NameIsNovel)นั้นมี(@NameIsNovel)น้อยนิดจนน่าเวทนา

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) และ(@NameIsNovel)เมื่อพลังเพียงเล็กน้อยนั้นไหลตามเส้นลมปราณ ไปจนถึงจุดตันเถียนจื่อกง ก็ถูกปิดกั้นจนไม่อาจก้าวข้ามได้(@NameIsNovel)เลย

สถานการณ์นี้ ช่างเหมือนกับตอนที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เพิ่งเริ่มฝึกเคล็ดวิชาบำเพ็ญไร้นามชั้นที่(@NameIsNovel)สองไม่มี(@NameIsNovel)ผิด

เซินลั่วกัดฟันฝืนยันกายลุกขึ้นนั่งอีกครั้ง พยายามร่ายเคล็ดวิชาเพื่อขับเคลื่อนพลังปราณในตันเถียนซ้ำอีกครั้ง… (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

ผลลัพธ์ยังคงเหมือนเดิม พลังปราณของเขา(@NameIsNovel)แท้จริงแล้ว ยังอยู่เพียงระดับ ขั้นแรกเท่านั้น

“ดูท่าแล้วคงเป็น(@NameIsNovel)เพียงความฝัน… ระดับพลังที่(@NameIsNovel)ทะลวงได้(@NameIsNovel)ในความฝัน ย่อมไม่อาจนำ กลับสู่ความจริงได้(@NameIsNovel)กระมัง”
เซินลั่วตบหน้าผากของตน พลางหัวเราะอย่างขมขื่น

แม้จะพูดออกไปเช่นนั้น แต่ประสบการณ์การฝึกทะลวงชั้นที่(@NameIsNovel)สองและ(@NameIsNovel)ชั้นที่(@NameIsNovel)สามของ เคล็ดวิชาบำเพ็ญไร้นาม ในความฝันนั้น ยังคงแจ่มชัดอยู่ในใจเขา(@NameIsNovel) โดยเฉพาะความรู้แจ้งและ(@NameIsNovel)ความเข้าใจที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ระหว่า(@NameIsNovel)งการบำเพ็ญล้วนสลักแน่นอยู่ในความทรงจำ [Source: NameIsNovel]

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) แล้วราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้(@NameIsNovel) เขา(@NameIsNovel)รีบร้อนฉีกเสื้อออก พลางก้มตรวจดูที่(@NameIsNovel)หน้าอกของตน

แต่ผิวบนหน้าอกยังคงเรียบเนียนเช่นเดิม ปราศจากบาดแผลหรือร่องรอยใดๆ แม้จะเพ่งพินิจอย่างละเอียด ก็หาได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)สิ่งผิดปกติไม่

เมื่อครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เซินลั่วก็เข้าใจขึ้นมา — เศษกระดูกสีทอง เหล่าอาวุธวิเศษ รวมถึงระดับพลังบำเพ็ญที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)มา เหล่านี้ล้วนเป็น(@NameIsNovel)สิ่งที่(@NameIsNovel)อยู่ในความฝัน ย่อมไม่อาจติดตาม กลับสู่โลกจริงได้(@NameIsNovel)

ทันใดนั้น เซินลั่วก็รู้สึกถึงความง่วงงุนถาโถมเข้ามา ร่างกายเหนื่อยล้าเกินจะฝืน เขา(@NameIsNovel)ล้มตัวลงนอนแล้วเข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้งโดยไม่อาจต้านทาน

เกือบในเวลาเดียวกัน (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

ห่างออกไปจาก สำนักชุนชิว ณ ยอดเขา(@NameIsNovel)ลูกหนึ่ง มี(@NameIsNovel)วัดแห่งใหม่เพิ่งสร้างเสร็จสิ้น ผู้คนมากมาย ทั้งพระสงฆ์และ(@NameIsNovel)สาธุชนต่างพร้อมใจกันชุมนุมอยู่บนลานกว้างหน้า มหาวิหาร ต่างก็พนมมือ หลับตาสวดอธิษฐานอย่างเคร่งขรึม

[Source: NameIsNovel] ภายในมหาวิหาร มี(@NameIsNovel)รูปปั้นดินสูงถึงหกฉื่อ ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า แต่ยังคลุมด้วยผ้าสีแดงเอาไว้ รอเพียงเวลาอันเป็น(@NameIsNovel)มงคล เมื่อถึงยามนั้น พระอาวุโสผู้เป็น(@NameIsNovel)เจ้าอาวาสจะเปิดผ้าคลุมออก เพื่อทำพิธีเบิกพระเนตร ประดิษฐานองค์พระพุทธรูปทองคำอย่างเป็น(@NameIsNovel)ทางการ

ด้านนอก มหาวิหาร เบื้องหน้ามี(@NameIsNovel)แท่นบูชาเตาทองเหลืองขนาดใหญ่ ขุนนางอ้วนผู้หนึ่ง สวมชุดหรูหรา ยืนรออย่างใจเต้นระทึก หวังจะได้(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ผู้แรกที่(@NameIsNovel)จุดธูปสักการะ (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) ภายในประตูวัด มี(@NameIsNovel)รูปปั้น พระวัชรโพธิสัตว์ มือกำ วัชระ ใบหน้าแสดงความพิโรธ สายตาจับจ้องพิทักษ์โลกหล้า ไล่สังหารความชั่วร้ายทั้งปวง ส่วนด้านหลังเป็น(@NameIsNovel)รูปปั้น พระศรีอารยเมตไตรย ทรงลูกประคำบนฝ่ามือ ยิ้มแย้มต้อนรับผู้คน พร้อมเผยแผ่บุญกุศล

นอกประตูวัด มี(@NameIsNovel)บันไดไม้ไผ่สองต้นตั้งพาดไว้ พระหนุ่มสี่รูปกำลังออกแรงยกป้ายไม้ขนาดใหญ่ขึ้นอย่างยากลำบาก เตรียมจะนำไปแขวนไว้เหนือซุ้มประตู

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) ป้ายไม้ทำจากไม้จันทน์หอม ลงรักพื้นแดง ตัวอักษรชุบทองสามตัวเปล่งประกายอยู่บนนั้น — “วัดเจียหลาน”

“ตง…”

เวลามงคลมาถึงพอดี ระฆังศักดิ์สิทธิ์ภายในวัดก็ดังกังวาน ก้องสะท้อนไปไกล

ไม่ไกลจากวัด มี(@NameIsNovel)พรานสองคนยืนอยู่หน้าปากถ้ำบนเขา(@NameIsNovel)รกร้าง พวกเขา(@NameIsNovel)เพิ่งตรวจกับดักที่(@NameIsNovel)ดักไว้มาตั้งแต่เมื่อวาน แล้วพบว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)จิ้งจอกตัวใหญ่ขนลายถูกลูกธนูสองดอกปักร่าง เลือดยังไหลรินไม่หยุด (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) ในปากของมันยังคาบหนูนาอ้วนแน่น แม้สิ้นใจตายไปแล้วก็ยังไม่ยอมปล่อย

พรานทั้งสองตื่นเต้นยิ่งนัก พูดคุยกันถึงการนำหนังจิ้งจอกไปขายที่(@NameIsNovel)ตลาดเพื่อแลกเป็น(@NameIsNovel)ข้าวสาร ส่วนเนื้อนั้นจะนำ กลับไปทำอาหารให้ลูกๆ ของตน

โดยที่(@NameIsNovel)ไม่มี(@NameIsNovel)ใครรู้ล่วงหน้า ลึกเข้าไปในถ้ำอันมืดมิด ลูกจิ้งจอกแรกเกิดขนเหลืองทองตัวหนึ่งกำลังหลับใหล

ทันใดนั้น ราวกับได้(@NameIsNovel)ยินเสียงระฆังที่(@NameIsNovel)ดังกังวานมาจากวัด เจ้าเด็กจิ้งจอกค่อยๆ ลืมดวงตาไร้เดียงสาของมันออก ใบหูแหลมเล็กอันนุ่มฟูตั้งชันขึ้นทันที แสดงความกระตือรือร้นและ(@NameIsNovel)ว่องไว

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) …

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) รุ่งเช้า วันที่(@NameIsNovel)สอง

หลังจากนอนพักติดต่อกันหนึ่งวันหนึ่งคืน เซินลั่ว ก็ฟื้นคืนกำลังวังชาเต็มเปี่ยม

เมื่อเขา(@NameIsNovel)เดินไปยังโรงอาหารเพื่อรับประทานมื้อเช้า เขา(@NameIsNovel)บังเอิญเจอกับ เถี่ยนเถี่ยเซิง หลังจากพูดคุยกันไม่นาน เซินลั่วก็เข้าใจบางสิ่งขึ้นมา (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

ก่อนหน้านี้ เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)บำเพ็ญภายใน แดนฝัน อยู่เป็น(@NameIsNovel)เวลานาน แต่เมื่อ กลับสู่โลกความจริง กลับพบว่า(@NameIsNovel)ผ่านไปเพียงชั่วค่ำคืนเดียวเท่านั้น มันราวกับว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เพิ่งตื่นจากความฝันอันยาวนาน [Source: NameIsNovel]

เซินลั่วนึกถึง สองครั้งก่อนที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เข้าสู่แดนฝัน ทุกครั้งก็เป็น(@NameIsNovel)เช่นเดียวกัน — หลับในยามค่ำ แล้วตื่นขึ้นในยามรุ่งอรุณของวันถัดไปเสมอ (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

ในใจเขา(@NameIsNovel)เริ่มครุ่นคิด — หรือว่า(@NameIsNovel)ต่อให้ใช้เวลานานเพียงใดในแดนฝัน ทว่า(@NameIsNovel)บนโลกแห่งความจริง มันจะถูกนับเพียงการหลับลึกหนึ่งราตรีเท่านั้น?

หลังรับประทานอาหารเช้าเสร็จ เซินลั่วก็รีบ กลับไปยัง สระน้ำตื้นหลังเขา(@NameIsNovel) เขา(@NameIsNovel)นั่งขัดสมาธิ ดวงตาหลับลง เริ่มต้นบำเพ็ญต่อใน เคล็ดวิชาบำเพ็ญไร้นาม ชั้นที่(@NameIsNovel)สอง

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) ในห้วงความคิด เขา(@NameIsNovel)ค่อยๆ รำลึกถึงการบำเพ็ญในแดนฝัน รายละเอียดของการไหลเวียนพลังปราณภายในร่างค่อยๆ ปรากฏขึ้นทีละน้อย

จนถึงตอนนี้เอง เซินลั่วถึงได้(@NameIsNovel)เข้าใจว่า(@NameIsNovel) ที่(@NameIsNovel)แรกเริ่มเขา(@NameIsNovel)ไม่อาจเปิด จุดตันเถียนม่อ – ปู๋เก๋อ ได้(@NameIsNovel) มิใช่เพราะพลังปราณไม่พอ แต่เพราะเขา(@NameIsNovel)ขาดการควบคุม ไม่อาจชักนำพลังจากตันเถียนให้โจมตีจุดชีพจรได้(@NameIsNovel)พร้อมกัน [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

เมื่อมือทั้งสองประกอบเป็น(@NameIsNovel)คาถา จิตสำนึกก็น้อมร่ายมนตร์ ภายใน ทะเลจิตสำนึก เขา(@NameIsNovel)จินตนาการให้พลังปราณในตันเถียนแปรเป็น(@NameIsNovel)ฝูงลูกศร น้อมตั้งใจให้สำเร็จในคราหนึ่งเดียว จึงเร่งพลังทั้งหมดให้พุ่งทะยานขึ้นไป (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

ทันใดนั้น ก็คล้ายมี(@NameIsNovel)ลมปราณเย็นฉ่ำพุ่งวาบขึ้นจากเส้น เหรินม่าย แล่นผ่าน จุดอวี้ถัง ที่(@NameIsNovel)กลางทรวงอก มุ่งตรงไปยัง จุดจื่อกง

หลังจากลองทำซ้ำอยู่หลายครั้ง ในที่(@NameIsNovel)สุดเสียง “ปัง” เบาๆ ก็ดังก้องขึ้นภายในร่าง

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “สำเร็จแล้ว…” ความปลื้มปีติพลันเอ่อท้นในใจของเซินลั่ว จุดจื่อกง เปิดออกกว้าง ถูกพลังปราณที่(@NameIsNovel)พุ่งทะลักเข้ามาครอบครองโดยสมบูรณ์

เมื่อเปิดจุดชีพจรนี้ได้(@NameIsNovel) ความมั่นใจของเขา(@NameIsNovel)ก็พุ่งสูงขึ้นทันที

ถึงแม้ระดับพลังที่(@NameIsNovel)ทะลวงได้(@NameIsNovel)ในแดนฝันจะไม่อาจนำ กลับมาในโลกจริง แต่ประสบการณ์และ(@NameIsNovel)ความรู้แจ้งที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ยังคงอยู่มิได้(@NameIsNovel)สูญหาย หากมี(@NameIsNovel)สิ่งเหล่านี้เสริมหนุน เส้นทางการเปิดจุดชีพจรถัดๆ ไป ย่อมราบรื่นไร้อุปสรรค!

เซินลั่วกดเก็บความตื่นเต้นในใจ เอ่ยมรรคาเวทอีกครั้ง ก่อนจะชักนำพลังปราณในตันเถียนให้พุ่งทะยานขึ้นไปยัง จุดหั่วก่าย

----------