ตอนที่ 107 : เต่าทะเลขนาดใหญ่

แม้ว่า(@NameIsNovel)เจ้าเต่าทะเลจะไม่อาจเปล่งวาจาได้(@NameIsNovel) ทว่า(@NameIsNovel)ในความรู้สึกยังคงเหลือร่องรอยแห่งการเชื่อมต่อทางจิตวิญญาณอยู่เล็กน้อย สามารถสัมผัสได้(@NameIsNovel)ถึงความผันผวนทางอารมณ์ของเสิ่นลั่วได้(@NameIsNovel)อย่างเลือนราง [Source: NameIsNovel]

“หากเจ้าไม่มี(@NameIsNovel)นาม ข้าจะเรียกว่า(@NameIsNovel) ‘เสี่ยวไห่’ ดีหรือไม่?” เสิ่นลั่วเอ่ยด้วยแววตาใคร่รู้ พลางยกมือขึ้นลูบเบาๆ บนกระดอง

เมื่อเสียงคำพูดนั้นดังขึ้น ร่างใหญ่ของเต่าทะเลก็ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะยังคงคืบคลานต่อไปยังฝั่งเช่นเดิม

“ไม่ชอบงั้นหรือ? เช่นนั้นข้าเรียกเจ้าว่า(@NameIsNovel) ‘เสี่ยวกุ้ย’ ดีไหม?” เสิ่นลั่วเอ่ยถามอีกครั้งพลางติดตามไป [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินคำว่า(@NameIsNovel) เสี่ยวกุ้ย เสิ่นลั่วสัมผัสได้(@NameIsNovel)ชัดเจนถึงความผันผวนทางอารมณ์ของมัน แฝงไว้ด้วยความพึงพอใจบางส่วน

“เจ้าแสดงวิชาใดได้(@NameIsNovel)บ้างหรือไม่?” เสิ่นลั่วเอ่ยถามต่อ

ทันทีที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ยินคำถามนั้น เต่าทะเลหยุดคลาน หันศีรษะ กลับมามองเสิ่นลั่วครู่หนึ่ง ก่อนจะหัน กลับไปจ้องยังแท่งหินไม่ไกลนัก แล้วอ้าปากพ่นบางสิ่งออกมา

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] สายตาของเสิ่นลั่วมืดมัวไปเพียงชั่วอึดใจ จากนั้นก็มี(@NameIsNovel)แสงขาวพุ่งวาบออกมาจากปากของเต่าทะเล

เพียงพริบตาเดียว เสียง “ฉ่าง!” อันคมกริบก็ดังก้องขึ้นจากแท่งหินก้อนนั้น [Source: NameIsNovel]

เสิ่นลั่วรีบพุ่งตัวไปตรวจดู ก็พบว่า(@NameIsNovel)แท่งหินที่(@NameIsNovel)อยู่ห่างออกไปหลายจั้งถูกเจาะจนเกิดเป็น(@NameIsNovel)รูขนาดเท่านิ้วโป้ง

“นั่นมันอะไร? เจ้าทำเช่นนั้นได้(@NameIsNovel)อย่างไร?” เสิ่นลั่วเอ่ยด้วยน้ำเสียงทั้งประหลาดใจและ(@NameIsNovel)ยินดี [Source: NameIsNovel]

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) ยังไม่ทันที่(@NameIsNovel)คำพูดจะขาดหาย แสงขาวอีกเส้นก็พุ่งออกมาจากปากเต่าทะเลอีกครั้ง กระแทกเข้าใส่แท่งหินนั้น

ทันใดนั้น บนแท่งหินก็ปรากฏรูขนาดเท่าเดิมเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งรู

ครานี้เสิ่นลั่วมองเห็นชัดเจนแล้วว่า(@NameIsNovel) สิ่งที่(@NameIsNovel)เสี่ยวกุ้ยพ่นออกมานั้นคือ ลูกศรน้ำโปร่งใสยาวประมาณหนึ่งฉืน

เสิ่นลั่วนึกในใจว่า(@NameIsNovel) เขา(@NameIsNovel)เองก็สามารถควบคุมน้ำสร้างเป็น(@NameIsNovel)ลูกศรได้(@NameIsNovel)เช่นกันด้วยวิชาควบคุมน้ำ แต่ความเร็วและ(@NameIsNovel)ความแม่นยำ กลับไม่อาจทัดเทียมกับสิ่งที่(@NameIsNovel)เสี่ยวกุ้ยแสดงออกมาได้(@NameIsNovel)เลย แรงปะทะของลูกศรน้ำนั้นทัดเทียมกับการโจมตีสุดกำลังของเขา(@NameIsNovel)เอง

“ยอดเยี่ยมมาก เสี่ยวกุ้ยเอ๋ย… เจ้ามี(@NameIsNovel)วิชาอื่นอีกหรือไม่? แสดงให้ข้าดูหน่อยสิ” เซินลั่วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเบิกบาน

เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนั้น เสี่ยวกุ้ยก็หดหัว กลับเข้าไป แล้วค่อยๆ คลานไปยังพื้นที่(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)แสงแดดส่องถึงริมฝั่ง จากนั้นก็นอนแน่นิ่งอยู่ตรงนั้น ราวกับกำลังอาบแดด [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

หลังจากที่(@NameIsNovel)ทั้งขู่ทั้งเกลี้ยกล่อมอยู่พักใหญ่ เซินลั่วก็ได้(@NameIsNovel)รู้ว่า(@NameIsNovel) เจ้านี้ดูเหมือนจะมี(@NameIsNovel)เพียงความสามารถในการพ่นลูกศรน้ำออกมาเท่านั้น หาได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)วิชาอื่นติดตัวอีกไม่

เมื่ออาบแดดอยู่กับเสี่ยวกุ้ยได้(@NameIsNovel)ครู่หนึ่ง เขา(@NameIsNovel)ก็ร่ายเคล็ด วิชาเชื่อมสื่อปราบอสูร เปิดโพรงน้ำขึ้น แล้วส่งมัน กลับไป

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] ตามตำราของ เคล็ดวิชาบำเพ็ญไร้นาม ระบุไว้ว่า(@NameIsNovel) ด้วยปราณเพียงตื้นเขินของเขา(@NameIsNovel)ในตอนนี้ เพียงพอที่(@NameIsNovel)จะเชื่อมต่อกับพวกอสูรเผ่าพันธุ์น้ำที่(@NameIsNovel)อ่อนแออย่างเสี่ยวกุ้ยได้(@NameIsNovel) แต่หากไปพยายามทำสัญญากับอสูรเผ่าพันธุ์น้ำที่(@NameIsNovel)แข็งแกร่งเกินไป อาจเกิดแรงสะท้อน กลับขึ้นมาได้(@NameIsNovel)

…

หลายวันถัดมา เซินลั่วก็ยังคงดำเนินการบำเพ็ญเพียรตามปกติ ณ สระน้ำตื้นหลังภูเขา(@NameIsNovel)

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) ด้วยประสบการณ์ที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)รับจากโลกในความฝัน ทำให้การฝึกเคล็ดวิชาในขั้นที่(@NameIsNovel)สองก้าวหน้าเร็วกว่า(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)คาดไว้มาก ทว่า(@NameIsNovel)ก็ยังคงต้องใช้เวลาอีกพอสมควรกว่า(@NameIsNovel)จะบรรลุถึงความสมบูรณ์แบบ

ในวันนี้ หลังจากเสร็จสิ้นการบำเพ็ญเพียรแต่เช้าตรู่ เขา(@NameIsNovel)ไม่ได้(@NameIsNovel) กลับไปยังที่(@NameIsNovel)พักของตน แต่ตรงดิ่งไปยังลานเรือนของ อาจารย์หลัว แทน (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

เมื่อมาถึงหน้าลาน เขา(@NameIsNovel)เห็นอาจารย์หลัวกำลังยืนในท่าม้ากลางลาน หลับตาเล็กน้อย ราวกับกำลังจดจ่ออยู่กับการฝึกยืนสมาธิชนิดหนึ่ง (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

เซินลั่วยืนอยู่หน้าประตู ลังเลว่า(@NameIsNovel)จะส่งเสียงดีหรือไม่ ทว่า(@NameIsNovel)อาจารย์หลัวก็ลืมตาขึ้นทันที เหลือบมองเขา(@NameIsNovel)แล้วถามว่า(@NameIsNovel) (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

“มี(@NameIsNovel)เรื่องอันใด?”

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “อาจารย์หลัว ศิษย์มี(@NameIsNovel)เรื่องหนึ่งใคร่ขอถาม” เซินลั่วรีบโค้งคำนับเอ่ยตอบด้วยความเคารพ

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] “เข้ามาพูดข้างใน” อาจารย์หลัวเอ่ย พลางหยุดการฝึกยืนสมาธิ หันหลังเดินเข้าบ้านโดยที่(@NameIsNovel)มือไพล่ไว้ด้านหลัง

[Source: NameIsNovel] เซินลั่วก้าวข้ามลาน เดินตามอาจารย์หลัวเข้าไปยังโถงเรือน

“ดูจากลมหายใจ อากัปกิริยา และ(@NameIsNovel)สีหน้าแล้ว เห็นทีเจ้าจะก้าวหน้าในวิชาแปรหยางได้(@NameIsNovel)ไม่น้อย เจ้าคงจะฝึกสำเร็จแล้ว และ(@NameIsNovel)บัดนี้อยากเรียน วิชากระบี่หยางบริสุทธิ์ จากข้าใช่หรือไม่? แต่ข้าเคยบอกแล้วว่า(@NameIsNovel) เรื่องนี้เป็น(@NameIsNovel)สิทธิ์ของเจ้าสำนัก อย่าได้(@NameIsNovel)คาดหวังเกินไป” อาจารย์หลัวเอ่ยพลางนั่งลงบนเก้าอี้ในโถง

[Source: NameIsNovel] “อาจารย์หลัว เกรงว่า(@NameIsNovel)ท่านจะเข้าใจผิดไป ศิษย์ยังห่างไกลกว่า(@NameIsNovel)จะสำเร็จวิชาแปรหยาง ครั้งนี้มิได้(@NameIsNovel)มาขอเรียนวิชากระบี่หยางบริสุทธิ์ เพียงอยากร่ำเรียนวิชาป้องกันตัวของสำนักสักหนึ่งกระบวนท่าเท่านั้น” เซินลั่วรีบโบกมือปฏิเสธ

หลังจากผ่านศึกในความฝันกับอสูรจิ้งจอกสามตา เขา(@NameIsNovel)ก็ตระหนักได้(@NameIsNovel)ลึกซึ้งว่า(@NameIsNovel) การไร้ซึ่งวิชาต่อสู้จริงแท้ ทำให้ตนเองขาดหนทางรับมือกับสถานการณ์อันตรายอยู่หลายครา (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

ตอนนี้ เคล็ดวิชาบำเพ็ญไร้นาม ของเซินลั่ว ยังอยู่เพียงขั้นแรกเริ่ม ทำให้พลังที่(@NameIsNovel)ใช้ออกมามี(@NameIsNovel)ข้อจำกัด อีกทั้งการเขียนยันต์สดก็เสียเวลาเกินไป หากมี(@NameIsNovel)วิชาต่อสู้ที่(@NameIsNovel)ใช้ได้(@NameIsNovel)จริงติดตัว อย่างน้อยเมื่อเจอปีศาจเช่นอสูรหนูซากศพ เขา(@NameIsNovel)ก็คงไม่ถึงกับลนลานเช่นนี้ [Source: NameIsNovel]

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) “วิชาต่อสู้งั้นหรือ?” อาจารย์หลัวเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ เอ่ยถาม

“ถูกต้อง ศิษย์ขอให้อาจารย์หลัวโปรดมอบวิชาฝึกฝ่ามือชิงหยาง แก่ข้า” เซินลั่วโค้งตัวลึกกล่าวอย่างนอบน้อม

“เจ้าต้องการเรียน วิชาฝ่ามือชิงหยาง? นั่นก็ใช่ว่า(@NameIsNovel)จะเป็น(@NameIsNovel)ไปไม่ได้(@NameIsNovel) วิชานี้มิได้(@NameIsNovel)ยากเกินกำลัง เพียงผู้ฝึกมี(@NameIsNovel) ‘พลังหยางบริสุทธิ์’ อยู่ในกายก็สามารถฝึกได้(@NameIsNovel)แล้ว” อาจารย์หลัวครุ่นคิดอยู่ชั่วขณะก่อนเอ่ยตอบ

เมื่อเห็นอาจารย์หลัวเอ่ยยอมรับ เซินลั่วก็รีบพูดขึ้นทันที ใบหน้าปรากฏรอยยิ้ม

“ร่างกายข้าฟื้นคืนกำลังได้(@NameIsNovel)มากแล้ว ต้องขอบพระคุณการดูแลของอาจารย์และ(@NameIsNovel)สำนักชุนชิว ข้าได้(@NameIsNovel)ส่งจดหมาย กลับไปยังบ้าน ตอนนี้บิดาของข้าก็กำลังจะนำของกำนัลเล็กน้อยมามอบแด่สำนัก หวังว่า(@NameIsNovel)อาจารย์หลัวจะโปรดรับไว้ด้วย”

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินดังนั้น อาจารย์หลัวก็ลูบหนวดเคราของตน พลางเผยรอยยิ้มเจือความขบขัน เขา(@NameIsNovel)ก้าวเข้าไปในโถงด้านใน

ไม่นานก็ กลับออกมาพร้อมถือหนังสือบางเล่มหนึ่งที่(@NameIsNovel)ปกสีฟ้าอ่อน

“วิชาฝ่ามือชิงหยาง มิใช่วิชาที่(@NameIsNovel)ฝึกยากเกินไปนัก แต่เจ้าต้องระมัดระวัง หากมี(@NameIsNovel)ข้อใดที่(@NameIsNovel)ไม่เข้าใจ เจ้าสามารถไปถามศิษย์พี่เถียน เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ฝึกมาหลายปีแล้ว และ(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ประสบการณ์อยู่ไม่น้อย” อาจารย์หลัวเอ่ยพลางส่งตำราให้เซินลั่ว (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

[Source: NameIsNovel] “ขอบพระคุณอาจารย์หลัว ศิษย์จักจดจำไว้ในใจ” เซินลั่วรีบประนมมือรับหนังสือด้วยสองมือ พลางเอ่ยขอบคุณอย่างนอบน้อม

“อีกประการหนึ่งที่(@NameIsNovel)เจ้าควรรู้ไว้—แม้ วิชาฝ่ามือชิงหยาง จะสามารถรีดเค้นพลังหยางบริสุทธิ์ออกมาได้(@NameIsNovel)อย่างเต็มที่(@NameIsNovel) แต่ก็สิ้นเปลืองพลังนั้นไม่น้อย เจ้าต้องใช้อย่างเหมาะสม” อาจารย์หลัวกล่าวเตือน [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

“อาจารย์หลัววางใจเถิด ศิษย์จะใช้อย่างระมัดระวัง ไม่เกินกำลังของตน” เซินลั่วเอ่ยตอบด้วยความเคารพ (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

[Source: NameIsNovel] “แท้จริงแล้ว ข้าเฝ้ามองความขยันหมั่นเพียรของเจ้ามาตลอด หากไม่ใช่เพราะข้าเห็นความตั้งใจจริง ก็คงไม่กล่าวกับเจ้ามากถึงเพียงนี้ น่าเสียดายที่(@NameIsNovel)เจ้าไร้พรสวรรค์ติดตัวมา” อาจารย์หลัวเอ่ย พลางพยักหน้า

“ขอบพระคุณอาจารย์หลัว ศิษย์ซาบซึ้งในพระคุณอย่างหาที่(@NameIsNovel)สุดมิได้(@NameIsNovel) ที่(@NameIsNovel)จริงศิษย์ยังมี(@NameIsNovel)เรื่องหนึ่งอยากสอบถาม” เซินลั่วเห็นท่าทีอาจารย์หลัวยังไม่คิดจะไล่ จึงเอ่ยต่อ

“ว่า(@NameIsNovel)มาเถิด” อาจารย์หลัวเอ่ยพลางนั่งลงบนเก้าอี้ในโถง

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “อาจารย์หลัว บนโลกนี้มี(@NameIsNovel)จริงหรือไม่ ที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ผู้มี(@NameIsNovel)พรสวรรค์การบำเพ็ญสูงส่ง อาจทะลวงก้าวหน้าได้(@NameIsNovel)อย่างรวดเร็วเหนือคนทั่วไป?” เซินลั่วถาม

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) “แน่นอนว่า(@NameIsNovel) ย่อมมี(@NameIsNovel)คนที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)พรสวรรค์ฟ้าประทาน สามารถบำเพ็ญได้(@NameIsNovel)รวดเร็วจนน่าตกตะลึง แต่ผู้คนเช่นนี้หายากยิ่ง อาจผ่านไปหลายร้อยปีกว่า(@NameIsNovel)จะได้(@NameIsNovel)พบสักคน พวกเขา(@NameIsNovel)มักเป็น(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)เพียงสองพวก

[Source: NameIsNovel] หนึ่ง—คือการ กลับชาติมาเกิดใหม่ของบรรพาจารย์ผู้ทรงปัญญาที่(@NameIsNovel)เลือกจะเริ่มต้นใหม่อ่านตอนต่อไปฟรี

สอง—คือผู้ที่(@NameIsNovel)ครอบครองสิ่งซึ่งในตำนานเรียกว่า(@NameIsNovel) ‘กายาแห่งเต๋า’” อาจารย์หลัวเอ่ยอธิบาย แม้สีหน้าจะเต็มไปด้วยความฉงนอยู่บ้าง (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

“กายาแห่งเต๋า … ของเช่นนั้นมี(@NameIsNovel)อยู่จริงบนโลกนี้หรือ?” เซินลั่วอุทานอย่างตกตะลึง [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

---------- [Source: NameIsNovel]