หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 113
ตอนที่ 113 : การไล่ล่า
ตอนที่ 113
เซินลั่วพาเถี่ยนเถี่ยเซิงไต่ไปตามทางลาดเอียงไม่นาน ก็ปรากฏ ป่าศิลาสูงตระหง่าน อยู่เบื้องหน้า
“ที่(@NameIsNovel)นี่ลี้ภัยได้(@NameIsNovel)ดีนัก ศิษย์น้องเซิน พวกเราอาจจะซ่อนตัวในป่าศิลาแห่งนี้สักพักก็คงดี”
เถี่ยนเถี่ยเซิงเอ่ยเสนออย่างไม่คาดคิด
เซินลั่วกวาดตามองรอบๆ เห็นเทือกเขา(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)รายล้อมทำให้บรรยากาศมืดสลัวลงจริงๆ ที่(@NameIsNovel)นี่นับเป็น(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)ซ่อนตัวที่(@NameIsNovel)เหมาะสมไม่น้อย
บรรดาปีศาจที่(@NameIsNovel)กล้าบุกโจมตีสำนักชุนชิวอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้ เกรงว่า(@NameIsNovel)จะไม่อาจพำนักอยู่ได้(@NameIsNovel)นานนัก หากได้(@NameIsNovel)ซ่อนตัวอยู่ที่(@NameIsNovel)นี่ก็คงพอรอดพ้นเคราะห์ไปได้(@NameIsNovel)
“นั่นก็ดีแล้ว... อืม…”
เขา(@NameIsNovel)พยักหน้า แต่สายตากลับเหลือบไปยังลึกเข้าไปในป่าศิลา แล้วก็หยุดคำพูดลงกะทันหัน
“ศิษย์น้องเซิน มี(@NameIsNovel)อันใดหรือ?”
เถี่ยนเถี่ยเซิงเห็นเขา(@NameIsNovel)หยุดเดินก็ถามขึ้น
“ไม่มี(@NameIsNovel)อันใดดอก ไปกันเถอะ”
เซินลั่วเอ่ยเพียงสั้นๆ แล้วก้าวต่อ
เมื่อทั้งสองเดินลึกเข้าไปในป่าศิลาได้(@NameIsNovel)เพียงเล็กน้อย พลันมี(@NameIsNovel)เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นด้านหน้า ข้างก้อนหินใหญ่ — ร่างนั้นคือบุรุษวัยกลางคนใบหน้าคมเข้ม ในมือถือกระบี่ ดวงตาแฝงความระวัง มิใช่ใครอื่น หากแต่เป็น(@NameIsNovel) ศิษย์พี่หนิว ผู้เฝ้าประตูภูเขา(@NameIsNovel)
“พวกเจ้า! มาที่(@NameIsNovel)นี่ได้(@NameIsNovel)อย่างไร?”
ศิษย์พี่หนิวเอ่ยขึ้น ดวงตาเผยแววตื่นตะลึงเล็กน้อย ก่อนจะแฝงความระแวงขึ้นทันที
“ศิษย์พี่หนิว!”
เมื่อเถี่ยนเถี่ยเซิงเห็นศิษย์ร่วมสำนักถึงกับดีใจยิ่ง
ส่วนเซินลั่วนั้น เมื่อครู่ได้(@NameIsNovel)ยินเสียงความเคลื่อนไหวอยู่ในป่าศิลาแล้ว ดังนั้นย่อมไม่แปลกใจนัก
ไม่นานก็มี(@NameIsNovel)เสียงฝีเท้าดังมาจากอีกฟากหนึ่งของป่าศิลา บุรุษอีกสองคนเดินออกมา คนหนึ่งคือ ติ้งหยวน อีกคนคือชายหนุ่มปากแหลมผู้ที่(@NameIsNovel)เซินลั่วยังไม่เคยพบหน้ามาก่อน
“ที่(@NameIsNovel)นี่พวกเรามาพบก่อน เจ้าทั้งสองรีบไสหัวไปเสีย!”
ติ้งหยวนตวาดเสียงแข็ง
ขณะเดียวกัน ศิษย์พี่หนิวกับชายหนุ่มปากแหลมก็กวาดตามองพลันแววตาโหดเหี้ยมผุดขึ้น พร้อมกับยกอาวุธขึ้นในมือ
“ทุกท่าน ป่าศิลาแห่งนี้กว้างใหญ่ แม้จะมี(@NameIsNovel)เพิ่มมาอีกสิบคนก็มิใช่ปัญหา พวกเราล้วนเป็น(@NameIsNovel)ศิษย์ร่วมสำนักประสบเคราะห์เดียวกัน สมควรจะร่วมแรงร่วมใจฝ่าฟันวิกฤตนี้ต่างหาก”
เถี่ยนเถี่ยเซิงขมวดคิ้วกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“หึ! มี(@NameIsNovel)คนเพิ่มขึ้นมา ก็เท่ากับมี(@NameIsNovel)ความเสี่ยงที่(@NameIsNovel)จะถูกพบมากขึ้น รีบไสหัวไปซะ!”
ศิษย์พี่หนิวถ่มน้ำลายลงพื้น พลางสะบัดกระบี่ในมือเล็กน้อย
“หากพวกเจ้าไม่รู้จักที่(@NameIsNovel)ต่ำที่(@NameIsNovel)สูง ก็อย่าได้(@NameIsNovel)โทษพวกเราว่า(@NameIsNovel)ไร้ความปรานี!”
ชายหนุ่มปากแหลมกล่าวเสียงเย็น ดวงตาแข็งกร้าว
เมื่อถูกปฏิบัติแบบนั้น แม้แต่เถี่ยนเถี่ยเซิงที่(@NameIsNovel)ขึ้นชื่อว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)คนใจเย็น สีหน้าก็หม่นหมองลงทันที และ(@NameIsNovel)เกือบจะเอ่ยปากโต้กลับ
ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)การต่อสู้ระหว่า(@NameIsNovel)งศิษย์ร่วมสำนักจะเกิดขึ้นเสียแล้ว
“ศิษย์พี่เถี่ยน ช่างเถิดเถอะ หากพวกเขา(@NameIsNovel)ไม่ต้อนรับเรา เราก็แค่ไปต่อก็พอ” เซินลั่วเหลือบตามองกลับไป พลันเอ่ยขึ้น ก่อนจะเร่งก้าวเดินออกไปข้างหน้า
แม้เถี่ยนเถี่ยเซิงยังคงมี(@NameIsNovel)ความโกรธขุ่นอยู่บ้าง แต่เมื่อเห็นเช่นนั้น เขา(@NameIsNovel)ก็เลือกทำตามคำแนะนำของเซินลั่วและ(@NameIsNovel)ติดตามไปทันที
ทั้งสองเร่งฝีเท้า ร่างของพวกเขา(@NameIsNovel)ไม่นานก็ลับหายไปจากสายตาในความมืดลึก
“หึ อย่างน้อยก็ยังรู้จักเจียมตน” ศิษย์พี่หนิวแค่นยิ้มเย็น เก็บกระบี่เข้าฝัก แล้วหันกายจะกลับเข้าไปในป่าหิน
ทว่า(@NameIsNovel)ทันใดนั้น เสียงคำรามดังสนั่นก็ดังก้องขึ้นจากเบื้องหลัง — ที่(@NameIsNovel)แท้ก็คือ อสูรศพหมาป่า สามตนที่(@NameIsNovel)กำลังวิ่งกรูกันลงมาจากทางลาด กำลังพุ่งตรงเข้ามายังป่าหินอย่างบ้าคลั่ง
“อสูร! บัดซบ ไอ้สองคนไร้ประโยชน์นั่นต้องเป็น(@NameIsNovel)คนล่อมันมาที่(@NameIsNovel)นี่แน่!” สีหน้าของศิษย์พี่หนิวพลันเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)ตื่นตระหนก สบถออกมาด้วยความเดือดดาล
“ศิษย์พี่หนิว แล้วเราจะทำอย่างไรดี!?” ติ้งหยวนกับชายหนุ่มปากแหลมที่(@NameIsNovel)อยู่ข้างกายเมื่อเห็นอสูรศพหมาป่าทั้งสาม ก็หน้าซีดเผือด ถามด้วยเสียงสั่นเครือเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น
“จะทำอะไรได้(@NameIsNovel)เล่า! วิ่งสิ! ขอเพียงพวกเราวิ่งให้เร็วกว่า(@NameIsNovel)มันก็คงรอด!” ศิษย์พี่หนิวคำรามห้วน เสียงเย็นเฉียบ ก่อนจะวิ่งตะบึงไปในทิศทางเดียวกับที่(@NameIsNovel)เซินลั่วกับเถี่ยนเถี่ยเซิงหลบหนีไป
ติ้งหยวนกับชายหนุ่มปากแหลมไม่กล้าอ้อยอิ่ง รีบวิ่งตามไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน
เวลานั้นเอง เซินลั่วกับเถี่ยนเถี่ยเซิงก็เพิ่งออกมาจากป่าหิน เดินมาได้(@NameIsNovel)ไม่นาน ทางลาดด้านหน้าก็พลันชันขึ้นจนไม่อาจไปต่อได้(@NameIsNovel)อีก
เซินลั่วไม่รอช้า เบี่ยงตัวไปทางซ้ายเล็กน้อย ก็พบกับผนังภูเขา(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)หันขึ้นสูงชัน
ถึงแม้ผนังนี้จะชัน แต่กลับมี(@NameIsNovel)หินยื่นออกมากับต้นไม้เล็กๆ แทรกอยู่พอให้ใช้ปีนป่ายได้(@NameIsNovel)
“หากปีนขึ้นไปจากตรงนี้ ก็จะถึงเส้นทางบนภูเขา(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)ทอดลงไปข้างล่างได้(@NameIsNovel) ลองไปดูที่(@NameIsNovel)ประตูภูเขา(@NameIsNovel)ด้านล่าง บางทีอาจมี(@NameIsNovel)ทางออกอยู่ก็เป็น(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)” เซินลั่วเอ่ยเสียงหนักแน่น
“ฮ่าๆ โชคดีจริงๆ ที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ศิษย์น้องเซินคอยนำทาง พวกเรายังพอมี(@NameIsNovel)หวังพึ่งพาเจ้าได้(@NameIsNovel)” เถี่ยนเถี่ยเซิงหัวเราะออกมา ก่อนที่(@NameIsNovel)ทั้งสองจะรีบปีนป่ายขึ้นไปอย่างฉับไว
แต่ระหว่า(@NameIsNovel)งที่(@NameIsNovel)กำลังปีนขึ้นไปนั้นเอง เถี่ยนเถี่ยเซิงก็พลันได้(@NameIsNovel)ยินเสียงดังมาจากด้านหลัง พอหันไปมองก็เห็นศิษย์พี่หนิวกับพวกวิ่งกระเซอะกระเซิงมาอย่างทุลักทุเล และ(@NameIsNovel)เบื้องหลังพวกเขา(@NameIsNovel) อสูรศพหมาป่าทั้งสามก็กำลังไล่ล่าอย่างกระชั้นชิด
พวกศิษย์พี่หนิวไม่ทันได้(@NameIsNovel)เห็นว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)เซินลั่วกับเถี่ยนเถี่ยเซิงอยู่ตรงนี้ อีกทั้งดูเหมือนพวกเขา(@NameIsNovel)ไม่คุ้นเคยเส้นทางนี้นัก จึงตกอยู่ในอาการแตกตื่นไร้หนทางจะไป ถูกบีบให้จนมุมอยู่ในพริบตา ราวกับกำลังจะถูกอสูรกัดฉีก
“พวกเจ้าสามคน ทางนี้เร็วเข้า!” เถี่ยนเถี่ยเซิงเป็น(@NameIsNovel)คนมี(@NameIsNovel)น้ำใจ แม้ว่า(@NameIsNovel)ก่อนหน้านี้ศิษย์พี่หนิวจะปฏิบัติต่อเขา(@NameIsNovel)อย่างรังเกียจเหยียดหยาม แต่เขา(@NameIsNovel)ก็ไม่อาจทนเห็นอีกฝ่ายถูกอสูรฉีกทึ้งต่อหน้าต่อตา จึงตะโกนบอกเสียงดังลั่น
เซินลั่วเพียงถอนหายใจเบาๆ แต่ก็ไม่เอ่ยห้ามปรามใดๆ
เมื่อเสียงตะโกนเรียกดังขึ้น ศิษย์พี่หนิวกับพวกก็รีบกรูกันมาทางผนังเขา(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)เซินลั่วกับเถี่ยนเถี่ยเซิงกำลังปีนอยู่ แล้วเร่งปีนขึ้นไปอย่างเอาเป็น(@NameIsNovel)เอาตาย
“อ๊าก!”
เสียงกรีดร้องโหยหวนดังก้อง — ชายหนุ่มปากแหลมผู้กำลังปีนช้าที่(@NameIsNovel)สุดเพราะร่างกายอ่อนแอ พลันถูก อสูรศพหมาป่าตัวใหญ่ที่(@NameIsNovel)สุด กระโจนสูงขึ้นมาถึงสี่ห้าจั้ง ขบกัดเข้าที่(@NameIsNovel)น่อง ดึงร่างเขา(@NameIsNovel)กระชากลงมาจากผนังเขา(@NameIsNovel)ในพริบตา
อสูรศพหมาป่าอีกสองตนก็กระโจนเข้าซ้ำทันที เพียงพริบตาเดียว ร่างชายหนุ่มปากแหลมก็ถูกฉีกกระชากแหลกเละจนไม่เหลือซาก
เห็นภาพนั้น ศิษย์พี่หนิวกับติ้งหยวนก็ถึงกับร่างสั่นสะท้าน รีบเร่งมือปีนเขา(@NameIsNovel)ขึ้นไปอย่างบ้าคลั่ง
โชคยังดี อสูรศพหมาป่าทั้งสามไม่ถนัดปีนทางชัน พวกมันจึงได้(@NameIsNovel)แต่คำรามคำรณใส่ทั้งสี่อยู่เบื้องล่าง แล้วหันกลับวิ่งย้อนกลับไปทางเดิมแทน
ทั้งสี่ถอนหายใจโล่งอกพร้อมกัน เร่งปีนต่อจนถึงชานเขา(@NameIsNovel)ด้านบน ที่(@NameIsNovel)นั่นมี(@NameIsNovel)เส้นทางบนภูเขา(@NameIsNovel)เลี้ยว วกวนทอดลงไปเบื้องล่าง — ใช่แล้ว นี่คือเส้นทางที่(@NameIsNovel)เชื่อมตรงสู่ประตูภูเขา(@NameIsNovel)ของ สำนักชุนชิว
บริเวณนี้ค่อนข้างเปลี่ยว ไม่พบร่องรอยผู้คนหรืออสูรแม้แต่น้อย
เมื่อพบว่า(@NameIsNovel)เซินลั่วกับเถี่ยนเถี่ยเซิงอยู่ที่(@NameIsNovel)นี่ด้วย ศิษย์พี่หนิวกับติ้งหยวนก็มี(@NameIsNovel)ท่าทางอึดอัดอยู่บ้าง แต่ด้วยความเย่อหยิ่งของทั้งคู่ แม้รู้สึกผิดก็ยังไม่ยอมเอ่ยคำขอโทษ
เซินลั่วหาได้(@NameIsNovel)สนใจไม่ เพียงหันหน้ามองขึ้นไปบนภูเขา(@NameIsNovel) แล้วจึงติดตามเถี่ยนเถี่ยเซิงมุ่งหน้าไปยังประตูภูเขา(@NameIsNovel)ด้านล่าง
“ศิษย์พี่หนิว พวกเราจะทำอย่างไรต่อดี…” ติ้งหยวนเอ่ยเสียงต่ำ
ศิษย์พี่หนิวเหลือบตาขึ้นไปยังยอดเขา(@NameIsNovel) แม้เสียงกรีดร้องโหยหวนเบื้องบนนั้นจะค่อยๆ เบาบางลง แต่เสียงคำรามของเหล่า อสูรศพหมาป่ากลับยังคงดังสะท้าน แช่แข็งความกล้าในใจเขา(@NameIsNovel)ให้สั่นไหวไม่หยุด แม้แต่ขาของเขา(@NameIsNovel)ยังสั่นระริกไม่อาจควบคุม
“ไป… พวกเราลงไปที่(@NameIsNovel)ประตูภูเขา(@NameIsNovel)กับพวกเขา(@NameIsNovel)เถอะ” เขา(@NameIsNovel)ตัดสินใจแน่วแน่ เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
เวลานี้ ติ้งหยวนราวกับสูญสิ้นความคิดสิ้นเชิง จึงได้(@NameIsNovel)แต่รีบก้าวตามศิษย์พี่หนิวลงเขา(@NameIsNovel)ไปทันที
ไม่นานนัก เซินลั่วกับเถี่ยนเถี่ยเซิงก็มาถึง ประตูภูเขา(@NameIsNovel) ทว่า(@NameIsNovel)เบื้องหน้าพวกเขา(@NameIsNovel)กลับเป็น(@NameIsNovel)กำแพงแสงสีเทาขนาดมหึมาที่(@NameIsNovel)ห่อหุ้มทั้งประตูภูเขา(@NameIsNovel)ไว้ แสงหมอกสีเทาไหลเวียนบนกำแพงแสงนั้น ปราณหยินเย็นยะเยือกกระจายออกมาเพียงระยะไกลก็สามารถกัดกระดูกให้เย็นชา
แต่เถี่ยนเถี่ยเซิงกลับไม่สนใจ เขา(@NameIsNovel)ตะโกนคำรามออกมา ฟาดกระบี่เหล็กในมือจนกลายเป็น(@NameIsNovel)เงาแทงฟันใส่กำแพงแสงสีเทาอย่างสุดแรง
กำแพงแสงสีเทาเพียงสั่นไหวแผ่วเบา ก่อนกลับคืนสู่สภาพเดิม ทว่า(@NameIsNovel)หมอกเทาที่(@NameIsNovel)แผ่คลุมนั้นกลับโต้ตอบกลับทันที ก่อตัวเป็น(@NameIsNovel)พลังเย็นยะเยือกห่อหุ้มกระบี่เหล็กไว้
เสียงแตกเปรี๊ยะๆ ดังสนั่น เกล็ดน้ำแข็งสีเทาปรากฏขึ้นบนกระบี่เหล็ก และ(@NameIsNovel)เริ่มแผ่กระจายไล่ขึ้นมาตามใบดาบไปถึงแขนของเถี่ยนเถี่ยเซิง
สีหน้าเถี่ยนเถี่ยเซิงพลันเปลี่ยนไป รีบดึงกระบี่กลับมา แต่กระบี่กลับราวกับถูกตรึงติดไว้กับกำแพงแสง ดึงไม่ออกในครั้งเดียว
เขา(@NameIsNovel)ต้องคำรามต่ำๆ แขนบวมขึ้นเรื่อยๆ จากพลังปราณที่(@NameIsNovel)กระตุ้นออกมา ก่อนออกแรงกระชากเต็มที่(@NameIsNovel) จึงสามารถดึงกระบี่เหล็กกลับมาได้(@NameIsNovel)สำเร็จ ทว่า(@NameIsNovel)กว่า(@NameIsNovel)ครึ่งของตัวกระบี่ได้(@NameIsNovel)ถูกปกคลุมด้วยเกล็ดน้ำแข็งสีเทาไปแล้ว
เซินลั่วเห็นภาพนั้น สีหน้าพลันหม่นหมองลง — กำแพงแสงสีเทานี้แข็งแกร่งเกินกว่า(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)คาดไว้มากนัก!
-----------