หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 115
ตอนที่ 115 : คนทรยศ
ตอนที่ 115
เซินลั่วคิดว่องไวทันที รีบค้อมกายคารวะเจ้าสำนักเฟิงหยาง แล้วกระโจนออกจากรอยแยกบนม่านแสง พุ่งกายหนีไปยังทิศไกลโพ้น
“เจ้าสำนัก ท่านควรหนีไปกับพวกเราด้วย” เถี่ยนเถี่ยเซิงลังเลชั่วครู่ พลันคว้าชายแขนเสื้อของเจ้าสำนักเฟิงหยางไว้
“หยุดพูดไร้สาระ รีบไปเสีย!”
เจ้าสำนักเฟิงหยางสะบัดแขนเสื้อแรงหนึ่ง กระแสพลังโอบรัดร่างเถี่ยนเถี่ยเซิงแล้วเหวี่ยงออกไปนอกรอยแยก
“เจ้าสำนัก ขอให้ท่านดูแลตัวเองด้วย พวกเราจะหาทางสืบทอดสายสำนักชุนชิวต่อไปให้ได้(@NameIsNovel)”
ศิษย์พี่หนิวกับติงหยวนเห็นทางออกตรงหน้า ก็รีบรุดตัวเข้ามาอย่างไม่ลังเล พุ่งผ่านรอยแยกของม่านแสงหนีออกไปทันที
เจ้าสำนักเฟิงหยางหาได้(@NameIsNovel)ใส่ใจทั้งสองแม้แต่น้อย เขา(@NameIsNovel)ยืนหยัดอยู่หน้ารอยแยก สายตาจับจ้องอสูรศพเหินหาวที่(@NameIsNovel)ลอยร่างกลางนภา แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว
…
เมื่อหนีออกจากรอยแยกของม่านแสงได้(@NameIsNovel)แล้ว ทั้งเซินลั่วกับอีกสามคนมิกล้าชักช้า ต่างเร่งฝีเท้าหลบหนีติดต่อกันไปไม่หยุด
พวกเขา(@NameIsNovel)เลี่ยงเส้นทางหลัก เลือกเพียงทางเล็กที่(@NameIsNovel)ผู้คนไม่ค่อยสัญจร ผ่านไปสิบกว่า(@NameIsNovel)ลี้ กระทั่งทิ้งภูเขา(@NameIsNovel)ชิงหัวไว้ไกลลับสายตา จึงได้(@NameIsNovel)หยุดพักริมลำธารสายเล็ก
เซินลั่วมิได้(@NameIsNovel)อยากหยุด แต่ศิษย์พี่หนิวกับติงหยวนกลับหมดเรี่ยวแรง อ้อนวอนขอหยุดหอบพักโดยไม่สนใจศักดิ์ศรีของตนเอง ใบหน้าทั้งคู่ขาวซีดเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ไม่กล้าแม้แต่จะอยู่ลำพังแม้เพียงครู่
เถี่ยนเถี่ยเซิงเป็น(@NameIsNovel)คนมี(@NameIsNovel)น้ำใจ อดสงสารไม่ได้(@NameIsNovel) จึงเอ่ยปากขอให้หยุดพักสักครู่ เซินลั่วเห็นดังนั้นก็ไม่อาจปฏิเสธ จึงยอมพักด้วย
รอบบริเวณเป็น(@NameIsNovel)เพียงทุ่งร้างไร้ผู้คน มี(@NameIsNovel)เพียงเงาหมู่บ้านอยู่ลิบๆ ที่(@NameIsNovel)สุดขอบตา
ศิษย์พี่หนิวกับติงหยวนอิดโรยเต็มทน รีบล้มตัวลงที่(@NameIsNovel)ตลิ่งน้ำ ดื่มน้ำพลางล้างหน้าอย่างหมดสภาพ
เซินลั่วกลับไม่รู้สึกเหนื่อย เขา(@NameIsNovel)เหลียวหลังมองไปเบื้องไกล ยังเห็นชัดว่า(@NameIsNovel)ภูเขา(@NameIsNovel)ชิงหัวยังคงตั้งตระหง่านอยู่ ยอดเขา(@NameIsNovel)สูงใหญ่ยังถูกม่านแสงสีเทาห่อหุ้มเอาไว้
จากระยะห่างเช่นนี้จึงได้(@NameIsNovel)เห็นชัดถนัดตา — ม่านแสงมหึมานั้นปกคลุมดังยักษ์ใหญ่สีเทาที่(@NameIsNovel)ตระหง่านอยู่ไกลลิบ ดั่งกำแพงสูงตัดขวางระหว่า(@NameIsNovel)งฟ้าและ(@NameIsNovel)ดิน
“ศัตรูร้ายกาจถึงเพียงนี้ ดูท่าครานี้สำนักชุนชิวคงมิอาจหลีกเลี่ยงหายนะได้(@NameIsNovel)แล้ว…”
เถี่ยนเถี่ยเซิงทอดสายตามองไปยังภูเขา(@NameIsNovel)ชิงหัวยามไกลโพ้น เอ่ยเสียงพร่าด้วยสีหน้าปวดร้าว ดวงตาเอ่อคลอด้วยน้ำตาอันร้อนผ่าว
“เรื่องบางอย่างมิใช่ว่า(@NameIsNovel)เราจะเปลี่ยนแปลงได้(@NameIsNovel) มี(@NameIsNovel)เพียงยอมรับมันเท่านั้นก็พอ ศิษย์พี่เถี่ยน ท่านไม่จำต้องทุกข์ร้อนนัก ข้าขอถามแทนดีกว่า(@NameIsNovel)… จากนี้ท่านคิดจะไปทางใดต่อ?”
เซินลั่วเอื้อมมือแตะไหล่เขา(@NameIsNovel)เบาๆ เพื่อปลอบโยน ก่อนเปลี่ยนหัวข้อสนทนา
“ข้าคงกลับไปบ้านเกิด ซ่อนตัวสักพัก… แล้วศิษย์น้องเซินเล่า?”
เถี่ยนเถี่ยเซิงสูดลมหายใจลึก เก็บงำความเศร้า แล้วเอ่ยตอบ
“ข้าก็คงกลับบ้านเช่นกัน” เซินลั่วตอบ ดวงตาเหม่อลอยเล็กน้อย
เวลานี้เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ก้าวเข้าสู่เส้นทางการบำเพ็ญเซียน โลกใบใหม่กว้างใหญ่เปิด ออกเบื้องหน้า ชีวิตธรรมดาอย่างการแต่งงานมี(@NameIsNovel)ลูกย่อมเลือนลางไกลเกินไป ทว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ก็ยังคงอยากกลับไปบ้านเกิดสักครั้งหนึ่ง
ส่วนวันข้างหน้าจากนั้น… เขา(@NameIsNovel)เองก็ยังไม่ทันได้(@NameIsNovel)คิดให้แจ่มชัด
“อย่างไรก็ดี พวกอสูรเหล่านั้นทั้งบินได้(@NameIsNovel) ทั้งมุดดินได้(@NameIsNovel) สถานที่(@NameIsNovel)นี้ก็ใช่ว่า(@NameIsNovel)จะปลอดภัยนัก เราควรแยกกันไปแต่เพียงเท่านี้”
เซินลั่วเรียบเรียงความคิด แล้วเอ่ยอย่างหนักแน่น
“จริงด้วย ศิษย์พี่ทั้งหลาย เช่นนั้นพวกเราต่างคนต่างไปเถอะ”
เถี่ยนเถี่ยเซิงพยักหน้า ก่อนหันไปเรียกศิษย์พี่หนิวกับติงหยวน
“ก็ได้(@NameIsNovel)เหมือนกัน พวกเจ้าสองคนไปก่อนเถอะ… ที่(@NameIsNovel)ผ่านมาข้าปฏิบัติต่อพวกเจ้าไม่ดี ต้องขออภัยด้วย”
ศิษย์พี่หนิวผ่านเหตุการณ์ประตูเขา(@NameIsNovel)อันโหดเหี้ยมมาจนกระทั่งวิ่งหนีไม่หยุด ครั้นเห็นว่า(@NameIsNovel)มาตราบัดนี้ยังปลอดภัยอยู่ จิตใจก็พลันผ่อนคลาย แรงกายก็หมดสิ้น เขา(@NameIsNovel)ทรุดตัวนั่งลงเอ่ยเสียงแผ่ว “ข้าไร้เรี่ยวแรงจะขยับแล้ว อยากพักอีกหน่อย…”
ในใจเซินลั่วก็ชิงชังศิษย์พี่หนิวกับติงหยวนอยู่ก่อนแล้ว ครั้นได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนั้นก็ยิ่งไม่คิดจะรั้งรอ เขา(@NameIsNovel)ค้อมมือทำคารวะลาศิษย์พี่เถี่ยน แล้วหมุนกายก้าวเดินออกไปโดยไม่หันกลับ
ทว่า(@NameIsNovel)พอเพิ่งก้าวออกไปเพียงสองก้าว ใบหน้าเขา(@NameIsNovel)ก็พลันซีดเผือดเปลี่ยนสีอย่างรุนแรง ไหล่พลิกเบี่ยงไปด้านข้าง ร่างผงะถอยฉับพลันออกไปสามฉือกว่า(@NameIsNovel)ๆ
ฉับพลันที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)หลบออกไป — อุ้งฝ่ามือสีเขียวขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ กวาดคว้าลงยังจุดที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ยืนเมื่อครู่ อากาศแตกสะบั้นเกิดเสียง “ฟึ่บ!” ดังสนั่นราวกับการระเบิด
ฝ่ามือนั้นใหญ่กว่า(@NameIsNovel)มนุษย์ธรรมดาสามถึงสี่เท่า กล้ามเนื้อปูดโปน พื้นผิวเต็มไปด้วยขนหยาบสีเขียวขจี ดูน่าสะพรึงและ(@NameIsNovel)น่าขยะแขยงยิ่งนัก
เหงื่อเย็นผุดพราวเต็มแผ่นหลังเซินลั่ว หากมิใช่เพราะผ่านศึกอันดุเดือดในแดนฝันมาหลายครา ทำให้สัญชาตญาณเฉียบคมเหนือกว่า(@NameIsNovel)คนทั่วไป เกรงว่า(@NameIsNovel)ครานี้คงถูกคว้าจับได้(@NameIsNovel)แล้ว!
เขา(@NameIsNovel)ก้าวฉับไปสองก้าว ก่อนหันหน้ากลับมา — ทว่า(@NameIsNovel)กลับต้องแข็งค้างอยู่กับที่(@NameIsNovel)
เบื้องหลังห่างออกไปเพียงเล็กน้อย เถี่ยนเถี่ยเซิงค่อยๆ ดึงแขนขวาที่(@NameIsNovel)ปกคลุมด้วยขนเขียวหยาบหนากลับมา แววตาฉายความประหลาดใจอย่างชัดเจน…
ศิษย์พี่หนิวและ(@NameIsNovel)ติงหยวน ที่(@NameIsNovel)เมื่อครู่ยังนั่งดื่มน้ำอยู่ริมลำธาร เวลานี้กลับนอนแน่นิ่งกับพื้น ร่างไร้ซึ่งลมหายใจอย่างสิ้นเชิง
“ศิษย์พี่เถี่ยน เกิดอะไรขึ้นกันแน่… เจ้ามิใช่เถี่ยนเถี่ยเซิง! เจ้าเป็น(@NameIsNovel)ใครกันแน่!?”
เซินลั่วฟื้นสติได้(@NameIsNovel)อย่างรวดเร็ว เอ่ยถามด้วยเสียงเย็นชา
“เหอะๆ ศิษย์น้อง เจ้านี่ไม่เลวเลย ไม่แปลกที่(@NameIsNovel)อาจารย์หลัวถึงมอบ ‘คัมภีร์หยางบริสุทธิ์’ ให้เจ้า คราวนี้ จงส่งมันมาโดยดีเถอะ… เห็นแก่ที่(@NameIsNovel)เราเคยร่วมเป็น(@NameIsNovel)สหายร่วมสำนักอยู่บ้าง ข้าจะทำให้การตายของเจ้าเจ็บปวดน้อยที่(@NameIsNovel)สุด”
“เถี่ยนเถี่ยเซิง” หาได้(@NameIsNovel)ตอบคำถามไม่ แต่หัวเราะเยาะออกมาแทน
สิ้นคำพูด แขนอีกข้างของเขา(@NameIsNovel)ก็พลันขยายใหญ่เช่นกัน ปกคลุมด้วยขนเขียวหนาแน่น
แขนทั้งสองเส้นโตเท่ารอบเอว กล้ามเนื้อปูดโปนชัดเจน ถึงแม้ดูผิดสัดส่วนกับร่างกาย แต่กลับทำให้ผู้มองขนลุกสยดสยองจนหนาวถึงกระดูก
“ข้าไม่เข้าใจสิ่งที่(@NameIsNovel)เจ้าพูดเลย”
แววประหลาดใจวาบผ่านดวงตาเซินลั่ว แต่คำตอบที่(@NameIsNovel)เอื้อนออกมากลับเย็นชา
“ยังจะเสแสร้งอะไรอีก? ข้าลงแรงไปอย่างมากกว่า(@NameIsNovel)จะได้(@NameIsNovel) ‘ยันต์ตรวจหยาง’ มาไว้ ใช้มันเพื่อค้นหา ‘คัมภีร์หยางบริสุทธิ์’ โดยเฉพาะ จึงไม่มี(@NameIsNovel)ทางผิดพลาดแน่! หากไม่ใช่เกรงว่า(@NameIsNovel)จะเป็น(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)สะดุดตา ข้าคงลงมือชิงมันที่(@NameIsNovel)สำนักชุนชิวไปแล้ว”
เถี่ยนเถี่ยเซิงยกฝ่ามือขึ้น เผยให้เห็นยันต์ขาวหนึ่งแผ่น แสงวิญญาณสีขาวสลัวเล็ดลอดออกมาบนผิวยันต์
เพียงเขา(@NameIsNovel)ยกขึ้น ยันต์นั้นก็ส่องสว่า(@NameIsNovel)งขึ้นมาโดยมิได้(@NameIsNovel)ร่ายมนตร์ใดๆ
ทันใดนั้น เซินลั่วพลันรู้สึกถึงความร้อนผ่าวแผ่วเบาจากหีบศิลาที่(@NameIsNovel)แบกไว้บนหลัง เส้นแสงสีแดงบางๆ แทรกซึมออกมาจากภายใน ใจของเขา(@NameIsNovel)พลันเย็นวาบลง
“ที่(@NameIsNovel)แท้มันอยู่ในหีบนั้นเอง หึๆ เจ้าพวกโง่เง่า… เอาแต่คิดสู้กับศัตรูผู้แข็งแกร่งกว่า(@NameIsNovel) มิรู้เลยว่า(@NameIsNovel)คนของสำนักชุนชิวมิใช่คนโง่เขลา แล้วเหตุใดต้องฝาก ‘คัมภีร์หยางบริสุทธิ์’ ไว้กับคนพวกนั้นในยามวิกฤตเช่นนี้? ข้าลงแรง แอบแฝงเข้ามาในสำนักเสียเนิ่นนานก็คุ้มค่าแล้ว! เมื่อข้านำคัมภีร์ไปมอบต่อ ‘ผู้นั้น’ ข้าอยากเห็นนักว่า(@NameIsNovel) เขา(@NameIsNovel)จะว่า(@NameIsNovel)ยังไง ฮ่าๆๆๆ…”
เถี่ยนเถี่ยเซิงจ้องหีบบนแผ่นหลังเซินลั่ว ดวงตาเต็มไปด้วยประกายโลภกระหาย พลางหัวเราะก้องอย่างหยิ่งผยอง
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินคำเหล่านั้น เซินลั่วพลันสะท้านใจ รีบหมุนกายวิ่งตรงไปยังแม่น้ำใกล้ๆ
“คิดจะหนีงั้นรึ? เจ้าคิดจริงๆ หรือว่า(@NameIsNovel)หนีรอดจากเงื้อมมือข้าได้(@NameIsNovel)?”
รอยยิ้มเหี้ยม เหยียบทาบ บนใบหน้าเถี่ยนเถี่ยเซิง ในบัดดลขาของเขา(@NameIsNovel)ก็พลันงอก ขนหยาบเขียวขึ้นปกคลุม ก้าวย่างแผ่วเบากลับกว้างขวางรวดเร็วเพียงก้าวเดียวก็พุ่งไปได้(@NameIsNovel)หลายจั้ง
เพียงชั่วพริบตา เขา(@NameIsNovel)ก็ตามเซินลั่วทัน แขนใหญ่ทั้งคู่กวัดแกว่งลงมาเหมือนพายุ ก่อสายลมกรรโชกใส่ศีรษะเซินลั่ว
ทว่า(@NameIsNovel)ในชั่วอึดใจนั้นเอง เซินลั่วกลับราวกับเหยียบอยู่บนเส้นแสงสีขาวคล้ายเชือก ร่างพุ่งทะยานด้วยความเร็วทวีคูณ หลบพ้นฝ่ามือยักษ์ทั้งสอง ก่อนจะพุ่งดิ่งลงสู่แม่น้ำด้วยเสียง “ตูม!” จมหายไปในสายน้ำ
“อืม?”
เถี่ยนเถี่ยเซิงตาเบิกโพลง เขา(@NameIsNovel)ก้าวสองก้าวไปถึงริมฝั่ง จ้องน้ำที่(@NameIsNovel)พลุ่งพล่าน ทว่า(@NameIsNovel)กลับไม่ตามลงไป
“คิดจะซ่อนตัวในแม่น้ำเพื่อหนีงั้นรึ? เสียดายนักที่(@NameIsNovel)แม่น้ำสายนี้เล็กเกินไป อีกทั้งริมฝั่งก็ไร้กอหญ้า ไร้ต้นอ้อ จะซ่อนตัวได้(@NameIsNovel)สักเท่าไรเชียว?”
เถี่ยนเถี่ยเซิงเหยียดยิ้มเย็น มือใหญ่ทั้งสองคว้าหินริมฝั่งมาสองก้อน ขนาดราวชามอาหาร กำไว้แน่น ดวงตาแดงก่ำกวาดไปทั่วผิวน้ำอย่างไม่กะพริบ
เพียงชั่วลมหายใจ สายน้ำก็พลันพลุ่งพล่านขึ้นอีกครั้ง เงาดำทะมึนสายหนึ่งค่อยๆ โผล่ขึ้นมาจากก้นน้ำ…
-----------