หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 117
ตอนที่ 117 : ภูตเงาศพ
ตอนที่ 117
ร่างของเถี่ยนเถี่ยเซิงโอนเอนแทบไม่มั่น สายตาพร่ามัว กว่า(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)จะรู้สึกตัวว่า(@NameIsNovel)สามง่ามยันต์ได้(@NameIsNovel)แทงมาถึง อกแล้ว ก็สายเกินไปที่(@NameIsNovel)จะหลบเลี่ยง
ในห้วงคับขัน พลันร่างทั้งร่างแผ่กระแสแสงเขียวสว่า(@NameIsNovel)งวาบ บริเวณทรวง อกงอกขนเขียวขึ้นหนาทึบทันใด ขนเหล่านั้นถักทอประสานกันแปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)ม่านกำบังเขียวหม่น ครอบคลุมจุดสำคัญของร่างเอาไว้
บนคมสามง่ามยันต์ส่องประกายหม่นสีเทา รอยอักขระลึกลับแลบวาบขึ้นทีละดวง ก่อนที่(@NameIsNovel)ตัวอาวุธจะขยายใหญ่กว่า(@NameIsNovel)สาม–สี่เท่าในพริบตา
ตูม!
ม่านกำบังที่(@NameIsNovel)เกิดจากขนเขียวถูกสามง่ามยันต์แทงทะลุราวกับกระดาษเปื่อย พุ่งทะลวงเข้ากระแทก อกเถี่ยนเถี่ยเซิงโดยตรง แสงเขียวแตกกระจายแหลกละเอียด
พรวด!
สามง่ามยันต์อาบชโลมโลหิตสด แทงทะลุหลังของมันออกไป เกิดเป็น(@NameIsNovel)โพรงโลหิตกว้างขนาดชามกะละมัง
ร่างที่(@NameIsNovel)ดิ้นรนของเถี่ยนเถี่ยเซิงพลันชะงักนิ่ง แววตาที่(@NameIsNovel)เคยเปล่งแสงก็หม่นดับลงอย่างรวดเร็ว ถูกกระแสน้ำในลูกบอลน้ำห่อหุ้ม หมุนวนไปไม่หยุด
แต่เซินลั่วรู้ซึ้งถึงพลังฟื้นฟูอันมหาศาลของมันดี จึงไม่กล้าวางใจ เขา(@NameIsNovel)รีบกดรอยมือเวทหมุนวนบนฝ่ามือ แสงขาวบนสามง่ามยันต์พลันส่องสว่า(@NameIsNovel)ง พลังเย็นยะเยือกกระจายแผ่ซ่านออกมา
เพล้ง!
ลูกบอลน้ำที่(@NameIsNovel)ห่อหุ้มเถี่ยนเถี่ยเซิงพลันแข็งตัวกลายเป็น(@NameIsNovel)ลูกน้ำแข็งมหึมา ลอยนิ่งอยู่เหนือผิวน้ำ
ภายในก้อนน้ำแข็ง เถี่ยนเถี่ยเซิงถูกตรึงไว้ในท่วงท่าบิดเบี้ยว ค้างนิ่งไม่ขยับเขยื้อน
เมื่อเห็นดังนั้น เซินลั่วจึงค่อยโล่งอก หันกลับไปตรวจดูเสี่ยวกุ้ยทันที
ร่างของเสี่ยวกุ้ยหดกลับคืนสู่ขนาดเดิม ศีรษะโผล่พ้นน้ำออกมา เพียงแต่ริมปากยังเปื้อนเลือด ดวงตาก็ปรือปิดอ่อนล้า ดูท่าทางอิดโรยนัก
เซินลั่วรีบปลอบประโลมมันผ่านการสื่อสารทางจิต พลางวางฝ่ามือลงบนกระดอง ส่งปราณเต๋าจากในกายหล่อเลี้ยงเข้าสู่ร่างมัน
เมื่อได้(@NameIsNovel)รับพลังปราณหล่อเลี้ยง จิตวิญญาณของเสี่ยวกุ้ยก็พลันกระเตื้องขึ้นเล็กน้อย มันยื่นศีรษะมาถูไถร่างของเซินลั่วอย่างสนิทสนม ราวกับกำลังแสดงความขอบคุณ
“เสี่ยวกุ้ย เจ้าสามารถใช้พลังเมื่อครู่ สะท้อนหมัดจนแขนมันป่นปี้ได้(@NameIsNovel)อย่างไร?” เซินลั่วเอื้อมมือลูบหัวมัน เอ่ยถามด้วยความสงสัย
เสี่ยวกุ้ยส่งเสียงครางเบาๆ อย่างภาคภูมิใจ พร้อมถ่ายทอดสารบางอย่างที่(@NameIsNovel)ขาดๆ หายๆ ผ่านทางจิตใจ ดูเหมือนจะบอกว่า(@NameIsNovel)นั่นคือ พลังติดตัวแต่กำเนิด ของมัน ตราบใดที่(@NameIsNovel)พลังไม่เกินขอบเขต กระดองสามารถดูดซับไว้ แล้วสะท้อนกลับไปด้วยพลังมากกว่า(@NameIsNovel)เท่าตัว!
แต่ทว่า(@NameIsNovel)วิชานี้จำต้องสูบกลืนปราณไปไม่น้อย กระทั่งตัวมันเองมิอาจใช้ออกได้(@NameIsNovel) หากขาดการประสานกับเซินลั่ว
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินดังนั้น เซินลั่วถึงกับยินดีนัก
วิชากระดองสะท้อนกลับ นี้ สามารถรุกและ(@NameIsNovel)รับได้(@NameIsNovel)พร้อมกัน อีกทั้งยังเล่นงานศัตรูโดยไม่ทันตั้งตัว มี(@NameIsNovel)ค่ามากกว่า(@NameIsNovel)กระบวนท่าลูกศรธาตุน้ำ ที่(@NameIsNovel)มันใช้ก่อนหน้าเสียอีก
เขา(@NameIsNovel)ประเมินว่า(@NameIsNovel) การโจมตีครั้งล่าสุดของเถียนเถี่ยเซิงนั้น มี(@NameIsNovel)พลังทัดเทียมกับขั้นปลาย ของระดับชำระปราณ แต่เสี่ยวกุ้ยซึ่งอยู่เพียง ขั้นต้นของระดับชำระปราณ กลับสะท้อนกลับไปจนแขนของมันแตกหัก หากว่า(@NameIsNovel)วันหนึ่งเสี่ยวกุ้ยสามารถยกระดับพลังขึ้นสูงกว่า(@NameIsNovel)เดิม เกรงว่า(@NameIsNovel)กระทั่งกระบวนท่าในระดับอิงปราณ ก็ยังต้านทานได้(@NameIsNovel)!
เซินลั่วยังอยากสอบถามถึงต้นกำเนิดของวิชาประจำกายนี้ แต่เนื่องเพราะยังอยู่ไม่ห่างจากสำนักชุนชิว จึงมิใช่สถานที่(@NameIsNovel)อันปลอดภัย เขา(@NameIsNovel)จึงเพียงกล่าวปลอบใจเสี่ยวกุ้ยไม่กี่คำ ก่อนส่งมันกลับไปด้วยกระบวนเวทอัญเชิญ
สายตาของเขา(@NameIsNovel)หันกลับไปยังลูกน้ำแข็งขนาดมหึมาที่(@NameIsNovel)ลอยอยู่เหนือแม่น้ำ ไม่ไกลนัก แต่พอเพียงก้าวไปไม่กี่ก้าว พลันสมองกลับวูบไหว ปรากฏความเหนื่อยล้าแผ่ซ่าน
แท้จริงแล้ว เวทอัญเชิญสัตว์วิญญาณ ย่อมสูบกลืนปราณอย่างมาก อีกทั้งครึ่งหนึ่งของปราณในกายเพิ่งถูกเสี่ยวกุ้ยดูดไปจนสิ้น เวลานี้ปราณในร่างของเขา(@NameIsNovel)เกือบถึงขีดตกต่ำสุดแล้ว
เซินลั่วสูดลมหายใจลึก ฝืนเรียกกำลังเฮือกสุดท้าย ก้าวเข้าไปใกล้ลูกน้ำแข็ง ตั้งใจจะรีบเก็บกวาดร่องรอยแห่งพลังวิชา แล้วเร่งจากไปในทันที
แต่ในห้วงเวลาเดียวกันนั้นเอง เสียงแหวกอากาศแหลมคมพลันดังขึ้น แสงสีแดงสายหนึ่งพุ่งตรงมาจากฟากไกล เพียงพริบตาก็มาถึงเบื้องหน้าเขา(@NameIsNovel)!
“หรือว่า(@NameIsNovel)จะเป็น(@NameIsNovel)ผู้ไล่ล่า!?”
เซินลั่วสะท้านใจ รีบสะบัดยันต์หนึ่งออกมาในมือ แสงเรืองรองพลันเปล่งขึ้น เขา(@NameIsNovel)พร้อมจะตอบโต้ และ(@NameIsNovel)คิดหาทางหนีเอาชีวิตรอดในชั่วขณะนั้น
ทว่า(@NameIsNovel)แสงสีแดงหาได้(@NameIsNovel)โจมตีเขา(@NameIsNovel) หากแต่พุ่งตรงไปยังลูกน้ำแข็งไม่ไกล ราวกับเข็มทิ่มลงไม้ผุ มันเจาะทะลวงเข้าไปได้(@NameIsNovel)อย่างง่ายดาย ก่อนจะดัง “ปุ!” หนึ่งเสียง ทะลุผ่านศีรษะของเถียนเถี่ยเซิงในลูกน้ำแข็งนั้น
จากนั้นแสงแดงก็สลาย เผยร่างที่(@NameIsNovel)แท้จริงออกมา กลับเป็น(@NameIsNovel) กระบี่เงินทองสัมฤทธิ์เล่มเล็ก!
“นี่มัน…” เซินลั่วถึงกับสะดุ้ง
“อ๊า—!”
เสียงกรีดร้องสยอง โสตดังลั่นจากภายในก้อนน้ำแข็งนั้น คล้ายเข็มนับพันปักลงกลางหู ทำให้ศีรษะเซินลั่วสั่นพร่า
เพียงเห็นเงาดำร่างมนุษย์ตนหนึ่ง ทะลักออกมาจากร่างของเถียนเถี่ยเซิง ดิ้นรนโหยหวนไม่หยุด!
ที่(@NameIsNovel)ศีรษะของเงาดำนั้นกลับถูก กระบี่เงินทองสัมฤทธิ์ ปักตรึงเอาไว้ แม้นมันจะกระเสือกกระสนอย่างไร ก็ไม่อาจหลุดพ้นไปได้(@NameIsNovel)!
เซินลั่วกัดฟันถอยหลังไปหลายก้าว ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง
เขา(@NameIsNovel)ไม่คาดคิดเลยว่า(@NameIsNovel) ในร่างของเถียนเถี่ยเซิงกลับแฝงซ่อนสิ่งมี(@NameIsNovel)ชีวิตเช่นนี้อยู่!
“เจ้าสิ่งนี้ มี(@NameIsNovel)นามว่า(@NameIsNovel) ภูตเงาศพ แม้พลังของมันจะมิได้(@NameIsNovel)ร้ายกาจนัก แต่สามารถลอบเกาะติดมนุษย์ที่(@NameIsNovel)ยังมี(@NameIsNovel)ชีวิต ค่อยๆ กัดกร่อนเรือนกาย และ(@NameIsNovel)แปรเปลี่ยนพวกเขา(@NameIsNovel)ให้กลายเป็น(@NameIsNovel) อสูรศพ ได้(@NameIsNovel)อย่างลับๆ การเพียงทำลายร่างที่(@NameIsNovel)มันสิงสู่อยู่ หาใช่หนทางกำจัดมันโดยสิ้นเชิง เพราะมันสามารถสลัดร่างเดิม แล้วโยกย้ายเข้าสิงร่างใหม่ได้(@NameIsNovel)โดยง่าย หากเมื่อครู่เจ้าก้าวพลาดเข้ามาใกล้อีกเพียงสองก้าว เกรงว่า(@NameIsNovel)มันคงฉวยโอกาสเข้าสิงเจ้าแล้ว…”
เสียงชัดถ้อยชัดคำดังมาจากไกลโพ้น — ไป๋เสี่ยวเถียน ปรากฏกายขึ้น หลังจากทะยานกายเพียงไม่กี่ครั้งก็พุ่งตรงมาหยุดใกล้ๆ
ร่างของไป๋เสี่ยวเถียนเต็มไปด้วยคราบโลหิต เห็นได้(@NameIsNovel)ชัดว่า(@NameIsNovel)เพิ่งผ่านศึกหนักมา แต่สภาพโดยรวมยังพอประคองตนได้(@NameIsNovel) จนมิอาจแน่ชัดว่า(@NameIsNovel)โลหิตนั้นเป็น(@NameIsNovel)ของตนเองหรือของผู้อื่น
เมื่อเห็นไป๋เสี่ยวเถียน ปฏิกิริยาแรกของเซินลั่วกลับพลันผุดความทรงจำขึ้นมา เขา(@NameIsNovel)ขยับถอยหลังโดยไม่รู้ตัว แววตาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง
“ศิษย์น้องเซิน เจ้าไม่เป็น(@NameIsNovel)ไรนะ?” ไป๋เสี่ยวเถียนเอ่ยถามอย่างฉงน เมื่อเห็นท่าทีหวาดระแวงของเขา(@NameIsNovel)
“เจ้าจะพิสูจน์ตนได้(@NameIsNovel)อย่างไร ว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ตัวจริง?” เซินลั่วขมวดคิ้วเอ่ยถามเสียงเย็น
หลังเผชิญเรื่องประหลาดตลอดทั้งวัน ทั้งกู่ฮวาหลิงและ(@NameIsNovel)เถียนเถี่ยเซิงล้วนเผยร่างแท้เป็น(@NameIsNovel)ศัตรูที่(@NameIsNovel)แปรเปลี่ยนรูปได้(@NameIsNovel) เซินลั่วมิอาจเชื่อใจผู้ใดโดยง่ายอีกต่อไป
“โอ้ ศิษย์น้องเซิน เจ้าคงระแวงว่า(@NameIsNovel)ข้าเป็น(@NameIsNovel)ตัวปลอมสินะ เช่นนั้น… ให้ข้าย้อนเล่าความหลังเล็กน้อย ตอนเราเข้าร่วมสำนักก็ไล่เลี่ยกัน วันแรกเราพบกันที่(@NameIsNovel) หอหลิงกวน วันที่(@NameIsNovel)สอง เราลอบหนีไปเนินเขา(@NameIsNovel)ด้านหลัง ร่วมกันดื่มสุราจนหมดไหใหญ่ถึงสามไห วันที่(@NameIsNovel)สาม…”
ไป๋เสี่ยวเถียนพรั่งพรูความลับร่วมกันมากมายออกมา
เซินลั่วฟังจบ สีหน้าคลายความตึงเครียดลงเล็กน้อย แต่แววตายังเต็มไปด้วยความระวัง และ(@NameIsNovel)ยังก้าวถอยห่างอยู่เรื่อยๆ
“ถึงแม้เจ้าจะเป็น(@NameIsNovel)ไป๋เสี่ยวเถียนตัวจริง แต่ข้ายังสงสัยอยู่ดี เจ้าออกมาจากม่านแสงสีเทาที่(@NameIsNovel)ห่อหุ้มเขา(@NameIsNovel)ชิงหัว ในเวลานี้ได้(@NameIsNovel)อย่างไร?” เซินลั่วเอ่ยถามต่อ
“เรื่องนี้ ข้าต้องขอบคุณศิษย์น้องเซิน ข้ากำลังต่อสู้กับอสูรใน โถงใหญ่ ของสำนัก พอดีเห็นเจ้ากับศิษย์พี่เถียนกำลังลงจากเขา(@NameIsNovel) จึงตัดสินใจตามมา ในที่(@NameIsNovel)สุดก็อาศัยความช่วยเหลือของท่านเจ้าสำนัก ถึงได้(@NameIsNovel)ฝ่าออกมาได้(@NameIsNovel) ทว่า(@NameIsNovel)…ชะตากรรมของท่านเจ้าสำนักบัดนี้ ข้าก็มิอาจทราบแล้ว” ไป๋เสี่ยวเถียนตอบด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
เซินลั่วจับความเคลื่อนไหวและ(@NameIsNovel)ถ้อยคำของไป๋เสี่ยวเถียนอย่างละเอียด เมื่อมิพบพิรุธใดๆ จึงค่อยพยักหน้าผ่อนลมหายใจ
“วันนี้เราเจอ อสูรพลังสูงหลายตน บางพวกยังแปลงร่างลวงตาได้(@NameIsNovel) ข้าจึงต้องระวังตัว หวังว่า(@NameIsNovel)ศิษย์พี่ไป๋จะไม่ถือโทษ” เซินลั่วประสานมือเอ่ยขึ้น
“ไม่เป็น(@NameIsNovel)ไรหรอก บัดนี้อสูรร้ายบุกยึดสำนักชุนชิว พวกมันถนัดกลวิธีลวงตาเช่นนี้ การที่(@NameIsNovel)เจ้าระวังตัวก็มิใช่เรื่องผิด” ไป๋เสี่ยวเถียนส่ายศีรษะ พลันแววตาเย็นเฉียบจับจ้องไปยังเงาดำเบื้องหน้า แววฆ่าฟันฉายชัด เขา(@NameIsNovel)สะบัดรอยมือออกเป็น(@NameIsNovel)กระบวนกระบี่
กระบี่เงินทองสัมฤทธิ์ พลันสว่า(@NameIsNovel)งไสวด้วยแสงสีแดงสด สาดสายกระบี่ออกมาหลายสาย พุ่งแทงเข้าใส่เงาดำนั้น ก่อนจะหมุนเกลียวบิดแรง!
เพียงชั่วพริบตา เงาดำร่างมนุษย์นั้นก็ถูกฉีกกระชากออกเป็น(@NameIsNovel)เสี่ยงๆ สลายกลายเป็น(@NameIsNovel)หมอกดำลอยคลุ้งหายไป เสียงกรีดร้องสยดสยองก็พลันสิ้นสุดลงในทันที
-----------