ตอนที่ 119 : ติดตามล่องรอยสมบัติ

“เจ้ารู้หรือไม่ว่า(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)จากไปนานเพียงใดแล้ว?” กู่ฮวาหลิงจ้องมองไปที่(@NameIsNovel)ติ้งฮั่ว เอ่ยถามเสียงเย็น

“ไม่นานนัก… น้อยกว่า(@NameIsNovel)ชั่วธูปหนึ่งดอกจะมอดเสียอีก” ติ้งฮั่วรีบตอบออกมา

“เพียงเท่านี้ก็พอแล้ว ด้วย วิชาแกะรอย ของข้า การตามหาพวกเขา(@NameIsNovel)มิใช่เรื่องลำบาก” กู่ฮวาหลิงพยักหน้า หลังได้(@NameIsNovel)ฟังคำตอบ

“เจ้าคงรู้อยู่แล้วว่า(@NameIsNovel)สำคัญเพียงใดต่อ ‘คัมภีร์หยางบริสุทธิ์’ ครานี้พวกมันถึงกับส่งทั้งเหล่าอสูรและ(@NameIsNovel)ภูตผีออกมาช่วยพวกเรา นั่นมิใช่เพียงเพื่อชิงวิชาธรรมดาแน่นอน เจ้าจงนำมันกลับมาโดยสมบูรณ์ หากพลาดไป คราวนี้ทั้งเจ้าและ(@NameIsNovel)ข้าล้วนมิอาจมี(@NameIsNovel) จุดจบที่(@NameIsNovel)ดีได้(@NameIsNovel)!” หวังฉิงซงเอ่ยเตือน สีหน้าของเขา(@NameIsNovel)เคร่งขรึมยิ่งขึ้น

“ฮีฮี ดูท่าท่านเองก็คงรู้อยู่ว่า(@NameIsNovel)ในคัมภีร์นั้นมี(@NameIsNovel)ความลับใดซ่อนอยู่… แต่ท่านวางใจเถิด จัดการกับเด็กน้อยระดับชำระปราณสองคน หาใช่เรื่องลำบาก ข้าย่อมนำคัมภีร์กลับมาได้(@NameIsNovel)แน่นอน” กู่ฮวาหลิงเอ่ยอย่างมั่นใจ [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

ว่า(@NameIsNovel)จบ แสงม่วงก็พลันวาบขึ้นจากแผ่นหลัง ปีกกระดูกทั้งสองทันใดนั้นก็หดหาย ร่างทั้งร่างถูกหมอกสีม่วงอ่อนห่อหุ้มเอาไว้

เมื่อหมอกสลาย ร่างของนางก็พลันแปรเปลี่ยน กลับกลายเป็น(@NameIsNovel)ชายหนุ่มรูปงามดังเดิม (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

“อ๊ะ… เจ้า… เจ้านี่มัน กู่… กู่…” ติ้งฮั่วถึงกับตะลึงงัน จ้องมองชายหนุ่มรูปงามตรงหน้า (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

[Source: NameIsNovel] แต่กู่ฮวาหลิงหาได้(@NameIsNovel)ใส่ใจ เขา(@NameIsNovel)เหยียบพื้นทะยานขึ้นสู่เวหา ร่างเหินไปกว่า(@NameIsNovel)สิบจั้งตรงเข้าสู่ดงไม้เบื้องหน้า

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] “หึ เจ้านี่ทั้งไร้พรสวรรค์ ทั้งไร้กระดูกสันหลัง แต่ชั่วคราวนี้ข้ายังต้องการผู้ฟังคำสั่งที่(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)นอนสอนง่าย จงอยู่กับข้าสักพักไปก่อน” หวังฉิงซงปรายตามองทิศทางที่(@NameIsNovel)กู่ฮวาหลิงจากไป แล้วเหลือบตา มองติ้งฮั่ว พลางหัวเราะเย้ย

“ขะ…ข้าจะเชื่อฟังคำสั่งของท่านอาจารย์ทุกประการ!”

เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนั้น ติ้งฮั่วพลันปลื้มปิติ รีบพยักหน้ารับโดยไม่ลังเล

… [Source: NameIsNovel]

ฟ้าเริ่มมืดครึ้มลงแล้ว ขณะที่(@NameIsNovel)เซินลั่วกับไป๋เสี่ยวเถียนเร่งหนีมาถึง เมืองทู่จี๋

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] พวกเขา(@NameIsNovel)มิกล้าชักช้า รีบจัดเตรียมเสบียงอาหารเล็กน้อย ซื้อม้าเร็ว สองตัว แล้วควบหนีออกจากตัวเมืองไปพร้อมกัน

“พี่ไป๋ เหล่าอสูรนั้นดุร้ายโหดเหี้ยม แม้แต่บรรพชนผู้เฒ่ายังต้องรับผลกระทบ อาจารย์หลัวกับท่านเจ้าสำนัก ก็คง…มิอาจรอดแล้วเช่นกัน พวกเราควรทำอย่างไรต่อไปดี?” เซินลั่วเอ่ยถาม พลางเร่งม้าให้วิ่งทะยาน

[Source: NameIsNovel] “เมื่อพวก อสูรก่อความวุ่นวาย เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรอื่นๆ ย่อมมิอาจยืนนิ่งดูดายได้(@NameIsNovel) แต่ในเวลานี้ ข่าวสารกลับมิอาจแพร่ออกไป สำนักชุนชิวจึงถูกตัดขาดโดยสิ้นเชิง หากกล่าวถึงสำนักบำเพ็ญเพียรที่(@NameIsNovel)ใกล้ที่(@NameIsNovel)สุดในแคว้นเติ้งโจว ก็คือ สำนักเหิงสุ่ย เราควรมุ่งหน้าไปขอความช่วยเหลือจากพวกเขา(@NameIsNovel)” ไป๋เสี่ยวเถียนราวกับได้(@NameIsNovel)วางแผนไว้ล่วงหน้า จึงตอบกลับทันที

“ครานี้คงมี(@NameIsNovel)เพียงหนทางนี้เท่านั้นที่(@NameIsNovel)พอทำได้(@NameIsNovel) หวังว่า(@NameIsNovel)จะยังมิสายเกินไป… แต่พี่ไป๋ ท่านรู้หรือไม่ว่า(@NameIsNovel)สำนักเหิงสุ่ยตั้งอยู่ที่(@NameIsNovel)ใด?” เซินลั่วขบคิดครู่หนึ่งแล้วเอ่ยถาม [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

“สำนักเหิงสุ่ย นั้นเชี่ยวชาญวิชาธาตุน้ำ ตัวสำนักตั้งอยู่ตรงจุดกำเนิดของลำน้ำเหิงสุ่ยกับลำน้ำไป๋เหลียน ในเขตอู่กง สถานที่(@NameIsNovel)จริงๆ หาได้(@NameIsNovel)ง่ายกว่า(@NameIsNovel)สำนักชุนชิวของเราเสียอีก อีกทั้งชื่อเสียงก็เลื่องลือกว่า(@NameIsNovel)มาก หากมุ่งออกไปทางตะวันออกจากเมืองหลวงประจำเขต ผ่านเขตเทียนผิงกับตำบลต้าหลาง ก็มิยากที่(@NameIsNovel)จะถึง” ไป๋เสี่ยวเถียนตอบ

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] “แต่ตอนนี้ หวังฉิงซงรู้ถึงฐานะของข้าแล้ว เรามิอาจผ่านเมืองใหญ่ไปได้(@NameIsNovel) เราควรออกจากเมืองชุนฮว่า(@NameIsNovel)ให้พ้นภายในค่ำคืนนี้ แล้วอ้อมไปทางเมืองซ่งฝาน แม้หนทางจะยาวกว่า(@NameIsNovel) แต่ย่อมปลอดภัยกว่า(@NameIsNovel)” เซินลั่วส่ายหน้าแล้วเอ่ย

“อืม… อ้อมไปย่อมปลอดภัยกว่า(@NameIsNovel)” ไป๋เสี่ยวเถียนพยักหน้าเห็นพ้อง

หลังจากนั้น ทั้งคู่ต่างตกอยู่ในห้วงความคิด มิได้(@NameIsNovel)เอื้อนเอ่ยถ้อยคำอีก เพียงเร่งม้าให้ทะยานไปไม่หยุด [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

เมื่อพวกเขา(@NameIsNovel)ออกจากเมืองทู่จี๋ ฟ้าก็มืดมิดลงโดยสิ้นเชิง (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

“พี่ไป๋ ท่านมิคิดอยากรู้หรือ ว่า(@NameIsNovel)เหตุใดข้าจึงจู่ๆ มี(@NameIsNovel)พลังปราณขึ้นมาได้(@NameIsNovel)?” หลังความเงียบยาวนาน เซินลั่วอดเอ่ยถามไม่ได้(@NameIsNovel)

“ไม่ว่า(@NameIsNovel)การประสบ วาสนาครานี้ของเจ้าเป็น(@NameIsNovel)อย่างไร นั่นล้วนเป็น(@NameIsNovel)โชควาสนาของเจ้าเอง เมื่อเจ้าพร้อม เจ้าก็จะเล่าออกมา หากยังมิถึงเวลา เจ้าก็มิจำเป็น(@NameIsNovel)ต้องบอก ตอนนี้เจ้ากลายเป็น(@NameIsNovel)ผู้บำเพ็ญเพียรแล้ว อย่างน้อยก็ไม่ต้องใช้ชีวิตวันต่อวันอย่างหวาดกลัวอีกต่อไป ข้าก็เบาใจลงไปบ้าง” ไป๋เสี่ยวเถียนหัวเราะเบาๆ แล้วตอบ

“ขอบคุณพี่ไป๋ ที่(@NameIsNovel)คอยดูแลข้ามาตลอด เมื่อถึงเวลา ข้าย่อมบอกความจริงแก่ท่าน” เห็นอีกฝ่ายมิได้(@NameIsNovel)ใส่ใจ เซินลั่วจึงคลายความกังวลลง

“แม้พวกเราจะเป็น(@NameIsNovel)สหาย และ(@NameIsNovel)พูดคุยกันอย่างเปิดเผย แต่ก็มิจำเป็น(@NameIsNovel)ต้องโปร่งใสทุกสิ่ง เจ้ามิใช่คนเดียวที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ความลับ ข้าเองก็มี(@NameIsNovel)สิ่งที่(@NameIsNovel)มิอาจเอ่ยถึงเช่นกัน” ไป๋เสี่ยวเถียนหันหน้ามามอง พลางหัวเราะกล่าวกับเซินลั่ว

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) เซินลั่วรู้อยู่แล้วว่า(@NameIsNovel)ถึงอีกฝ่ายจะดูเฮฮาไร้กังวล แต่แท้จริงเป็น(@NameIsNovel)ผู้ซื่อตรงต่อสหาย เขา(@NameIsNovel)จึงพยักหน้ารับซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทว่า(@NameIsNovel)ในจังหวะนั้น จมูกเขา(@NameIsNovel)กลับขยับเล็กน้อย คล้ายได้(@NameIsNovel)กลิ่นผิดปกติ

“พวกมันตามมาจนได้(@NameIsNovel)…” ไป๋เสี่ยวเถียนก็ขมวดคิ้ว กล่าวเสียงต่ำ

สีหน้าของทั้งคู่เคร่งเครียบทันที เซินลั่วสะบัดแส้เร่งม้าให้ทะยานเร็วขึ้น พลางหันหน้ากลับไปมองเส้นทางเบื้องหลัง (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) เขา(@NameIsNovel)เหลือบไปเห็นที่(@NameIsNovel)ด้านหลังห่างออกไปเพียงไม่กี่สิบก้าว ลอยเหนือพื้นดินราวสามฉื่อ คือกลุ่มแสงเขียวที่(@NameIsNovel)ส่องวาบๆ ไล่กวดเข้ามาอย่างรวดเร็ว

ไม่เกินสิบลมหายใจต่อมา ระยะห่างระหว่า(@NameIsNovel)ง เปลวผีเขียว กับพวกเขา(@NameIsNovel)ก็ลดเหลือไม่ถึงสิบก้าว เมื่อแสงจันทร์ส่องกระทบ เซินลั่วก็เห็นชัดเจนในที่(@NameIsNovel)สุด — มันคือ อสูรศพหมาป่า สามตน ดวงตาทอแสงเขียวจัด กำลังไล่ล่าอย่างบ้าคลั่ง

อสูรศพหมาป่าเหล่านี้มี(@NameIsNovel)ร่างใหญ่เป็น(@NameIsNovel)สองเท่าของสุนัขล่าเนื้อธรรมดา ร่างกายถูกห่อหุ้มด้วยหมอกดำ ฟันเขี้ยวแหลมโผล่ออกมาเป็น(@NameIsNovel)เงาวับเย็นเยือก น้ำลายข้นเหนียวส่งกลิ่นเหม็นร้ายหยดลงมาตลอดทาง

“เซินลั่ว ม้าเดินดินธรรมดาไม่อาจวิ่งหนีทันพวกมันแน่ พวกเราควรจัดการมันก่อน!” ไป๋เสี่ยวเถียนตะโกนลั่น

“ได้(@NameIsNovel)!” เซินลั่วกระตุกบังเหียนอย่างแรง ทำให้ม้าดำที่(@NameIsNovel)ขี่อยู่ยกสองขาหน้าขึ้นสูง ก่อนจะหยุดลงฉับพลัน

อีกฝ่าย — ไป๋เสี่ยวเถียน ตบหลังม้าแล้วทะยานขึ้นสู่ท้องนภา ร่างพลิกหมุนกลางอากาศ ก่อนจะลงสู่พื้นด้วยท่วงท่าสง่างาม คล่องแคล่ว อิสระเกินจะบรรยาย (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

เซินลั่วเหลือบมองแล้วก็รีบทำตาม เขา(@NameIsNovel)กระโดดลงจากหลังม้าเช่นกัน

อสูรศพหมาป่าทั้งสามเห็นพวกเขา(@NameIsNovel)หยุดยืน กลับเห่าเสียงต่ำก้อง แล้วโถมพุ่งเข้ามาเร็วยิ่งขึ้น ราวฝูงหมาป่าที่(@NameIsNovel)หิวกระหายเลือด

ไป๋เสี่ยวเถียนเห็นดังนั้น พลันพุ่งออกไปข้างหน้า ฝีเท้าเหยียบลงราวกับ วิชาก้าวเหินเจ็ดดาว ร่างแวบพร่าเลือน ก่อนจะพุ่งตรงเข้าประชิดอสูรศพหมาป่าตัวหน้าสุด (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

อสูรศพหมาป่าถูกจู่โจมโดยไม่ทันตั้งตัว ถึงกับตะลึงงัน รีบอ้าปากกัดใส่โดยสัญชาตญาณ (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

ไป๋เสี่ยวเถียนเอนตัวหลบเขี้ยวคมอย่างสงบเฉย จากนั้นฝ่ามือขวาที่(@NameIsNovel)เหยียด ออกก็ฉายแสงเขียวหม่น ฝ่ามือทั้งมือขยายใหญ่ขึ้นหนึ่งเท่าตัว เขา(@NameIsNovel)ระเบิดออกด้วย วิชาฝ่ามือชิงหยาง ฟาดใส่อกของมันเต็มแรง (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] “เพียะ!” เสียงดังกังวานอ่านตอนต่อไปฟรี

หน้าอกของอสูรศพหมาป่าถูกกดบุ๋มลงทันตาเหมือนซี่โครงแตกหักหลายท่อน ร่างทั้งร่างถูกแรงฝ่ามือสะบัดปลิวกระเด็นออกไปเจ็ดแปดจั้ง [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

อานุภาพฝ่ามือของไป๋เสี่ยวเถียนในครั้งนี้ เหนือกว่า(@NameIsNovel)พลังฝ่ามือที่(@NameIsNovel)เถี่ยนเถี่ยเซิงเคยใช้มาแต่ก่อนนัก

ทว่า(@NameIsNovel) — ยังไม่ทันที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)จะชักแขนกลับ ร่างเงาดำก็แวบพุ่งมาจากด้านข้าง นั่นคืออสูรศพหมาป่าอีกตัวหนึ่ง มันใช้ท่วงท่าต่ำชิดพื้นกระโจนเข้ามา กางปากอ้ากว้าง กัดตรงเข้าที่(@NameIsNovel)แขนของเขา(@NameIsNovel)! [Source: NameIsNovel]

-----------