ตอนที่ 120 : วิ่งหนีกลางรัตติกาล

[Source: NameIsNovel] ไม่ทันตั้งตัว ไป๋เสี่ยวเถียนทำได้(@NameIsNovel)เพียงรีบเร่งเร้าพลังปราณเต๋า ขึ้นมาปกป้องแขน ตั้งใจจะรับการโจมตีตรงหน้าอย่างจัง

ทว่า(@NameIsNovel)ในห้วงลมหายใจนั้นเอง พลันมี(@NameIsNovel)แสงสีขาวพุ่งออกมาจากใต้แขนของเขา(@NameIsNovel) กระแทกใส่ศีรษะของอสูรศพหมาป่าเสียงดัง “ปัง!” (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

อสูรศพหมาป่าส่งเสียงหอนโหยคร่ำครวญ ร่างทั้งร่างถูกแรงสะบัดจนตีลังกา กลับหลัง กลิ้งกลาดไปกับพื้น

เมื่อหันกลับไป ไป๋เสี่ยวเถียนจึงเห็นว่า(@NameIsNovel) เป็น(@NameIsNovel)เซินลั่วนั่นเองที่(@NameIsNovel)ควบคุม สามง่าม ยิงเข้ามาช่วยตนจากการถูกกัด

รอยยิ้มผุดขึ้นวาบหนึ่งบนใบหน้าของไป๋เสี่ยวเถียน เขา(@NameIsNovel)สะบัดมือออกมา แสงสีแดงส่องวาบจากในแขนเสื้อ กระบี่เงินทองสัมฤทธิ์พุ่งออกมา ปาดผ่านข้าง สามง่ามของเซินลั่ว แล้วแทงตรงไปยังอสูรศพหมาป่าทันที

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) ทางด้านเซินลั่วก็ชูมือขึ้น เร่งรั้ง สามง่าม ให้หมุนคว้างกลางอากาศ พลันหันกลับแล้วพุ่งแทงเข้าหาอสูรศพหมาป่าอีกตัวหนึ่งที่(@NameIsNovel)กำลังกระโจนเข้ามาหาเขา(@NameIsNovel)

อสูรศพหมาป่าตัวนี้มี(@NameIsNovel)รูปร่างใหญ่กว่า(@NameIsNovel)สองตัวแรก อีกทั้งตรงกลางหว่า(@NameIsNovel)งหน้าผากกลับมี(@NameIsNovel)เส้นขาวแนวดิ่งหนึ่งเส้น พาให้ดูคล้ายมี(@NameIsNovel)ดวงตาที่(@NameIsNovel)สามอยู่บนนั้น

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) เมื่อเห็นเช่นนั้น เซินลั่วอดมิได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะนึกถึง จิ้งจอกสามตา ในทันที

อสูรศพหมาป่าผู้นั้นเห็นสามง่ามพุ่งตรงเข้ามา ดวงตาสีเขียวหม่นพลันวาบแสง มันอ้าปากโลหิตกว้างออกทันใด พลันพ่นกระแสเขียวดำออกมา ลูกศรธาตุน้ำ หลั่งไหลออกมาราวกับสายฝนฉีด “ฟู่ฟู่” ตรงใส่สามง่าม

ผิวของสามง่ามพลันดังเสียง “ฉี่” ขึ้นทันที ควันคุกรุ่น ลอยออกมาอย่างรวดเร็ว [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

[Source: NameIsNovel] หัวใจของเซินลั่วหดเกร็งทันใด เพราะเขา(@NameIsNovel)รู้สึกได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)ความสัมพันธ์ระหว่า(@NameIsNovel)งปราณเต๋า ของตนกับสามง่ามเริ่มขาดห้วง สะบัดขาดเป็น(@NameIsNovel)ตอนๆ

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] สามง่ามที่(@NameIsNovel)ลอยกลางอากาศก็พลันสั่นไหวไร้การควบคุม

อสูรศพหมาป่าสบโอกาส หลบหลีกสามง่ามได้(@NameIsNovel)อย่างง่ายดาย พลันดีดตัวพุ่งขึ้นกลางอากาศ กระโจนเข้าหาเซินลั่ว

เวลานั้นไม่อาจให้เซินลั่วดึงสามง่ามกลับมาป้องกันได้(@NameIsNovel)แล้ว

เขา(@NameIsNovel)ตัดสินใจในเสี้ยวพริบตา ละทิ้งสามง่ามไปทันที และ(@NameIsNovel)เมื่ออสูรศพหมาป่ากระโจนเข้ามา เซินลั่วก็กดร่างต่ำลง รวบรวมพลัง หยางบริสุทธิ์ ซัดหมัดพุ่งสวนขึ้นไปที่(@NameIsNovel)ท้องของมันอย่างเด็ดขาด (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

เสียง “ตึง” อันทุ้มต่ำดังสะท้าน ฝ่ามือของเซินลั่วเจ็บแปลบเสียดเหมือนทุบใส่แผ่นเหล็กหนา

แม้อสูรศพหมาป่าถูกแรงหมัดสะบัดปลิวไป แต่กลับไม่บาดเจ็บใดๆ หลังจากร่างตกกระแทกพื้น มันก็บิดกายอีกครั้ง แล้วพุ่งใส่เซินลั่วอย่างดุร้ายอีกหน! (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

เมื่อรู้ตัวว่า(@NameIsNovel)ตนมิใช่คู่ต่อกรได้(@NameIsNovel) เซินลั่วทำได้(@NameIsNovel)เพียงเร่งเบี่ยงกายหลบเลี่ยงเท่านั้น

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] “ครืน…!”

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] ในห้วงเวลาเดียวกันนั้นเอง ทิศทางของไป๋เซียวเถียนที่(@NameIsNovel)ไม่ไกลนักกลับดังขึ้นราวสายฟ้าฟาด ระเบิดเพลิงลูกหนึ่งพุ่งทะยานขึ้นสู่ฟากฟ้า ส่องสว่า(@NameIsNovel)งไปทั่วเส้นทางวิ่งกลางทุ่งร้าง

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) อสูรศพหมาป่าดูเหมือนจะสะดุ้งระส่ำจากความสว่า(@NameIsNovel)งฉับพลันนั้น ท่าทางการเคลื่อนไหวเชื่องช้าลงอย่างเห็นได้(@NameIsNovel)ชัด ม่านตาหดแคบลง

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) เซินลั่วรีบฉวยโอกาสเบี่ยงกายออกด้านข้าง แล้วเหลียวไปยังไป๋เซียวเถียน

เขา(@NameIsNovel)เห็นไป๋เซียวเถียนกำลังร่ายกระบี่เงินทองสัมฤทธิ์ ต่อสู้ประชิดกับอสูรศพหมาป่าอีกตัว แสงเพลิงแดงสว่า(@NameIsNovel)งวาบอยู่บนพื้นข้างกาย คล้ายจะเป็น(@NameIsNovel)ร่องรอยการระเบิดของยันต์เพลิงก่อนหน้านี้ (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

ข้างกองเพลิงนั้น อสูรศพหมาป่าอีกตัวหนึ่งนอนกลายเป็น(@NameIsNovel)ซากดำเกรียม ถูกแรงระเบิดจนร่างขาดเป็น(@NameIsNovel)สองท่อนแล้ว

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) จิตใจของเซินลั่วพลันฮึกเหิมขึ้น เขา(@NameIsNovel)เหลือบมองสามง่ามที่(@NameIsNovel)ตกอยู่ไม่กี่ก้าวข้างหน้า สูดลมหายใจเข้าลึกโดยมิให้ผู้ใดรู้ แล้วตัดสินใจพุ่งตรงเข้าหาอสูรศพหมาป่า เลียนแบบวิธีที่(@NameIsNovel)ไป๋เซียวเถียนใช้เมื่อครู่

อสูรศพหมาป่าคำรามเกรี้ยวกราด กระโจนทะยานขึ้นกลางอากาศพุ่งใส่เขา(@NameIsNovel)

แน่นอนว่า(@NameIsNovel) เซินลั่วไม่อาจใช้ วิชาก้าวเหินเจ็ดดาว ได้(@NameIsNovel) ความเร็วของเขา(@NameIsNovel)ย่อมไม่อาจทัดเทียมกับไป๋เซียวเถียนเลย

แต่ทว่า(@NameIsNovel) เมื่อก้าวครบสามก้าว เขา(@NameIsNovel)กลับเปล่งเสียงคำรามต่ำออกมา ฝ่าเท้าเหยียบพื้นอย่างแรง กระโดดทะยานขึ้นสูงเหนือกว่า(@NameIsNovel)อสูรศพหมาป่าเสียอีก ขณะเดียวกัน มือที่(@NameIsNovel)กุมยันต์อยู่ก็ฟาดลงอย่างแรงตรงหว่า(@NameIsNovel)งหน้าผากของมัน

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “ครืน—!!”

สายฟ้าสีขาวเส้นหนึ่งผ่าเปรี้ยงลงมาจากนภา กระแทกใส่ศีรษะอสูรศพหมาป่าอย่างจัง ร่างมันถูกทุบตกลงพื้นในทันใด

เซินลั่วฉวยโอกาสนั้น รีบประสานสองมือร่ายคาถา ตะโกนก้องว่า(@NameIsNovel)
“จงขึ้น!”

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) สามง่ามที่(@NameIsNovel)ตกอยู่บนพื้นพลันส่องแสงขาววาบ พุ่งทะยานขึ้นสู่ฟากฟ้าด้วยเสียงหวีดดัง “ฟู่” ก่อนจะเจาะทะลุหัวใจของอสูรศพหมาป่าอย่างแม่นยำ

แต่อสูรศพหมาป่ากลับยังไม่สิ้นลมในบัดดล ตรงกันข้าม เมื่อบาดเจ็บสาหัส มันกลับยิ่งดุร้ายบ้าคลั่ง อ้าปากพ่นน้ำลายสีเขียวคล้ำเป็น(@NameIsNovel)สายๆ ออกมาอย่างต่อเนื่อง คลุ้งกลายเป็น(@NameIsNovel)หมอกพิษหนาทึบตลอดเส้นทางที่(@NameIsNovel)ตกกระแทก

[Source: NameIsNovel] เซินลั่วต้องถอยกรูดซ้ำแล้วซ้ำเล่า คอยเบี่ยงหลบเลี่ยงไม่หยุด

อสูรศพหมาป่ายังพยายามจะกระเสือกกระสนวิ่งไล่ แต่ในที่(@NameIsNovel)สุดก็ทรุดฮวบลงบนพื้น ร่างกระตุกสองสามครั้ง ก่อนจะหมดสิ้นลมหายใจ (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

เซินลั่วโบกมือเรียกสามง่าม กลับคืนมากำไว้ในมือ แล้วก้มมองตรวจสอบ เห็นร่องรอยการกัดกร่อนและ(@NameIsNovel)หลุมพรุนเล็กๆ เต็มไปทั่ว อีกทั้งยันต์ที่(@NameIsNovel)พันไว้ตรงปลายด้ามก็สีซีดจางลงอย่างเห็นได้(@NameIsNovel)ชัด ทำให้เขา(@NameIsNovel)รู้สึกเจ็บปวดใจนัก

เซินลั่วหันไปมองไป๋เสี่ยวเถียน ตั้งใจจะเข้าไปช่วย แต่ก็เห็นว่า(@NameIsNovel)ไป๋เสี่ยวเถียนได้(@NameIsNovel)ตัดหัวอสูรหมาอีกตัวไปเรียบร้อยแล้ว และ(@NameIsNovel)กำลังเช็ดคราบเลือดโส มม ออกจากกระบี่ของตน [Source: NameIsNovel]

เซินลั่วถอนหายใจโล่งอก เดินเข้าไปใกล้ร่างอสูรหมาที่(@NameIsNovel)ตายแล้ว ควานหาตรงช่องท้อง ก่อนใช้สามง่ามแทงลงไป กรีดบาดแผลออกแล้วสอดมือค้นหาภายใน

“เซินลั่ว เจ้ากำลังทำอะไรน่ะ?” ไป๋เสี่ยวเถียนที่(@NameIsNovel)เดินเข้ามาใกล้เช่นกัน เอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ

[Source: NameIsNovel] “ไม่ใช่ว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)คำกล่าวกันหรือ ว่า(@NameIsNovel)ท้องของอสูรทั้งหลายล้วนมี(@NameIsNovel)แก่นอสูร? ข้ากำลังหาดูต่างหากเล่า” เซินลั่วตอบกลับไป

“อย่าเสียแรงเลย อสูรชั้นต่ำเช่นนี้ ระดับการบำเพ็ญเพียงน้อยนิด ปัญญาวิญญาณยังแทบไม่ก่อเกิด จะไปมี(@NameIsNovel)แก่นอสูรได้(@NameIsNovel)อย่างไร?” ไป๋เสี่ยวเถียนกล่าวพลางหัวเราะปนขมขื่น

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) “เช่นนั้นหรือ? แสดงว่า(@NameIsNovel)แก่นอสูรต้องอาศัยการบำเพ็ญเต๋าเสียก่อนถึงจะมี(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)?” เซินลั่วถามอย่างสับสน

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) “ข้าเองก็ไม่แน่ใจนัก แต่สิ่งที่(@NameIsNovel)มั่นใจได้(@NameIsNovel)ก็คือ อสูรศพหมาป่าตัวนี้ไม่มี(@NameIsNovel)ทางมี(@NameIsNovel)แก่นอสูรแน่นอน แล้วอีกอย่าง…เจ้ามี(@NameIsNovel)เรี่ยวแรงมากเกินไปแล้วกระมัง อสูรศพหมาป่าตัวนี้แข็งแกร่งยิ่งกว่า(@NameIsNovel)สองตัวที่(@NameIsNovel)ข้าสังหารไปเสียอีก” ไป๋เสี่ยวเถียนมองซาก อสูรศพหมาป่าแล้วเอ่ย

“แล้วเมื่อครู่เปลวเพลิงนั่นมันคืออะไร? เจ้าใช้ยันต์อัสนีบาตหรือไม่?” เซินลั่วเงยหน้าถามทันที

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] “หาใช่ไม่ นั่นคือยันต์ระเบิด มิใช่ยันต์อัสนีบาต หากแต่เป็น(@NameIsNovel)ยันต์ไฟชนิดหนึ่ง” ไป๋เสี่ยวเถียนกล่าวอย่างไม่ใส่ใจนักอ่านตอนต่อไปฟรี

“อ๋อ เช่นนี้นี่เอง เจ้ายังมี(@NameIsNovel)อีกหรือไม่? มอบให้ข้าสักโหลสองโหลไว้ใช้ป้องกันตัวก็คงดี” เซินลั่วพูดเชิงล้อเล่น

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “อย่าได้(@NameIsNovel)ฝันไปเลย ข้ายังเหลืออยู่อีกเพียงหนึ่งแผ่นเท่านั้น ไม่ต้องพูดมากไปกว่า(@NameIsNovel)นี้ รีบเดินทางต่อจะดีกว่า(@NameIsNovel)” ไป๋เสี่ยวเถียนปรายตามองด้วยหางตาแล้วกล่าว

เมื่อพูดจบ ทั้งสองก็หันมองรอบๆ แล้วพบว่า(@NameIsNovel)ม้าได้(@NameIsNovel)หายไปเสียแล้ว

พวกเขา(@NameIsNovel)จึงจำต้องออกติดตามต่ออีกกว่า(@NameIsNovel)สองลี้ ก่อนจะพบม้าที่(@NameIsNovel)แตกตื่นหลบหนีไป พวกเขา(@NameIsNovel)จึงควบม้าขึ้นอานอีกครั้ง มุ่งหน้าต่อไปยังเมืองซ่งฝาน (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) หลังจากเดินทางอีกกว่า(@NameIsNovel)สิบลี้ ก็ได้(@NameIsNovel)ยินเสียงน้ำไหลเชี่ยวอยู่ไกลๆ — ทั้งสองได้(@NameIsNovel)มาถึงริมฝั่งแม่น้ำไป๋เหลียน

“แม่น้ำไป๋เหลียนอยู่ข้างหน้าแล้ว หลังจากข้ามไปได้(@NameIsNovel)อีกสองชั่วยาม ก็จะพ้นเขตเมืองชุนฮว่า(@NameIsNovel)” เซินลั่วกระตุกบังเหียนม้า หันไปชี้ที่(@NameIsNovel)ตลิ่งแม่น้ำแล้วกล่าว (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

ไป๋เสี่ยวเถียนเองก็หยุดม้า หันตามสายตาไป แต่สีหน้าของเขา(@NameIsNovel)กลับเปลี่ยนไปเล็กน้อย

“มี(@NameIsNovel)อันใดหรือ?” เห็นสีหน้าของอีกฝ่ายเปลี่ยนไป เซินลั่วจึงรีบถามขึ้น

“ตรงนั้น…มี(@NameIsNovel)คนอยู่” ไป๋เสี่ยวเถียนตอบเสียงต่ำ

เซินลั่วขยี้ตา มองฝ่าความมืดออกไป ก็เห็นบุรุษผู้หนึ่งยืนอยู่บนสะพานหินโค้งเล็กๆ สวมงอบไม้ไผ่เอนพิงเสาหินประตูสะพาน ราวกับกำลังรอใครบางคนอยู่ (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

แม้จะมี(@NameIsNovel)แสงจันทร์ช่วยให้พอมองเห็น แต่เพราะระยะค่อนข้างไกล ทำให้แม้สายตาของเซินลั่วก็ยังไม่อาจเห็นใบหน้าได้(@NameIsNovel)ชัดเจน ทว่า(@NameIsNovel)กลับรู้สึกคลับคล้ายคลับคลาว่า(@NameIsNovel)ร่างเงานั้นดูคุ้นตาอยู่บ้าง

เขา(@NameIsNovel)จึงสบตากับไป๋เสี่ยวเถียน แล้วกระตุกบังเหียนเบาๆ เร่งม้าไปทางสะพานทันที

-----------

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) ขอบพระคุณทุกท่านที่(@NameIsNovel)สนับสนุนและ(@NameIsNovel)ติดตามเรา