หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 121
ตอนที่ 121 : การเผชิญหน้า
ตอนที่ 121
เมื่อทั้งสองขี่ม้ามาใกล้ถึงสะพานนั้น ชายผู้นั้นพลันยืดตัวตรง ก้าวออกมาทีละก้าว มาหยุดยืนขวางอยู่กลางสะพานหินขาว ปิดเส้นทางเอาไว้ตรงหน้า
สีหน้าของเซินลั่วกับไป๋เสี่ยวเถียนพลันเคร่งขรึมขึ้น ทั้งคู่กระตุกบังเหียนพร้อมกัน จนม้าหยุดสนิท
“สองศิษย์น้อง จะเร่งรีบไปที่(@NameIsNovel)ใดกันหรือ?” เสียงใสไพเราะของสตรีดังลอดออกมาจากใต้หมวกงอบไม้ไผ่
“กู่ฮวาหลิง…” สีหน้าของเซินลั่วพลันเปลี่ยนเล็กน้อย เขา(@NameIsNovel)หลุดเอ่ยออกมา
นางยกมือขึ้น ถอดงอบไม้ไผ่แล้วโยนทิ้งไป เผยให้เห็นใบหน้างดงามอ่อนเยาว์ชวนให้หลงใหล
นางสวมชุดเต๋าคอกลมสีขาว รัดด้วยเข็มขัดหยกที่(@NameIsNovel)เอว แต่งกายเป็น(@NameIsNovel)บุรุษเต็มยศ ทว่า(@NameIsNovel)รูปร่างเพรียวระหง กิริยางามสง่า เส้นผมสั้นสีม่วงยิ่งตอกย้ำความเป็น(@NameIsNovel)สตรีอยู่เต็มเปี่ยม
เมื่อแรกเห็นอาจดูประหลาด แต่เมื่อมองนานกลับแฝงไว้ด้วยเสน่ห์ยั่วเย้าเย้ายวนเกินห้ามใจ
“สองคนนี้ฉลาดนัก เช่นนั้นข้าจะไม่อ้อมค้อมแล้ว ผู้ใดครอบครอง ‘คัมภีร์หยางบริสุทธิ์’ หากยอมส่งมอบออกมาโดยดี เห็นแก่ความเป็น(@NameIsNovel)ศิษย์ร่วมสำนักในอดีต ข้าจะไว้ชีวิตพวกเจ้า” กู่ฮวาหลิงเอ่ยยิ้มละไม
“ขอบคุณท่านศิษย์พี่กู่ที่(@NameIsNovel)เมตตาไม่ฆ่าเรา… เพียงแต่รูปโฉมนี้ของท่านจะเรียกว่า(@NameIsNovel)ปีศาจบุรุษหรือปีศาจสตรีดีเล่า? ส่วนเรื่อง ‘คัมภีร์หยางบริสุทธิ์’ ข้าไม่รู้เลยว่า(@NameIsNovel)คือสิ่งใด” ไป๋เสี่ยวเถียนหันมองนางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เอ่ยหยอกเย้าโดยไม่แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย
“ศิษย์น้องเซิน แล้วเจ้าว่า(@NameIsNovel)อย่างไร?” กู่ฮวาหลิงกระตุกหางตาเล็กน้อย แต่ไม่รีบลงมือทันที หากแต่หันไปถามแทน
“ศิษย์พี่กู่ ข้าไม่รู้จริงๆ ว่า(@NameIsNovel)ท่านพูดถึงสิ่งใด ‘คัมภีร์หยางบริสุทธิ์’ คือสิ่งไหนกันแน่ ช่วยอธิบายให้ข้าฟังได้(@NameIsNovel)หรือไม่?” เซินลั่วแสร้งทำเป็น(@NameIsNovel)ไม่รู้เรื่อง รีบถ่วงเวลาไปพลาง คำนวณกำลังรบของทั้งสองฝ่ายไปพลาง
แน่นอนว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)มิได้(@NameIsNovel)เชื่อคำลวงของกู่ฮวาหลิงว่า(@NameIsNovel)ปรานีไม่ฆ่า มือที่(@NameIsNovel)ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อก็กำแน่นอยู่บนด้ามสามง่ามเรียบร้อยแล้ว
เห็นดังนั้น กู่ฮวาหลิงก็ถอนหายใจแผ่วเบา พลันแสงสีม่วงก็วาบขึ้นทั่วร่าง นางกลับคืนสวมชุดกระโปรงม่วงดังเดิม ปีกกระดูกเล็กสองข้างกางออกจากแผ่นหลัง ดวงตาคู่งามแปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)เยียบเย็น
“มนุษย์กับเผ่าอสูรแตกต่างกัน ข้าไม่คาดคิดเลยว่า(@NameIsNovel)ศิษย์พี่กู่จะเป็น(@NameIsNovel)อสูรสาวงามเยี่ยงนี้ ปกติแล้วข้าคือคนที่(@NameIsNovel)ไม่อาจต้านทานสิ่งยั่วยวนได้(@NameIsNovel) แต่ที่(@NameIsNovel)น่าเสียดาย… ข้าไม่มี(@NameIsNovel) ‘คัมภีร์หยางบริสุทธิ์’ อยู่กับตัว” ไป๋เสี่ยวเถียนเอามือซ้ายลูบคาง ดวงตาเป็น(@NameIsNovel)ประกาย เอ่ยยกย่องอย่างจงใจถ่วงเวลา
เมื่อเห็นว่า(@NameIsNovel)ไป๋เสี่ยวเถียนเองก็กำลังใช้กลอุบายยืดเวลา เซินลั่วคิดจะส่งสัญญาณร่วมมือเข้าจู่โจม ทว่า(@NameIsNovel)หางตาพลันเหลือบเห็นปลายนิ้วมือขวาของไป๋เสี่ยวเถียน ชี้แผ่วๆ ไปยังบางสิ่ง
เขา(@NameIsNovel)รีบเหลือบมองไปทางด้านหลังม้าของไป๋เสี่ยวเถียน ก็เห็นยันต์กระดาษสีเหลืองแผ่นหนึ่งติดอยู่ตรงนั้น…
เซินลั่วเข้าใจสัญญาณในทันที เขา(@NameIsNovel)รีบควบม้าไปอยู่ข้างกายไป๋เสี่ยวเถียน แล้วแอบลอบเก็บ ยันต์เพลิงระเบิด ไว้ในแขนเสื้อของตนอย่างแนบเนียน
ทันใดนั้น ความเปลี่ยนแปลงก็บังเกิด!
พื้นดินใต้เท้าของทั้งคู่พลันแตกแยกออก สองกะโหลกกระดูกขาวผุดโผล่ขึ้นมาในพริบตา มือกุมหอกกระดูกแทงพุ่งขึ้นด้านบน ปลายหอกปักทะลุท้องม้า เลือดไหลทะลักออกมาอย่างน่าสะพรึง
ไป๋เสี่ยวเถียนกับเซินลั่วตอบสนองฉับไว ร่างทั้งสองเอนตัวถอยไปด้านหลังเกือบพร้อมกัน หอกกระดูกสีเลือดพุ่งเฉียดผ่านตรงหน้าไปเพียงเส้นผม
แม้จะหลบการโจมตีถึงตายได้(@NameIsNovel)สำเร็จ แต่ม้าที่(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)ขี่กลับถูกหอกกระดูกแทงทะลุ ส่งเสียงกรีดร้องดิ้นทุรนทุราย ก่อนจะถีบสะบัดร่างของทั้งสองให้หล่นลงมา
เซินลั่วยังไม่ทันตั้งหลัก ร่างทั้งร่างร่วงกระแทกพื้น สองกะโหลกกระดูกก็ทิ้งหอกแล้วโถมใส่เขา(@NameIsNovel)ในทันที
เขา(@NameIsNovel)จำต้องรีบถอย มิอาจเรียกใช้สามง่ามด้วยคาถาได้(@NameIsNovel)ทัน จึงคว้าออกมาแกว่งสกัดกรงเล็บแห้งผากของกะโหลกกระดูกทั้งสองไว้
ในห้วงพริบตานั้น เงาสีม่วงพลันวูบขึ้นดุจเงาภูต กู่ฮวาหลิงโฉบเข้ามาเบื้องหน้าของเขา(@NameIsNovel) กรงเล็บนางแทงตรงเข้าหาหัวใจ
เห็นสถานการณ์เลวร้าย ไป๋เสี่ยวเถียนเหยียบ วิชาก้าวเหินเจ็ดดาว พุ่งตามเข้ามา เขา(@NameIsNovel)กุม กระบี่เงินทองสัมฤทธิ์ ไว้ในมือเดียวกัน แทงตรงไปยังหัวใจของกู่ฮวาหลิงจากด้านหลัง
ทว่า(@NameIsNovel)กู่ฮวาหลิงหาได้(@NameIsNovel)แยแสการโจมตีด้านหลังแม้แต่น้อย ราวกับหมายมุ่งจะฆ่าเซินลั่วก่อนให้ได้(@NameIsNovel)
วินาทีที่(@NameIsNovel)กระบี่กำลังจะแทงถึง แผ่นปีกกระดูกทั้งสองของนางพลันหุบเข้าหากันดัง “ฉับ” ราวเกราะป้องกัน ป้องกันกระบี่เงินทองสัมฤทธิ์เอาไว้สนิท มืออีกข้างกลับตวัดกรงเล็บพุ่งใส่ใบหน้าของเซินลั่วดังผีร้าย
เห็นดังนั้น เซินลั่วหาได้(@NameIsNovel)หลบหนีหรือหลีกเลี่ยงไม่ หากแต่ตะโกนลั่นด้วยโทสะ ตวัดฝ่ามือตรงเข้าโต้ปะทะกับฝ่ามือของกู่ฮวาหลิงเต็มแรง
“ปัง!”
ร่างของเขา(@NameIsNovel)สะท้านทั้งร่าง ถูกแรงสะท้อนอัดกระเด็นปลิวไปเหมือนถุงทราย
กู่ฮวาหลิงกลับมิได้(@NameIsNovel)ตามซ้ำ ทว่า(@NameIsNovel)หลุดเสียง “อืม?” เบาๆ พลางก้มมองที่(@NameIsNovel)ฝ่ามือของตน ดวงตาแสดงความพิกลใจ — เพราะบนฝ่ามือที่(@NameIsNovel)นางเพิ่งใช้โจมตีนั้น ถูกแปะด้วยยันต์หนึ่งใบโดยไม่รู้ตัว
“ครืน!” เสียงระเบิดกึกก้องพลันดังสะท้าน!
เซินลั่วพยายามยันตัวลุกขึ้น พลันรู้สึกถึงคลื่นความร้อนพวยพุ่งโหมกระหน่ำเข้ามา รีบถอยกรูดไปหลายก้าวก่อนจะหยุดหันกลับมามอง
สิ่งที่(@NameIsNovel)ปรากฏตรงจุดเกิดเหตุ มี(@NameIsNovel)เพียงรอยไหม้เกรียมดำโชน ทั้งสองกะโหลกกระดูกถูกแรงระเบิดบดจนแหลกสลายกลายเป็น(@NameIsNovel)ผงธุลีไปสิ้น!
“ระวัง!”
ยังไม่ทันที่(@NameIsNovel)เซินลั่วจะได้(@NameIsNovel)กวาดตามองให้ถนัดถนี่ เสียงร้องตื่นตระหนกของไป๋เสี่ยวเถียนก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ตามมาด้วยเสียงแหวกอากาศแหลมคมพุ่งตรงเข้ามา
เขา(@NameIsNovel)สะดุ้งเฮือก รีบหันขวับไปดู ก็เห็น อาวุธกระดูกสามง่ามสีม่วงเข้ม พุ่งทะยานเข้ามาด้วยระยะห่างไม่ถึงสามสิบจั้ง
เซินลั่วรีบสะบัดแขนเสื้อออก ลมปราณพลันระเบิดจากปลายแขนเสื้อ สามง่าม ที่(@NameIsNovel)แผ่รังสีแสงขาวสว่า(@NameIsNovel)งวาบพุ่งออกไปทันที
ท่ามกลางรัตติกาล แสงม่วงและ(@NameIsNovel)แสงขาวแหวกฟ้าเข้าใส่กัน “ปัง!” เสียงระเบิดดังกึกก้องสะท้านสะเทือน
อักขระบนสามง่ามของเซินลั่วลุกโชนพลัน ราวกับพลุไฟที่(@NameIsNovel)เบ่งบาน ก่อนจะจุดระเบิดรุนแรงขึ้นอีกครั้ง แสงสว่า(@NameIsNovel)งสุดท้ายท่วมท้น แล้วแตกสลายกลายเป็น(@NameIsNovel)เสี่ยง
ขณะสามง่ามระเบิด พลังสะท้อนมหาศาลปะทุออกมา กระแทก กระดูกกรงเล็บสามง่าม กระเด็นถอยกลับไป
อาวุธนั้นวาดโค้งสีม่วงกลางสุญญตา ก่อนจะร่อนตกลงในฝ่ามือขาวราวหยกของผู้หนึ่งอย่างอ่อนช้อย
เห็นสามง่ามของตนถูกทำลายสิ้นในชั่วพริบตา หัวใจเซินลั่วพลันบีบรัดแน่น เหงื่อเย็นซึมเต็มแผ่นหลัง
เขา(@NameIsNovel)เงยหน้ามองไปยังแสงม่วงนั้น กู่ฮวาหลิงกำลังลอยร่างอยู่กลางอากาศ แผ่นปีกกระดูกสะบัดโบกสะบัด แม้เสื้อผ้าด้านหน้าจะถูกแรงระเบิดฉีกกระจายไปครึ่ง แต่ผิวกายกลับไม่ปรากฏบาดแผลใดแม้แต่น้อย
เวลานี้ ไป๋เสี่ยวเถียนกระโจนมาขวางหน้า ยกดาบขึ้นกัน
“ยังพอสู้ไหวหรือไม่?” ดวงตายังคงจ้องไปที่(@NameIsNovel)กู่ฮวาหลิง เขา(@NameIsNovel)ถามเสียงต่ำโดยไม่หันกลับมา
“ยังสู้ได้(@NameIsNovel)!” เซินลั่วกัดฟันตอบหนักแน่น
“ดี! อาวุธกรงเล็บนั้นเป็น(@NameIsNovel) อาคมศาสตรา ห้ามต้านด้วยกำลังตรงๆ เด็ดขาด” ไป๋เสี่ยวเถียนเอ่ยพลางกำชับ มือกุม กระบี่เงินทองสัมฤทธิ์ สีหน้าตึงเครียด
คำพูดยังไม่ทันสิ้น ดวงตาของเขา(@NameIsNovel)ก็หดแคบลงกระทันหัน กระบี่ในมือพวยพุ่งแสงแดงก่ำ กวาดฟันออกไปข้างหน้า
“ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง!”
เสียงโลหะกระทบดังชัดเจน กระบี่เงินทองสัมฤทธิ์ถูกแรงสะท้อนดันกลับลอยถอยมาตรงหน้าไป๋เสี่ยวเถียน
เซินลั่วเพ่งมองไป ก็เห็นว่า(@NameIsNovel)บนตัวกระบี่ถูกฝังด้วย เข็มกระดูกโปร่งใส สามเล่ม ทะลุเข้าไปลึกจนเหรียญทองแดงบนกระบี่ทะลุเสียรูป
ไป๋เสี่ยวเถียนรีบรวบมือเป็น(@NameIsNovel)คาถา เคาะเบาๆ ที่(@NameIsNovel)ด้ามกระบี่ แสงสีแดงบนตัวกระบี่พลันสว่า(@NameIsNovel)งวาบขึ้น เข็มกระดูกทั้งสามเล่มสั่นสะท้านแล้วถูกดีดหลุดกระเด็นออกไป
จากนั้นเขา(@NameIsNovel)ควักยันต์สีน้ำเงินออกมาจากอก หนีบไว้ระหว่า(@NameIsNovel)งสองนิ้ว ก่อนจะพันเข้ากับด้ามกระบี่แน่นหนา
----------