หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 142
ตอนที่ 142 : หมู่บ้านรกร้าง
ตอนที่ 142
หญิงสาวผู้นั้นแม้บาดแผลจะถูกพันผ้าอย่างลวกๆ และ(@NameIsNovel)ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด แต่แววตากลับยังคงส่องประกายสดใส แตกต่างจากชาวบ้านที่(@NameIsNovel)เหลือ
“สหายผู้บำเพ็ญเพียร แม้ท่านได้(@NameIsNovel)ช่วยพวกเราผลักไสพวกอสูรสัตว์ไปได้(@NameIsNovel) แต่ก็ใช่ว่า(@NameIsNovel)จะไม่มี(@NameIsNovel)พวกปีศาจกลุ่มใหม่บุกมาอีกภายหน้า พี่ชิงหนิว เจ้าพาทุกคนไปซ่อมแซมประตูค่ายไม้… แล้วก็เก็บกวาดศพที่(@NameIsNovel)อยู่นอกหมู่บ้านด้วย ส่วนเจียวยวี่ เจ้ากับป้าโหลว ช่วยกันนำเนื้อของพวกวิหคยักษ์นี้มาปรุงอาหารแบ่งให้ทุกคน พวกเราขาดแคลนเนื้อสดมานานแล้ว ที่(@NameIsNovel)เหลือก็เก็บไว้ให้ดี” หญิงสาวหันไปออกคำสั่งเสียงใส
“รับทราบ” ชายผิวคล้ำที่(@NameIsNovel)เคยถามเมื่อครู่ตอบรับทันที
“อิงหลัว เรื่องนี้พวกเราดูแลเอง เจ้าสบายใจได้(@NameIsNovel)” สตรีวัยกลางคนสองนางรีบปาดน้ำตาแล้วรับคำอย่างว่องไว
เซินลั่วสังเกตเห็นว่า(@NameIsNovel) หญิงสาวแม้ร่างกายบอบช้ำ กลับยังคงยิ้มสดใส แววตาเต็มไปด้วยความจริงใจ ไม่ใช่รอยยิ้มฝืน หากแต่เป็น(@NameIsNovel)รอยยิ้มที่(@NameIsNovel)เปี่ยมด้วยพลังใจ จนผู้ที่(@NameIsNovel)พบเห็นต่างพลอยได้(@NameIsNovel)รับกำลังใจตามไปด้วย
เพราะอิทธิพลจากนาง ทำให้ชาวบ้านทั้งหลายค่อยๆ หยุดร้องไห้ แล้วแยกย้ายกันไปช่วยกันเก็บกวาดความเสียหายรอบหมู่บ้าน
“สหายผู้บำเพ็ญเพียร เชิญท่านตามข้ามา” อิงหลัวเอ่ยพลางหันมาบอกเซินลั่วด้วยน้ำเสียงชัดใส
เซินลั่วพยักหน้ารับเบาๆ แล้วก้าวตามหญิงสาวเดินฝ่าฝูงชนไปอย่างเนิบช้า
ทว่า(@NameIsNovel)เมื่อเดินถึงหน้าประตูหมู่บ้าน กลับมี(@NameIsNovel)สตรีวัยกลางคนผิวซีดคนหนึ่งพิงอยู่ที่(@NameIsNovel)เสา เงยหน้ามองพลางเอ่ยเสียงสั่นเครือว่า(@NameIsNovel)
“หากท่านเป็น(@NameIsNovel)เซียนจากเขา(@NameIsNovel)ฝางชุนจริง เหตุใดเพิ่งมาถึงวันนี้? เหตุใดต้องรอจนสามี(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)ลูกชายข้าต้องตายไปเสียก่อน?”
เซินลั่วชะงักเท้าลงทันที เผลอจะเอ่ยปากอธิบายไปตามจริง แต่เมื่อหันไปก็เห็นอิงหลัว ส่งสัญญาณกระพริบตาเบาๆ ให้ เขา(@NameIsNovel)จึงกลืนคำพูดกลับลงไป
“แน่นอนอยู่แล้ว สหายผู้บำเพ็ญเพียรผู้นี้ก็มาจากเขา(@NameIsNovel)ฝางชุน หาไม่แล้วเขา(@NameIsNovel)จะช่วยพวกเราจากเภทภัยครั้งนี้ได้(@NameIsNovel)อย่างไร?” อิงหลัวหันไปตอบสตรีคนนั้นแทน
“เซียนจากเขา(@NameIsNovel)ฝางชุน…”
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินคำนี้ ชาวบ้านบางส่วนพลันโห่ร้องด้วยความยินดี
“ขอบคุณสวรรค์ เซียนจากเขา(@NameIsNovel)ฝางชุนมาโปรดแล้ว…”
“พวกเรารอดแล้ว!”
เสียงโห่ร้องด้วยความปิติยินดีพลันดังสะท้อนต่อเนื่องจากฝูงชน
เซินลั่วกลับขมวดคิ้วเล็กน้อยในใจ พลางสงสัยว่า(@NameIsNovel) เหตุใดกันเล่าที่(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)จะยึดติดว่า(@NameIsNovel)ตนต้องเป็น(@NameIsNovel)ผู้ฝึกตนจาก “เขา(@NameIsNovel)ฝางชุน” เท่านั้น
ในขณะนั้นเอง เซินลั่วพลันรู้สึกถึงแววตาเย็นชาที่(@NameIsNovel)จับจ้องมา เขา(@NameIsNovel)หันสายตาไปยังประตูหมู่บ้าน ก็เห็นสตรีชราผมขาวผู้ที่(@NameIsNovel)ก่อนหน้านี้ได้(@NameIsNovel)ลุกขึ้นยืนปกป้องเหล่าเด็กๆ อย่างเด็ดเดี่ยว ยืนอยู่ตรงนั้น สายตาเย็นชาไร้อารมณ์ ตัดกับบรรยากาศยินดีที่(@NameIsNovel)โอบล้อมไปทั่ว
ข้างกายนางมี(@NameIsNovel)เด็กสิบกว่า(@NameIsNovel)คน อายุราวแปดถึงเก้าขวบ ต่างพากันแอบชะโงกหน้ามองเซินลั่วด้วยสายตาหวาดหวั่นไม่กล้าเข้าใกล้
ดวงตาของหญิงชรานั้นหม่นหมอง วงตาลึกโบ๋ ราวกับไร้ชีวิตชีวา ทำให้เซินลั่วพลันรู้สึกไม่สบายใจนัก
อิงหลัวเองก็หันไปตามสายตาของเซินลั่ว และ(@NameIsNovel)ทันใดนั้นเขา(@NameIsNovel)ก็เห็นสายตาของหญิงชราสบเข้ากับนาง ทั้งคู่ราวกับมี(@NameIsNovel)บางสิ่งสื่อสารกันโดยไม่ต้องเอ่ยคำ ก่อนที่(@NameIsNovel)หญิงชราจะพาเด็กๆ เหล่านั้นหันหลังเดินจากไปโดยไม่กล่าวสิ่งใด
เซินลั่วก้าวตาม อิงหลัวผ่านประตูหมู่บ้านเข้าไป ภาพเบื้องหน้ากลับสะท้อนความรกร้างวังเวง
เรือนบ้านภายในหมู่บ้าน แม้จะสร้างอย่างหนาแน่นแต่ก็ไม่เป็น(@NameIsNovel)ระเบียบ ส่วนใหญ่ใกล้ประตูหมู่บ้านล้วนพังทลายไม่เหลือชิ้นดี กำแพงแตกร้าวขึ้นตะไคร่น้ำเขียวหม่น ดูหมองหม่นราวกับซากปรักหักพังเก่าแก่ เศษกระดาษสีขาวที่(@NameIsNovel)เคยแปะอยู่ตามขอบหน้าต่างยังคงเหลือร่องรอยให้เห็นเลือนราง
ลมกระโชกพัดผ่านมา กวาดฝุ่นผงบนพื้นลอยคลุ้งไปทั่ว หลังคาฟางที่(@NameIsNovel)เหลืออยู่เพียงบางเส้นก็โบกสะบัดปลิวไปตามลม
เซินลั่วโบกมือเบาๆ ปัดฝุ่นไม่ให้ปลิวเข้าหน้า แล้วเดินตามอิงหลัวไปอย่างระมัดระวังบนพื้นที่(@NameIsNovel)ไม่สม่ำเสมอ
อิงหลัวมิได้(@NameIsNovel)เอื้อนเอ่ยแม้คำเดียว ตลอดทางเซินลั่วเองก็ไม่กล่าวอะไร แต่สายตายังคงกวาดมองรอบด้าน สังเกตสภาพของหมู่บ้านโดยรอบ
ระหว่า(@NameIsNovel)งทางแทบไม่พบต้นไม้ใหญ่ ต้นสน ต้นหลิว ที่(@NameIsNovel)ควรเขียวชอุ่มกลับเหี่ยวตาย เปลือกไม้หลุดร่อน เหลือเพียงลำต้นโล้นๆ กับกิ่งก้านบิดเบี้ยวชูเดี่ยวอย่างวังเวง
หลังจากความวุ่นวายหน้าประตูหมู่บ้านคลี่คลาย ความเงียบงันก็หวนกลับมาอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงลมแผ่วต่ำและ(@NameIsNovel)เสียงสะอื้นที่(@NameIsNovel)เล็ดลอดมาเป็น(@NameIsNovel)ครั้งคราว ทำให้บรรยากาศยิ่งกดดันอึมครึม
เมื่อเดินอ้อมเรือนที่(@NameIsNovel)พังครึ่งหลังไปได้(@NameIsNovel) เซินลั่วก็ขมวดคิ้วทันที หันกลับไปมอง เห็นร่างเล็กผอมบางแอบรีบรุดไปหลบอย่างลุกลี้ลุกลน
“เฉินก่วนเป่า” อิงหลัวเองก็เห็นเข้า จึงเอ่ยเรียกออกมา
เด็กชายในเสื้อผ้าสีน้ำเงินหมองๆ ที่(@NameIsNovel)ขาดรุ่งริ่ง เดินออกมาด้วยท่าทีขวยเขิน สีหน้าเก้อเขินราวกับทำความผิด
เซินลั่วจ้องดูอยู่ครู่หนึ่งก็พลันจำได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel) เด็กคนนี้ก็คือผู้ที่(@NameIsNovel)ยืนอยู่ข้างหญิงชราตรงประตูเมื่อครู่นั่นเอง
“พี่หญิงอิง” เด็กชายหน้าตาหล่อเหลาคนนี้เดินเข้ามาใกล้ เอามือซ่อนไว้ข้างหลัง เอ่ยเสียงเบา
“เฉินก่วนเป่า เจ้าตามพวกเรามาทำไม?” อิงหลัวถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินคำถาม เด็กชายรูปงามเงยหน้าขึ้นมองเซินลั่ว แววตาลังเลไปชั่วขณะ ราวกับกำลังรวบรวมความกล้า ก่อนจะเอ่ยออกมาเบาๆ ว่า(@NameIsNovel)
“พี่เซียน… ท่านช่วยสอนเวทให้ข้าได้(@NameIsNovel)หรือไม่? ข้าอยากสู้กับพวกอสูรเช่นเดียวกับพี่หญิงอิง เพื่อปกป้องหมู่บ้านของพวกเรา!”
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินคำพูดนั้น เซินลั่วก็รู้สึกสะท้านใจเล็กน้อย เขา(@NameIsNovel)หันไปเพ่งมองเฉินก่วนเป่าอีกครั้ง
แม้ร่างกายของเด็กน้อยจะผอมบางอ่อนแอ แต่แววตากลับเด็ดเดี่ยวมั่นคง แสงประกายในดวงตานั้นหาได้(@NameIsNovel)ยากยิ่ง กระทั่งผู้ใหญ่ส่วนมากในหมู่บ้านยังไม่มี(@NameIsNovel)เช่นนี้
ทว่า(@NameIsNovel)เซินลั่วกลับไม่อาจตอบตกลงออกไปได้(@NameIsNovel) เพราะเขา(@NameIsNovel)มิได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ความตั้งใจจะอยู่ ณ ที่(@NameIsNovel)แห่งนี้
อิงหลัวเหมือนจะเข้าใจถึงความลังเลของเขา(@NameIsNovel) นางยื่นมือไปลูบศีรษะของเด็กชายพลางหัวเราะเบาๆ แล้วกล่าวว่า(@NameIsNovel)
“เฉินก่วนเป่า เจ้ากล้าหาญ ข้ารู้อยู่แล้ว แต่ตอนนี้เจ้าก็ยังเล็กเกินไป ไม่อาจฝึกเวทมนตร์ได้(@NameIsNovel) รอให้โตขึ้นกว่า(@NameIsNovel)นี้แล้วค่อยพูดกันใหม่”
“พี่หญิงอิง ข้าไม่เล็กแล้วนะ! ตอนพวกอสูรบุกมา ข้าก็ยังคอยปกป้องเถียนหนิวกับพวก” เฉินก่วนเป่าทำท่าผายอก พูดเสียงดังอย่างภาคภูมิ
“ยอดเยี่ยม เฉินก่วนเป่าโตขึ้นจริงๆ แล้ว แต่ตอนนี้พี่หญิงอิงกับพี่เซียนยังมี(@NameIsNovel)เรื่องต้องพูดคุย เจ้ากลับไปก่อนเถอะ ไม่เช่นนั้นหากท่านยายหม่าจะหาไม่เจอ เจ้าคงได้(@NameIsNovel)ถูกดุแน่” อิงหลัวหัวเราะพลางกล่าว
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนั้น เฉินก่วนเป่าก็ก้มศีรษะลงแล้วหมุนตัวจะกลับไป
แต่ในทันใด เขา(@NameIsNovel)กลับหันหลังกลับมาอีกครั้ง ควักผลไม้ป่าที่(@NameIsNovel)เหี่ยวแห้งลูกหนึ่งออกมาจากด้านหลัง แล้วยื่นส่งไป
เซินลั่วชะงักไปเล็กน้อย เพราะผลไม้นั้นมิได้(@NameIsNovel)ยื่นให้แก่อิงหลัว แต่เป็น(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)
“นี่… เจ้าให้ข้ารึ?” เซินลั่วถามด้วยความประหลาดใจ
“ขอบคุณท่านพี่เซียน ที่(@NameIsNovel)ช่วยพี่หญิงอิง… ที่(@NameIsNovel)ช่วยพวกพวกเรา” เฉินก่วนเป่าพยักหน้าหนักแน่น น้ำเสียงจริงจัง
เซินลั่วรับผลไม้ป่านั้นมา ก่อนที่(@NameIsNovel)เด็กชายจะวิ่งจากไปอย่างรีบร้อน
มองแผ่นหลังเล็กๆ ที่(@NameIsNovel)ค่อยๆ ห่างออกไป เซินลั่วก็พลันรู้สึกอุ่นวาบในอก รอยยิ้มบางผุดขึ้นบนใบหน้าโดยไม่รู้ตัว
อิงหลัวที่(@NameIsNovel)หันมาเห็นเข้าก็ยิ้มบางๆ สบตาเซินลั่วเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับไปเดินนำต่อ
เซินลั่วเก็บผลไม้ป่าใส่เสื้อผ้าแล้วก้าวตามไป
เดินไปอีกครู่หนึ่ง ทั้งสองก็มาถึงเรือนไม้ไผ่หลังหนึ่ง
“ท่านสหาย แท้จริงแล้วท่านเป็น(@NameIsNovel)ผู้ใดกันแน่? ไยจึงปรากฏตัวขึ้นในหมู่บ้านชั่วนิรันดร์นดร์ นี้ได้(@NameIsNovel)?” ทันทีที่(@NameIsNovel)ก้าวเข้าสู่เรือน อิงหลัวก็ปิดประตูและ(@NameIsNovel)หันกลับมาจ้องเขา(@NameIsNovel)ด้วยสายตาเคร่งขรึม
“เมื่อครู่นี้เจ้ามิใช่บอกพวกชาวบ้านไปแล้วหรือ ว่า(@NameIsNovel)ข้าเป็น(@NameIsNovel)ผู้บำเพ็ญเพียรจากเขา(@NameIsNovel)ฝางชุน?” เซินลั่วเลิกคิ้วเล็กน้อย เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแฝงความไม่พอใจ
“สหาย ท่านได้(@NameIsNovel)ยื่นมือช่วยเหลือเรา ข้าไม่ควรเสียมารยาท แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ หากท่านจักเอ่ยความจริงออกมา ข้ากับชาวบ้านทั้งหลายคงได้(@NameIsNovel)ซาบซึ้งในบุญคุณยิ่งกว่า(@NameIsNovel)เดิม” อิงหลัวเอ่ย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความลังเลปนจริงใจ แววตาฉายประกายซับซ้อน
----------