ตอนที่ 144 : การสืบสวน

“เด็กเหล่านั้น ล้วนเป็น(@NameIsNovel)เด็กกำพร้าที่(@NameIsNovel)พ่อแม่ตายจากไปหมดแล้ว พวกเขา(@NameIsNovel)ถูกท่านยายหม่ารับเลี้ยงดูและ(@NameIsNovel)เลี้ยงเติบโตมาจนถึงตอนนี้” อิงหลัวทอดถอนใจพลางเล่า [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

“จากที่(@NameIsNovel)เจ้าพูดก่อนหน้านี้ ข้าเข้าใจว่า(@NameIsNovel)เมื่อก่อนในหมู่บ้านชั่วนิรันดร์นดร์ เคยมี(@NameIsNovel)ศิษย์สำนักฝางชุนหลายคนอยู่ที่(@NameIsNovel)นี่ แม้เวลาจะล่วงเลยไปอายุขัยของพวกเขา(@NameIsNovel)จะสิ้นลง แต่ก็น่าจะยังเหลือมรดกวิชาหลงเหลืออยู่บ้างมิใช่หรือ?” เซินลั่วรู้ดีว่า(@NameIsNovel)คงมี(@NameIsNovel)เรื่องราวโศกนาฏกรรมซ่อนอยู่ จึงไม่ได้(@NameIsNovel)ซักไซ้ต่อ แต่เปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)ถามขึ้น (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

“ศิษย์บางคนของสำนักฝางชุนก็ตายระหว่า(@NameIsNovel)งออกไปสำรวจ บ้างก็ตายในระหว่า(@NameIsNovel)งพยายามขึ้นเขา(@NameIsNovel)ไปขอความช่วยเหลือ ที่(@NameIsNovel)เหลือก็มี(@NameIsNovel)ไม่มากนัก และ(@NameIsNovel)เมื่อกาลเวลาผ่านไป พวกเขา(@NameIsNovel)ก็ตายจากไปทีละคน ก่อนตายยังได้(@NameIsNovel)ถ่ายทอดวิชาแก่ศิษย์รุ่นลูกศิษย์รุ่นหลาน แต่ชีวิตของคนรุ่นต่อมากลับสั้นกว่า(@NameIsNovel) บางคนก็ตายไปก่อนหน้าผู้ถ่ายทอดเสียอีก จนเมื่อไม่กี่ปีก่อนที่(@NameIsNovel)หมู่บ้านถูกอสูรรุกราน เหลืออยู่เพียงข้า…กับท่านยายหม่าเท่านั้น” อิงหลัวพยักหน้าเอ่ยช้าๆ (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

เซินลั่วพลันเข้าใจถึงความยากเข็ญของเส้นทางการบำเพ็ญเพียร (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

แม้กระทั่งสำนักเล็กๆ อย่างสำนักชุนชิว ที่(@NameIsNovel)ยังมี(@NameIsNovel)ระบบการสืบทอดสืบสานก็ยังไม่อาจรับประกันได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)ศิษย์ทุกคนจะเข้าใจในหนทางแห่งเต๋าและ(@NameIsNovel)สืบทอดต่อไปได้(@NameIsNovel)ตลอดชั่ว รุ่นแล้ว รุ่นเล่า ส่วนหมู่บ้านเล็กๆ บนภูเขา(@NameIsNovel)ทุรกันดารเช่นนี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย สุดท้ายผู้สืบทอดก็มี(@NameIsNovel)แต่จะร่อยหรอและ(@NameIsNovel)ดับสูญลงไปทีละน้อย

ทุกครั้งที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)คิดถึงเหล่าผู้บำเพ็ญเพียรที่(@NameIsNovel)ถูกกักขังอยู่ในหมู่บ้านนี้ และ(@NameIsNovel)สิ้นชีวิตลงไปทีละคนอย่างไร้ทางออก สภาพหมู่บ้านที่(@NameIsNovel)ทรุดโทรมลงทุกวัน ย่อมทำให้หัวใจของเขา(@NameIsNovel)เต็มไปด้วยความโศกสลด

“อสูรพวกนั้น…มี(@NameIsNovel)มาตั้งแต่โบราณแล้วหรือ เพิ่งจะปรากฏตัวเมื่อไม่กี่ปีมานี้กันแน่?” เซินลั่วถามต่อ

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] “ราวสี่ปีก่อน หมู่บ้านเราเกิดโรคระบาดขึ้นทันที เด็กๆ ติดโรคกันไปมากมาย มี(@NameIsNovel)ชาวบ้านกลุ่มหนึ่งฝืนคำเตือนของบรรพชน พากันขึ้นเขา(@NameIsNovel)ฝางชุนไปเสาะหาสมุนไพรช่วยชีวิตเด็กๆ ผลลัพธ์กลับกลายเป็น(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel) พวกอสูรบนเขา(@NameIsNovel)ราวกับตื่นรับรู้ เปิดปัญญาออก แล้วจับกินชาวบ้านจนหมดสิ้น พอได้(@NameIsNovel)ลิ้มรสโลหิตแล้ว ธาตุแท้ดุร้ายก็ปะทุออกมา พวกมันจึงเริ่มบุกลงมาจากเขา(@NameIsNovel)โจมตีเราไม่หยุด” อิงหลัวพยักหน้าเล่า

“ก็ใช่ อสูรเมื่อยังไม่เคยลิ้มรสโลหิต ก็ยังพอจะคงเหลือสัญชาตญาณดั้งเดิมอยู่บ้าง แต่หากได้(@NameIsNovel)ลิ้มรสแล้ว ก็จะไล่ล่าแสวงหามันมิรู้จบ” เซินลั่วถอนหายใจพลางกล่าว [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

“ใช่แล้ว ตั้งแต่นั้นมา พวกเราจึงจำต้องสร้างกำแพงป้องกันรอบหมู่บ้านเพื่อคุ้มกันการบุกจู่โจมที่(@NameIsNovel)มักเกิดขึ้นเป็น(@NameIsNovel)ครั้งคราว ทว่า(@NameIsNovel)ยันต์เวทย์และ(@NameIsNovel)ศาสตราในหมู่บ้านก็ร่อยหรอหมดไป อีกทั้งท่านยายหม่าก็ได้(@NameIsNovel)รับบาดเจ็บหนัก ทำให้ชาวบ้านล้มตายลงมากขึ้นเรื่อยๆ ความถี่ที่(@NameIsNovel)พวกอสูรและ(@NameIsNovel)นกอสูรลงมาจากเขา(@NameIsNovel)ก็ถี่ขึ้นทุกที หากไม่ใช่เพราะการปรากฏตัวของพี่ใหญ่เซิน เกรงว่า(@NameIsNovel)พวกเราคงไม่อาจต้านทานได้(@NameIsNovel)แล้วจริงๆ” เมื่อเอ่ยถึงตรงนี้ แววตาของอิงหลัวก็ฉายแววซาบซึ้งออกมา (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) อ่านตอนต่อไปฟรี

“ข้าก็เพียงบังเอิญหลงเข้ามา…บางทีอาจเป็น(@NameIsNovel)ชะตาลิขิตก็เป็น(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)” เซินลั่วส่ายหน้า กล่าวออกมาเช่นนั้น

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “พี่ใหญ่เซิน สถานการณ์ในหมู่บ้านก็คือเช่นนี้ เจ้าคิดจะวางแผนต่อไปอย่างไรหรือ?” อิงหลัวเอ่ยด้วยน้ำเสียงลังเลเล็กน้อย

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “เนื่องจากข้ามิใช่คนที่(@NameIsNovel)นี่ ย่อมไม่อาจอยู่ที่(@NameIsNovel)นี่ได้(@NameIsNovel)ตลอดไป หากพบทางออกเมื่อใด ข้าก็จะจากไป” เซินลั่วเอ่ยขึ้น

“ครั้งนี้ที่(@NameIsNovel)ท่านช่วยขับไล่อสูร ก็เป็น(@NameIsNovel)เพียงการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าเท่านั้น หากเราไม่อาจหาทางออกไปจากที่(@NameIsNovel)นี่ได้(@NameIsNovel) สุดท้ายชาวบ้านทั้งหมู่บ้านย่อมไม่พ้นชะตาตายแน่ ท่านสามารถเข้ามาถึงที่(@NameIsNovel)นี่ได้(@NameIsNovel) เช่นนั้นก็ควรหาทางออกไปได้(@NameIsNovel)เช่นกัน ข้าขอร้องได้(@NameIsNovel)หรือไม่…โปรดช่วยพวกเราหาทางออกจากที่(@NameIsNovel)นี่ด้วยเถิด” เมื่ออิงหลัวได้(@NameIsNovel)ฟัง ดวงตาพลันส่องประกายแห่งความหวัง รีบเอ่ยอย่างร้อนรน

ได้(@NameIsNovel)ยินดังนั้น เซินลั่วมิได้(@NameIsNovel)ตอบทันที หากแต่ตกอยู่ในภวังค์ความคิดลึกซึ้ง [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

เมื่อรับฟังสภาพของหมู่บ้านชั่วนิรันดร์นดร์ นอกจากความเห็นใจแล้ว เขา(@NameIsNovel)ยังอดรู้สึกกังวลมิได้(@NameIsNovel) หากม่านหมอกนี้มิอาจทะลวงได้(@NameIsNovel) สุดท้ายเขา(@NameIsNovel)เองก็คงถูกกักขังอยู่ที่(@NameIsNovel)นี่เหมือนชาวบ้าน [Source: NameIsNovel]

[Source: NameIsNovel] ยิ่งไปกว่า(@NameIsNovel)นั้น เขา(@NameIsNovel)ยังไม่เข้าใจเลยว่า(@NameIsNovel) เหตุใดความฝันที่(@NameIsNovel)ผ่านมาแต่ละครั้งจึงสามารถหวนกลับสู่ความเป็น(@NameIsNovel)จริงได้(@NameIsNovel) เขา(@NameIsNovel)ย่อมไม่ยอมถูกกักอยู่ ณ ที่(@NameIsNovel)แห่งนี้โดยไร้หนทางรู้แจ้ง

“หากพี่ใหญ่เซินลำบากใจ…” เมื่อเห็นว่า(@NameIsNovel)เซินลั่วนิ่งเงียบ สีหน้าของอิงหลัวก็พลันเศร้าหมองลง

[Source: NameIsNovel] “ข้าพอจะลองได้(@NameIsNovel) แต่ก็ไม่อาจรับประกันอะไรได้(@NameIsNovel)มากนัก” เซินลั่วเอ่ยขึ้นในที่(@NameIsNovel)สุด

“พี่ใหญ่เซิน ยอมช่วยเพียงเท่านี้ก็นับเป็น(@NameIsNovel)พระคุณล้นฟ้าต่อหมู่บ้านเราแล้ว อิงหลัวขอคารวะด้วยใจจริง” อิงหลัวรีบลุกขึ้น แสดงความจริงใจต่อเขา(@NameIsNovel)

“คืนนี้ข้าจะพักในหมู่บ้าน พรุ่งนี้เช้าค่อยเริ่มออกหาทางออก” เซินลั่วยื่นมือช่วยพยุงนางขึ้นพลางกล่าว

“พวกเราจะปฏิบัติตามการชี้นำของพี่ใหญ่เซินทุกประการ” รอยยิ้มของอิงหลัวเจิดจ้าขึ้นเรื่อยๆ [Source: NameIsNovel]

“ว่า(@NameIsNovel)แต่…ในหมู่บ้านยังพอมี(@NameIsNovel)แผ่นยันต์เหลืออยู่หรือไม่?” เซินลั่วพลันนึกบางสิ่งขึ้นมาได้(@NameIsNovel) จึงถามออกไป

“หลายสิบปีมานี้ ไม่มี(@NameIsNovel)ผู้ใดในหมู่บ้านที่(@NameIsNovel)รู้วิธีเขียนยันต์แล้ว แต่แผ่นยันต์เก่ายังพอเหลืออยู่บ้าง เพียงแต่ข้าไม่แน่ใจว่า(@NameIsNovel)จะยังใช้ได้(@NameIsNovel)หรือไม่ รอสักครู่ ข้าจะไปหาให้” อิงหลัวครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนรีบออกไป

ไม่นานนัก นางก็กลับมาพร้อมหีบเก่าเต็มไปด้วยฝุ่น แล้วยื่นให้เซินลั่ว

เซินลั่วเปิดหีบออกดู ก็พบว่า(@NameIsNovel)แผ่นยันต์ส่วนใหญ่ถูกปลวกกัดกินจนใช้ไม่ได้(@NameIsNovel)แล้ว เหลือเพียงสิบกว่า(@NameIsNovel)แผ่นเท่านั้นที่(@NameIsNovel)ยังพอใช้การได้(@NameIsNovel)อยู่บ้าง [Source: NameIsNovel]

โชคยังดี ภายในหีบนั้นยังมี(@NameIsNovel) ไหชาด ใบเล็กบรรจุอยู่ด้วย และ(@NameIsNovel)ยังคงสภาพสมบูรณ์ดี

เซินลั่วรู้สึกยินดีนัก จึงหยิบกระดาษยันต์ที่(@NameIsNovel)ยังใช้ได้(@NameIsNovel)มาวาดลงยันต์ทั้งหมด และ(@NameIsNovel)พบว่า(@NameIsNovel) ลายเส้นเขียนยันต์กลับลื่นไหลกว่า(@NameIsNovel)ตอนอยู่โลกจริงหลายเท่า ทุกแผ่นเมื่อเขียนเสร็จ ล้วนแลดูเปี่ยมด้วยพลังปราณบริบูรณ์สมบูรณ์ราวกับเป็น(@NameIsNovel)ยันต์แท้ [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

“แม่นางอิงหลัว เจ้ารู้วิธีใช้ยันต์หรือไม่?” เซินลั่วหยิบ ยันต์อัสนีบาต ขึ้นมาสามแผ่น ส่งให้อิงหลัวพลางถาม

“เพียงแค่ หล่อเลี้ยงปราณ ใส่เข้าไปก็พอใช่หรือไม่?” อิงหลัวแสดงสีหน้าประหลาดใจที่(@NameIsNovel)เซินลั่วสามารถวาดยันต์ได้(@NameIsNovel) ก่อนตอบกลับไป (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

“ถูกต้อง” เซินลั่วพยักหน้า

…

รุ่งเช้าวันถัดมา เซินลั่วเพียงกำชับอิงหลัวไม่กี่คำ ก็ออกจากหมู่บ้านมุ่งหน้าเพียงลำพัง เข้าสู่แดนหมอก

เขา(@NameIsNovel)ตั้งใจไม่ไปตามไหล่เขา(@NameIsNovel) แต่เลียบเวิ้งภูผาออกไปอีกทิศทางเพื่อสำรวจ พอเดินห่างหมู่บ้านไปหลายลี้ หมอกในอากาศก็ค่อยๆ หนาทึบขึ้น [Source: NameIsNovel]

เซินลั่วก้าวย่างอย่างระมัดระวัง จากพื้นที่(@NameIsNovel)ต่ำของเวิ้งภูผาไล่ขึ้นมาสู่ ลานราบกว้าง เบื้องหน้า แต่ก็ไม่พบหนทางใดๆ หมอกกลับ ข้นหนาจนแทบจับต้องได้(@NameIsNovel) เสียด้วยซ้ำ [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

เขา(@NameIsNovel)เดินลึกเข้าไปอีกเล็กน้อย ก็พบว่า(@NameIsNovel)ห่างออกไปเพียง หลายสิบฉื่อ มี(@NameIsNovel)ชั้นหมอกสีเข้มจับตัวแน่นสนิท แทบไม่ไหวติง คล้าย กำแพงที่(@NameIsNovel)ถักทอขึ้นจากหมอก

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] เซินลั่วลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ท้ายที่(@NameIsNovel)สุดก็ตัดสินใจ ก้าวลุยเข้าไปทดสอบ

ผลก็คือ เพียงแค่เหยียบเข้าไป เขา(@NameIsNovel)ก็รู้สึกแสบคอและ(@NameIsNovel)จมูก หายใจติดขัด พอฝืนก้าวลึกไปได้(@NameIsNovel)เพียงสิบกว่า(@NameIsNovel)ก้าว ก็เกิด ความรู้สึกหายใจไม่ออก อย่างชัดเจน จำต้องรีบถอยกลับ (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

เมื่อมายืนภายนอกกำแพงหมอก ลมหายใจของเซินลั่วจึงค่อยกลับมาเป็น(@NameIsNovel)ปกติ เขา(@NameIsNovel)มองเลียบไปตามแนวกำแพงหมอก แล้วก็พบว่า(@NameIsNovel)มัน ทอดยาวดุจฝาผนังสูงใหญ่สุดสายตา ไม่เห็นปลายทางแม้แต่น้อย

[Source: NameIsNovel] ----------