หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 145
ตอนที่ 145 : ก้าวขึ้นเขา
ตอนที่ 145
เซินลั่วไม่เต็มใจที่(@NameIsNovel)จะยอมแพ้ง่ายๆ จึงยังคงเดินเลียบกำแพงหมอกไปทางซ้าย
เขา(@NameIsNovel)เดินไปได้(@NameIsNovel)ราวหนึ่งชั่วยาม แต่ผนังหมอกขาวนั้นยังคงต่อเนื่องไม่สิ้นสุด เขา(@NameIsNovel)ลองก้าวเข้าไปในหมอกหลายครั้ง แต่ผลก็เหมือนเดิมทุกครั้ง ความรู้สึกถูกบีบคั้นจนหายใจไม่ออกช่างทนไม่ไหว
อย่างไรก็ตาม ระหว่า(@NameIsNovel)งที่(@NameIsNovel)เดินไปเรื่อยๆ เซินลั่วก็พลันสังเกตได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)พื้นดินใต้ฝ่าเท้าเริ่มสูงขึ้น คล้ายกับว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)กำลังไต่ขึ้นเขา(@NameIsNovel)อยู่
อีกหนึ่งชั่วยามผ่านไป เขา(@NameIsNovel)ก็ยังไม่พบสิ่งใดเลย
ขณะที่(@NameIsNovel)คิดจะละความพยายามและ(@NameIsNovel)ย้อนกลับไปยังหมู่บ้านชั่วนิรันดร์นดร์ พลันเสียง “กร๊อบ” ดังขึ้นใต้ฝ่าเท้า ราวกับว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)เหยียบลงบนบางสิ่ง
เมื่อก้มลงมอง เซินลั่วก็พบว่า(@NameIsNovel)นั่นคือโครงกระดูกที่(@NameIsNovel)อยู่ใต้เท้า
เขา(@NameIsNovel)จึงเร่งฝีเท้าเดินไปข้างหน้าราวร้อยก้าว หมอกด้านหน้าก็เริ่มเบาบางลงอย่างเห็นได้(@NameIsNovel)ชัด สิ่งที่(@NameIsNovel)ปรากฏต่อสายตาทำให้เขา(@NameIsNovel)สะดุ้งตกใจ
ในรัศมี(@NameIsNovel)หลายสิบจ้างรอบตัว พื้นดินเต็มไปด้วยโครงกระดูกหนาแน่น ทั้งของมนุษย์และ(@NameIsNovel)อสูรปะปนกัน
เซินลั่วมองภาพที่(@NameIsNovel)ดูคุ้นตาเล็กน้อย คิ้วพลันขมวดแน่น หลังจากลังเลครู่หนึ่ง เขา(@NameIsNovel)ก็ก้าวต่อไปยังใจกลางที่(@NameIsNovel)กองกระดูกนั้นสุมอยู่
เมื่อเข้าไปใกล้ เขา(@NameIsNovel)ก็เห็นโพรงว่า(@NameIsNovel)งเปล่าที่(@NameIsNovel)กว้างราวสิบฉื่ออยู่บนพื้น มองไม่เห็นก้นลึก คล้ายกับหลุมเวิ้งว้างไร้ที่(@NameIsNovel)สุด ซึ่งก็คือโพรงว่า(@NameIsNovel)งที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เคยหนีรอดออกมาเมื่อคราวก่อน
“ที่(@NameIsNovel)แท้ก็ที่(@NameIsNovel)นี่นี่เอง ข้ากลับมาอีกรอบแล้ว…” เซินลั่วพึมพำกับตนเอง
เขา(@NameIsNovel)ก้าวไปยืนที่(@NameIsNovel)ขอบโพรง ก้มลงมองอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยังไม่เห็นสิ่งใดในความมืดมิด
เซินลั่วรู้ดีในใจ หากไร้การคุ้มครองของดอกเบี้ยนฮวา เพียงแค่เหยียบย่างเข้าสู่ดินแดนยมโลก ร่างกายเขา(@NameIsNovel)ก็ต้องสลายกลายเป็น(@NameIsNovel)ผุยผง ไหนเลยจะต้องพูดถึงมหาอสูรเฒ่าเขา(@NameIsNovel)ดำที่(@NameIsNovel)สิงสถิตอยู่ภายในนั้น
“หากจะย้อนเดินเส้นทางนี้อีก เกรงว่า(@NameIsNovel)แม้แต่ผู้บำเพ็ญเพียรในระดับหลอมวิญญาณก็ยังมิอาจต้านได้(@NameIsNovel) อย่างน้อยต้องก้าวสู่ระดับก่อกำเนิดจึงจะพอมี(@NameIsNovel)หวัง” เซินลั่วพึมพำกับตนเอง
เมื่อกล่าวจบ เขา(@NameIsNovel)ก็หมุนกายกลับ หันไปสำรวจเส้นทางอีกด้านหนึ่งต่อไป
…
ใกล้ยามเที่(@NameIsNovel)ยง เซินลั่วก็เดินทางกลับมาถึงหมู่บ้านชั่วนิรันดร์นดร์ ในที่(@NameIsNovel)สุดเขา(@NameIsNovel)ก็ไม่อาจหาหนทางออกจากหมอกนั้นได้(@NameIsNovel)
อิงหลัวที่(@NameIsNovel)รออยู่บนเชิงกำแพงตั้งแต่เช้าตรู่ เมื่อเห็นเขา(@NameIsNovel)กลับมาโดยปลอดภัยก็ถึงกับปลื้มปิติยิ่งนัก
เซินลั่วเล่าเหตุการณ์ที่(@NameIsNovel)ตนเผชิญมาในหมอกให้ฟังด้วยสีหน้าขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ละเว้นมิได้(@NameIsNovel)เอ่ยถึงเรื่องที่(@NameIsNovel)พบปากทางของโพรงยมโลก
“พี่ใหญ่เซิน ท่านลำบากแล้ว หากไม่มี(@NameIsNovel)ทางออกจากหมอก เช่นนั้นเราก็คงต้องเตรียมใจฝืนต้านเหล่าอสูรต่อไป” อิงหลัวกล่าวอย่างมั่นคง แม้ในแววตาจะฉายแววผิดหวังก็ตาม
“ในเมื่อไม่มี(@NameIsNovel)ทางออกจากหมอก ข้าคิดจะลองสำรวจเขา(@NameIsNovel)ฝางชุนดู” เซินลั่วกล่าว พลางหันสายตาไปยังภูผาสูงใหญ่เบื้องหลังหมู่บ้าน
“ไม่ได้(@NameIsNovel)นะ ไม่ได้(@NameIsNovel)เด็ดขาด! มันอันตรายเกินไป!” อิงหลัวรีบส่ายหน้าแรงเมื่อได้(@NameIsNovel)ยินคำนี้
“ข้ารู้ว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)คำสอนบรรพชนห้ามมิให้ผู้ใดขึ้นเขา(@NameIsNovel) แต่เวลานี้ไม่มี(@NameIsNovel)หนทางถอยแล้ว หากไม่ก้าวขึ้นเขา(@NameIsNovel) ก็ไม่อาจพบความหวังใดๆ เจ้าลองดูเหล่าเด็กๆ นั่นสิ เจ้าอยากให้วันสุดท้ายของพวกเขา(@NameIsNovel)ต้องจมอยู่กับการดิ้นรนและ(@NameIsNovel)ความหวาดกลัวอสูรไปตลอดหรือ?” เซินลั่วเอ่ยพลางทอดสายตาไปยังเหล่าเด็กๆ ที่(@NameIsNovel)วิ่งเล่นอยู่ไม่ไกล
เมื่อได้(@NameIsNovel)ฟัง อิงหลัวก็หันไปมองทางนั้นเช่นกัน นางจึงเงียบงันไป ตกอยู่ในห้วงความคิดลึก
“ก็ได้(@NameIsNovel) พี่ใหญ่เซิน หากท่านตั้งใจจะขึ้นเขา(@NameIsNovel)จริงๆ เช่นนั้นข้าจะต้องไปกับท่าน” อิงหลัวกล่าวหนักแน่นในที่(@NameIsNovel)สุด
“เจ้าไม่จำเป็น(@NameIsNovel)ต้องเสี่ยงไปกับข้า หมู่บ้านยังต้องการเจ้า อีกทั้งบาดแผลบนกายเจ้าก็ยังมิได้(@NameIsNovel)หายดี” เซินลั่วส่ายหน้า พลางยิ้มบาง
“พี่ใหญ่เซิน มิใช่ว่า(@NameIsNovel)ข้าหุนหัน แต่หากข้าไม่ไปนำทาง เกรงว่า(@NameIsNovel)ท่านแทบจะหาทางเข้าสู่เขา(@NameIsNovel)ไม่ได้(@NameIsNovel)เลย” อิงหลัวอธิบาย
“เหตุใดถึงเป็น(@NameIsNovel)เช่นนั้น?” เซินลั่วถามด้วยความงุนงง
“ภูมิประเทศของเขา(@NameIsNovel)ฝางชุนนั้นอันตรายเสมือนเขา(@NameIsNovel)วงกต เส้นทางขึ้นส่วนใหญ่ซ่อนเร้น หากไม่มี(@NameIsNovel)ข้านำทาง ท่านคงยากที่(@NameIsNovel)จะหาทางเข้าสู่เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)แม้แต่เพียงประตูเขา(@NameIsNovel)” อิงหลัวกล่าวชัดเจน
“แต่หมู่บ้าน…” เซินลั่วยังลังเล
“อย่ากังวลไปเลยพี่ใหญ่เซิน เหล่าอสูรที่(@NameIsNovel)ท่านสังหารเมื่อวานนี้บาดเจ็บหนัก เกรงว่า(@NameIsNovel)พวกมันคงไม่กล้าบุกมาในเวลาอันสั้น ส่วนบาดแผลของข้า เพียงบาดเจ็บผิวเผิน ไม่ได้(@NameIsNovel)ร้ายแรงอะไร” แววตาของอิงหลัวฉายประกายมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว
“ก็ได้(@NameIsNovel) เช่นนั้นไม่ควรชักช้าอีก ออกเดินทางกันเลย” หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เซินลั่วก็กล่าวออกมา
“ตกลง”
อิงหลัวจึงไปหาชิงหนิว ชายหนุ่มร่างกำยำในหมู่บ้าน มอบหมายให้เขา(@NameIsNovel)ดูแลป้องกันหมู่บ้านแทน จากนั้นนางก็ไปลายายหม่า แล้วออกเดินทางไปกับเซินลั่ว มุ่งหน้าสู่เขา(@NameIsNovel)ฝางชุน
แม้เขา(@NameIsNovel)ฝางชุนดูราวกับตั้งอยู่เบื้องหลังหมู่บ้านชั่วนิรันดร์นดร์โดยตรง แต่การเดินทางจริงกลับมิใช่ระยะทางอันสั้นเลย
ยิ่งไปกว่า(@NameIsNovel)นั้น เส้นทางบนเขา(@NameIsNovel)เดิมทีที่(@NameIsNovel)เคยมี(@NameIsNovel) กลับไม่เคยมี(@NameIsNovel)ผู้สัญจรมาเป็น(@NameIsNovel)เวลาหลายปีแล้ว จนกลายเป็น(@NameIsNovel)ป่ารกครึ้มไปด้วยหญ้าและ(@NameIsNovel)พุ่มไม้หนาทึบ การฝ่าฝืนเข้าไปนั้นลำบากนัก กว่า(@NameIsNovel)ทั้งสองจะถึงเชิงเขา(@NameIsNovel)ก็ใช้เวลาไปร่วมหนึ่งชั่วยาม
เพียงเมื่อมาถึงเชิงเขา(@NameIsNovel) เซินลั่วก็เข้าใจทันทีว่า(@NameIsNovel)ทำไมอิงหลัวจึงยืนยันว่า(@NameIsNovel)จะต้องตามมาด้วย
เบื้องหน้า เขา(@NameIsNovel)ฝางชุนเต็มไปด้วยผนังหินสูงชันนับร้อยฉื่อ ไม่มี(@NameIsNovel)แม้แต่หนทางขึ้นไปให้เห็น
จนกระทั่งอิงหลัวอาศัยคำบอกเล่าที่(@NameIsNovel)คนเฒ่าในหมู่บ้านเล่าต่อๆ กันมา นางค้นพบโขดหินขนาดใหญ่ที่(@NameIsNovel)ยื่นออกมา และ(@NameIsNovel)ใต้โขดนั้นก็มี(@NameIsNovel)ถ้ำลับซ่อนอยู่
ทั้งสองจึงเดินตามความลาดชันภายในถ้ำไปเป็น(@NameIsNovel)ระยะทางหลายร้อยฉื่อ ก่อนจะออกมาที่(@NameIsNovel)อีกด้านหนึ่งของเขา(@NameIsNovel)ฝางชุน
จากปากถ้ำมี(@NameIsNovel)เส้นทางแคบทอดไป ทั้งสองเดินต่อไปราวสองถึงสามลี้ ก็พบทางเดินบนภูเขา(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)กว้างพอสมควร — นั่นคือเส้นทางแท้จริงที่(@NameIsNovel)ใช้ในการขึ้นเขา(@NameIsNovel)ฝางชุน
“เจ้าพูดถูก หากไม่มี(@NameIsNovel)เจ้ามานำทาง ข้าคงได้(@NameIsNovel)วนอยู่รอบเชิงเขา(@NameIsNovel)จนถึงยามพลบแล้วก็ยังหาทางขึ้นไม่พบ” เซินลั่วกวาดตามองต้นไม้ใหญ่เก่าแก่หนาทึบรอบด้าน พลางเอ่ยขึ้นอย่างอดมิได้(@NameIsNovel)
“ในหมู่บ้านมี(@NameIsNovel)ตำนานเล่าขานมากมายเกี่ยวกับเซียนแห่งเขา(@NameIsNovel)ฝางชุน ที่(@NameIsNovel)ข้ายังจำได้(@NameIsNovel)ก็คือเรื่อง ‘ผีเสื้อชี้ทาง’ และ(@NameIsNovel) ‘คนตัดฟืน’ ในตำนานผีเสื้อชี้ทางนั้น มี(@NameIsNovel)ชายผู้หนึ่งเดินทางมาจากแดนโพ้นทะเล ปรารถนาจะขึ้นเขา(@NameIsNovel)เพื่อฝากตัวเป็น(@NameIsNovel)ศิษย์และ(@NameIsNovel)บำเพ็ญเพียร แต่เมื่อถึงเชิงเขา(@NameIsNovel)กลับหาทางขึ้นมิพบ วนเวียนอยู่ที่(@NameIsNovel)เชิงเขา(@NameIsNovel)นานถึงสามปีไม่เคยย่อท้อ ในที่(@NameIsNovel)สุดเซียนบนเขา(@NameIsNovel)เกิดความเมตตา จึงส่งผีเสื้อตัวหนึ่งมาชี้นำเขา(@NameIsNovel)ไปสู่ทางเข้าสู่เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)สำเร็จ” อิงหลัวเล่าอย่างละเอียด
“บางทีการวนเวียนหาทางอยู่สามปีมิพบ อาจเป็น(@NameIsNovel)บททดสอบจากเหล่าเซียนบนเขา(@NameIsNovel)ก็เป็น(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)?” เซินลั่วฟังแล้วกล่าวขึ้นพร้อมรอยยิ้ม
“เมื่อบิดาข้าเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง ข้าก็คิดเช่นนั้น แม้ตอนยังเป็น(@NameIsNovel)เด็ก ข้ายังเคยใคร่ครวญว่า(@NameIsNovel)บางทีความยากลำบากที่(@NameIsNovel)หมู่บ้านเรากำลังเผชิญอยู่นี้ อาจเป็น(@NameIsNovel)บททดสอบที่(@NameIsNovel)เหล่าเซียนมอบไว้ก็เป็น(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)” อิงหลัวหัวเราะออกมา แต่ในน้ำเสียงกลับแฝงไว้ด้วยความเศร้าลึก
“แล้วเรื่องเล่าคนตัดฟืนนั้นเล่า?” เซินลั่วถาม พลางเปลี่ยนเรื่อง
“ตำนานนั้นยิ่งแปลกประหลาดนัก…” อิงหลัวกำลังจะเล่าต่อ ทว่า(@NameIsNovel)เสียงนางพลันขาดห้วงลง
เซินลั่วที่(@NameIsNovel)ยืนอยู่ข้างๆ ก็พลันแข็งร่างชะงักงันเช่นเดียวกัน
เบื้องหน้า ณ บนโขดหินใหญ่ห่างออกไปหลายสิบฉื่อ เงาร่างสีเหลืองผู้หนึ่งได้(@NameIsNovel)ปรากฏขึ้นโดยไร้ซึ่งสุ้มเสียง…
----------