ตอนที่ 175 : แผ่นหยกบันทึก

เซินลั่วค่อยๆ ปัดฝุ่นที่(@NameIsNovel)กองตำราออก เห็นบนปกมี(@NameIsNovel)อักษรเขียนไว้ว่า(@NameIsNovel) “บัญชีปราบอสูร” เขา(@NameIsNovel)กำลังจะหยิบขึ้นมาอ่าน แต่เพียงออกแรงเล็กน้อย ตำราที่(@NameIsNovel)ผุพังตามกาลเวลาก็ร่วงสลายกลายเป็น(@NameIsNovel)ผงในพริบตา (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) อ่านตอนต่อไปฟรี

[Source: NameIsNovel] เห็นดังนี้ เขา(@NameIsNovel)ก็ได้(@NameIsNovel)แต่ ส่ายหน้าอย่างจนใจ

เซินลั่วออกจากคูหาศิลา เดินตรวจตราตามระเบียงหินต่อไป ไล่สำรวจเรือนพักศิษย์ทีละหลัง เงื่อนไขภายในแต่ละแห่ง ล้วนคล้ายคลึงกัน ทั้งหมดดูเหมือนจะเป็น(@NameIsNovel) เรือนพักของศิษย์สายนอก บนภูเขา(@NameIsNovel)ฟางชุน

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] หลังจากผ่านเรือนพักศิษย์มาแล้ว เขา(@NameIsNovel)ก็เดินมาถึงเชิงผนังภูเขา(@NameIsNovel) ก้าวเข้าสู่ ป่ารกทึบ

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) เส้นทางคดเคี้ยวในป่าเต็มไปด้วย วัชพืชปกคลุม บดบังพื้นทางหินกรวดที่(@NameIsNovel)ทอดยาวไปข้างหน้า

เซินลั่วเดินไปตามทาง เห็น ลานบ้านอิสระ ตั้งอยู่ประปราย แต่ส่วนใหญ่ พังทลาย ดำเป็น(@NameIsNovel)ตอตะโก ราวกับเคยถูกเพลิงเผาผลาญ จนกลายเป็น(@NameIsNovel) ซากปรักหักพัง

หลังจากเดินผ่านลานบ้านนับสิบในป่า เส้นทางก็เริ่มเบนไปทางขวา ที่(@NameIsNovel)บริเวณทางแยกใกล้ๆ นั้น เซินลั่วเห็น ลานบ้านแห่งหนึ่งที่(@NameIsNovel)ยังคงสภาพดีกว่า(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)อื่น

คำว่า(@NameIsNovel) ยังคงสภาพดี นั้น เป็น(@NameIsNovel)เพียงเมื่อเทียบกับซากพังพินาศที่(@NameIsNovel)ผ่านมานั้นเอง เพราะว่า(@NameIsNovel) ประตูใหญ่ของลานบ้านได้(@NameIsNovel)พังลงทั้งหมด แต่ภายในยังมี(@NameIsNovel) อาคารสองชั้นตั้งตระหง่านอยู่ ถึงแม้บนหลังคาจะมี(@NameIsNovel) โพรงใหญ่โหว่ทะลุ

เซินลั่วก้าวเข้าสู่ลานบ้าน เห็นพื้นดินเต็มไปด้วย ร่องหลุมกระแทก และ(@NameIsNovel)ซากวัสดุก่อสร้างที่(@NameIsNovel)ถูกแรงเหวี่ยงพัดมา ทั้งคานเสา และ(@NameIsNovel)เศษสันหลังคาพังเกลื่อนกลาด กลายเป็น(@NameIsNovel) ภาพโกลาหลโดยสิ้นเชิง

“เมื่อมองจากไกลๆ ดูคล้ายแดนสุขาวดีที่(@NameIsNovel)ไม่ถูกโลกภายนอกรบกวน แต่พอมองใกล้กลับเห็นเพียงสภาพถูกทำลาย… ดูท่าที่(@NameIsNovel)นี่คงเคยผ่านศึกใหญ่เมื่อหลายปีก่อน แต่เหตุใดจึงไม่พบซากศพใดๆ เลยหนอ? หวังว่า(@NameIsNovel)ข้าจะยังพอพบสิ่งใดที่(@NameIsNovel)เหลือจากบรรพชนไว้บ้าง”
เซินลั่วคิดในใจ แววตาแฝงด้วยความคาดหวัง

เขา(@NameIsNovel)ก้าวข้ามซากสันหลังคา พุ่งตรงไปยังทางเข้าอาคาร ใช้มือผลักบานประตู

ประตูที่(@NameIsNovel)ปิดสนิทมาเนิ่นนานส่งเสียง เอี๊ยดอ๊าด พร้อมกับฝุ่นตลบฟุ้งออกมา

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] เซินลั่วรีบยกมือปิดปากและ(@NameIsNovel)จมูก ก้าวเข้าไปข้างใน ข้าวของเครื่องใช้ภายใน ยังคงอยู่ครบถ้วน ไม่ต่างจากเรือนคนทั่วไปมากนัก ใน โถงแคบตรงกลาง มี(@NameIsNovel)เพียง ภาพภูมิทิวทัศน์ขาดวิ่น แขวนไว้บนผนัง

สองข้างของโถงคือ ห้องพักหลายห้อง ข้างในมี(@NameIsNovel)เพียงเตียงและ(@NameIsNovel)เก้าอี้ แต่ทั้งหมด ผุพังจนไม่เหลือสภาพ ร่องอิฐน้ำเงินบนพื้นเต็มไปด้วยหญ้าวัชพืชแทรกชอนไช บรรยากาศเต็มไปด้วยความ รกร้างเสื่อมโทรม [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

เซินลั่วตั้งใจค้นหาสิ่งใดที่(@NameIsNovel)อาจบอกเล่าความเป็น(@NameIsNovel)มาของสถานที่(@NameIsNovel)แห่งนี้ แต่ กลับไม่พบสิ่งใดเลย

เขา(@NameIsNovel)อ้อมหลังโถง เดินขึ้น บันไดไม้เก่าเปื่อย จนไปถึงชั้นสอง [Source: NameIsNovel]

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] บนชั้นสองมี(@NameIsNovel)เพียงห้องเดียว ทันทีที่(@NameIsNovel)ก้าวเข้าไป เซินลั่วก็เห็น ระฆังทองแดงขนาดใหญ่ฝังแน่นอยู่บนพื้น ราวกับเป็น(@NameIsNovel)สาเหตุที่(@NameIsNovel)ทำให้หลังคาขาดโหว่

เมื่อเดินเข้าไปใกล้ เขา(@NameIsNovel)ก็สังเกตเห็นบนระฆังมี(@NameIsNovel) อักษรสลักแน่นหนาเต็มผิว แซมด้วย ลวดลายดอกไม้
เขา(@NameIsNovel)ก้มหน้ากวาดสายตาอ่านอย่างเงียบๆ …

“โค่นฟ้าเคลื่อนดิน เพียงด้วยเมตตาคุณธรรมจึงอำนวยประโยชน์แก่ปวงชน สุริยันจันทราเวียนวน คุณานุภาพมิปรากฏแก่โลกหล้า เต๋าถูกเชิดชูอีกครา วิหารถูกสร้างขึ้น เหล่าสรรพวิญญาณล้วนค้ำจุนโดยสงัด พันธสัญญาถูกประกาศใช้ ประสิทธิพรแก่ฟ้าดิน ปัดเป่าสรรพภัย…” [Source: NameIsNovel]

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) เมื่ออ่านจนทั่วทั้งบท เซินลั่วก็เข้าใจได้(@NameIsNovel)ทันทีว่า(@NameIsNovel) นี่คือ คัมภีร์อัญเชิญพรแห่งลัทธิเต๋า ถึงแม้ถ้อยคำจะไม่มาก แต่เจตนารมณ์กลับยิ่งใหญ่ โดยเฉพาะวลีที่(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel) “ประสิทธิพรแก่ฟ้าดิน ปัดเป่าสรรพภัย” แสดงถึงความกว้างขวางในจิตใจ

เมื่อสายตาเขา(@NameIsNovel)เลื่อนไปยังอีกด้านหนึ่งของระฆัง ก็พลันพบว่า(@NameIsNovel) มี(@NameIsNovel)รอยฝ่ามือใหญ่ปรากฏอยู่ เส้นริ้วบนข้อนิ้วและ(@NameIsNovel)ฝ่ามือคมชัด เป็น(@NameIsNovel)ฝ่ามือมนุษย์อย่างแน่นอน

“อืม? นี่มันอะไรกัน?”

เซินลั่วเอ่ยขึ้นเบาๆ ด้วยความสงสัย เขา(@NameIsNovel)ก้มตัวลงสำรวจใกล้ๆ พบว่า(@NameIsNovel) มี(@NameIsNovel)วัตถุสีขาวชิ้นเล็กติดคาอยู่ระหว่า(@NameIsNovel)งนิ้วกลางกับนิ้วชี้ ซึ่งสีแตกต่างไปจากเนื้อทองแดงของระฆัง [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) วัตถุนั้นดูราวกับ ทะลุฝังเข้าไปในเนื้อระฆัง และ(@NameIsNovel)ติดแน่นอยู่ในนั้น หากไม่เพ่งมองอย่างละเอียดก็แทบไม่อาจสังเกตได้(@NameIsNovel)

เซินลั่วยื่นมือแตะสัมผัส รู้สึกได้(@NameIsNovel)ถึงความเย็นแข็ง คล้าย หยกบางชนิด (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

เขา(@NameIsNovel)ใช้สองนิ้วหนีบปลายด้านนอกของวัตถุสีขาว พยายามดึงออกมา แต่เพราะส่วนที่(@NameIsNovel)โผล่ออกมานั้นเล็กเกินไป แทบไม่อาจออกแรงได้(@NameIsNovel)เลย (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

หลังครุ่นคิดครู่หนึ่ง เซินลั่วก็สูดหายใจลึก หมุนปราณภายใน กระตุ้น พลังหยางบริสุทธิ์โคจรไปทั่วร่าง จากนั้นก็ใช้ออกด้วย เคล็ดวิชาฝ่ามือชิงหยาง ตบลงบนระฆัง ตั้งใจจะให้แรงสั่นสะเทือนดันวัตถุออกมา

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) แต่พอตบลงไป ระฆังกลับส่งเสียง “ตุบ” ทุ้มต่ำ วัตถุสีขาวไม่เพียงไม่หลุดออก หากยังยุบถอยกลับเข้าไป จนเกือบเสมอรอยฝ่ามือ

เซินลั่วขมวดคิ้วแน่น ยกมือขึ้นอีกครั้ง ครานี้ ใช้แรงเต็มกำลัง กระหน่ำฝ่ามือลงบนระฆัง

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “ตุบ…”

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) เสียงสะท้อนหนาหนักดังกังวาน ครานั้นเอง วัตถุสีขาวที่(@NameIsNovel)ยุบหายไปเมื่อครู่ก็ ถูกแรงสะท้อนดีดออกมา พุ่งดั่งลูกศรสั้น

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) แต่ด้วยปฏิกิริยาอันฉับไว เซินลั่วจึง คว้าจับมันไว้กลางอากาศได้(@NameIsNovel)ทัน

ทว่า(@NameIsNovel)พร้อมกันนั้นเอง ระฆังทองแดงใหญ่ที่(@NameIsNovel)ฝังอยู่กับพื้นก็พลัน ทรุดตัวจมหายลงไป เกิดเป็น(@NameIsNovel)โพรงขนาดใหญ่บนพื้นห้อง และ(@NameIsNovel)ร่างเซินลั่วก็พลัดตกลงไปใน โถงชั้นล่าง พร้อมกับมัน… (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

ทันใดนั้นฝุ่นผงก็ฟุ้งกระจายขึ้นมาในห้อง

เซินลั่วอยู่ในสภาพทุลักทุเล ลุกขึ้นจากพื้นแล้วรีบก้าวออกจากตัวเรือนด้วยความโซเซ [Source: NameIsNovel]

เพียงก้าวออกมาได้(@NameIsNovel)ไม่นาน อาคารสองชั้นทั้งหลังพลันถล่มลงมาทันตา (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) เซินลั่วปัดฝุ่นผงออกจากเสื้อผ้า เดินตรงไปยังกึ่งกลางลาน จากนั้นหันกลับไปมองเรือนที่(@NameIsNovel)พังพินาศ แล้วจึงนั่งลงบนชิ้นไม้หลังคาที่(@NameIsNovel)หักลงมา

เขา(@NameIsNovel)คลี่ฝ่ามือออก มองดูสิ่งที่(@NameIsNovel)อยู่กลางมือ

ตรงกลางฝ่ามือของเขา(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel) แผ่นหยก ขนาดเล็ก เรียวยาวราวสามนิ้ว กว้างประมาณหนึ่งนิ้ว สีขาวนวลดั่งไขมันแกะ ผิวเรียบเกลี้ยง ไม่มี(@NameIsNovel)ลวดลายประดับใดๆ ดูเหมือนเป็น(@NameIsNovel)ของธรรมดาเมื่อมองด้วยตาเปล่า

ทว่า(@NameIsNovel)ในใจของเซินลั่วกลับรู้สึกได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel) สิ่งนี้ถูกตั้งใจฝังเอาไว้ในระฆังสัมฤทธิ์ แล้วถูกเขา(@NameIsNovel)สะบัดจนกระเด็นออกมาเช่นนี้ ย่อมไม่ใช่สิ่งของธรรมดาแน่นอน แต่ต้องเป็น(@NameIsNovel)วัตถุล้ำค่าอย่างไม่ต้องสงสัย

“หรือว่า(@NameIsNovel)จะเป็น(@NameIsNovel)ศาสตราเวท?” เขา(@NameIsNovel)พึมพำในใจ

เมื่อคิดได้(@NameIsNovel)ดังนั้น ปราณเต๋าในตันเถียนพลันโคจรขึ้น ผ่านเส้นลมปราณหลั่งไหลเข้าสู่แผ่นหยกนั้นทันที

ในบัดดล แผ่นหยกก็เปล่งแสงระเรื่อขึ้น สีขาวใสจนดูโปร่งแสงมากยิ่งขึ้นเรื่อยๆ

แต่รออยู่นานก็ยังไม่มี(@NameIsNovel)สิ่งใดเกิดขึ้นเพิ่มเติม แผ่นหยกหาได้(@NameIsNovel)แผ่คลื่นปราณออกมา และ(@NameIsNovel)ก็ไม่ได้(@NameIsNovel)ตอบสนองราวกับศาสตราเวทที่(@NameIsNovel)ถูกกระตุ้นใช้งานไม่

เมื่อเห็นเช่นนี้ เซินลั่วก็ยังไม่ยอมแพ้ เขา(@NameIsNovel)นั่งขัดสมาธิลงอีกครั้ง วางแผ่นหยกไว้บนฝ่ามือ แล้วเริ่มสวดท่องเคล็ดเก้าสิบเก้าทรัพย์สมบัติอย่างเงียบงัน [Source: NameIsNovel]

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) ทว่า(@NameIsNovel)แม้จะพยายามเท่าใด แผ่นหยกก็ยังคงไร้ซึ่งปฏิกิริยา ไม่แสดงความเปลี่ยนแปลงใดๆ ราวกับเป็น(@NameIsNovel)เพียงวัตถุธรรมดา

“หรือว่า(@NameIsNovel)สิ่งนี้จะเป็น(@NameIsNovel)เพียงของไร้ค่าเท่านั้น?” เซินลั่วเอ่ยอย่างผิดหวัง สีหน้าขมวดแน่น พลางบ่นพึมพำออกมาด้วยความหงุดหงิด

เขา(@NameIsNovel)ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นก็พลันนึกบางสิ่งขึ้นมาได้(@NameIsNovel) เขา(@NameIsNovel)ตบหน้าผากตัวเองเบาๆ แววตาส่องประกายขึ้น และ(@NameIsNovel)มุมปากก็ยกยิ้มออกมาเล็กน้อย

---------- [Source: NameIsNovel]