หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 198
ตอนที่ 198 : ศาสตราเวทชั้นยอด
ตอนที่ 198
กบวารีสีเขียวร่างเตี้ย ขนาดเท่าลูกวัว ศีรษะและ(@NameIsNovel)แผ่นหลังปกคลุมไปด้วยเกล็ดแข็งสีขาวดุจเขา(@NameIsNovel) ดูคล้ายเกราะหนา ดวงตาโปนทั้งสองกลอกกลิ้งไปมา แววตาเต็มไปด้วยความดุร้าย
ยืนเคียงข้างกบวารี คือ อสูรหัวแพะร่างสูงใหญ่เกือบสิบฉื่อ ครึ่งบนเป็น(@NameIsNovel)มนุษย์ ครึ่งล่างเป็น(@NameIsNovel)สัตว์ อกหนากล้ามเนื้อเป็น(@NameIsNovel)มัด ขาเรียวยาวราวกับเสาไม้ซีด มี(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เขียวคู่หนึ่งงอกบนศีรษะ กำสามง่ามกระดูกหิมะสีขาวไว้ในมือ ปักลงกับพื้นเป็น(@NameIsNovel)หลัก
อสูรหัวแพะถลึงตามองกบวารีสีเขียวด้วยโทสะ เห็นได้(@NameIsNovel)ชัดว่า(@NameIsNovel)ก่อนหน้านี้เสียงที่(@NameIsNovel)ตวาดออกมาเป็น(@NameIsNovel)ของมัน
ส่วนบรรดาอสูรที่(@NameIsNovel)ยืนเรียงรายอยู่เบื้องหลัง ทั้งเสือ ดาว เสือดาว หมาป่า และ(@NameIsNovel)หมี(@NameIsNovel) ล้วนปรากฏกายอยู่ครบ แม้พลังอสูรจะไม่รุนแรงเท่าสองตนนำ แต่ทุกตนล้วนดุดันเหี้ยมโหด หาใช่พวกอ่อนแอไม่
“เหอะๆ จะฆ่ามนุษย์เพียงไม่กี่คนมันจะเป็น(@NameIsNovel)ไร? มนุษย์พวกนี้เจ้าเล่ห์ตลอด หากไม่แสดงอำนาจให้มันเห็นบ้าง จะทำให้มันยอมเชื่อฟังได้(@NameIsNovel)อย่างไร? ข้าว่า(@NameIsNovel)ควรบุกเข้าไปลากคนนั้นออกมาจะดีกว่า(@NameIsNovel) จะมัวทำให้ยุ่งยากไปทำไมกัน?” กบวารีเอ่ยเสียงเหี้ยม ดวงตาเต็มไปด้วยความอำมหิต
“เรื่องนี้ ท่านมหาราชันได้(@NameIsNovel)มอบหมายให้ข้าจัดการ เจ้าอย่ามากระทำเกินเลย มิเช่นนั้นอย่าโทษที่(@NameIsNovel)ข้าต้องรายงานความบ้าบิ่นของเจ้าให้มหาราชันทราบ เจ้าก็รู้ว่า(@NameIsNovel)ท่านมหาราชันทรงเกรียงไกรเพียงใด!” อสูรหัวแพะคำรามตอบ
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินถ้อยคำนั้น สีหน้ากบวารีก็แข็งทื่อไปทันที มันเพียงนอนหมอบลง หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงด้วยความขัดเคือง แต่กลับมิได้(@NameIsNovel)พูดอะไรออกมาอีก
“ให้ผู้นำผู้มี(@NameIsNovel)สิทธิ์ตัดสินของหมู่บ้านพวกเจ้าก้าวออกมาเจรจาเถิด!” อสูรหัวแพะโล่งใจเมื่อเห็นกบวารียอมสงบ แล้วหันสายตามองตรงไปยังเหล่าชายฉกรรจ์ของหมู่บ้านที่(@NameIsNovel)ยังยืนหยัดอยู่ พลางตะโกนเสียงก้อง
หัวใจของชิงหนิวพลันหนาวเยือกเมื่อถูกอสูรหัวแพะจ้องมา เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)แต่ยืนนิ่งมึนงง หันกลับไปมองยังหมู่บ้านเบื้องหลัง
เพราะความโกลาหลที่(@NameIsNovel)เกิดขึ้น คนทั้งหมู่บ้านต่างรู้ข่าวแล้ว หลายคนพากันกรูออกมาที่(@NameIsNovel)ปากทางเข้า แต่เมื่อได้(@NameIsNovel)เห็นอสูรดุร้ายเบื้องนอก ล้วนหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดหวั่น มิกล้าแม้แต่จะก้าวเข้ามาช่วยเหลือผู้บาดเจ็บ
“ไม่คาดคิดเลยว่า(@NameIsNovel)หมู่บ้านชั่วนิรันดร์อันเล็กน้อยของเราจะดึงดูดถึงสองราชาอสูร ข้าขอเรียนถามเถิดว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ธุระอันใดจึงได้(@NameIsNovel)มาเยือน?” ในขณะนั้นเอง เสียงแหบพร่าของหญิงชราดังขึ้น ยายหม่าเดินฝ่าฝูงชนออกมา
และ(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)เคียงข้างนาง ก็คือ อิงหลัว
เวลานั้น บนร่างอิงหลัวเปล่งประกายเรื่อเรืองขึ้นมาเล็กน้อย พลังที่(@NameIsNovel)แผ่กระจายออกมาหนักหน่วงกว่า(@NameIsNovel)ก่อนหน้าอย่างเห็นได้(@NameIsNovel)ชัด แสดงให้เห็นว่า(@NameIsNovel)นางได้(@NameIsNovel)ทะลวงสู่ ระดับอิงปราณ ขั้นปลาย แล้ว
พอเห็นสภาพโศกนาฏกรรมเบื้องหน้าหมู่บ้าน นางพลันชะงักงัน ดวงตาคู่งามลุกวาวด้วยเปลวโทสะ
“ฝีมือพวกเจ้าสินะ?”
อิงหลัวตวัดสายตาไปยังอสูรหัวแพะกับกบวารี พลางก้าวทะยานขึ้นไปยืนบนโขดหินสูงหน้าหมู่บ้าน มือขวาเปล่งแสงฟ้าเรืองรอง ก่อนจะเผยศาสตราเวทกระบี่น้ำเงินโปร่งใส ยาวกว่า(@NameIsNovel)สองฉื่อปรากฏขึ้นในมือทันใด
แสงเยือกยะเยือกจนทะลุถึงกระดูกพุ่งกระจายออกมาจากปลายกระบี่น้ำเงิน แผ่กระจายเป็น(@NameIsNovel)อากาศเย็นยะเยือกคละคลุ้งไปหลายวา ใครต่อใครสั่นสะท้าน ฟันกระทบกันกรอด และ(@NameIsNovel)ผิวดินผิวหญ้ารอบๆ เกิดคราบน้ำค้างแข็งเป็น(@NameIsNovel)ชั้นบางๆ
อสูรหัวแพะและ(@NameIsNovel)กบวารีที่(@NameIsNovel)ยืนอยู่นอกหมู่บ้านก็รู้สึกถึงความเยือกยะเยือกลึกในกระดูกนั้น ต่างส่งเสียงครางอุทานเบาๆ แล้วหันมาจ้องมองกระบี่เล่มนั้นด้วยแววตาเต็มด้วยความเคารพยำเกรง
“ฮะฮะ กระบี่เล่มนั้นเป็น(@NameIsNovel)ศาสตราเวทชั้นยอดไม่ใช่หรือ? ระดับบำเพ็ญของเจ้าอย่างน้อยยังไม่อาจระเบิดอานุภาพมันออกมาเต็มที่(@NameIsNovel)หรอก ข้าแนะนำว่า(@NameIsNovel)อย่าเสียดาย เอากระบี่มาให้ข้าเถิด” กบวารีหัวเราะเย็นๆ กล่าวอย่างไม่คลุมเครือ
“ว่า(@NameIsNovel)กันตามจริงว่า(@NameIsNovel)จะดึงพลังกระบี่มาได้(@NameIsNovel)หรือไม่ ก็ต้องทดสอบก่อนดู เจ้า อยากลองก็เชิญ” อิงหลัวตอบอย่างเข้มงวด ขณะกระบี่ในมือของนางแผ่แสงมืดเป็น(@NameIsNovel)ไอหมอกสีน้ำเงิน และ(@NameIsNovel)ความเย็นรอบๆ ก็ทวีคูณขึ้นเป็น(@NameIsNovel)เท่าตัว
“ทั้งสองท่านไม่ต้องตึงเครียด พวกเราลงมาจากภูเขา(@NameIsNovel)ในวันนี้ไม่ใช่มาทำร้ายหมู่บ้าน แต่เพียงมาหาคนคนหนึ่งเท่านั้น” เสียงอ่อนๆ แต่หนักแน่นดังขึ้น อสูรหัวแพะก้าวออกมาพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ
“ท่านต้องการหาคนไหนรึ?” ยายหม่าเอ่ยถามอย่างใจเย็น พร้อมยกมือเชิงขอให้อิงหลัวเก็บกระบี่ไว้ชั่วคราว
“ชายหนุ่มวัยยี่สิบต้นๆ หน้าตาคมงาม รูปหน้าเรียงจัด ผู้นี้ระดับบำเพ็ญแข็งแกร่งกว่า(@NameIsNovel)สตรีผู้นี้มาก เขา(@NameIsNovel)มาจากหมู่บ้านของพวกเจ้าด้วยใช่หรือไม่?” อสูรหัวแพะกล่าวอย่างช้าๆ
“พี่ใหญ่เซิน! พวกท่านต้องการอะไรจากเขา(@NameIsNovel)?” อิงหลัวร่างตึง ตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ชายผู้นี้กล้าแหกกฎของมหาราชันเรา ย่องเข้าไปใน ‘ถ้ำซานซิง’ ขโมยสมบัติ มิใช่ด้วยเหตุนี้แล้วเราจึงตามหาเขา(@NameIsNovel)?” น้ำเสียงของอสูรหัวแพะเย็นลง ใบหน้ายิ้มของมันมืดมนลงทันที
“ถ้ำซานซิง?” อิงหลัวขมวดคิ้ว นางไม่เคยได้(@NameIsNovel)ยินชื่อนั้นมาก่อน
ด้านยายหม่า สีหน้าพลันเปลี่ยนไปเล็กน้อย ราวกับนึกสิ่งใดบางอย่างออก
“ผู้ใดจากหมู่บ้านของเจ้ากระทำการร้ายแรงเช่นนี้ สมควรถูกสังหารทั้งหมู่บ้าน เพื่อสงบโทสะของมหาราชัน ทว่า(@NameIsNovel) มหาราชันเรายังมี(@NameIsNovel)เมตตา จึงไม่ต้องการทำร้ายผู้บริสุทธิ์ ขอเพียงส่งตัวบุคคลผู้นั้นมาให้เรา เราจะจากไปทันที” อสูรหัวแพะกล่าวต่อ
คำพูดของมันทำให้ชาวบ้านพากันกระซิบกระซาบ
สีหน้าของอิงหลัวเปลี่ยนไปมาก แต่ไม่นานก็กลับตั้งสติได้(@NameIsNovel)
“เจ้าคิดว่า(@NameIsNovel)ข้าจะเชื่อคำพูดไร้สาระแบบนั้นหรือ?” นางยิ้มเชิงเยาะ บีบกำกระบี่วิญญาณเขียวไว้แน่น
“ฮะฮะ! เด็กน้อย เจ้านึกว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ศาสตราเวทชั้นยอดแค่เล่มเดียว จะขวางพวกเราได้(@NameIsNovel)หรือ? ข้าไม่จำเป็น(@NameIsNovel)ต้องลงมือเองด้วยซ้ำ — แค่ส่งลูกสมุนสามถึงห้าตนมา พวกข้าก็สามารถสังหารล้างหมู่บ้านนี้ได้(@NameIsNovel)สบายๆ ถ้ามหาราชันยังนึกถึงความสัมพันธ์กับหมู่บ้านของพวกเจ้า จึงยังยั้งโทสะไว้ให้ แต่ถ้าไม่รู้คุณค่า วันหนึ่งหมู่บ้านชั่วนิรันดร์ของพวกเจ้าจะถูกกวาดให้สิ้นซาก ไม่เหลือแม้ไก่หรือสุนัข!” น้ำเสียงของกบวารีเย็นยะเยือก
คำพูดนั้นร่วงลงไปพร้อมกับแรงกดดันอันยิ่งใหญ่ เกินกว่า(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)อิงหลัวจะเทียบได้(@NameIsNovel) แรงกดนั้นแผ่ออกไปไกล ทำให้อิงหลัวซึ่งยืนห่างเพียงสามสี่วา ต้องถอยหลังไปหลายก้าว หายใจติดขัด เหงื่อผุด
อย่างไรก็ดี หญิงสาวรวบรวมใจอีกครั้ง ยืดอกตรง ยกกระบี่น้ำเงินขึ้นแน่น แล้วก้าวหน้าต่อท่ามกลางแรงกดดันนั้น
แต่ผู้คุมหน้าทางเข้าหมู่บ้าน เช่น ชิงหนิว รู้สึกเหมือนร่างทั้งร่างถูกทับลง แขนขาเหมือนแบกน้ำหนักพันจิน การขยับแต่ละจังหวะช่างยากลำบากจนแม้แต่การหายใจก็แทบจะทำไม่ได้(@NameIsNovel) ชาวบ้านผู้ที่(@NameIsNovel)กำลังอ่อนแอหลายคนทนแรงกดไม่ไหว ดวงตาพร่ามัว จิตใจล้มครืนไปทีละคน
แววโหดเหี้ยมฉายวาบขึ้นที่(@NameIsNovel)มุมปากของกบวารี ครานี้มิได้(@NameIsNovel)หยุดเร่งเร้าพลังกดดัน กลับยิ่งทวีแรงขึ้นอีก
“หยุดเดี๋ยวนี้!” อิงหลัวตวาดด้วยโทสะ กำลังจะพุ่งเข้าใส่
“กบวารี!” อสูรหัวแพะที่(@NameIsNovel)อยู่ด้านข้างพลันสีหน้าขึงขัง ตะโกนปรามเสียงกร้าว
ประกายความไม่พอใจฉายผ่านดวงตา กบวารี แต่ท้ายที่(@NameIsNovel)สุดมันก็ค่อยๆ เก็บแรงกดดันกลับคืนไป
ชิงหนิวและ(@NameIsNovel)คนอื่นๆ ต่างพากันถอนหายใจยาว ฮุบอากาศเข้าปอดอย่างโล่งอก แต่ผู้ที่(@NameIsNovel)จิตวิญญาณถูกกดทับจนสั่นคลอนก่อนหน้านี้ บ้างถึงกับตาลอยแล้วสลบไป โชคยังดีที่(@NameIsNovel)ไม่ถึงขั้นสิ้นชีพ
“เมื่อครู่เป็น(@NameIsNovel)เพียงคำเตือนเล็กน้อย ข้าให้เวลาเจ้าไตร่ตรองห้าธูปไหม้ หากไม่ยอมส่งคนออกมา ครั้งต่อไปจะไม่ง่ายเช่นนี้อีก” อสูรหัวแพะเอ่ยเสียงเย็นชา จากนั้นจึงถอยร่นออกไปไกลราวยี่สิบกว่า(@NameIsNovel)ก้าว ร่วมกับกบวารีและ(@NameIsNovel)หมู่อสูร มิได้(@NameIsNovel)จากไปไหน แต่ยังคงปักหลักอยู่ตรงหน้าหมู่บ้าน
ทันทีที่(@NameIsNovel)หมู่อสูร ถอยห่างออกไป ชาวบ้านหมู่บ้านชั่วนิรันดร์ก็รีบรุดเข้าช่วยผู้บาดเจ็บที่(@NameIsNovel)ปากหมู่บ้าน หามเข้าด้านในเพื่อทำการรักษา แล้วพลันถกเถียงกันถึงเรื่องของเซินลั่ว บ้างก็เห็นว่า(@NameIsNovel)ควรส่งตัวเขา(@NameIsNovel)เพื่อปกป้องหมู่บ้าน แต่บางส่วนกลับคัดค้านเสียงแข็ง ความเห็นแตกแยกจนหาข้อสรุปมิได้(@NameIsNovel)
“ยายหม่า ตอนนี้คือคราวเคราะห์ใหญ่โตนัก เราควรทำเช่นไรดี?” ชายวัยกลางคนผิวคล้ำเอ่ยถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
----------