ตอนที่ 209 : สมบัติ

“เจ้าผีเสื้อน้อย ชิงหนิว รีบไปบอกทุกคนโดยเร็ว!”
ทันทีที่(@NameIsNovel)เซินลั่วจากไป ยายหม่าก็หันไปสั่งชิงหนิวกับสาวน้อยร่างผอมทันที (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) ทั้งสองรับคำด้วยสีหน้ายินดี แล้วรีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

ยายหม่ากับอิงหลัวก็ไม่อยู่ต่อในลานเช่นกัน รีบก้าวเท้าออกไปเช่นกัน [Source: NameIsNovel]

…

เซินลั่วกลับไปยังพื้นที่(@NameIsNovel)ใกล้ กำแพงหมอกขาว อย่างรวดเร็ว เขา(@NameIsNovel)เลือกหาพื้นราบแถวนั้น แล้วหยิบ พู่กันเจ็ดดารา ออกมา พร้อมด้วยวัตถุดิบที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)มาจากภูเขา(@NameIsNovel) ก่อนเริ่มลงมือจัดวางบนพื้น

เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วยามเต็ม เขา(@NameIsNovel)จึงหยุดลง
บนพื้นเบื้องหน้า ปรากฏ ค่ายกลอี้มู่ วงกลมขนาดกว่า(@NameIsNovel)สิบฉื่อ [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

ค่ายกลนี้มี(@NameIsNovel)ชื่อว่า(@NameIsNovel) ค่ายกลอี้มู่ เป็น(@NameIsNovel)ค่ายกลพื้นฐานที่(@NameIsNovel)ใช้ประกอบกับคาถาของ เคล็ดวิชาเงาพฤกษา การทำงานก็เรียบง่าย — คือการกระจายอำนาจของเคล็ดวิชาเงาพฤกษาออกไป ให้ผู้ที่(@NameIsNovel)อยู่ในค่ายกลสามารถติดตามไปได้(@NameIsNovel)พร้อมกันทั้งหมด
ทว่า(@NameIsNovel) สิ่งที่(@NameIsNovel)ต้องแลกคือการสิ้นเปลืองปราณมหาศาล [Source: NameIsNovel]

เมื่อจัดวางค่ายกลเสร็จ เซินลั่วก็นั่งขัดสมาธิลงข้างๆ ลวดลายค่ายกล พื่อหลับตาปรับลมหายใจ ฟื้นฟูพลังปราณ [Source: NameIsNovel]

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] คืนหนึ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว แสงรุ่งอรุณก็ส่องมาอย่างเงียบงัน

โสตประสาทของเซินลั่วสะดุ้งเล็กน้อย เขา(@NameIsNovel)ลืมตาขึ้นพลันยืนขึ้น หันมองไปทางหมู่บ้าน

เพียงไม่นาน เสียงฝีเท้าที่(@NameIsNovel)โกลาหลก็ดังมา ชาวบ้านจาก หมู่บ้านชั่วนิรันดร์ ต่างหอบหิ้วสัมภาระทยอยกันมาเป็น(@NameIsNovel)แถวเรียงยาว

“ท่านเซิน ข้าพาชาวบ้านมาครบหนึ่งร้อยแปดสิบเจ็ดชีวิตแล้ว”
ยายหม่าก้าวออกมาข้างหน้า มี(@NameIsNovel)ชิงหนิวกับอิงหลัว คอยประคองทั้งสองข้าง
ส่วนชาวบ้านที่(@NameIsNovel)เหลือต่างหยุดห่างออกไปสิบกว่า(@NameIsNovel)ฉื่อ ดวงตาทุกคู่จับจ้องมายังเซินลั่ว (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

[Source: NameIsNovel] อาจเป็น(@NameIsNovel)เพราะพวกเขา(@NameIsNovel)รับรู้ข้อเสนอของเซินลั่ว จากยายหม่ากับคนอื่นแล้ว สายตาทุกคู่ในเวลานี้เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและ(@NameIsNovel)ความหวัง ต่อให้ยังแฝงไว้ด้วยความเคารพ ความรู้สึกผิด และ(@NameIsNovel)เหนือสิ่งอื่นใด — ความสำนึกคุณ

“ยายหม่า ค่ายกลที่(@NameIsNovel)ข้าตั้งนี้ สามารถบรรทุกผู้คนให้ติดตามข้า ผ่านเคล็ดวิชาเงาพฤกษาฝ่าออกจากกำแพงหมอกขาวได้(@NameIsNovel) แต่คราวหนึ่งมากที่(@NameIsNovel)สุดก็เพียงยี่สิบคนเท่านั้น และ(@NameIsNovel)ยังต้องเว้นช่วงให้ข้าฟื้นพลังด้วย” เซินลั่วอธิบายชัดเจน [Source: NameIsNovel]

เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนี้ บนใบหน้าของชาวบ้านทั้งหลายก็ฉายแววปิติยิ่ง หลายคนถึงกับเร่งก้าวเข้าไปใกล้ค่ายกลทันที (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

“อย่าเบียดกัน! ระวังทำลายลวดลายค่ายกล! ชิงหนิว เจ้าช่วยจัดการเลือกคนเข้าไป” ยายหม่าร้องห้าม พร้อมสั่งการต่อชิงหนิว

“ขอครับ!” ชิงหนิวรับคำอย่างฉับพลัน รีบคัดเลือกผู้คนออกมายี่สิบคนแล้วพาไปยืนประจำตำแหน่งภายในค่ายกล (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

เซินลั่วหายใจเข้าลึกหนึ่งครั้ง ก่อนก้าวเข้าไปยืนในค่ายกลด้วยเช่นกัน

เมื่อเสียงคาถาหลุดออกจากปาก แสงเขียวพลันไหลพรั่งพรูออกจากฝ่าเท้าของเขา(@NameIsNovel) ซึมซับเข้าสู่ค่ายกลอี้มู่ ลวดลายค่ายกลที่(@NameIsNovel)พื้นสว่า(@NameIsNovel)งขึ้นพร้อมปลดปล่อยรัศมี(@NameIsNovel)เขียว ครอบคลุมร่างของผู้คนทั้งหมดภายใน

อากาศรอบๆ สั่นสะเทือน คล้ายเกิดพายุหมุนขึ้น

“เร็วเข้า!”อ่านตอนต่อไปฟรี

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) เมื่อเสียงร่ายคาถาของเซินลั่วจบลง เขา(@NameIsNovel)ดีดนิ้วดัง “แป๊ะ” พลันแสงสีเขียวจากค่ายกลทั้งผืนสว่า(@NameIsNovel)งวาบขึ้นมาทันที ร่างของผู้คนที่(@NameIsNovel)ยืนอยู่ภายในค่ายกลเริ่มพร่ามัวราวกับกลายเป็น(@NameIsNovel)เงา ลวง ก่อนจะเลือนหายไปในพริบตา

อีกฟากหนึ่งนอกกำแพงหมอก บนเนินเขา(@NameIsNovel)อันรกร้าง แสงสีเขียวขนาดเท่าศีรษะมนุษย์พลันปรากฏขึ้นจากความว่า(@NameIsNovel)งเปล่า แล้วขยายตัวใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็วจนตกกระแทกลงบนพื้น

ชั่วขณะนั้นเอง รัศมี(@NameIsNovel)สีเขียวบนพื้นก่อเป็น(@NameIsNovel)ค่ายกล กลมเรืองรองทาบอยู่กับพื้นดิน ภายในแสงค่ายกลนั้นพลันสว่า(@NameIsNovel)งวาบ แล้วปรากฏร่างของเซินลั่วพร้อมชาวบ้านยี่สิบคน (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

ทันทีที่(@NameIsNovel)ร่างกายกลับมา เซินลั่วหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด ร่างเขา(@NameIsNovel)โอนเอน ก่อนจะทรุดลงไปนั่งกับพื้นแทบไม่อาจยืนหยัดได้(@NameIsNovel)

การอัญเชิญคนถึงยี่สิบคนออกมาพร้อมกัน แม้จะมี(@NameIsNovel)ค่ายกลช่วยเสริม ก็ยังสูบกลืนปราณเต๋าในกายเขา(@NameIsNovel)ไปแทบสิ้น

เหล่าชาวบ้านที่(@NameIsNovel)แรกเริ่มยังตื่นเต้นดีใจ เมื่อได้(@NameIsNovel)เห็นทิวทัศน์ภายนอกกำแพงหมอก ต่างก็โห่ร้องยินดี แต่พอหันมาเห็นเซินลั่วทรุดลง สีหน้าของทุกคนก็พลันแปรเปลี่ยน รีบกรูกันเข้ามาห้อมล้อม

“ท่านปรมาจารย์เซิน! ท่านเป็น(@NameIsNovel)อะไรไปหรือ?”

“ท่านผู้เปี่ยมเมตตา เป็น(@NameIsNovel)เช่นไรบ้าง?”

“ไม่เคยคิดเลยว่า(@NameIsNovel)ชีวิตนี้จะได้(@NameIsNovel)เห็นโลกภายนอกอีกครั้ง ทั้งหมดนี้ก็เพราะท่านปรมาจารย์เซิน!”

“ท่านคือผู้กอบกู้ชีวิตพวกเรา… ฮือ ฮือ…”

เสียงชายหญิง ทั้งเด็กและ(@NameIsNovel)คนแก่ ต่างหลั่งน้ำตาโผเข้ามา บ้างอยากจะช่วยประคอง บ้างร้องไห้สะอึกสะอื้น ภาพเหตุการณ์เต็มไปด้วยความวุ่นวายปนความตื้นตัน [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

เซินลั่วฝืนโบกมือพลางกล่าวเสียงอ่อนแรงว่า(@NameIsNovel)
“ข้าไม่เป็น(@NameIsNovel)ไร เพียงต้องพักฟื้นปราณสักครู่ พวกเจ้าอย่าได้(@NameIsNovel)ตื่นตระหนก อยู่ตรงนี้ก่อน ห้ามไปไหน รอจนกว่า(@NameIsNovel)ข้าจะพาทุกคนออกมาหมด”

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] น้ำเสียงของเขา(@NameIsNovel)แม้แผ่วเบา แต่กลับทรงอำนาจจนผู้คนรอบข้างมิกล้าขัด ต่างพยักหน้ารับคำแล้วพากันนั่งสงบอยู่ใกล้ๆ

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) ครึ่งชั่วยามต่อมา เซินลั่วก็สามารถฟื้นฟูปราณกลับมาเต็มเปี่ยม เขา(@NameIsNovel)ลุกขึ้นทันที ใช้ เคล็ดวิชาเงาพฤกษา อีกครั้ง แล้วหายวับกลับเข้าไปยังด้านในกำแพงหมอก

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] เหล่าชาวบ้านที่(@NameIsNovel)ยังรออยู่ภายใน ล้วนใจจดใจจ่อ เมื่อเห็นร่างของเซินลั่วกลับมาอีกครั้ง ต่างพากันถอนหายใจด้วยความโล่งอก

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) เช่นนี้เอง เซินลั่วต้องวุ่นวายอยู่นานตลอดทั้งวัน ใช้พลังอัญเชิญราวสิบเที่(@NameIsNovel)ยว จึงสามารถเคลื่อนย้ายชาวบ้านทั้งหมู่บ้านชั่วนิรันดร์ออกมาได้(@NameIsNovel)สำเร็จ

เมื่อเหล่าผู้คนเบิ่งตามองทิวทัศน์ที่(@NameIsNovel)แตกต่างไปจากภายในหมู่บ้านชั่วนิรันดร์ สีหน้าต่างเต็มไปด้วยความตื่นเต้นดีใจ โดยเฉพาะพวกเด็กๆ เช่น เฉินกวนเป่า ที่(@NameIsNovel)วิ่งโลดเต้นส่งเสียงจ้อไม่หยุดตลอดทาง

“ท่านเซิน ต่อจากนี้เราจะไปที่(@NameIsNovel)ใดเล่า?” ยายหม่ากล่าวถาม น้ำเสียงสงบกว่า(@NameIsNovel)ชาวบ้านอื่นที่(@NameIsNovel)ยังคงตื่นเต้น (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

“ข้าได้(@NameIsNovel)หาที่(@NameIsNovel)พักให้ทุกคนไว้แล้ว ตามข้ามาเถิด” เซินลั่วตอบพลางก้าวนำไป

จนตะวันคล้อยต่ำเกือบค่ำ เหล่าผู้คนจึงตามเซินลั่วมาถึงหมู่บ้านร้างแห่งหนึ่งซึ่งตั้งอยู่ชิดเชิงเขา(@NameIsNovel) สายน้ำใสไหลวนรอบด้านหนึ่งของหมู่บ้าน

เมื่อมองเข้าไปในหมู่บ้าน จะเห็นเรือนบ้านผุพังเก่าแก่ หลายหลังทรุดโทรมแทบถล่มลง ที่(@NameIsNovel)นารอบหมู่บ้านล้วนเต็มไปด้วยวัชพืช รกชัฏเพราะขาดคนดูแลมานาน

“ที่(@NameIsNovel)นี่คือหมู่บ้านซวงซา เมื่อสิบปีก่อนถูกโจรดักปล้นทำลาย ผู้คนแทบทั้งหมดถูกสังหาร มี(@NameIsNovel)เพียงไม่กี่ชีวิตที่(@NameIsNovel)รอด บ้างก็ย้ายหนีไป จึงกลายเป็น(@NameIsNovel)หมู่บ้านรกร้างเช่นนี้” เซินลั่วเอ่ยเล่าประวัติให้ทุกคนฟัง [Source: NameIsNovel]

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] ชาวบ้านทั้งหลายเมื่อได้(@NameIsNovel)ยิน ต่างเบิกตากว้างด้วยความตื่นเต้น ดีใจยิ่งนักที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)พบที่(@NameIsNovel)อยู่ใหม่โดยไม่ต้องเร่ร่อนอีกต่อไป บ้างก็เร่งมือเก็บกวาดลานบ้าน บ้างก็เข้าไปจัดเรือนที่(@NameIsNovel)ยังพออาศัยได้(@NameIsNovel) เพื่อเตรียมลงหลักปักฐานกันใหม่ทันที

ในเวลาไม่นาน สถานที่(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)ดีที่(@NameIsNovel)สุดในหมู่บ้านก็ถูกจัดเก็บกวาดล้างเรียบร้อย และ(@NameIsNovel)ถูกส่งมอบให้เซินลั่วเป็น(@NameIsNovel)เรือนพัก

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) หลังจากที่(@NameIsNovel)ใช้ เคล็ดวิชาเงาพฤกษา ติดต่อกันหลายครั้ง ร่างกายของเซินลั่วก็เหนื่อยล้าอย่างยิ่ง เขา(@NameIsNovel)ไม่เกรงใจใคร รีบก้าวเข้าบ้านไปพักผ่อน และ(@NameIsNovel)ไม่นานก็เข้าสู่นิทราลึก

เมื่อเขา(@NameIsNovel)ลืมตาตื่นอีกครั้ง ฟ้าก็สว่า(@NameIsNovel)งแล้ว ความเหน็ดเหนื่อยและ(@NameIsNovel)ความอ่อนล้าทั้งหลายพลันหายสิ้น จิตวิญญาณกลับมาสดใสเต็มเปี่ยม

เขา(@NameIsNovel)ลุกขึ้น เดินไปที่(@NameIsNovel)ประตู มองเห็นท้องฟ้าซึ่งเพิ่งเริ่มสว่า(@NameIsNovel)งไสว ชาวบ้านจาก หมู่บ้านชั่วนิรันดร์ ต่างตื่นขึ้นตั้งแต่เช้า แต่ละคนช่วยกันขวนขวายทำงานในหมู่บ้านใหม่อย่างแข็งขัน ไม่มี(@NameIsNovel)ผู้ใดบ่นว่า(@NameIsNovel)เหน็ดเหนื่อย ใบหน้าทุกคนล้วนเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เป็น(@NameIsNovel)ความสุขที่(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)ไม่ได้(@NameIsNovel)สัมผัสมานานแสนนาน

เมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า เซินลั่วพลันรู้สึกอัดแน่นด้วยอารมณ์หลากหลายที่(@NameIsNovel)ผสมปนเปกัน

ในโลกเมื่อพันปีก่อนที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)จากมา ก่อนฟ้าดินจะพลิกผัน ผู้คนยังดำเนินชีวิตอยู่ท่ามกลางราชสำนักที่(@NameIsNovel)มั่งคั่งและ(@NameIsNovel)บ้านเมืองร่มเย็น พวกเขา(@NameIsNovel)คงไม่อาจเข้าใจความรู้สึกของผู้คนเหล่านี้ในยามนี้ได้(@NameIsNovel)เลย

ผู้คน… มักจะตระหนักถึงคุณค่าของความสุข ก็ต่อเมื่อผ่านความทุกข์ทรมานมาแล้วเท่านั้น และ(@NameIsNovel)มักจะเข้าใจการทะนุถนอมก็เมื่อเคยสูญเสียมาก่อน

เซินลั่วที่(@NameIsNovel)ถูกชะตากรรมพัดพามายังหมู่บ้านชั่วนิรันดร์แห่งนี้โดยบังเอิญ สิ่งที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ทำเพื่อชาวบ้านเหล่านี้ได้(@NameIsNovel)ก็มี(@NameIsNovel)เพียงเท่านี้ ส่วนพวกเขา(@NameIsNovel)จะสามารถดำรงชีวิตอย่างผาสุกในโลกภายนอกต่อไปได้(@NameIsNovel)หรือไม่นั้น ทุกอย่างย่อมขึ้นอยู่กับตัวพวกเขา(@NameIsNovel)เอง

เซินลั่วค่อยๆ ปิดประตูเรือนลงอีกครั้ง แล้วกลับไปนั่งขัดสมาธิบนเตียง พลันเริ่มขบคิดวางแผนต่อไปว่า(@NameIsNovel)ก้าวถัดไปของตนควรเป็น(@NameIsNovel)เช่นไร

----------