ตอนที่ 208 : การย้ายหมู่บ้าน

เรื่องราวเกี่ยวกับหมาป่าสวรรค์กลืนภูเขา(@NameIsNovel)นั้น ขอพักเอาไว้ก่อนเถิด เรื่องเล่าที่(@NameIsNovel)แพร่กระจายอยู่ในหมู่ชาวบ้านส่วนใหญ่มักถูกแต่งเติมเกินจริง

อย่างไรก็ตาม จากคำพูดของลุงเถียนเมื่อครู่ เห็นได้(@NameIsNovel)ชัดว่า(@NameIsNovel)ภูตอสูรเคยเข้ามาทำร้ายหมู่บ้านจริง หากคิดถึงสภาพของหมู่บ้านเถียนหลัว ที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ผู้คนเบาบางไร้เรี่ยวแรงป้องกัน กลับยังคงดำรงอยู่มาจนถึงวันนี้ นอกจากจะมี(@NameIsNovel)เซียนผู้คุ้มภัยแวะเวียนมาช่วยบ้างเป็น(@NameIsNovel)ครั้งคราวแล้ว พลังของพวกภูตอสูรเหล่านี้ก็คงไม่ร้ายกาจนัก

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) เมื่อคิดได้(@NameIsNovel)เช่นนี้ เซินลั่วจึงไม่ได้(@NameIsNovel)รีบกลับไปยังหมู่บ้านชั่วนิรันดร์ทันที แต่แฝงกายตระเวนตรวจสอบหมู่บ้านโดยรอบ หวังเก็บเกี่ยวข่าวสารเพิ่มเติม

เมื่อเซินลั่วกลับมาถึงด้านหน้ากำแพงหมอกขาว ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว

หลังจากออกตรวจสอบอยู่ครึ่งวัน เขา(@NameIsNovel)พบว่า(@NameIsNovel)สภาพการณ์โดยรอบก็คล้ายกับที่(@NameIsNovel)ลุงเถียนเล่าไว้ไม่มี(@NameIsNovel)ผิด ภายใต้การคุกคามของภูตอสูร ชีวิตความเป็น(@NameIsNovel)อยู่ของชาวบ้านล้วนยากลำบาก และ(@NameIsNovel)เรื่องราวเหล่านี้สืบเนื่องมาตั้งแต่หลายร้อยปีก่อน

[Source: NameIsNovel] จากคำบอกเล่าของชาวบ้าน ภูตอสูรที่(@NameIsNovel)ปรากฏส่วนใหญ่ก็เพียงแค่ ระดับชำระปราณ เท่านั้น

เมื่อคิดดังนั้น เซินลั่วจึงร่ายคาถาออกมา ใช้ เคล็ดวิชาเงาพฤกษา พลันร่างของเขา(@NameIsNovel)หายวับไปกับแสงเขียว พุ่งเข้าสู่ดินแดนลึกในม่านหมอก [Source: NameIsNovel]

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) ชั่วพริบตาเดียว แสงเขียวก็พลันส่องประกายขึ้นท่ามกลางพงไพรนอกหมู่บ้านชั่วนิรันดร์ เผยร่างของเซินลั่วที่(@NameIsNovel)โผล่มาจากความว่า(@NameIsNovel)งเปล่า เขา(@NameIsNovel)รีบมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้าน และ(@NameIsNovel)ในไม่ช้าก็ปรากฏตัวอยู่ด้านนอก

รั้วไม้ที่(@NameIsNovel)เสียหายถูกซ่อมขึ้นบ้างแล้ว แม้ยังไม่สมบูรณ์นัก แต่จำนวนผู้ชายกำยำที่(@NameIsNovel)ยืนเฝ้าก็เพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว ทุกคนระมัดระวังยิ่งนัก ขยับเขยื้อนเพียงน้อยก็ถูกจับตามองทันที (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

“ใครอยู่ตรงนั้น!” เสียงตะโกนดังอย่างดุดัน พร้อมกับเสียงสายธนูตึงเครียด ลูกศรนับไม่ถ้วนเล็งตรงมายังเซินลั่ว

“หยุดยิง! นั่นคือท่านเซิน! เปิดประตูเร็ว!” ชิงหนิวที่(@NameIsNovel)จำได้(@NameIsNovel)รีบร้องห้าม

เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนั้น ทุกคนก็ถอนหายใจโล่งอก แต่เนื่องจากประตูใหญ่ยังซ่อมไม่เสร็จ จำต้องอาศัยชายฉกรรจ์หลายคนช่วยกันผลักเปิดอย่างยากลำบาก

[Source: NameIsNovel] “รีบไปเชิญยายหม่าไปยังเรือนของข้า ข้ามี(@NameIsNovel)เรื่องสำคัญจะปรึกษา” เซินลั่วเอ่ยขึ้นทันทีที่(@NameIsNovel)ก้าวเข้าสู่หมู่บ้าน

ชิงหนิวขนลุกซู่ ยังไม่ทันตอบ ร่างของเซินลั่วก็เลือนหายไปแล้ว

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) เขา(@NameIsNovel)ไม่กล้าชักช้า รีบตรงไปยังเรือนของยายหม่า

[Source: NameIsNovel] เซินลั่วกลับมาถึงเรือนของตนเอง เพียงพบร่างหนึ่งกำลังนั่งสมาธิอยู่ใต้ต้นหม่อนใหญ่ในลาน นั่นคืออิงหลัว ข้างกายมี(@NameIsNovel)สาวน้อยร่างบอบบางยืนเฝ้าอย่างระมัดระวัง

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) เหนือศีรษะของอิงหลัวมี(@NameIsNovel) กระบี่น้ำเงิน ลอยหมุนวนอยู่ราวกับนางกำลังฝึกเคล็ดวิชาประหลาด

พลังปราณฟ้าและ(@NameIsNovel)ดินรอบด้านพลันหลั่งไหลมาหานาง ร่างกายเปล่งแสงเขียวอมน้ำเงิน กลายเป็น(@NameIsNovel)รัศมี(@NameIsNovel)คมกล้าเสมือนคมกระบี่ ราวกับทั้งร่างได้(@NameIsNovel)แปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)สมบัติ เทพสีน้ำเงินเล่มหนึ่ง

เห็นภาพนั้น เซินลั่วอดสะดุ้งไม่ได้(@NameIsNovel)อ่านตอนต่อไปฟรี

กระบี่น้ำเงิน ส่งเสียงหวีดใสพุ่งชี้ตรงมายังเขา(@NameIsNovel) ก่อนจะหยุดดูดซับปราณโดยรอบ

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) อิงหลัวที่(@NameIsNovel)หลับตาสมาธิอยู่พลันสะดุ้ง ลืมตาขึ้นทันที

“พี่ใหญ่เซิน ท่านกลับมาแล้ว” นางรีบลุกขึ้นยืนเมื่อเห็นเขา(@NameIsNovel) (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

“ดูเหมือนเจ้าจะฟื้นตัวได้(@NameIsNovel)ดีไม่น้อย” เซินลั่วยิ้มพลางกล่าว [Source: NameIsNovel]

“ทั้งหมดนี้ล้วนเป็น(@NameIsNovel)เพราะการเยียวยาของพี่ใหญ่เซิน หากมิใช่ท่าน ต่อให้ครั้งนี้ไม่ตาย พลังบำเพ็ญของข้าก็คงสูญสิ้นไปแล้ว ข้าสำนึกบุญคุณเป็น(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)สุด หากวันหน้าเจ้าต้องการสิ่งใด โปรดบอกมาเถิด” อิงหลัวโค้งคำนับอย่างจริงใจ

“เรื่องเล็กน้อย อย่าได้(@NameIsNovel)เอ่ยถึงอีกเลย แผลของเจ้ายังไม่หายดีนัก อย่ายืนเป็น(@NameIsNovel)เวลานาน รีบไปนั่งพักเถอะ” เซินลั่วโบกมือกล่าว

“ไม่เป็น(@NameIsNovel)ไร ข้ายังมิได้(@NameIsNovel)อ่อนแอถึงขนาดยืนไม่ไหว” อิงหลัวยิ้มบางพลางตอบ (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

สิ้นเสียง นางร่ายคาถาเบาๆ มือทำอักขระ กระบี่น้ำเงินเหนือศีรษะส่งเสียงหวีดแหลม ก่อนกลายเป็น(@NameIsNovel)แสงน้ำเงินพุ่งเข้าสู่ร่างแล้วเลือนหายไป (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] เซินลั่วมองแล้วพลันรู้สึกตื่นตะลึง เขา(@NameIsNovel)ไม่เคยคิดมาก่อนว่า(@NameIsNovel) ศาสตราเวท จะสามารถเก็บซ่อนไว้ภายในร่างมนุษย์ได้(@NameIsNovel) ช่างเป็น(@NameIsNovel)สิ่งมหัศจรรย์ยิ่งนัก

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “พี่ใหญ่เซิน กระบี่น้ำเงินนี้เป็น(@NameIsNovel)สมบัติที่(@NameIsNovel)ตกทอดมาจากบรรพชนของหมู่บ้าน มี(@NameIsNovel)กฎห้ามมิให้ผู้ใดนอกจากเซียนผู้คุ้มภัยได้(@NameIsNovel)รู้ ดังนั้นข้าจึงมิได้(@NameIsNovel)บอกท่านมาก่อน หวังว่า(@NameIsNovel)ท่านจะไม่ถือสา” อิงหลัวเห็นแววตาของเขา(@NameIsNovel)เต็มไปด้วยความสงสัย จึงรีบอธิบาย

“กฎของหมู่บ้านย่อมมี(@NameIsNovel)เหตุผล เจ้าจะอธิบายไปทำไม เอาเถอะ เจ้าควรพักผ่อนก่อน ข้ามี(@NameIsNovel)เรื่องสำคัญจะหารือกับเจ้าและ(@NameIsNovel)ยายหม่า” เซินลั่วกล่าวพลางนั่งขัดสมาธิ เริ่มฝึกเคล็ดวิชาฟื้นฟูปราณ (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

อิงหลัวเห็นท่าทีจริงจังของเขา(@NameIsNovel) ก็พลันตกใจเล็กน้อย แต่ก็ยอมทำตามนั่งลงอย่างสงบ

ไม่นาน เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากนอกลาน

“ท่านเซิน บอกมาเถิดว่า(@NameIsNovel)ต้องการสิ่งใด ข้าจะทำให้ทุกอย่าง” ยายหม่าเดินเข้ามาพร้อมชิงหนิว (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

“ยายหม่า ข้าพบคัมภีร์บางเล่มใน ถ้ำซานซิง บนภูเขา(@NameIsNovel)ฟางชุน ในคัมภีร์ ‘เคล็ดวิชาเงาพฤกษา’ นั้นมี(@NameIsNovel)การกล่าวถึงค่ายกลวิเศษอย่างหนึ่ง” เซินลั่วลุกขึ้น มองทั้งสองแล้วเอ่ย

“เคล็ดวิชาเงาพฤกษา? ข้าเคยได้(@NameIsNovel)ยินผู้เฒ่าเล่าไว้ ว่า(@NameIsNovel)นั่นเป็น(@NameIsNovel)เคล็ดหลบหนีลึกล้ำยิ่งนัก” ยายหม่าแสดงท่าทีประหลาดใจ พยักหน้าเบาๆ

“ถูกต้อง เคล็ดนี้ซับซ้อนยิ่งนัก ข้าเพิ่งใช้มันฝ่าออกจาก กำแพงหมอกขาว นอกหมู่บ้านได้(@NameIsNovel) แม้จะยากลำบากอยู่บ้าง” เซินลั่วกล่าวช้าๆ

สิ้นคำ บรรยากาศทั้งลานพลันตกตะลึง

ชิงหนิวเบิกตาโพลง อ้าปากค้าง

อิงหลัวกับสาวน้อยร่างบอบบางต่างก็ประหลาดใจยิ่ง นางถึงกับยกมือปิดปากแน่น (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] แม้แต่ยายหม่าซึ่งสงบใจมานาน ยังอดไม่ได้(@NameIsNovel)ให้แววตาสั่นไหว สีหน้าผันเปลี่ยนไม่หยุด

“ท่านเซิน สิ่งที่(@NameIsNovel)ท่านว่า(@NameIsNovel)…เป็น(@NameIsNovel)จริงหรือ?” หลังเงียบไปครู่ใหญ่ ยายหม่าเป็น(@NameIsNovel)ผู้เอ่ยถามขึ้นก่อน (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

“เรื่องนี้สำคัญเกินกว่า(@NameIsNovel)จะล้อเล่น ข้าลองออกไปตรวจสอบแล้ว ภายนอกยังมี(@NameIsNovel)ภูตอสูรและ(@NameIsNovel)ชาวบ้านที่(@NameIsNovel)ยากลำบาก แต่ยังดีกว่า(@NameIsNovel)สภาพในหมู่บ้านเรา วันนี้ที่(@NameIsNovel)เรียกพวกท่านมาก็เพื่อหารือเรื่อง การย้ายหมู่บ้าน” น้ำเสียงของเซินลั่วสงบนิ่ง

เมื่อได้(@NameIsNovel)ฟัง อิงหลัวกับสองหนุ่มถึงกับตกใจและ(@NameIsNovel)ตื้นตันใจปนกัน

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) ยายหม่าเงียบงันไป ร่างกายสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่อยู่

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “ยายหม่า!” ทั้งสามรีบเข้าไปประคอง

“สวรรค์เมตตา! หมู่บ้านของเรารอคอยมาหลายร้อยปี ในที่(@NameIsNovel)สุด…ในที่(@NameIsNovel)สุด วันที่(@NameIsNovel)จะได้(@NameIsNovel)เห็นแสงตะวันก็มาถึงแล้ว…” ยายหม่าเอ่ยเสียงสั่น ดวงตาเอ่อคลอด้วยน้ำตา [Source: NameIsNovel]

อีกสามคนก็เช่นกัน น้ำตาไหลพรากด้วยความตื้นตัน (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

“ท่านเซิน พวกเราทั้งหมู่บ้านชั่วนิรันดร์จะไม่มี(@NameIsNovel)วันลืมพระคุณของท่าน” ยายหม่าเดินเข้ามาอีกสองก้าว คุกเข่าลงเบื้องหน้า

“ขอบคุณท่านเซิน!” อีกสามคนก็คุกเข่าตาม แสดงความขอบคุณสุดซึ้ง

“ข้าเองก็เป็น(@NameIsNovel)คนของหมู่บ้านเช่นกัน สิ่งที่(@NameIsNovel)ทำก็สมควรอยู่แล้ว จะไปรับการคารวะใหญ่โตได้(@NameIsNovel)อย่างไร ทุกคนลุกขึ้นเถิด” เซินลั่วรีบพยุงยายหม่า พร้อมสะบัดแขนเบาๆ

พลันพลังอันมองไม่เห็นก็โอบอุ้มอิงหลัวกับสองหนุ่มให้ลุกขึ้น [Source: NameIsNovel]

“เวลามี(@NameIsNovel)ไม่มาก รีบไปแจ้งชาวบ้านให้เก็บข้าวของ อย่าขนมากเกินไปนัก ข้าจะไปเตรียมการที่(@NameIsNovel)กำแพงหมอกขาว” ทิ้งคำพูดเพียงเท่านี้ ร่างของเซินลั่วก็หายวับไปจากลานอย่างรวดเร็ว

----------