ตอนที่ 216 : คุณชายรอง

[Source: NameIsNovel] ภายใต้การชี้ทางของไป๋เสี่ยวเถียน รถม้าหมุนเลี้ยวตรงหัวมุม มุ่งหน้าสู่สะพานเจิ้นหวย ข้างบนยังคงเบียดเสียดด้วยผู้คนจำนวนไม่น้อย ต้องอาศัยสารถีตะโกนเร่งเสียงแข็ง พวกเขา(@NameIsNovel)ถึงยอมเปิดทางให้

จากนั้นรถม้าจึงค่อยๆ เคลื่อนข้ามสะพานหิน ไปยังฝั่งตรงข้ามได้(@NameIsNovel)สำเร็จ (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

รถม้าลัดเลาะไปตามถนนหนทาง ค่อยๆ ห่างออกจากย่านคึกคักแถบริมแม่น้ำฉินหวย ผู้คนที่(@NameIsNovel)เดินไปมาลดน้อยลงเรื่อยๆ ร้านรวงสองฝั่งถนนก็กลับคืนสู่สภาพดั้งเดิมเรียบง่าย ปราศจากการตกแต่งฉูดฉาดหรูหราเช่นเดิม

ราวครึ่งชั่วยามต่อมา รถม้าก็เลี้ยวเข้าสู่ถนนที่(@NameIsNovel)เงียบสงบ ไป๋เสี่ยวเถียนจึงหยุดรถ ก้าวลงพร้อมกับเซินลั่ว แล้วพาเดินเข้าไปตามถนนนั้น (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] “ในนครเจี้ยนเย่ ร้านที่(@NameIsNovel)ขายวัตถุวิญญาณหรือโอสถวิญญาณที่(@NameIsNovel)ผู้บำเพ็ญจำเป็น(@NameIsNovel)ต้องใช้นั้น หาไม่ได้(@NameIsNovel)มากนัก ส่วนใหญ่ล้วนตั้งอยู่ตามมุมลับตาผู้คน หากไม่มี(@NameIsNovel)คนนำทาง ยากนักที่(@NameIsNovel)จะหาพบ” ไป๋เสี่ยวเถียนเอ่ยพลางเดินนำไป

เซินลั่วหันมองตามทิศทางที่(@NameIsNovel)อีกฝ่ายชี้ เห็นเป็น(@NameIsNovel)หอคูสองชั้นเล็กๆ คั่นอยู่ในแถวร้านรวงตรงหัวมุม ผนังขาวมุงกระเบื้องเขียว ดูภายนอกธรรมดาไร้สิ่งโดดเด่น

ใต้ชายคาหน้าร้านแขวนป้ายไม้ดำเงามัน เผยรอยแตกเล็กๆ มากมายแสดงถึงความเก่าแก่ ด้านบนสลักอักษรว่า(@NameIsNovel) “หอลู่เป่า” และ(@NameIsNovel)ตรงมุมมี(@NameIsNovel)อักษรเล็กกำกับว่า(@NameIsNovel) “ร้านขายของชำเจี้ยนเย่”

ที่(@NameIsNovel)ปากทางเข้าร้านยังยืนวัยรุ่นสองคนสูงโปร่งในชุดดำ เฝ้าอยู่ซ้ายขวาประดุจเทพประตูคุ้มภัย

ยังไม่ทันที่(@NameIsNovel)เซินลั่วจะเดินเข้าไปใกล้ ก็ได้(@NameIsNovel)ยินเสียงเอะอะดังลอดออกมาจากในร้าน

[Source: NameIsNovel] เมื่อเพ่งฟังอย่างตั้งใจ ก็จับได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)เสียงหนุ่มคนหนึ่งพูดแทรกเป็น(@NameIsNovel)ระยะๆ

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] “เถ้าแก่หม่า ปล่อยให้บุตรสาวของท่านเชื่อฟังข้าเถิด ถึงนางจะมิได้(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ภรรยาเอก ก็ยังเป็น(@NameIsNovel)อนุคนโปรดได้(@NameIsNovel)อยู่ดี…”

“วางใจเถิด ข้าในฐานะคุณชาย ย่อมดูแลนางอย่างดี ท่านก็พลอยได้(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)พ่อตาอันโชคดี ไม่ดีกว่า(@NameIsNovel)มาเฝ้าดูแลร้านเล็กๆ นี้หรอกหรือ?”

เมื่อเสียงเหล่านี้ลอดเข้าหู เซินลั่วก็อดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะขมวดคิ้วแน่น เรื่องราวเช่นนี้คือการใช้อำนาจรังแกชาวบ้าน บังคับเอาบุตรสาวชาวบ้านไปเป็น(@NameIsNovel)นางบำเรอ — ไม่ต่างจากเนื้อหาที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เคยอ่านพบในตำราตอนว่า(@NameIsNovel)งเว้น หาได้(@NameIsNovel)คาดคิดว่า(@NameIsNovel)จะได้(@NameIsNovel)เห็นต่อหน้าต่อตาเช่นนี้ในชีวิตจริง (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) “กลางวันแสกๆ ยังมี(@NameIsNovel)เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นได้(@NameIsNovel)…” เซินลั่วหันไปมองไป๋เสี่ยวเถียน แต่คำพูดที่(@NameIsNovel)ตั้งใจเอ่ยกลับกลืนหายไปครึ่งหนึ่ง

สิ่งที่(@NameIsNovel)เห็นคือใบหน้าของไป๋เสี่ยวเถียนมืดครึ้ม ดวงตาเต็มไปด้วยเพลิงโทสะไร้นามที่(@NameIsNovel)แทบระเบิดออกมา

เซินลั่วกำลังแปลกใจกับอารมณ์เดือดดาลของไป๋เสี่ยวเถียน แต่ยังไม่ทันคิดต่อ ก็เห็นอีกฝ่ายก้าวพรวดพุ่งตรงไปยังหน้าร้าน ชายหนุ่มชุดดำทั้งสองที่(@NameIsNovel)ยืนเฝ้าประตูก็ก้าวออกมาขวางทันที [Source: NameIsNovel]

เห็นท่าจะเกิดเรื่อง เซินลั่วรีบรุดตามไป

แต่แล้วภาพตรงหน้ากลับทำให้เขา(@NameIsNovel)ประหลาดใจ — วัยรุ่นชุดดำทั้งสองมิได้(@NameIsNovel)เข้าขวาง กลับชูกำปั้นคำนับ กล่าวเสียงนอบน้อมว่า(@NameIsNovel)

“คุณชายใหญ่!”

เซินลั่วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ราวกับว่า(@NameIsNovel)เพิ่งจะเข้าใจบางอย่าง [Source: NameIsNovel]

แล้วเขา(@NameIsNovel)ก็ได้(@NameIsNovel)ยินเสียงไป๋เสี่ยวเถียนก่นด่าด้วยน้ำเสียงต่ำว่า(@NameIsNovel) “เจ้าเด็กสารเลว…” ก่อนจะก้าวฉับเข้าไปในหอลู่เป่า

เซินลั่วรีบตามเข้าไปด้วยเช่นกัน ภายในร้านปรากฏชายชราใบหน้าขาวสะอาด คิ้วตกสลวย สวมผ้าโพกหัวแบบนิ่มและ(@NameIsNovel)เสื้อคอจีน กำลังยืนพิงโต๊ะไม้ด้านหน้า ตัวก้มเอนไปเล็กน้อย คล้ายกำลังใช้ร่างบังเด็กสาวผู้หนึ่งที่(@NameIsNovel)ยืนอยู่เบื้องหลัง

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) ชายชรามี(@NameIsNovel)หนวดสองแฉกอยู่เหนือริมฝีปาก สีหน้าเต็มไปด้วยความทุกข์ใจ

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] เด็กสาวเบื้องหลังอายุราวสิบสี่สิบห้าปี ผิวขาวดุจหิมะ ดวงตาสดใส ใบหน้าน่ารักงดงาม ที่(@NameIsNovel)หว่า(@NameIsNovel)งคิ้วประดับดอกคำฝอยสีแดงสด ทำให้ดูมี(@NameIsNovel)ชีวิตชีวาเปล่งปลั่ง

ส่วนเบื้องหน้าพวกเขา(@NameIsNovel) กลับมี(@NameIsNovel)วัยรุ่นผู้หนึ่งสวมเสื้อครุยไหมสีขาว เอวคาดเข็มขัดหยกขาว ศีรษะสวมมงกุฎแกะสลักหยก ใบหน้าหล่อเหลาราวคุณชายใหญ่ มี(@NameIsNovel)กลิ่นอายผู้มั่งคั่งไพศาล ไม่น่าจะเป็น(@NameIsNovel)คนพาลที่(@NameIsNovel)ใช้กำลังบังคับหญิงสาวแต่อย่างใด

แม้จะมี(@NameIsNovel)อายุเพียงสิบห้าสิบหกปี แต่ท่าทางกลับทำเป็น(@NameIsNovel)ผู้ใหญ่โต คอยลูบคางตนเองอย่างจงใจ แสดงท่าทีสำรวยจนน่าขัน

“ไป๋เสี่ยวหยุน ไอ้เด็กเหลือขอ เจ้าคันไม้คันมืออยากโดนซ้อมหรือยังไง!” ไป๋เสี่ยวเถียนตวาดเสียงดังด้วยความโกรธ (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

เด็กหนุ่มในชุดขาวได้(@NameIsNovel)ยินเสียงก็หน้าซีดเผือด มือที่(@NameIsNovel)กำลังลูบคางรีบดึงกลับแทบไม่ทัน แต่ก็ไม่รู้จะวางมือไว้ตรงไหนจนทำตัวลนลาน

[Source: NameIsNovel] “พะ…พี่ใหญ่ ไยท่านถึงมาอยู่ที่(@NameIsNovel)นี่?” เด็กหนุ่มในชุดขาวหันกลับมา มองไป๋เสี่ยวเถียนพลางถามด้วยความร้อนรน

“ทำไมข้าจะมาไม่ได้(@NameIsNovel)? หากข้าไม่มาล่ะก็ ป่านนี้เจ้าอาจก่อเรื่องใหญ่จนฟ้าทะลุไปแล้ว!” ไป๋เสี่ยวเถียนตำหนิอย่างเดือดดาล พลางม้วนแขนเสื้อขึ้นเตรียมจะเอาเรื่อง

ไป๋เสี่ยวหยุนสะดุ้งเฮือก ราวกับหนูพบเจอแมว รีบยกมือปิดหู ทำหน้าทำตาน่าสงสาร อ้อนวอนว่า(@NameIsNovel) [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

“พี่ใหญ่ อย่าดึงหูข้า อย่าตีหน้าข้าเลยนะ…”

ว่า(@NameIsNovel)จบ เขา(@NameIsNovel)ก็หลับตาปี๋ ทำท่าเหมือนยอมรับชะตากรรม

ไป๋เสี่ยวเถียนที่(@NameIsNovel)ยกมือขึ้นค้างไว้ กำหมัดแน่นแล้วเคาะลงไปบนหน้าผากของอีกฝ่ายดัง “ตึง!”

“อ๊าก…” [Source: NameIsNovel] อ่านตอนต่อไปฟรี

ไป๋เสี่ยวหยุนร้องลั่น รีบยกมือกุมหัวพลางหอบหายใจด้วยความเจ็บปวด

เซินลั่วเห็นเข้าก็อดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะยกยิ้มออกมา

เมื่อสังเกตเห็นปฏิกิริยาของเซินลั่ว ไป๋เสี่ยวหยุนก็ไม่กล้าเงยหน้าขึ้น แต่ยังเหลือบตามองอย่างหงุดหงิด

รอยยิ้มของเซินลั่วยิ่งกว้างขึ้น เขา(@NameIsNovel)ยกมือลูบคางตนเอง เลียนแบบท่าทางสำรวยของคุณชายเมื่อครู่อย่างจงใจ

สิ่งนี้ยิ่งทำให้ไป๋เสี่ยวหยุนโกรธจัด ดวงตาเต็มไปด้วยเพลิงโทสะ กำลังจะโต้กลับ แต่ก็ถูกไป๋เสี่ยวเถียนเคาะหัวอีกที จนต้องก้มหน้าหลบไปอีกครั้ง [Source: NameIsNovel]

แรงเคาะคราวนี้หนักกว่า(@NameIsNovel)เดิม ไป๋เสี่ยวหยุนเจ็บจนเกือบกลั้นน้ำตาไม่อยู่ แต่ถึงอย่างนั้นเขา(@NameIsNovel)ก็ไม่กล้าแสดงความขุ่นเคืองต่อไป๋เสี่ยวเถียนแม้แต่น้อย (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] เซินลั่วเห็นเหตุการณ์เข้าก็หัวเราะเบาๆ ในลำคอ

เด็กหนุ่มคนนี้แท้จริงแล้วเป็น(@NameIsNovel)ตัวก่อเรื่องแท้ๆ แต่ก็ถูกไป๋เสี่ยวเถียนบังคับให้จำใจยอมรับโทษอย่างเงียบงัน [Source: NameIsNovel]

“นี่หรือคือสิ่งที่(@NameIsNovel)ตระกูลไป๋สั่งสอนเจ้า? เจ้าไม่คิดหรือว่า(@NameIsNovel)ควรขอโทษ เถ้าแก่หม่ากับบุตรสาวเสียที?” ไป๋เสี่ยวเถียนเอ่ยเสียงเรียบ เมื่อเห็นว่า(@NameIsNovel)น้องชายสงบลงบ้างแล้ว (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) “พี่ใหญ่ ข้าเพียงแต่คิดจะไปสู่ขอนางต่างหาก หญิงงามผู้มี(@NameIsNovel)คุณธรรมย่อมเหมาะสมกับบุรุษนัก ข้ามี(@NameIsNovel)สิ่งใดผิดงั้นหรือ?” ไป๋เสี่ยวหยุนบ่นพึมพำเสียงเบา แต่ยังไม่ลืมเหลือบมองเด็กสาวที่(@NameIsNovel)หลบอยู่ข้างหลังเถ้าแก่หม่า

“ยังจะหาข้อแก้ตัวอีก!” ไป๋เสี่ยวเถียนยิ่งโกรธขึ้นกว่า(@NameIsNovel)เดิม

ไป๋เสี่ยวหยุนยังคงดื้อรั้น ยกมือปิดหูแน่น และ(@NameIsNovel)ไม่ยอมพูดอะไรต่อ [Source: NameIsNovel]

“เถ้าแก่หม่า ต้องขออภัยที่(@NameIsNovel)ตระกูลไป๋มิได้(@NameIsNovel)อบรมบ่มเพาะลูกหลานให้ดีพอ ข้าขอเป็น(@NameIsNovel)ผู้แทนมากล่าวขอโทษท่านโดยตรง” ไป๋เสี่ยวเถียนถอนหายใจ ยกมือประสานคารวะ ก้มหัวขอโทษเถ้าแก่หม่าและ(@NameIsNovel)บุตรสาว

“ไม่เป็น(@NameIsNovel)ไร เรื่องเข้าใจผิดกันเท่านั้น เรื่องเล็กๆ…” เถ้าแก่หม่ากล่าวพลางรีบโบกมือ

[Source: NameIsNovel] เด็กสาวที่(@NameIsNovel)ยืนอยู่ด้านหลังยังคงไม่พูด สีหน้าแดงซ่านจนเห็นได้(@NameIsNovel)ชัด

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) “ผู้ใดทำผิด ผู้นั้นย่อมต้องรับผิด ไม่ใช่เรื่องที่(@NameIsNovel)พี่ใหญ่จะมาขอโทษแทน ขะ…ข้าขอโทษ ท่านลุงหม่า… เถ้าแก่หม่า ที่(@NameIsNovel)แท้เป็น(@NameIsNovel)ความผิดของข้าเอง ขอท่านอภัยให้ข้าด้วย” ไป๋เสี่ยวหยุนตัวแข็งทื่อ กำหมัดแน่น พูดออกมาด้วยน้ำเสียงฝืนกล้ำกลืน

เซินลั่วเห็นเช่นนั้นก็พลันรู้สึกว่า(@NameIsNovel)เด็กหนุ่มคนนี้น่าสนใจขึ้นมาเล็กน้อย (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

“ในเมื่อเป็น(@NameIsNovel)เรื่องเข้าใจผิดก็ไม่จำเป็น(@NameIsNovel)ต้องเอ่ยขอโทษแล้ว เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น…” เถ้าแก่หม่าเช็ดเหงื่อพลางกล่าว (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

“แม้ว่า(@NameIsNovel)เถ้าแก่หม่าจะให้อภัยแล้ว ก็ใช่ว่า(@NameIsNovel)เรื่องนี้จะจบง่ายๆ เจ้ากลับไปที่(@NameIsNovel)บ้านก่อนเถอะ เดี๋ยวข้าจะไปจัดการกับเจ้าเอง” ไป๋เสี่ยวเถียนจ้องเขม็งใส่น้องชายแล้วเอ่ยขึ้น

“อืม…” ไป๋เสี่ยวหยุนตอบสั้นๆ ไม่เถียงสักคำ แล้วหมุนตัวเดินออกไป

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] พอถึงประตู เขา(@NameIsNovel)กลับชะงักแล้วเงยหน้าขึ้นมองเซินลั่ว เห็นอีกฝ่ายทำสีหน้าสนใจ เขา(@NameIsNovel)ก็ฉายแววหงุดหงิดออกมาทันที

“มองอะไรนักหนา!” ไป๋เสี่ยวหยุนตะโกนลั่น ก่อนจะก้าวออกจากร้านไปพร้อมกับบรรดาชายหนุ่มชุดดำสองคน เดินจากไปอย่างหัวเสีย

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) ----------