หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 289
ตอนที่ 289 : เนี่ยไฉ่จู
ตอนที่ 289
เซินลั่วจำเป็น(@NameIsNovel)ต้องค้นหาลูกพี่ลูกน้องของเขา(@NameIsNovel) เนี่ยไฉ่จู ต่อไป ดังนั้นโดยธรรมชาติแล้ว เขา(@NameIsNovel)ไม่สามารถชักช้าอยู่ที่(@NameIsNovel)นี่ได้(@NameIsNovel)
เขา(@NameIsNovel)กล่าวว่า(@NameIsNovel) “แม่นาง ตอนที่(@NameIsNovel)ข้าอยู่บนถนน ข้าไม่เห็นร่องรอยของโจรอีกต่อไป ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)จะถูกเจ้าหน้าที่(@NameIsNovel)ทางการขับไล่ไปแล้ว หากท่านไม่ได้(@NameIsNovel)รับบาดเจ็บ ท่านสามารถกลับไปยังเมืองได้(@NameIsNovel)ด้วยตนเอง”
“ขอบคุณสำหรับคำแนะนำของท่าน คุณชาย” เด็กสาวโค้งคำนับเล็กน้อยแล้วตอบ
เซินลั่วพยักหน้าให้เกียรตินาง หันหลังกลับโดยตั้งใจจะจากไป
ในขณะนั้นเอง ความคิดหนึ่งก็ฉายวาบขึ้นในใจของเขา(@NameIsNovel) เขา(@NameIsNovel)หันกลับมาอย่างกะทันหัน มองขึ้นๆ ลงๆ ที่(@NameIsNovel)เครื่องแต่งกายที่(@NameIsNovel)เด็กสาวตรงหน้าเขา(@NameIsNovel)สวมใส่ สีหน้าแปลกประหลาดฉายวาบในดวงตาของเขา(@NameIsNovel)ขณะที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ถามว่า(@NameIsNovel):
“ข้าพบว่า(@NameIsNovel)ท่านค่อนข้างจะไม่คุ้นหน้า และ(@NameIsNovel)สำเนียงของท่านก็แตกต่างอย่างมาก ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)ท่านจะไม่ใช่คนแถวนี้?”
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนี้ เด็กสาวก็แสดงสีหน้าลังเล ดูเหมือนจะสองจิตสองใจ ด้วยความสุภาพ นางตอบตามความจริงว่า(@NameIsNovel):
“ข้ามาจากหยุนโจว ข้ามาถึงเมืองชุนฮว่า(@NameIsNovel)เพียงครึ่งเดือนก่อน”
“โปรดอภัยในความล่วงเกินของข้า ข้าขอทราบชื่อของท่านได้(@NameIsNovel)หรือไม่?” เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินคำว่า(@NameIsNovel) “หยุนโจว” คิ้วของเซินลั่วก็เลิกขึ้นโดยไม่รู้ตัว
“คุณชาย ข้าซาบซึ้งในความช่วยเหลือของท่านที่(@NameIsNovel)ให้เสื้อคลุมของท่านแก่ข้า
ทว่า(@NameIsNovel) ในเมื่อพวกเราเป็น(@NameIsNovel)เพียงคนแปลกหน้าที่(@NameIsNovel)พบกันโดยบังเอิญ โปรดอภัยให้ข้าด้วยที่(@NameIsNovel)ไม่เปิดเผยข้อมูลส่วนตัวของข้า”
เมื่อเห็นเช่นนี้ ดวงตาของเด็กสาวก็ฉายแววต่อต้าน แสดงการปฏิเสธของนางขณะที่(@NameIsNovel)นางกำลังจะถอดเสื้อคลุมขนสัตว์เพื่อคืนให้เซินลั่ว
“เป็น(@NameIsNovel)ความไม่เหมาะสมของข้าเอง” เซินลั่วรีบยกมือขึ้นเพื่อห้ามนาง พลางขอโทษ
“จากคำพูดก่อนหน้านี้ของท่าน ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)ท่านจะรีบมาที่(@NameIsNovel)นี่จากในเมือง ท่านคงจะยุ่งอยู่
ดังนั้นจะเป็น(@NameIsNovel)การดีที่(@NameIsNovel)สุดที่(@NameIsNovel)จะไม่ชักช้าอีกต่อไป ท่านช่วยทิ้งชื่อและ(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)อยู่ของท่านไว้ให้ข้าได้(@NameIsNovel)หรือไม่ เพื่อที่(@NameIsNovel)ข้าจะได้(@NameIsNovel)ให้คนนำเสื้อคลุมไปคืนให้ท่านในภายหลัง?” เมื่อเห็นปฏิกิริยาของเซินลั่ว สีหน้าของเด็กสาวก็อ่อนลงขณะที่(@NameIsNovel)นางถาม
“เดิมทีข้ามาเพื่อไล่ล่าโจร ทว่า(@NameIsNovel)บัดนี้พวกมันล่าถอยไปแล้ว มิได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)สิ่งใดให้จัดการนัก เช่นนั้น ข้าขอส่งท่านกลับเมืองดีกว่า(@NameIsNovel) อย่างน้อยก็ไม่ต้องลำบากท่านคืนเสื้อคลุมที่(@NameIsNovel)ยืมไป
อีกทั้ง แม้หนทางกลับจะดูปลอดภัย แต่ยามโกลาหลเช่นนี้ใครจะรู้ อาจมี(@NameIsNovel)คนชั่วฉวยโอกาสซุ่มรออยู่ก็เป็น(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)” เซินลั่วเอ่ยขึ้น
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินคำพูดของเขา(@NameIsNovel) เด็กสาวก็หันมาทางเซินลั่ว ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความสงสัย ราวกับจะถามว่า(@NameIsNovel) “ข้าจะรู้ได้(@NameIsNovel)อย่างไรว่า(@NameIsNovel)ท่านไม่ใช่หนึ่งในอาชญากรเหล่านั้น?”
“แม่นาง หากข้าเป็น(@NameIsNovel)อาชญากรที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)เจตนาร้าย ในตอนนี้มิใช่โอกาสที่(@NameIsNovel)สมบูรณ์แบบที่(@NameIsNovel)จะก่ออาชญากรรมใดๆ หรือ? เหตุใดข้าต้องลำบากถึงเพียงนี้เพื่อหลอกลวงท่านให้กลับไปยังเมืองด้วยกัน?” เซินลั่วถอนหายใจ แสดงความจนใจของตน
“ขออภัย ข้าสงสัยเกินไป” หลังจากได้(@NameIsNovel)ยินคำพูดของเขา(@NameIsNovel) นางคิดอยู่ครู่หนึ่งและ(@NameIsNovel)ดูเหมือนจะพบเหตุผลบางอย่างในนั้น ดังนั้นนางจึงพยักหน้าเห็นด้วย
เมื่อสังเกตเห็นความเรียบง่ายและ(@NameIsNovel)ไร้เดียงสาของนาง เซินลั่วก็อดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะรู้สึกถึงความรู้สึกบางอย่าง สตรีสาวที่(@NameIsNovel)บอบบางเช่นนี้ จะเดินทางผ่านภูเขา(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)แม่น้ำ เดินทางหลายพันลี้มายังเมืองชุนฮว่า(@NameIsNovel)ตามลำพังได้(@NameIsNovel)อย่างไร?
“ไม่เป็น(@NameIsNovel)ไร เราออกเดินทางกลับกันเถอะ” เซินลั่วทำสัญญาณมือแล้วกล่าว
เมื่อพูดเช่นนั้น เขา(@NameIsNovel)ก็หันหลังและ(@NameIsNovel)เดินไปยังประตูวัด เด็กสาวล้าหลังไปสองสามก้าวก่อนจะตามไปอย่างไม่เต็มใจ
“ข้าชื่อเนี่ยไฉ่จู” หลังจากเดินไปได้(@NameIsNovel)เพียงไม่กี่ก้าว เสียงหนึ่งก็ดังมาจากข้างหลังเซินลั่ว
“เช่นนั้น ก็คือคุณหนูเนี่ยนี่เอง ขออภัยที่(@NameIsNovel)ข้าจำท่านไม่ได้(@NameIsNovel)” เซินลั่วคิดในใจอย่างลับๆ “เป็น(@NameIsNovel)ไปตามคาดจริงๆ” ตอบกลับอย่างมั่นคงโดยไม่เผยให้เห็นการเปลี่ยนแปลงใดๆ บนใบหน้าของเขา(@NameIsNovel)
เนี่ยไฉ่จูเห็นว่า(@NameIsNovel)เซินลั่วไม่ได้(@NameIsNovel)แนะนำตัวเองหลังจากที่(@NameIsNovel)นางแนะนำตัว นางก็เม้มริมฝีปากและ(@NameIsNovel)นิ่งเงียบ
ทั้งสองคนเดินทางต่อไปยังลานหน้า และ(@NameIsNovel)ขณะที่(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)ผ่านวิหารท้าวจตุโลกบาล พวกเขา(@NameIsNovel)ก็พลันได้(@NameIsNovel)ยินเสียงดังสนั่น ชายร่างกำยำสองคนเตะเปิดประตูและ(@NameIsNovel)วิ่งออกมา
การเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันนี้ทำให้เนี่ยไฉ่จูตกใจ และ(@NameIsNovel)นางก็ก้าวไปข้างหน้าโดยสัญชาตญาณเพื่อตามหลังเซินลั่วอย่างใกล้ชิด
ในทางกลับกัน เซินลั่วยืนนิ่ง จ้องมองไปยังประตู เขา(@NameIsNovel)เห็นชายสองคนแต่งตัวสบายๆ มี(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ดเหล็กคนละเล่มห้อยอยู่รอบเอว ไม่เหมือนกับผู้แสวงบุญในวัดทั่วไปเลย
คนหนึ่งมี(@NameIsNovel)รอยแผลเป็น(@NameIsNovel)บนใบหน้า และ(@NameIsNovel)อีกคนหนึ่งเป็น(@NameIsNovel)ชายตาเดียว ใบหน้าของทั้งสองบิดเบี้ยวเป็น(@NameIsNovel)หน้าตาที่(@NameIsNovel)ดุร้าย
“ท่านสุภาพบุรุษ มี(@NameIsNovel)เรื่องอันใดที่(@NameIsNovel)ข้าพอจะช่วยเหลือได้(@NameIsNovel)หรือไม่?” เซินลั่วถามด้วยท่าทีที่(@NameIsNovel)สงบ
“จึ๊ จึ๊ เจ้าเด็กหล่อนี่ช่างโชคดีนัก มี(@NameIsNovel)สตรีงดงามเช่นนี้อยู่ข้างกาย” ชายหน้าแผลเป็น(@NameIsNovel)ไม่สนใจคำถามของเซินลั่วโดยสิ้นเชิง ดวงตาของเขา(@NameIsNovel)วนเวียนอยู่บนร่างของเนี่ยไฉ่จูอย่างไม่ละอาย
“พวกเจ้าช่างกล้านัก ทางการได้(@NameIsNovel)ส่งเจ้าหน้าที่(@NameIsNovel)มาจับกุมพวกเจ้าแล้ว พวกเจ้าไม่กลัวแล้วหนีไปรึ?” เซินลั่วแสร้งทำเป็น(@NameIsNovel)ประหลาดใจ ชี้ไปที่(@NameIsNovel)ชายสองคนแล้วอุทาน
“เจ้าเด็กหล่อ เจ้ารู้จักคำกล่าวที่(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel) ‘ที่(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)มืดที่(@NameIsNovel)สุดคือใต้แสงเทียน’ หรือไม่? เจ้าหน้าที่(@NameIsNovel)กำลังไล่ตามคนอื่นอยู่ พวกเขา(@NameIsNovel)ไม่รู้ว่า(@NameIsNovel)พวกเราซ่อนตัวอยู่ที่(@NameIsNovel)นี่
พูดน้อยลงหน่อย ถ้าเจ้าไม่ไสหัวไป พวกเราจะให้เจ้ารู้รสมี(@NameIsNovel)ดของพวกเราก่อน” ชายสองคนไม่กลัวคำขู่เลยแม้แต่น้อย แต่กลับเริ่มหัวเราะ
“พวกเจ้าทั้งสองควรจะยับยั้งชั่งใจบ้าง ข้าฝึกฝนศิลปะการต่อสู้มาตั้งแต่เด็ก ข้าไม่กลัวพวกเจ้าหรอก...” เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนี้ เซินลั่วก็ยังคงแสร้งทำเป็น(@NameIsNovel)สงบต่อไป
ชายสองคนไม่เชื่อคำพูดของเซินลั่วเลยแม้แต่คำเดียวเพราะรูปลักษณ์ที่(@NameIsNovel)บอบบางของเขา(@NameIsNovel) ดังนั้นพวกเขา(@NameIsNovel)จึงชักมี(@NameIsNovel)ดเหล็กของตนออกมาและ(@NameIsNovel)เริ่มเข้าใกล้เซินลั่วทีละก้าว
“ในกรณีที่(@NameIsNovel)การต่อสู้เริ่มขึ้นจริงๆ ท่านควรจะวิ่งไปก่อน” เซินลั่วกระซิบคำสั่งของเขา(@NameIsNovel)ให้เนี่ยไฉ่จู
“ท่านไม่มี(@NameIsNovel)อาวุธ อย่าพยายามสู้กับพวกเขา(@NameIsNovel)เลย เราควรจะวิ่งแยกกันไป แน่นอนว่า(@NameIsNovel) หนึ่งในพวกเราน่าจะหนีรอดไปได้(@NameIsNovel)” เนี่ยไฉ่จูคว้าแขนเสื้อของเขา(@NameIsNovel)แล้วกระซิบกลับ
คำพูดนี้ทำให้เซินลั่วประหลาดใจ เป้าหมายของโจรคือเนี่ยไฉ่จู หากพวกเขา(@NameIsNovel)วิ่งแยกกันไป คนที่(@NameIsNovel)จะหนีรอดไปได้(@NameIsNovel)สำเร็จคงจะไม่ใช่นาง
เขา(@NameIsNovel)หันกลับมาและ(@NameIsNovel)มองไปที่(@NameIsNovel)นางและ(@NameIsNovel)เห็นว่า(@NameIsNovel)แม้ว่า(@NameIsNovel)ใบหน้าของนางจะเต็มไปด้วยความกลัว แต่ก็มี(@NameIsNovel)แววที่(@NameIsNovel)แน่วแน่ในดวงตาของนาง นางกำลังถือกระโปรงของนางไว้แล้วเตรียมพร้อมที่(@NameIsNovel)จะวิ่งได้(@NameIsNovel)ทุกเมื่อ
“ไม่ต้องกังวล แค่โจรชั้นต่ำสองคน ไม่จำเป็น(@NameIsNovel)ต้องเป็น(@NameIsNovel)ห่วง” เซินลั่วเห็นเช่นนี้และ(@NameIsNovel)ไม่สามารถแสร้งทำต่อไปได้(@NameIsNovel)อีก ดังนั้นเขา(@NameIsNovel)จึงยิ้มให้นาง
เมื่อมองดูรอยยิ้มที่(@NameIsNovel)อบอุ่นของเซินลั่ว เนี่ยไฉ่จูก็รู้สึกมั่นใจอย่างอธิบายไม่ถูก มือที่(@NameIsNovel)เคยกำกระโปรงของนางไว้ก็คลายลงเล็กน้อย
“ชักช้าน่ารำคาญ ตายซะ!” ชายหน้าแผลเป็น(@NameIsNovel)รู้สึกหมดความอดทนแล้ว และ(@NameIsNovel)วิ่งขึ้นมาพร้อมกับมี(@NameIsNovel)ดพร้อมที่(@NameIsNovel)จะฟันเซินลั่วจากข้างหลัง
“ระวัง...” เนี่ยไฉ่จูร้องออกมาด้วยความตกใจ
เซินลั่วยังคงมี(@NameIsNovel)รอยยิ้มบนใบหน้า เขา(@NameIsNovel)เอนตัวไปด้านข้างเล็กน้อยเพื่อหลบการโจมตี โดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง
คมดาบของชายหน้าแผลเป็น(@NameIsNovel)กวาดผ่านเสื้อผ้าของเซินลั่วและ(@NameIsNovel)หยุดลงที่(@NameIsNovel)พื้น เซินลั่วยิงนิ้วหนึ่งนิ้วไปข้างหน้ากระทบกับมือของชายหน้าแผลเป็น(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)กำลังถือมี(@NameIsNovel)ดอยู่
“เป๊าะ!” ด้วยเสียงที่(@NameIsNovel)คมชัด กำมือของชายหน้าแผลเป็น(@NameIsNovel)ก็คลายลง และ(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ดเหล็กก็หลุดออกจากมือของเขา(@NameIsNovel)ตกลงสู่พื้น
ในปากของเขา(@NameIsNovel) เขา(@NameIsNovel)เปล่งเสียงร้องโหยหวนออกมา กระดูกมือของเขา(@NameIsNovel)แหลกละเอียด
เนื่องจากการเคลื่อนไหวของเซินลั่วรวดเร็วมาก ชายตาเดียวจึงไม่รู้ว่า(@NameIsNovel)เกิดอะไรขึ้น เขา(@NameIsNovel)เห็นเพียงสหายของเขา(@NameIsNovel)พลันล้มลงกับพื้นและ(@NameIsNovel)ร้องโหยหวน ดังนั้นเขา(@NameIsNovel)จึงรีบพุ่งไปข้างหน้าพร้อมกับมี(@NameIsNovel)ดของตนทันที
เพลงเท้าของเซินลั่วเปลี่ยนไป และ(@NameIsNovel)ในพริบตาเดียวร่างของเขา(@NameIsNovel)ก็อยู่ตรงหน้าชายตาเดียวแล้ว เขา(@NameIsNovel)ยื่นมือออกไปกดเบาๆ ที่(@NameIsNovel)คอของชายผู้นั้น
ร่างกายของชายตาเดียวพลันอ่อนลง และ(@NameIsNovel)ลูกตาของเขา(@NameIsNovel)ก็กลอกขึ้นไปในศีรษะขณะที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)หมดสติไป
----------