หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 290
ตอนที่ 290 : คู่หมั้นที่ยังไม่ได้แต่งงาน
ตอนที่ 290
เนี่ยไฉ่จูมองดูฉากนี้ด้วยดวงตาที่(@NameIsNovel)เบิกกว้างและ(@NameIsNovel)ใบหน้าที่(@NameIsNovel)เต็มไปด้วยความไม่เชื่อ
“ข้าเคยบอกแล้วว่า(@NameIsNovel)ข้าฝึกฝนศิลปะการต่อสู้มาตั้งแต่เด็ก แต่ท่านกลับไม่เชื่อ...” เมื่อเห็นปฏิกิริยาของนาง เซินลั่วก็เป่าฝ่ามือของตนและ(@NameIsNovel)พึมพำกับตัวเอง
หลังจากพูดจบ เขา(@NameIsNovel)ก็ยกปลายเท้าขึ้น แตะเบาๆ ที่(@NameIsNovel)บริเวณขมับของชายหน้าแผลเป็น(@NameIsNovel) ซึ่งเพิ่งจะบิดตัวด้วยความเจ็บปวดเมื่อครู่นี้ และ(@NameIsNovel)ชายหน้าแผลเป็น(@NameIsNovel)ก็พลันตาเหลือกและ(@NameIsNovel)หมดสติไป
“คุณหนูเนี่ย ไปกันเถอะ” เซินลั่วก้าวไปข้างหน้าและ(@NameIsNovel)พูดอย่างนุ่มนวล
“พวกเขา(@NameIsNovel)...” เนี่ยไฉ่จูมองไปยังชายสองคนที่(@NameIsNovel)นอนอยู่บนพื้นและ(@NameIsNovel)ลังเล
“พวกเขา(@NameIsNovel)แค่หมดสติไปและ(@NameIsNovel)จะไม่ตื่นขึ้นมาเป็น(@NameIsNovel)เวลาเจ็ด แปดชั่วยาม พวกเขา(@NameIsNovel)จะไม่หนีไปไหนหรอก” เซินลั่วหัวเราะแล้วกล่าว
ในที่(@NameIsNovel)สุดเนี่ยไฉ่จูก็รู้สึกสบายใจและ(@NameIsNovel)ตามเซินลั่วออกจากวัดหยวนจู้ มุ่งหน้าไปยังเมือง
หลังจากสิ่งที่(@NameIsNovel)เพิ่งเกิดขึ้น ความสัมพันธ์ระหว่า(@NameIsNovel)งพวกเขา(@NameIsNovel)ก็ใกล้ชิดกันมากขึ้นโดยไม่รู้ตัว และ(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)เปลี่ยนจากการเดินคนหนึ่งนำหน้าคนหนึ่งตามหลังมาเป็น(@NameIsNovel)การเดินเคียงข้างกัน
“คุณหนูเนี่ย หยุนโจวอยู่ห่างออกไปกว่า(@NameIsNovel)พันลี้ มี(@NameIsNovel)อะไรทำให้ท่านมาไกลถึงเมืองชุนฮว่า(@NameIsNovel)?” เซินลั่วถามอย่างสบายๆ
“เรียนตามตรง ข้าเดินทางมาไกลถึงเพียงนี้เพียงเพื่อจะพบใครบางคน” เนี่ยไฉ่จูตอบ
“เช่นนั้น คนผู้นี้ต้องมี(@NameIsNovel)ความสำคัญอย่างยิ่งต่อท่าน” เซินลั่วเสนอพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้น
“เหตุใดจึงเป็น(@NameIsNovel)เช่นนั้น?” เซินลั่วรู้คำตอบแต่ก็จงใจถาม
“มันออกจะไร้สาระไปหน่อย คู่หมั้นของข้าเป็น(@NameIsNovel)ลูกพี่ลูกน้องห่างๆ ของข้า และ(@NameIsNovel)เรามี(@NameIsNovel)ข้อตกลงหมั้นหมายกันตั้งแต่เด็ก...” หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เนี่ยไฉ่จูก็เริ่มแบ่งปันเรื่องราวของนาง
ปรากฏว่า(@NameIsNovel)นับตั้งแต่มารดาของเนี่ยไฉ่จูได้(@NameIsNovel)จากไป ตระกูลเนี่ยก็ได้(@NameIsNovel)ตัดขาดการติดต่อกับตระกูลเซิน ตระกูลเนี่ยไม่ได้(@NameIsNovel)ใส่ใจตระกูลเซินซึ่งมี(@NameIsNovel)ความมั่งคั่งและ(@NameIsNovel)สถานะที่(@NameIsNovel)ด้อยกว่า(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)อย่างมาก และ(@NameIsNovel)ปฏิบัติต่อสัญญาแต่งงานราวกับว่า(@NameIsNovel)มันไม่มี(@NameIsNovel)อยู่จริง ตระกูลเซินดูเหมือนจะตระหนักถึงสถานการณ์ของตนและ(@NameIsNovel)ไม่ได้(@NameIsNovel)ติดต่อตระกูลเนี่ยอย่างแข็งขันเพื่อทำตามสัญญา ซึ่งตระกูลเนี่ยก็ค่อนข้างจะพอใจ
ต่อมา ตระกูลเนี่ยเห็นว่า(@NameIsNovel)เนี่ยไฉ่จูได้(@NameIsNovel)ถึงวัยแต่งงานแล้ว ดังนั้นพวกเขา(@NameIsNovel)จึงตั้งใจที่(@NameIsNovel)จะสร้างพันธมิตรโดยการแต่งงานกับเจ้าเมืองหยุนโจว และ(@NameIsNovel)วางแผนที่(@NameIsNovel)จะแต่งนางให้กับบุตรชายคนที่(@NameIsNovel)สองของเจ้าเมืองเพื่อเสริมสร้างอำนาจของตระกูล
ทว่า(@NameIsNovel) เนี่ยไฉ่จูไม่ได้(@NameIsNovel)ชอบชายเสเพลผู้มี(@NameIsNovel)ชื่อเสียงฉาวโฉ่ในหยุนโจวเลยแม้แต่น้อย และ(@NameIsNovel)อ้างว่า(@NameIsNovel)นางได้(@NameIsNovel)หมั้นหมายไว้แล้วและ(@NameIsNovel)ปฏิเสธอย่างแข็งขัน
ตระกูลเนี่ยพยายามเกลี้ยกล่อมนาง ให้พิจารณาถึงผลประโยชน์ของตระกูลและ(@NameIsNovel)ให้เข้าใจถึงภาพรวม ทว่า(@NameIsNovel) เนี่ยไฉ่จูซึ่งปกติแล้วจะดูอ่อนโยนและ(@NameIsNovel)อ่อนแอ กลับแข็งกร้าวอย่างน่าประหลาดใจในเรื่องนี้ ไม่ว่า(@NameIsNovel)ครอบครัวจะเกลี้ยกล่อมหรือบีบบังคับอย่างลับๆ นางก็ยังคงไม่หวั่นไหว
เมื่อเห็นว่า(@NameIsNovel)เนี่ยไฉ่จูไม่ได้(@NameIsNovel)รับผลกระทบ ครอบครัวจึงถูกบังคับให้กักขังนางและ(@NameIsNovel)วางแผนที่(@NameIsNovel)จะบังคับให้นางแต่งงานเข้าจวนเจ้าเมือง ทำให้เรื่องราวจบลงก่อนที่(@NameIsNovel)นางจะสามารถคัดค้านได้(@NameIsNovel)
ทว่า(@NameIsNovel) ไม่นานหลังจากนั้น เนี่ยไฉ่จูก็แอบหนีออกจากจวนตระกูลเนี่ยพร้อมกับสาวใช้ของนาง โดยนำของมี(@NameIsNovel)ค่าที่(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ทองและ(@NameIsNovel)เงินติดตัวมาด้วย นางแต่งกายเป็น(@NameIsNovel)ชายและ(@NameIsNovel)มายังเมืองชุนฮว่า(@NameIsNovel)
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเรื่องราวของนาง เซินลั่วซึ่งเป็น(@NameIsNovel)ผู้บำเพ็ญเพียรระดับอิงปราณ ก็ตกใจที่(@NameIsNovel)เรื่องราวของนางคล้ายคลึงกับเนื้อเรื่องในนิทานพื้นบ้านเป็น(@NameIsNovel)อย่างมาก
เขา(@NameIsNovel)รู้ดีว่า(@NameIsNovel)อาณาจักรถังโดยรวมไม่ใช่สถานที่(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)ปลอดภัย มี(@NameIsNovel)อสูรและ(@NameIsNovel)ภูตผีปีศาจก่อความวุ่นวายอยู่ทุกหนทุกแห่ง มันคงจะยากลำบากเพียงใดสำหรับเนี่ยไฉ่จู หญิงสาวที่(@NameIsNovel)อ่อนแอ ที่(@NameIsNovel)จะเดินทางมาถึงบ้านตระกูลเซินได้(@NameIsNovel)อย่างปลอดภัย?
“การแต่งงานตามประเพณีแล้วจะถูกตัดสินโดยบิดามารดาและ(@NameIsNovel)แม่สื่อ เป็น(@NameIsNovel)เรื่องยากที่(@NameIsNovel)จะเห็นสตรีเช่นคุณหนูเนี่ยที่(@NameIsNovel)เต็มใจจะต่อต้านบรรทัดฐานนี้” เซินลั่วถอนหายใจเล็กน้อย พบว่า(@NameIsNovel)ตัวเองเริ่มจะสนใจสตรีที่(@NameIsNovel)ตรงไปตรงมาแต่ก็ดื้อรั้นคนนี้มากขึ้นเรื่อยๆ
“ข้าอาจจะประนีประนอมในเรื่องอื่นได้(@NameIsNovel) แต่คนอื่นไม่สามารถตัดสินใจเรื่องการแต่งงานของข้าแทนข้าได้(@NameIsNovel)” ดวงตาของเนี่ยไฉ่จูเป็น(@NameIsNovel)ประกายขณะที่(@NameIsNovel)นางพูด
“แต่ คุณหนูเนี่ย ท่านเคยพิจารณาถึงความเป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)คู่หมั้นของท่านอาจจะเป็น(@NameIsNovel)คนเสเพล หรือแม้กระทั่งอัปลักษณ์ผิดปกติ มี(@NameIsNovel)พฤติกรรมที่(@NameIsNovel)ไม่ดีหรือไม่?” เซินลั่วถาม พลางเหลือบมองเนี่ยไฉ่จู
“หากเขา(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)คนเช่นนั้นจริงๆ ข้าก็จะไม่แต่งงานกับเขา(@NameIsNovel) การเดินทางมาที่(@NameIsNovel)นี่ของข้าเพื่อรักษาสัญญาจะกลายเป็น(@NameIsNovel)เรื่องของการยุติสัญญา” เนี่ยไฉ่จูกล่าวโดยไม่ลังเล
ทว่า(@NameIsNovel) หลังจากสิ้นเสียงคำพูดของนาง นางก็ยิ้ม ใบหน้าของนางดูงดงามราวกับเมฆขาวที่(@NameIsNovel)คลี่ออก ซึ่งแม้แต่เซินลั่วก็ยังต้องตะลึงไปชั่วขณะ
“แต่หลังจากที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)พบกับครอบครัวของคู่หมั้นแล้ว ข้าก็มั่นใจว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ไม่ใช่คนเสเพล” เนี่ยไฉ่จูกล่าวเสริม
“เป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)อย่างไร?” เซินลั่วกลับมาสู่ความเป็น(@NameIsNovel)จริงและ(@NameIsNovel)ถามด้วยความสงสัย
“ทุกตระกูลล้วนมี(@NameIsNovel)ธรรมเนียมของตนเอง ข้ามองเห็นได้(@NameIsNovel) นอกจากนี้ ข้ายังได้(@NameIsNovel)ยินเรื่องราวบางอย่างเกี่ยวกับคู่หมั้นของข้าจากท่านลุงของข้า เป็น(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)แน่ชัดสำหรับข้าแล้วว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)คนทะเยอทะยานและ(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)แผนการในชีวิตของตนเอง” เนี่ยไฉ่จูตอบ
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนี้ เซินลั่วก็อดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะรู้สึกภาคภูมิใจ และ(@NameIsNovel)รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา(@NameIsNovel)
“เหตุใดคุณชายถึงอารมณ์ดีขึ้นเมื่อข้าพูดถึงคู่หมั้นของข้าเล่า?” เนี่ยไฉ่จูสังเกตเห็นบางอย่างที่(@NameIsNovel)แปลกประหลาด นางอดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะซักถาม
“โอ้ ในฐานะคนบ้านเดียวกัน เกียรติของเขา(@NameIsNovel)ก็คือเกียรติของข้า ข้าเพียงแค่สงสัยว่า(@NameIsNovel)ชายหนุ่มผู้โชคดีคนนั้นในเมืองของเราจะเป็น(@NameIsNovel)ใครกัน?” เซินลั่วตอบอย่างสบายๆ พร้อมรอยยิ้ม
“เขา(@NameIsNovel)คือบุตรชายคนโตของร้านขายยาตระกูลเซินในเมือง ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)จะอายุรุ่นราวคราวเดียวกับท่าน ท่านรู้จักกันหรือไม่?” เนี่ยไฉ่จูถาม
“น่าเสียดาย พวกเรายังไม่เคยพบกัน” เซินลั่วส่ายหน้าแล้วตอบ
“วาสนาช่างลี้ลับนัก อันที่(@NameIsNovel)จริงแล้ว วันนี้ข้ามาที่(@NameIsNovel)วัดหยวนจู้เพื่อขอพรจากเทพเจ้า หวังว่า(@NameIsNovel)คู่หมั้นของข้าจะเป็น(@NameIsNovel)ชายผู้มี(@NameIsNovel)จิตใจบริสุทธิ์ และ(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)คนที่(@NameIsNovel)ข้าสามารถรักได้(@NameIsNovel)อย่างแท้จริง” เนี่ยไฉ่จูกล่าวหลังจากครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง
ขณะที่(@NameIsNovel)นางกำลังพูดคำเหล่านี้ ดวงตาของนางดูเหมือนจะสว่า(@NameIsNovel)งไสวไปด้วยดวงดาว ส่องประกายเจิดจ้า
เซินลั่วซึ่งยืนอยู่ข้างๆ นาง รู้สึกใจเต้นแรงอย่างกะทันหันและ(@NameIsNovel)อดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะยิ้มออกมา
หลังจากนั้น พวกเขา(@NameIsNovel)ก็เดินกลับเข้าเมือง พูดคุยสัพเพเหระกันเป็น(@NameIsNovel)ระยะๆ ตลอดทาง
ครึ่งทาง เซินหยวนเก๋อนำคนรับใช้สองสามคนในรถม้ามาเพื่อตามหาเซินลั่วและ(@NameIsNovel)เนี่ยไฉ่จู จากระยะไกล พวกเขา(@NameIsNovel)ก็เห็นทั้งสองเดินเคียงข้างกันมา
ขณะที่(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)เข้าใกล้และ(@NameIsNovel)รถม้าหยุดลง สาวใช้รุ่นเยาว์ในชุดสีเขียวก็กระโดดลงมาและ(@NameIsNovel)วิ่งไปหาเนี่ยไฉ่จูด้วยน้ำตานองหน้า ร้องเรียกออกมาว่า(@NameIsNovel) “คุณหนู ท่านทำให้เสี่ยวชุนตกใจจนแทบสิ้นใจ ฮือๆ....”
เมื่อพูดเช่นนั้น นางก็โผเข้ากอดเนี่ยไฉ่จูและ(@NameIsNovel)เริ่มร้องไห้
สาวใช้ที่(@NameIsNovel)ชื่อเสี่ยวชุนนี้อายุประมาณสิบสามสิบสี่ปี มี(@NameIsNovel)รูปร่างเล็กกระทัดรัดและ(@NameIsNovel)ลักษณะของนางยังคงดูเด็ก ทำให้ดูอ่อนเยาว์มาก เมื่อนางร้องไห้ นางช่างเป็น(@NameIsNovel)ภาพของหยาดน้ำตาในสายฝนอย่างแท้จริง
เนี่ยไฉ่จูรู้สึกเขินอายเล็กน้อยและ(@NameIsNovel)มองไปที่(@NameIsNovel)เซินลั่ว จากนั้นนางก็ลูบผมของเสี่ยวชุนและ(@NameIsNovel)ปลอบโยนอย่างนุ่มนวลว่า(@NameIsNovel) “เสี่ยวชุน หยุดร้องไห้เถอะ เห็นไหม? ข้าไม่เป็น(@NameIsNovel)อะไร”
เสี่ยวชุนไม่สามารถหยุดร้องไห้ได้(@NameIsNovel)ชั่วขณะ และ(@NameIsNovel)ในที่(@NameIsNovel)สุดก็เงยหน้าขึ้นพร้อมกับเสียงสะอื้น
“คุณหนู เขา(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ใครหรือเจ้าคะ?” นางเหลือบมองเซินลั่วซึ่งยืนอยู่ข้างๆ คุณหนูของนางและ(@NameIsNovel)ถามด้วยความระมัดระวัง
“นี่คือ... ชายผู้ที่(@NameIsNovel)ช่วยข้าไว้” เนี่ยไฉ่จูต้องการจะแนะนำเซินลั่ว แต่ขณะที่(@NameIsNovel)นางอ้าปาก นางก็นึกขึ้นได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)ชายหนุ่มผู้นี้ไม่เคยบอกชื่อของเขา(@NameIsNovel)แก่นางเลยตั้งแต่แรก
“เช่นนั้นก็คือผู้มี(@NameIsNovel)พระคุณของเรา ขอบคุณท่านที่(@NameIsNovel)ช่วยคุณหนูของเราไว้” เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนี้ สีหน้าของเสี่ยวชุนก็เปลี่ยนไปในทันที และ(@NameIsNovel)นางก็รีบโค้งคำนับอย่างเป็น(@NameIsNovel)ทางการให้เซินลั่ว
----------
ขอบพระคุณทุกท่านที่(@NameIsNovel)สนับสนุนและ(@NameIsNovel)ติดตามเรา