หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 317
ตอนที่ 317 : แม่ทัพแรด
ตอนที่ 317
บาดแผลของเซินฉวนค่อยๆ ดีขึ้นเล็กน้อย เขา(@NameIsNovel)นั่งร่วมรถมากับเซินฮัวหยวน เห็นคิ้วของผู้นำตระกูลที่(@NameIsNovel)เคยขมวดแน่นผ่อนคลายลง เขา(@NameIsNovel)ก็รู้สึกเบาสบายใจขึ้นมาบ้าง
เซินฉวนเป็น(@NameIsNovel)บุรุษที่(@NameIsNovel)เปิดเผยตรงไปตรงมา พอได้(@NameIsNovel)ทราบว่า(@NameIsNovel)แท้จริงแล้วเซินลั่วคือผู้ที่(@NameIsNovel)ช่วยชีวิตพวกเขา(@NameIsNovel)เอาไว้ เขา(@NameIsNovel)จึงเอ่ยปากขอบคุณและ(@NameIsNovel)ออกมาขอโทษด้วยตนเอง พลางก้มตัวโค้งคำนับด้วยความเคารพ
“ท่านผู้นำ ข้าขอถามหน่อย ท่านผู้อาวุโสเซินได้(@NameIsNovel)ช่วยคุณหนูเซินอวี่คลี่คลายความสับสนและ(@NameIsNovel)สั่นคลอน ด่านบำเพ็ญจริงหรือไม่?” เซินฉวนอดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะถามด้วยความอยากรู้
ทันทีที่(@NameIsNovel)คำพูดนี้หลุดออกมา ดวงตาของเซินฉวนก็พลันสว่า(@NameIsNovel)งวาบ แววตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น รีบเอ่ยขึ้นอย่างดีใจว่า(@NameIsNovel)
“ถ้าเช่นนั้น เมื่อบาดแผลของข้าหายดี ข้าเองก็อยากไปขอคำชี้แนะจากท่านผู้เฒ่าเช่นกัน!
ตลอดหลายปีนี้ ข้าติดค้างอยู่ที่(@NameIsNovel)ระดับชำระปราณ ขั้นปลายไม่อาจก้าวข้ามได้(@NameIsNovel) หากได้(@NameIsNovel)โอกาสเลื่อนระดับ ข้าย่อมสามารถทำคุณประโยชน์ให้ตระกูลได้(@NameIsNovel)มากขึ้นแน่”
เซินฮัวหยวนส่ายศีรษะเบาๆ กล่าวเตือนว่า(@NameIsNovel)
“หลายคนในตระกูลเองก็คิดเช่นเดียวกัน แต่น่าเสียดายที่(@NameIsNovel)ท่านผู้อาวุโสเซินกำลังยุ่งอยู่กับการฟื้นฟูพลังบำเพ็ญของตน ตอนนี้อย่าได้(@NameIsNovel)รบกวนท่านเลยจะดีกว่า(@NameIsNovel)”
เขา(@NameIsNovel)ยังพูดไม่ทันจบ ก็พลันมี(@NameIsNovel)เสียงม้าร้องหงิงก้องดังขึ้นจากด้านนอก ล้อเกวียนที่(@NameIsNovel)กำลังเคลื่อนไหวกะทันหันก็หยุดชะงัก
สีหน้าของเซินฮัวหยวนพลันตึงเครียด รีบร้อนยกม่านเกวียนขึ้นแล้วก้าวออกไปข้างนอก
ทันทีที่(@NameIsNovel)เท้าสัมผัสพื้น เขา(@NameIsNovel)ก็เห็นร่างใหญ่โตยืนอยู่ห่างไปไม่ถึงสิบกว่า(@NameIsNovel)ก้าว บุรุษนั้นกำลังพิงค้อนผีหัวโตที่(@NameIsNovel)ปักอยู่บนพื้น ท่วงท่าโอ่อ่าแข็งแรงราวกับยักษ์รบ
ร่างนั้นสูงเกือบสิบฉื่อ ไหล่กว้างเอวหนา หน้าอกเปลือยเปล่าเผยผิวหนังเป็น(@NameIsNovel)สีม่วงคล้ำ ทั้งสองข้างอกมี(@NameIsNovel)ลวดลายหมู่เมฆม่วงเข้มแผ่ขยายดูน่าเกรงขาม รอบเอวคาดด้วย “เข็มขัดสิงห์เถื่อน” ที่(@NameIsNovel)เก่าจนขึ้นสนิมไปแล้วครึ่งหนึ่ง
แต่สิ่งที่(@NameIsNovel)สะดุดตาที่(@NameIsNovel)สุดกลับอยู่บนศีรษะ—นั่นมิใช่ศีรษะมนุษย์ แต่เป็น(@NameIsNovel)หัวแรดสีเทาหนา! เพียงเห็นก็รู้ได้(@NameIsNovel)ทันทีว่า(@NameIsNovel)ไม่ใช่มนุษย์ แต่คือ “ศพปีศาจแรด”
“ถนนเส้นนี้ ข้าเป็น(@NameIsNovel)คนลาด! ต้นไม้ต้นนี้ ข้าเป็น(@NameIsNovel)คนปลูก! หากอยากผ่านไป จงวางเงินไว้ก่อน!” ปีศาจแรดตะโกนเสียงดังเมื่อเห็นขบวนรถของตระกูลเซินหยุดลง
น้ำเสียงหยาบกร้านฟังดูราวกับโจรป่าตามเส้นทางหลวง หากแต่ถนนสายนี้คือถนนทางการที่(@NameIsNovel)สืบทอดมาตั้งแต่สมัยต้าถัง รอบด้านเป็น(@NameIsNovel)ทุ่งร้างว่า(@NameIsNovel)งเปล่า ไม่มี(@NameIsNovel)แม้แต่ต้นไม้สักต้น คำพูดของมันจึงดูตลกและ(@NameIsNovel)ไม่เข้ากับสถานการณ์นัก
“เจ้าคือผู้ใด กล้าดีมาขวางทางพวกข้า!” เซินฮัวหยวนตวาดกลับไปทันที
“ฮ่า! ข้าคือ ‘แม่ทัพแรด’! เจ้าคงเคยได้(@NameIsNovel)ยินนามอันเกรียงไกรของข้ามาแล้วกระมัง? เร็วเข้า จงทิ้งเสบียงกับของมี(@NameIsNovel)ค่าไว้เสียดีๆ” ปีศาจแรดตอบกลับ พลางยกค้อนผีหัวโตขึ้นพาดบ่าด้วยท่าทางภาคภูมิ
“ไม่เคยได้(@NameIsNovel)ยินเลยสักนิด” เซินฮัวหยวนครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหัวตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“เจ้า…เจ้า…เจ้านี่มันไม่รู้จักคุณค่าเอาเสียเลย!” ปีศาจแรดที่(@NameIsNovel)เรียกตัวเองว่า(@NameIsNovel)แม่ทัพ แผดเสียงโวยวายด้วยความเดือดดาล สีหน้ามันเต็มไปด้วยความไม่พอใจราวกับถูกหยามเกียรติ
เซินฮัวหยวนได้(@NameIsNovel)ฟังคำพูดตะกุกตะกักที่(@NameIsNovel)เต็มไปด้วยการใช้ถ้อยคำผิดพลาดของอีกฝ่าย ก็ยิ่งงุนงงหนักใจไปกว่า(@NameIsNovel)เดิม
ที่(@NameIsNovel)ผ่านมา เหล่าอสูรที่(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)พบเจอ ล้วนเปิดฉากจู่โจมทันทีไม่เคยเสียเวลาพูดมาก แต่ปีศาจแรดที่(@NameIsNovel)มาขวางถนนครั้งนี้กลับมี(@NameIsNovel)ท่าทีราวกับ…โจรริมทางเสียมากกว่า(@NameIsNovel)
ไม่ห่างออกไป เซินลั่วกำลังยืนอยู่บนหลังคารถ มองดูเหตุการณ์อยู่ด้วยรอยยิ้มมุมปาก แววตาเต็มไปด้วยความขบขัน
เขา(@NameIsNovel)ก้าวกระโดดเบาๆ ลงมาจากหลังคา เดินตรงเข้าสู่กลางลานด้วยท่วงท่าสบายๆ
“ผู้อาวุโส” เซินฮัวหยวนเห็นเขา(@NameIsNovel) รีบโค้งคำนับแสดงความเคารพ
“ปล่อยให้ข้าจัดการเองเถิด” เซินลั่วโบกมือ กล่าวพร้อมรอยยิ้ม
สิ้นคำ เขา(@NameIsNovel)ก็ก้าวเดินไปข้างหน้า หยุดยืนห่างจากปีศาจแรดเพียงไม่กี่ก้าว
ปีศาจแรดเห็นดังนั้น ร่างสูงใหญ่พลันตึงเครียด จับค้อนผีหัวโตชี้ตรงมาที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel) แล้วตะโกนว่า(@NameIsNovel)
“เจ้า…ใช่หรือไม่ที่(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)หัวหน้า!”
“ก็ถือว่า(@NameIsNovel)ใช่ก็แล้วกัน” เซินลั่วพยักหน้ารับ ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบง่าย
“เช่นนั้นไม่ต้องพูดให้มากความ รีบส่งเงินกับเสบียงมาเสียดีๆ ไม่เช่นนั้นอย่าโทษค้อนผีหัวโตของข้าว่า(@NameIsNovel)จะเมตตาไม่เป็น(@NameIsNovel)!” เสียงคำรามของมันเต็มไปด้วยการคุกคาม
“ได้(@NameIsNovel)ฟังเจ้าพูดเช่นนี้ ข้าก็ยิ่งอยากจะทดสอบค้อนผีหัวโตของเจ้าดูสักหน่อย เอาล่ะ เข้ามาเถิด ฟาดใส่ข้าให้เต็มแรง” เซินลั่วตอบกลับด้วยท่าทีขี้เล่น
ปีศาจแรดชะงักไปในบัดดล ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ไม่อยากเชื่อว่า(@NameIsNovel)จะได้(@NameIsNovel)ยินคำท้าทายเช่นนี้จากปากของมนุษย์
มันบำเพ็ญตนมาเกือบร้อยปี เคยเลื่อมใสชื่นชมแม่ทัพมนุษย์ผู้หนึ่งที่(@NameIsNovel)นำทัพกล้าหาญ จึงตั้งใจเลียนแบบใช้สมญานาม “แม่ทัพแรด” มาจนทุกวันนี้ ทว่า(@NameIsNovel)มนุษย์ตรงหน้ากลับกล้าพูดจายั่วยวนเช่นนี้…จนมันเองก็ไม่อาจเข้าใจได้(@NameIsNovel)
“เจ้ามนุษย์โง่เขลา เจ้ามองไม่เห็นหรือว่า(@NameIsNovel)เสียสติไปแล้ว? ค้อนผีหัวโตของข้า เพียงเหวี่ยงลงหนึ่งครั้ง ก็มี(@NameIsNovel)กำลังหนักเทียบเท่าพันจวิน! กระแทกเจ้าลงไปก็ไม่ต่างอะไรจากกองเนื้อแหลกเหลวไร้ชิ้นดี” ปีศาจแรดคำรามเสียงก้อง พลางยกค้อนผีขึ้นชี้ไปยังเซินลั่ว ราวกับต้องการข่มขวัญ
ทว่า(@NameIsNovel)เซินลั่วกลับหัวเราะเบาๆ เอ่ยยั่วยุอย่างไม่เกรงกลัวว่า(@NameIsNovel)
“เลิกพล่ามไร้สาระได้(@NameIsNovel)แล้ว เข้ามาเถิด ข้าอยากรู้เหมือนกันว่า(@NameIsNovel)ค้อนผีหัวโตของเจ้าจะทำอะไรข้าได้(@NameIsNovel)บ้าง”
แม้ปากพูดท้าทายเช่นนั้น แต่ภายในใจเขา(@NameIsNovel)กลับรู้สึกประหลาดใจอยู่ไม่น้อย
ตลอดเวลาที่(@NameIsNovel)ผ่านมา เขา(@NameIsNovel)แทบไม่เคยพบอสูรตนใดที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ใจปรานีหรือมี(@NameIsNovel)เหตุผลเลย แต่ปีศาจแรดตรงหน้ากลับแตกต่างออกไป มันแม้จะแสดงท่าทีดุร้าย แต่การกระทำและ(@NameIsNovel)คำพูดกลับไม่ถึงขั้นสังหารโหดตั้งแต่แรกพบ
แม่ทัพแรดเห็นท่าทางท้าทายของอีกฝ่ายก็เดือดดาลทันที มันยกค้อนผีหัวโตขึ้นสูง พร้อมคำรามก้อง ก่อนก้าวเท้าใหญ่ๆ พุ่งตรงเข้ามา
ทุกย่างก้าวของร่างมหึมาทำให้ผืนดินสั่นสะเทือน
“ตึง! ตึง! ตึง!”
เพียงสามก้าว มันก็ถึงตรงหน้าเซินลั่วแล้ว ค้อนยักษ์ในมือยกขึ้นเหนือศีรษะ กดทับด้วยแรงอันมหาศาลแล้วฟาดลงมา
เสียง “หวีดหวิว” ของลมที่(@NameIsNovel)ถูกฉีกขาดดังสนั่น พร้อมแรงกดดันมหาศาลที่(@NameIsNovel)พุ่งโถมลงมาจนบรรยากาศรอบตัวพลันอึดอัดราวกับภูเขา(@NameIsNovel)ทับ
ดวงตาของเซินลั่วฉายแววตื่นตะลึงเล็กน้อย — ค้อนนี้มิใช่เล่นๆ เลย แรงฟาดนั้นแท้จริงแล้วรุนแรงยิ่งนัก หากเป็น(@NameIsNovel)ผู้บำเพ็ญเพียรธรรมดาคงถูกบดขยี้จนร่างแตกสลายไปแล้ว
แต่สิ่งที่(@NameIsNovel)ทำให้เขา(@NameIsNovel)ประหลาดใจกว่า(@NameIsNovel)แรงค้อน ก็คือแม่ทัพแรดไม่ได้(@NameIsNovel)ฟาดตรงมายังศีรษะของเขา(@NameIsNovel)โดยตรง หากแต่มี(@NameIsNovel)เจตนาหยุดก่อนถึงเป้าหมาย
ในชั่วขณะสั้นๆ นั้น เซินลั่วมิได้(@NameIsNovel)หลบ เขา(@NameIsNovel)เพียงยืนหยัดมั่นคง ใช้เคล็ดวิชา “หวงถิง” เคลื่อนไหวปราณอย่างสงบ เส้นแสงสีทองพลันส่องประกายขึ้นบนแขนทั้งสองที่(@NameIsNovel)ยกไขว้ป้องกันเหนือศีรษะ
ทันใดนั้น เขา(@NameIsNovel)ก็รู้สึกถึงลมหนาววาบที่(@NameIsNovel)ปะทะลงบนแขน แรงลมที่(@NameIsNovel)เกิดจากค้อนยักษ์พัดกรรโชกลงมาอย่างรุนแรง — แต่ค้อนผีหัวโตกลับหยุดชะงักอยู่ห่างแขนเขา(@NameIsNovel)เพียงไม่ถึงหนึ่งฉื่อ!
“ข้าบอกแล้วมนุษย์! ครั้งนี้ข้าจะฟาดจริง หากเจ้ายังไม่เปลี่ยนใจ ก็อย่ามาเสียใจทีหลัง!” เสียงคำรามของแม่ทัพแรดดังก้องลั่น มันค้ำค้อนยักษ์เหนือศีรษะ ดวงตาเขียวมรกตฉายแววดุร้าย
“ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ลองดูสิ! ฟาดมาให้เต็มแรง!” เซินลั่วเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงขบขัน ทั้งยังยกยิ้มมุมปาก
“อย่ามาโทษข้าก็แล้วกัน…”
สิ้นคำ แม่ทัพแรดยกค้อนผีหัวโตขึ้นอีกครั้ง คราวนี้แรงที่(@NameIsNovel)ทุ่มลงมาหนักหน่วงกว่า(@NameIsNovel)ครั้งก่อนนับเท่า ราวกับภูเขา(@NameIsNovel)สายฟ้าจะถล่มลงมาทับ
เซินลั่วเห็นดังนั้น ดวงตาหรี่แคบลง แววตาส่องประกาย เขา(@NameIsNovel)ปล่อยแขนที่(@NameIsNovel)กางป้องกันอยู่ลงเล็กน้อย จากนั้นเสยกำปั้นขึ้นอย่างรวดเร็วประหนึ่งสายฟ้า
เสียง “ตึง!” ดังสะท้านราวกับท้องฟ้าแตกร้าว
แม่ทัพแรดรู้สึกได้(@NameIsNovel)ทันทีว่า(@NameIsNovel)ค้อนผีหัวโตของตนมิได้(@NameIsNovel)ฟาดใส่ร่างมนุษย์ หากแต่กระแทกเข้ากับภูผาแข็งแกร่งลูกหนึ่ง แรงสะท้อนกลับมหาศาลส่งให้แขนของมันสั่นสะเทือนจนชาไปทั้งแขน ร่างมหึมาเซถอยไปหลายก้าว
“ตึง! ตึง! ตึง!”
มันก้าวถอยหลังถึงสามก้าวเต็ม กว่า(@NameIsNovel)จะฝังเท้าหนักๆ ลงไปกับพื้นจนเกิดหลุมลึก จึงพอจะทรงกายได้(@NameIsNovel)
ดวงตากลมโตโปนเบิกกว้าง แววตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง
“ยอมแพ้หรือยัง?” เซินลั่วถามพลางยิ้มเย็น
“ข้า… ข้าไม่ยอม!” แม่ทัพแรดคำรามลั่นด้วยความอับอายและ(@NameIsNovel)โกรธแค้น
“เช่นนั้นก็มาลองอีกครั้ง!” เซินลั่วหัวเราะเบาๆ พลางตั้งท่ารับ
ครานี้แม่ทัพแรดแผดเสียงก้อง ร่างกายพลันเปล่งประกายแสงสีเขียวระยิบระยับ ทั้งค้อนผีหัวโตในมือก็ปล่อยแสงสีดำเข้มข้น ราวกับจะฉีกอากาศออกเป็น(@NameIsNovel)สองส่วน มันยกค้อนขึ้นสูงแล้วทุบลงมาเต็มกำลัง
แรงลมปั่นป่วนเหนือศีรษะของเซินลั่ว เสียงหวีดหวิวดังแผ่วสะท้านฟ้า บรรยากาศโดยรอบสั่นสะเทือนประหนึ่งสุญญากาศจะถูกฉีกออก
เซินลั่วหรี่ตาแคบลง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย เขา(@NameIsNovel)มองออกว่า(@NameIsNovel)พลังบำเพ็ญของปีศาจแรดตนนี้สูงสุดก็เพียง ระดับอิงปราณขั้นต้น หาใช่คู่มือแท้จริงของเขา(@NameIsNovel)
เขา(@NameIsNovel)จึงหมุนเคล็ดวิชา “หวงถิง” อย่างสงบ พลังปราณในเส้นลมปราณทั้งห้าของร่างกายหลั่งไหลพร้อมกัน แสงสีทองเข้มข้นไหลรวมสู่หมัดขวาที่(@NameIsNovel)กำแน่น จนฝ่ามือบวมใหญ่ขึ้นราวกับกำปั้นเหล็กจากสวรรค์
“ฮ่า!”
เสียงคำรามต่ำดังออกจากลำคอ หมัดขวาที่(@NameIsNovel)อัดพลังเต็มเปี่ยมถูกสะบัดพุ่งขึ้นจากระดับเอว ปะทะเข้ากับค้อนผีหัวโตโดยตรง!
เสียงระเบิด “บึ้ม!” ดังสะเทือนฟ้า
พลังอันมหาศาลแตกกระจายออกจากจุดปะทะ คลื่นแรงสะบัดซัดกระจายออกไปรอบด้าน ฝุ่นผงบนพื้นพวยพุ่งขึ้นปกคลุมท้องฟ้า ราวกับพายุหมุนพัดผ่าน
เหล่าสมาชิกตระกูลเซินที่(@NameIsNovel)อยู่ไม่ไกล ถูกแรงสะท้อนโหมกระแทกจนต้องถอยร่นกันแทบไม่ทัน หลายคนถึงกับหกล้มลงบนพื้นด้วยความตื่นตระหนก
----------