หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 337
ตอนที่ 337 : เหตุใดจึงเป็นเจ้าอีกแล้ว
ตอนที่ 337
“ภูเขา(@NameIsNovel)นี้ข้าเป็น(@NameIsNovel)ผู้เปิด ต้นไม้นี้ข้าเป็น(@NameIsNovel)ผู้ปลูก หากพวกเจ้าต้องการจะ... เฮ้ เหตุใดจึงเป็น(@NameIsNovel)เจ้าอีกแล้ว?” ชายผู้นั้นหยุดพูดกลางคัน พลางอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ
“แม่ทัพแรด เหตุใดท่านจึงมาอยู่ที่(@NameIsNovel)นี่ได้(@NameIsNovel)?” เซินลั่วเลิกคิ้วขึ้น ฟังดูประหลาดใจ
บุคคลเบื้องหน้าเขา(@NameIsNovel)ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น(@NameIsNovel)อสูรแรดที่(@NameIsNovel)เคยปล้นเซินลั่วและ(@NameIsNovel)สหายของเขา(@NameIsNovel)เมื่อหลายวันก่อนนั่นเอง
“ข้า... เจ้า...” แม่ทัพแรดพูดไม่ออก ไม่รู้จะพูดอะไร
ในขณะนั้นเอง ไป๋เซียวหยุนและ(@NameIsNovel)สหายของเขา(@NameIsNovel)ก็รีบรุดเข้ามา ถามเซินลั่วว่า(@NameIsNovel)เกิดอะไรขึ้น
แม่ทัพแรดที่(@NameIsNovel)อยู่อีกฟากหนึ่งจ้องมองเหล่าผู้บำเพ็ญที่(@NameIsNovel)อยู่ตรงหน้าอย่างตะลึงงัน หัวใจของเขา(@NameIsNovel)เริ่มเต้นระรัว โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อสายตาไปหยุดอยู่ที่(@NameIsNovel) ไป๋เซียวหยุน
นี่ไม่ใช่การปล้นคนเดินทางทั่วไป แต่คล้ายกับการเดินโง่ ๆ เข้าไปในค่ายกลวงล้อมของทหารหลวงเสียมากกว่า(@NameIsNovel)!
“ใครจะสนใจว่า(@NameIsNovel)มันเป็น(@NameIsNovel)หน่วยสอดแนมอสูรหรือไม่ ฆ่ามันก่อนแล้วค่อยสืบสาว” หลู่หย่ง หรี่ตาลง เสนอแนะอย่างเย็นชา
“การกระทำที่(@NameIsNovel)หุนหันพลันแล่นเช่นนี้ ท่านแตกต่างอะไรจากเหล่าอสูร?” ใบหน้าของเซินลั่วพลันเย็นชาลง
“คำพูดเหล่านั้นทำให้สีหน้าของผู้ติดตามหลู่หย่งมืดครึ้มลง สำหรับพวกเขา(@NameIsNovel)แล้ว ในเมื่อเป็น(@NameIsNovel)อสูร ย่อมไม่มี(@NameIsNovel)ความปรานี การเข่นฆ่าทุกตนที่(@NameIsNovel)พบเจอคือความชอบธรรมแต่เพียงอย่างเดียว”
“ท่านรู้จักอสูรตนนี้รึ?” ไป๋เซียวหยุนหันไปมองเซินลั่ว อ้าปากถาม
“พวกเราเคยเผชิญหน้ากันครั้งหนึ่ง มันไม่ได้(@NameIsNovel)รู้สึกถึงจิตสังหารมากนัก มันไม่ใช่อสูรที่(@NameIsNovel)ดุร้ายอะไร” เซินลั่วพยักหน้า
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินคำพูดของเขา(@NameIsNovel) ไป๋เซียวหยุนก็พยักหน้าแล้วกล่าวว่า(@NameIsNovel) “หากมันไม่ใช่อสูรร้ายที่(@NameIsNovel)ฆ่าฟันอย่างบ้าคลั่ง ก็ควรจะรีบจากไปเสีย อย่ามาขวางทางพวกเรา”
แม่ทัพแรดได้(@NameIsNovel)ยินคำพูดนั้นก็รู้สึกราวกับได้(@NameIsNovel)รับการอภัยโทษครั้งใหญ่ เขา(@NameIsNovel)กำลังจะหลีกทางให้ ทันใดนั้นเขา(@NameIsNovel)ก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)ถามว่า(@NameIsNovel):
“พวกเจ้ากำลังจะไปที่(@NameIsNovel)ใดกัน?”
“ที่(@NameIsNovel)แท้มันก็เป็น(@NameIsNovel)หน่วยสอดแนมอสูรจริงๆ บังอาจมาสืบเสาะที่(@NameIsNovel)อยู่ของพวกเรา!” หลู่หย่งร้องออกมาด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด
เซินลั่วก็ขมวดคิ้วเช่นกัน กล่าวว่า(@NameIsNovel) “เหตุใดท่านจึงถามเช่นนั้น?”
“ถนนเส้นนี้นำไปสู่ด่านเจี้ยนเหมินโดยตรง หากพวกเจ้ากำลังมุ่งหน้าไปที่(@NameIsNovel)นั่น ข้าขอแนะนำให้หันหลังกลับไปทันที” แม่ทัพแรด ชี้ไปยังถนนด้านหลังเขา(@NameIsNovel)แล้วกล่าว
“ท่านหมายความว่า(@NameIsNovel)อย่างไร?” หลู่หย่ง ขมวดคิ้วถาม
แม่ทัพแรดไม่สนใจหลู่หย่ง แต่หันไปทางเซินลั่วแล้วกล่าวว่า(@NameIsNovel) “ข้าบอกเจ้าเพียงเท่านี้ ถือเป็น(@NameIsNovel)การตอบแทนที่(@NameIsNovel)เจ้าไม่ได้(@NameIsNovel)ปลิดชีพข้าในคราก่อน ที่(@NameIsNovel)นั่นมี(@NameIsNovel)บางอย่างไม่ชอบมาพากลจริง ๆ เป็น(@NameIsNovel)การดีที่(@NameIsNovel)สุดหากพวกเจ้าจะไม่ไป”
“มี(@NameIsNovel)อะไรผิดปกติหรือ? ท่านช่วยอธิบายได้(@NameIsNovel)หรือไม่?” เซินลั่ว ขมวดคิ้วถามกลับ
“ข้าไม่แน่ใจในรายละเอียดทั้งหมด แต่มี(@NameIsNovel)ฝูงสัตว์อสูรจำนวนมหาศาลเคลื่อนย้ายไปยังทิศทางนั้น ต่อให้พวกเจ้าเดินทางต่อไป ด่านเจี้ยนเหมินก็คงจะล่มสลายไปแล้วเป็น(@NameIsNovel)แน่” แม่ทัพแรดกล่าว
เซินลั่วเงียบไปเมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนั้น
“ไร้สาระ! ด่านเจี้ยนเหมินซึ่งมี(@NameIsNovel) หอกระบี่ คุ้มกัน จะถูกบุกเข้าไปได้(@NameIsNovel)ง่ายดายถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?” หลู่หย่งแค่นเสียงเย้ยหยัน
“ใช่แล้ว! ข้าว่า(@NameIsNovel)อสูรน้อยตนนี้จงใจพยายามขัดขวางพวกเรา มี(@NameIsNovel)เจตนาร้ายแอบแฝงอย่างชัดเจน!” ชายมี(@NameIsNovel)หนวดเคราก็ตะโกนขึ้นเช่นกัน
“ฆ่ามัน...”
มี(@NameIsNovel)คนตะโกนขึ้นก่อน และ(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)เหลือก็ส่งเสียงตาม
พวกเขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)สะสมความเกลียดชังต่อเหล่าอสูรไว้มากเกินไปแล้ว จะให้พวกเขา(@NameIsNovel)แยกแยะระหว่า(@NameIsNovel)งอสูรดีและ(@NameIsNovel)อสูรชั่วได้(@NameIsNovel)อย่างไร?
สำหรับคนเหล่านี้ สิ่งใดก็ตามที่(@NameIsNovel)ไม่ใช่เผ่าพันธุ์มนุษย์ ไม่ว่า(@NameIsNovel)เจตนาจะเป็น(@NameIsNovel)เช่นไร ต้องฆ่าก่อนเพื่อระบายความโกรธแค้น
“เหอะ ๆ ให้ข้าเป็น(@NameIsNovel)คนกำจัดสายลับอสูรตนนี้เอง” หลู่หย่ง ยิ้มเย็น พลางถูมือเตรียมจะก้าวไปข้างหน้า
เซินลั่ว ก้าวฉับ ๆ เข้าไปขวางทางเขา(@NameIsNovel)ไว้ ดวงตาของเขา(@NameIsNovel)เย็นชา
“เจ้าต้องการจะขวางทางข้ารึ?”
หลู่หย่งเหลือบมองเซินลั่ว แต่ไม่ได้(@NameIsNovel)ใส่ใจอย่างแท้จริง เพราะอีกฝ่ายมี(@NameIsNovel)พลังน้อยกว่า(@NameIsNovel)ตนเองมาก
เซินลั่วไม่ตอบ แต่มี(@NameIsNovel)เสียงลมดังออกมาจากแขนเสื้อของเขา(@NameIsNovel) และ(@NameIsNovel)วงแหวนครึ่งจันทร์ก็ปรากฏขึ้นในฝ่ามือ
“ผู้ใดที่(@NameIsNovel)ต้องการจะสู้ ก็มาประลองกับข้าก่อน” ไป๋เซียวหยุน เอ่ยขึ้น ทว่า(@NameIsNovel)สายตาของเขา(@NameIsNovel)จับจ้องอยู่ที่(@NameIsNovel)หลู่หย่งเพียงคนเดียว การเข้าข้างเซินลั่วเห็นได้(@NameIsNovel)ชัดเจน
“ไม่ ไม่ ข้าเพียงแค่พยายามจะข่มขวัญอสูรน้อยตนนั่นเท่านั้น” เมื่อเห็นท่าทีเช่นนี้ หลู่หย่งจำต้องยอมถอย
แม่ทัพแรดเมื่อเห็นว่า(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)ไม่เชื่อคำพูดของตน ก็ทำได้(@NameIsNovel)เพียงถอนหายใจแล้วกล่าวว่า(@NameIsNovel) “เซินลั่ว หากเจ้าเชื่อข้า ก็อย่าไปที่(@NameIsNovel)นั่น”
กล่าวจบ เขา(@NameIsNovel)ก็หยิบค้อนหัวผีคู่ใจขึ้นมา หันหลังกลับ และ(@NameIsNovel)เดินลับหายเข้าไปในป่าแต่ไกล
ทว่า(@NameIsNovel)หลังจากนั้นไม่นาน ก็มี(@NameIsNovel)เสียงคำรามดังมาจากในป่า “ไปตายเสียเถอะเจ้าคนถ่อย สักวันหนึ่งข้าจะกลายเป็น(@NameIsNovel)อสูรที่(@NameIsNovel)ทรงพลังและ(@NameIsNovel)ข่มขวัญเจ้าให้ตายไปเลย”
“เจ้าคนสารเลว มันยังกล้ามาสาปแช่งข้าอีก...” เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินคำพูดเหล่านี้ หลู่หย่งก็ตกตะลึงอย่างสิ้นเชิง ใบหน้าของเขา(@NameIsNovel)ก็พลันโกรธเกรี้ยวขึ้นมาทันที
เมื่อเห็นเช่นนี้ เซินลั่วก็อดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะหัวเราะเบาๆ เขา(@NameIsNovel)ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า(@NameIsNovel) “อสูรแรดตนนี้โดยธรรมชาติแล้วมิได้(@NameIsNovel)ชั่วร้าย สิ่งที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)กล่าวมาทั้งหมดอาจจะไม่ใช่เรื่องเท็จ”
“สหายเซิน ท่านคงจะไม่หลงกลอุบายของอสูรน้อยตนนั่นหรอกนะ?” หลู่หย่งหัวเราะเบาๆ
เซินลั่วไม่ต้องการจะต่อล้อต่อเถียงกับเขา(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)ยังคงนิ่งเงียบ
แต่หลู่หย่งก็ไม่ยอมปล่อยไปและ(@NameIsNovel)พูดต่อว่า(@NameIsNovel) “ท่านรู้หรือไม่ว่า(@NameIsNovel) นอกจากด่านเจี้ยนเหมินแล้ว เราก็ไม่มี(@NameIsNovel)ทางอื่นให้ไปอีก หากเราไม่ผ่านทางนั้น เส้นทางเดียวที่(@NameIsNovel)เหลืออยู่คือต้องอ้อมไปเข้าอูซาน”
สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปเล็กน้อยเมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนี้
“พวกเราเข้าสู่อูซานไม่ได้(@NameIsNovel)โดยเด็ดขาด ไม่มี(@NameIsNovel)ทางเลือกอื่น” ชายมี(@NameIsNovel)หนวดเครายืนกรานพร้อมส่ายหน้าไม่หยุด
เซินลั่ว ไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่ก็เลือกที่(@NameIsNovel)จะไม่ซักถาม เขา(@NameIsNovel)หันไปมอง ไป๋เซียวหยุน เพราะท้ายที่(@NameIsNovel)สุดแล้ว ผู้ที่(@NameIsNovel)สามารถตัดสินใจได้(@NameIsNovel)อย่างแท้จริงในขบวนก็คือเขา(@NameIsNovel)ผู้นี้นั่นเอง
“เทือกเขา(@NameIsNovel)อูซาน ถูกอสูรเข้ายึดครองมานานปี สถานการณ์ภายในซับซ้อนและ(@NameIsNovel)เต็มไปด้วยความเสี่ยงที่(@NameIsNovel)ไม่คาดคิดมากมาย นับเป็น(@NameIsNovel)ทางเลือกที่(@NameIsNovel)ไม่ดีอย่างแน่นอน” ไป๋เซียวหยุนกล่าว พลางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“ครั้งล่าสุดที่(@NameIsNovel)ข้าเดินทางมาเจี้ยนเย่โดยใช้เส้นทางนี้ ข้าผ่านมาทางด่านเจี้ยนเหมิน ทุกอย่างยังคงปกติ แม้ข้าจะไม่ได้(@NameIsNovel)เข้าไปในตัวด่าน ข้าเชื่อว่า(@NameIsNovel)คงไม่มี(@NameIsNovel)เรื่องใหญ่เกิดขึ้นในระยะเวลาอันสั้นเช่นนี้หรอก”
แม้จะฟังจบแล้ว ดวงตาของเซินลั่วยังคงแสดงความสงสัยอยู่
“เอาเช่นนี้เป็น(@NameIsNovel)ไร เมื่อเราไปถึงด่านเจี้ยนเหมินแล้ว เราจะยังไม่รีบเข้าไปในเมือง ข้าจะล่วงหน้าเข้าไปตรวจสอบก่อน เมื่อแน่ใจว่า(@NameIsNovel)ทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้ว พวกเจ้าที่(@NameIsNovel)เหลือค่อยตามเข้ามาภายหลัง เป็น(@NameIsNovel)อย่างไร?” ไป๋เซียวหยุนหันไปเสนอแนะเซินลั่ว
“ท่านผู้อาวุโสกล่าวได้(@NameIsNovel)อย่างรอบคอบยิ่งนัก ฟังดูดีทีเดียว” หลู่หย่งเห็นด้วยในทันที
คนอื่นๆ ก็พึมพำเห็นด้วยเช่นกัน
เมื่อเห็นไป๋เซียวหยุนมองมาที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel) เซินลั่วก็ลังเลเล็กน้อย แล้วจึงพยักหน้า
กลุ่มออกเดินทางอีกครั้ง มุ่งหน้าสู่ด่านเจี้ยนเหมิน
ด้วยคำเตือนก่อนหน้านี้จากแม่ทัพแรด ทุกคนจึงต้องเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น หลังจากผ่านไปครึ่งวัน พวกเขา(@NameIsNovel)ก็มาถึงใกล้ด่านเจี้ยนเหมิน
ทว่า(@NameIsNovel)เมื่อกลุ่มมาถึงจุดหนึ่งบนภูเขา(@NameIsNovel)ห่างจากด่านเจี้ยนเหมินประมาณสามสี่ลี้ พวกเขา(@NameIsNovel)ก็ได้(@NameIsNovel)ยินเสียงโห่ร้องฆ่าฟันของมนุษย์และ(@NameIsNovel)เสียงคำรามของสัตว์ป่าดังก้องมาจากระยะไกลแล้ว
เห็นได้(@NameIsNovel)ชัดว่า(@NameIsNovel) แม่ทัพแรดไม่ได้(@NameIsNovel)พูดผิด มี(@NameIsNovel)บางอย่างเกิดขึ้นที่(@NameIsNovel)ด่านเจี้ยนเหมินจริงๆ
“ให้ผู้บำเพ็ญครึ่งหนึ่งอยู่ที่(@NameIsNovel)นี่ เพื่อคุ้มกันผู้คน ที่(@NameIsNovel)เหลือตามข้ามา ไปที่(@NameIsNovel)ด่านเจี้ยนเหมินเพื่อเป็น(@NameIsNovel)กำลังเสริม” ไป๋เซียวหยุนสั่งการ
“ท่านบรรพชน ข้าจะไปกับท่าน” ไป๋ปี้เป็น(@NameIsNovel)คนแรกที่(@NameIsNovel)ตอบสนอง
“นับข้าไปด้วย” เซินลั่วกล่าว
เมื่อเห็นเช่นนี้ คนอื่นๆ ก็ส่งเสียงตามกันมาทีละคน
“ข้าก็ยินดีที่(@NameIsNovel)จะติดตามผู้อาวุโสไปด้วย” หลู่หย่งเหลือบมองไปในทิศทางของด่านเจี้ยนเหมิน แววแห่งความลังเลฉายวาบขึ้นบนใบหน้าของเขา(@NameIsNovel)ก่อนที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)จะกล่าว
----------