หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 338
ตอนที่ 338 : รุดไปช่วยเหลือด่านเจี้ยนเหมิน
ตอนที่ 338
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนี้ สายตาของไป๋เซียวหยุนก็กวาดมองไปทั่วฝูงชน แล้วเอ่ยขึ้นว่า(@NameIsNovel) “สหายฮั่วขุย ท่านรับผิดชอบคุ้มกันผู้คน ที่(@NameIsNovel)เหลือตามข้าไปที่(@NameIsNovel)ด่านเจี้ยนเหมิน”
“ขอรับ” ชายวัยกลางคนผู้มี(@NameIsNovel)หนวดเครารุงรังตอบรับในทันที
“พวกเราพร้อมรับคำสั่งของท่านผู้อาวุโส” ที่(@NameIsNovel)เหลือต่างขานรับทีละคน
เมื่อไม่ต้องคอยพะวงกับคนธรรมดา ไป๋เซียวหยุนและ(@NameIsNovel)คณะก็เคลื่อนที่(@NameIsNovel)ด้วยความเร็วที่(@NameIsNovel)สูงขึ้นมาก สามารถข้ามระยะทางสามสี่ลี้ได้(@NameIsNovel)ในชั่วพริบตา
ด่านเจี้ยนเหมิน ซึ่งสร้างขึ้นใจกลางเทือกเขา(@NameIsNovel)อูซาน เป็น(@NameIsNovel)ฐานที่(@NameIsNovel)มั่นอันแข็งแกร่ง ขนาบข้างด้วยหน้าผาทั้งสองด้าน ตัวเมืองประกอบด้วยหินยักษ์ซ้อนกันและ(@NameIsNovel)สูงตระหง่านกว่า(@NameIsNovel)ร้อยฉื่อ ง่ายต่อการป้องกันแต่ยากที่(@NameIsNovel)จะพิชิต
เมื่อเซินลั่วและ(@NameIsNovel)กลุ่มของเขา(@NameIsNovel)มาถึง พวกเขา(@NameIsNovel)ก็เห็นฝูงอสูรหมาป่ากำลังโจมตีเมือง ซากหมาป่านับพันกองอยู่รอบกำแพงเมือง ก่อตัวเป็น(@NameIsNovel)กองซากศพสูงหลายสิบฉื่อแล้ว
อสูรหมาป่าที่(@NameIsNovel)เหลืออยู่เหยียบย่ำข้ามร่างของพวกพ้อง พยายามปีนป่ายขึ้นกำแพงเมืองอย่างไม่ลดละ
เหนือเมืองนั้น ค้างคาวโลหิตนับหมื่นตัวบดบังท้องฟ้า เสียงกระพือปีกของพวกมันดังกึกก้องราวกับเสียงฟ้าร้องคำราม
เซินลั่วคุ้นเคยกับอสูรสองชนิดนี้เป็น(@NameIsNovel)อย่างดี โดยเฉพาะอสูรหมาป่า เขา(@NameIsNovel)เคยเผชิญหน้ากับพวกมันมาก่อนในแดนฝันเมื่อครั้งเข้าไปในเมืองเฟิงฉี และ(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)สังหารไปจำนวนไม่น้อยเคียงข้างกับอวี้เหมิง
ขณะที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)กวาดสายตามองไปทั่วสนามรบ เขา(@NameIsNovel)ก็พบเห็นหมาป่ายักษ์สีดำและ(@NameIsNovel)หมาป่าชิง ที่(@NameIsNovel)ว่องไวจำนวนมากอยู่ท่ามกลางฝูงหมาป่าที่(@NameIsNovel)หนาแน่น แม้ว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)จะไม่สามารถมองเห็น อมนุษย์หัวหมาป่าที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เคยพบมาก่อนได้(@NameIsNovel)เลย
ค้างคาวโลหิตที่(@NameIsNovel)บินอยู่สูงเบื้องบนนั้นคล้ายกับค้างคาวผีจากหุบเขา(@NameIsNovel)วายุเร้น แต่มี(@NameIsNovel)ขนาดใหญ่กว่า(@NameIsNovel) คล้ายหมูป่าด้วยศีรษะและ(@NameIsNovel)เขี้ยวที่(@NameIsNovel)ส่องแสงสีเลือดแดงเข้ม ปีกของพวกมันกางออกได้(@NameIsNovel)กว้างราวสิบกว่า(@NameIsNovel)ฉื่อเมื่อกางเต็มที่(@NameIsNovel)
กลุ่มหนึ่งบุกขึ้นมาจากเบื้องล่าง และ(@NameIsNovel)อีกกลุ่มหนึ่งโฉบลงมาจากเบื้องบน กลยุทธ์ของพวกมันเสริมกันได้(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)อย่างดี
บนกำแพงเมือง มี(@NameIsNovel)คนอยู่ราวสิบกว่า(@NameIsNovel)คนกำลังใช้ยันต์หรือลูกธนูที่(@NameIsNovel)ประทับตราสัญลักษณ์อย่างต่อเนื่อง เพื่อสกัดกั้นคลื่นอสูรหมาป่าที่(@NameIsNovel)บุกเข้ามา ความเร็วในการโจมตีของพวกเขา(@NameIsNovel)ถูกจำกัด และ(@NameIsNovel)แนวรุกของอสูรหมาป่าก็ค่อยๆ คืบคลานเข้าใกล้กำแพงเมือง
บนท้องฟ้าเบื้องบน ลูกไฟขนาดยักษ์จะระเบิดขึ้นเป็น(@NameIsNovel)ครั้งคราว เห็นได้(@NameIsNovel)ชัดว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ผลงานของผู้บำเพ็ญที่(@NameIsNovel)ใช้เคล็ดวิชาโจมตีใส่ค้างคาวโลหิต และ(@NameIsNovel)ประกายกระบี่ก็พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ฟาดฟันเข้าไปในกองทัพค้างคาวโลหิต
“เมืองยังไม่แตก พวกเราควรจะยื่นมือเข้าช่วย” ไป๋เซียวหยุนกล่าว ดวงตาของเขา(@NameIsNovel)แน่วแน่
ทันทีที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)กล่าวจบ สนามรบเบื้องหน้าพวกเขา(@NameIsNovel)ก็พลันเปลี่ยนแปลงไป
ท่ามกลางฝูงค้างคาวโลหิตที่(@NameIsNovel)ลอยอยู่เหนือกำแพงเมืองด่านเจี้ยนเหมิน เมฆหมอกสีเลือดแดงก็ปรากฏขึ้น ห่อหุ้มค้างคาวโลหิตทั้งหมดไว้ภายใน หมอกนั้นรวมตัวกันเป็น(@NameIsNovel)เมฆโลหิตขนาดมหึมา
แม้ว่า(@NameIsNovel)จะมองไม่เห็นค้างคาวโลหิตอยู่ภายในเมฆโลหิต แต่ประกายไฟสีแดงนับไม่ถ้วนก็กะพริบราวกับเสียงฟ้าร้องคำราม
ในชั่วพริบตา ฝนห่าใหญ่ก็เทลงมาจากเมฆโลหิตนั้น—เป็น(@NameIsNovel)ฝนโลหิตของจริง—ซึ่งตกลงมาปกคลุมเพียงกำแพงเมืองด่านเจี้ยนเหมินเท่านั้น ไม่ได้(@NameIsNovel)ตกลงที่(@NameIsNovel)อื่นเลย
ฝูงอสูรหมาป่าโดยรอบพลันรุมทึ้งพวกมัน ฉีกกระชากร่ายกายเป็น(@NameIsNovel)ชิ้นๆ แล้วกัดกินจนสิ้นซาก
“ไปกันเถอะ”
เสียงอันเฉียบขาดของไป๋เซียวหยุนดังก้องขณะที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)กระโจนขึ้น ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าราวกับลูกศรมุ่งไปยังกำแพงเมือง
ด้วยความเป็น(@NameIsNovel)ห่วง เซินลั่วจึงสั่งความกับเซินอวี่ก่อนจะเปิดใช้งานยันต์เหินบินเพื่อเข้าร่วมกับไป๋เซียวหยุนบนท้องฟ้า
คนที่(@NameIsNovel)เหลือในกลุ่มก็พุ่งไปข้างหน้าเช่นกัน กระโจนเข้าใส่ฝูงอสูรหมาป่า
หลู่หย่ง ไม่ว่า(@NameIsNovel)จะโดยตั้งใจหรือไม่ก็ตาม กลับรั้งอยู่ท้ายสุดของฝูงชน เขา(@NameIsNovel)มองขึ้นไปยังเซินลั่วและ(@NameIsNovel)ไป๋เซียวหยุน แววแห่งความดูแคลนฉายวาบขึ้นในดวงตา ก่อนจะเคลื่อนตัวไปยังประตูเมืองอย่างสบายๆ
ขณะที่(@NameIsNovel)เซินลั่วกำลังไล่ตามไป๋เซียวหยุน เขา(@NameIsNovel)ก็พลันหยุดลงกลางคัน
เขา(@NameIsNovel)เห็นที่(@NameIsNovel)มุมหนึ่งของกำแพงเมือง มี(@NameIsNovel)ชายวัยกลางคนในอาภรณ์นักพรตสีเขียวกำลังง่วนอยู่กับบางสิ่งที่(@NameIsNovel)คล้ายกับเข็มทิศ ด้านหลังเขา(@NameIsNovel) แสงสีครามจางๆ สว่า(@NameIsNovel)งวาบขึ้น และ(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)หมาป่าตัวหนึ่งได้(@NameIsNovel)ปีนขึ้นมาบนกำแพงเมืองโดยไม่รู้ตัว
ยิ่งไปกว่า(@NameIsNovel)นั้น บนหลังของหมาป่าสีครามตัวนั้น มี(@NameIsNovel) อมนุษย์หัวหมาป่าท่อนบนเปลือยเปล่านั่งอยู่ เขา(@NameIsNovel)ถือง้าวประดูกไว้ในมือ พร้อมที่(@NameIsNovel)จะแทงชายในอาภรณ์นักพรตด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว
โดยไม่ลังเล เซินลั่วเปิดใช้งานวิชาขับธาราทันที ห่อหุ้มร่างกายของเขา(@NameIsNovel)ด้วยแสงสีครามจางๆ ก่อนจะดำดิ่งลงไปในสายฝนโลหิตโดยตรง
ขณะที่(@NameIsNovel)สายฝนฟาดฟันร่างของเขา(@NameIsNovel) ควันสีขาวก็พวยพุ่งออกมา และ(@NameIsNovel)กลิ่นกัดกร่อนก็เข้ามาในจมูกและ(@NameIsNovel)ปากของเซินลั่ว ทว่า(@NameIsNovel)ไม่มี(@NameIsNovel)ความผิดปกติใดๆ บนม่านแสงเรืองรองของวิชาขับธาราซึ่งทำให้เซินลั่ววางใจได้(@NameIsNovel)
เขา(@NameIsNovel)ร่วงลงมาอย่างรวดเร็วไปยังมุมกำแพงเมือง ขณะที่(@NameIsNovel)ลูกศรวารีลูกหนึ่งพุ่งออกจากมือของเขา(@NameIsNovel) ที่(@NameIsNovel)ปลายลูกศรแขวนยันต์อัสนีสวรรค์ไว้ โดยมี(@NameIsNovel)เป้าหมายคือด้านหลังหัวใจของชายหัวหมาป่า
แม้ว่า(@NameIsNovel)ลูกศรนี้จะไม่สามารถหยุดการโจมตีของชายหัวหมาป่าได้(@NameIsNovel)โดยตรง แต่หากเขา(@NameIsNovel)มุ่งเน้นไปที่(@NameIsNovel)การโจมตีเพียงอย่างเดียวและ(@NameIsNovel)ไม่ป้องกันตัวเอง มันก็จะถูกยันต์อัสนีสวรรค์สังหารอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้(@NameIsNovel)หลังจากสังหารชายในอาภรณ์นักพรตแล้ว
เป็น(@NameIsNovel)ไปตามคาด ชายหัวหมาป่าเห็นคุณค่าของชีวิตตนเอง ทันทีที่(@NameIsNovel)ง้าวของเขา(@NameIsNovel)กำลังจะแทงทะลุชายในอาภรณ์นักพรต เขา(@NameIsNovel)ก็หันปลายง้าวกลับมาแทงใส่ลูกศรวารีโดยตรง
เสียงดัง “ตูม” ก้องกังวาน!
ยันต์อัสนีสวรรค์ระเบิดออก แสงอัสนีสีขาวราวกับหิมะหนาเท่าแขนปะทุออกมาและ(@NameIsNovel)ระเบิดที่(@NameIsNovel)ปลายง้าว
ในขณะเดียวกัน ม่านแสงครึ่งวงกลมก็ปรากฏขึ้นจากปลายง้าวของชายหัวหมาป่า
แสงอัสนีสีขาวตกลงบนนั้น เกิดเป็น(@NameIsNovel)เสียงฉ่าๆ ปะทะกับมันอย่างบ้าคลั่ง แต่ในที่(@NameIsNovel)สุดก็ไม่สามารถทะลุผ่านเข้าไปได้(@NameIsNovel)
ทว่า(@NameIsNovel)ในขณะที่(@NameIsNovel)แสงอัสนีสลายไป เซินลั่วก็ได้(@NameIsNovel)ลงถึงพื้นแล้ว ยกหมัดขึ้นทุบไปยังใบหน้าของชายหัวหมาป่า
ดวงตาของชายหัวหมาป่าฉายแสงสีเลือดแดงเข้ม รอยยิ้มเย็นชาปรากฏขึ้นที่(@NameIsNovel)มุมปากของเขา(@NameIsNovel) เขา(@NameIsNovel)ยกปลายง้าวขึ้น เล็งตรงไปยังหัวใจของเซินลั่ว
ด้วยการเปิดใช้งานเคล็ดวิชาหวงถิง เซินลั่วบิดตัวและ(@NameIsNovel)หลบหลีกปลายง้าวได้(@NameIsNovel)อย่างง่ายดาย ไถลลงไปตามง้าวประดูกโดยให้ร่างกายแนบชิดกับมัน หมัดของเขา(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)อัดแน่นไปด้วยพลังมหาศาลก็ทุบลงไป
ชายหัวหมาป่าไม่ได้(@NameIsNovel)หวาดกลัวแม้แต่น้อย ยกหมัดขึ้นมาปะทะกับการโจมตีของเซินลั่ว หมัดของพวกเขา(@NameIsNovel)กระแทกกันอย่างหนัก
เสียงดัง “ตูม” ก้องกังวาน!
หมัดของพวกเขา(@NameIsNovel)ปะทะกัน ทำให้กำแพงเมืองสั่นสะเทือน คลื่นกระแทกที่(@NameIsNovel)มองไม่เห็นปะทุออกมา กระจายไปยังบริเวณโดยรอบ
เสียงร้องโหยหวนดังขึ้น เป็น(@NameIsNovel)หมาป่าสีครามใต้ร่างชายหัวหมาป่า ไม่สามารถทนทานต่อพลังมหาศาลนี้ได้(@NameIsNovel) ขาทั้งสี่ของมันหักและ(@NameIsNovel)ทรุดลงกับพื้น กระดูกสันหลังของมันก็ถูกบดขยี้ในเวลาเดียวกัน ตายคาที่(@NameIsNovel)
ชายหัวหมาป่าไม่สนใจเรื่องนี้ ลงสู่พื้นด้วยเท้าของตนเองในทันที เขา(@NameIsNovel)ยกง้าวขึ้นอย่างกะทันหัน ฟาดกวาดไปยังเซินลั่ว
เซินลั่วยกแขนขึ้น ป้องกันการโจมตีของชายหัวหมาป่าโดยตรง ด้วยการประเมินกำลังของคู่ต่อสู้ เขา(@NameIsNovel)ก็รู้ว่า(@NameIsNovel)ชายผู้นี้อย่างมากก็อยู่ในระดับหลอมวิญญาณ ขั้นกลาง เท่านั้น อาศัยเพียงพละกำลังของร่างกายในการต้านทานมาจนถึงตอนนี้
เขา(@NameIsNovel)วอกแวกเล็กน้อยกับชายในอาภรณ์นักพรตที่(@NameIsNovel)อยู่ด้านหลังอสูรหมาป่า รู้สึกหงุดหงิด เจ้านั่น แม้จะถึงขนาดนี้แล้ว ก็ยังคงหันหลังให้พวกเขา(@NameIsNovel) ง่วนอยู่กับอะไรบางอย่างโดยไม่รู้ตัว
ในขณะนั้นเอง ชายหัวหมาป่าก็พลันตะโกนขึ้น ดวงตาสีเลือดแดงเข้มของเขา(@NameIsNovel)พ่นหมอกสีดำแดงออกมาสองสาย ราวกับสายน้ำสองสาย พวกมันเลื้อยลงมา พันรอบง้าวประดูกของเขา(@NameIsNovel)
“กลิ่นอายอสูร…”
----------