หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 345
ตอนที่ 345 : ตราบใดที่ยังมีภูเขาเขียว
ตอนที่ 345
สายตาของเซินลั่วคมกริบขึ้นเมื่อเขา(@NameIsNovel)เห็นหมาป่ายักษ์สีดำหลายตัว กำลังเคลื่อนที่(@NameIsNovel)เคียงข้างกันอยู่กลางกระแสคลื่น รายล้อมด้วยหมาป่าประหลาดสีเขียวเจ็ดแปดตัว
ชายหัวหมาป่าที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เคยต่อสู้ด้วยก่อนหน้านี้กำลังนำทัพมุ่งหน้าสู่ด่านเจี้ยนเหมินจากบนหลังของหมาป่ายักษ์สีดำ
เหนือทัพอสูรหมาป่า เมฆโลหิตลอยอยู่ ซึ่งได้(@NameIsNovel)ยินเสียงกระพือปีกของค้างคาวโลหิตดังออกมาจากภายใน
“บัดซบ”
เซินลั่วสบถใต้ลมหายใจและ(@NameIsNovel)พุ่งไปข้างหน้า เหล่าศพที่(@NameIsNovel)ขวางทางเขา(@NameIsNovel)ถูกทลายลงทีละตน เขา(@NameIsNovel)ลงสู่ยอดกำแพงเมืองและ(@NameIsNovel)รีบรุดไปยังหน้าประตูเมือง
ค่ายกลกระบี่บนกำแพงเมืองถูกทำลายไปแล้ว แต่ค่ายกลที่(@NameIsNovel)ประตูเมืองดูเหมือนจะไม่ได้(@NameIsNovel)รับผลกระทบ แสงสีแดงชั้นหนึ่งยังคงห่อหุ้มมันอยู่ เนื่องจากหลู่หย่งยังไม่สามารถทลายมันลงได้(@NameIsNovel)
“ไม่มี(@NameIsNovel)เวลาแล้ว ทุกคนหลีกทางไป” เซินลั่วสั่ง และ(@NameIsNovel)ทุกคนก็ถอยหลังไปหนึ่งก้าว
มือของเขา(@NameIsNovel)สะบัด และ(@NameIsNovel)ยันต์อัสนีสวรรค์สามแผ่นก็ถูกปล่อยออกไป ตกลงบนประตูเมืองอย่างแม่นยำ
“ใช้ยันต์ทลายประตูรึ? เจ้าช่างมี(@NameIsNovel)ความคิดสร้างสรรค์นัก” หลู่หย่งตกตะลึง อดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะเย้ยหยันเมื่อเห็นเช่นนี้
เซินลั่วไม่สนใจเขา(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)ตะโกนเสียงต่ำว่า(@NameIsNovel) “ทลาย!”
ในทันใดนั้น เสียงฟ้าร้องสามครั้งก็ดังก้องพร้อมกัน สายฟ้าที่(@NameIsNovel)แข็งแกร่งสามสายฟาดลงมาเป็น(@NameIsNovel)หนึ่งเดียว ก่อตัวเป็น(@NameIsNovel)ลูกบอลสายฟ้าทรงกลม ซึ่งระเบิดออกอีกครั้ง
เสียง “ตูม” ดังกึกก้อง
ควันดำพวยพุ่งขึ้นเหนือประตูเมือง ม่านแสงสีแดงที่(@NameIsNovel)ปกคลุมอยู่ถูกทลายลงในทันที เกิดเป็น(@NameIsNovel)รูโหว่ แม้แต่ประตูก็ยังถูกกระแทกจนดำเป็น(@NameIsNovel)ตอตะโก
ก่อนที่(@NameIsNovel)คนอื่นๆ จะทันได้(@NameIsNovel)ประหลาดใจกับสิ่งนี้ เซินลั่วก็ได้(@NameIsNovel)พุ่งทะลุผ่านไปแล้ว โคจรพลังเทวะหวงถิงจนถึงขีดสุดภายในตัวเขา(@NameIsNovel)
เขา(@NameIsNovel)รวบรวมพละกำลังทั้งหมดของตน มุ่งไปยังกำปั้น และ(@NameIsNovel)ทุบเข้ากับส่วนที่(@NameIsNovel)ไหม้เกรียมของประตู
เสียง “ปัง” ดังกึกก้อง
รูขนาดเท่าไหปรากฏขึ้นบนประตูเมืองที่(@NameIsNovel)หนักอึ้ง ร่างของเซินลั่วพุ่งทะลุผ่านมันไปโดยตรง
ทันทีหลังจากนั้น ขอบของรูนี้ก็เริ่มปริแตก รอยร้าวคล้ายใยแมงมุมแผ่กระจายออกไป ปกคลุมประตูมหึมาในพริบตา
“ทุกคน ตามข้าออกจากเมือง!” หลู่หย่งเมื่อเห็นสถานการณ์ก็ตะโกนอย่างมี(@NameIsNovel)ความสุข
ตามสัญญาณของเขา(@NameIsNovel) เขา(@NameIsNovel)เหวี่ยงขวานบินของตน เฉือนประตูเมืองที่(@NameIsNovel)แตกละเอียดอยู่แล้ว เปิดเส้นทางหลบหนีให้กับผู้คนในเมืองได้(@NameIsNovel)อย่างมี(@NameIsNovel)ประสิทธิภาพ
ตระกูลเซินเป็น(@NameIsNovel)กลุ่มแรกที่(@NameIsNovel)วิ่งออกจากเมือง ตามมาด้วยพวกจากตระกูลไป๋และ(@NameIsNovel)คนอื่นๆ
ทว่า(@NameIsNovel)ถึงจุดนี้ เมืองก็ได้(@NameIsNovel)กลายเป็น(@NameIsNovel)สุสานที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ศพจำนวนมากไปแล้ว มี(@NameIsNovel)เพียงหนึ่งในสิบเท่านั้นที่(@NameIsNovel)สามารถหลบหนีออกมาได้(@NameIsNovel)ทั้งชีวิต
เมื่อหนีออกจากเมืองได้(@NameIsNovel) ก่อนที่(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)จะทันได้(@NameIsNovel)ดีใจแม้แต่ชั่วครู่ พวกเขา(@NameIsNovel)ก็เห็นฝูงอสูรหมาป่าและ(@NameIsNovel)ค้างคาวโลหิตกำลังกวาดเข้ามาหาพวกเขา(@NameIsNovel) จำนวนดูเหมือนจะมากกว่า(@NameIsNovel)การโจมตีหลอกที่(@NameIsNovel)ด่านเจี้ยนเหมินก่อนหน้านี้เสียอีก
“นำพวกเขา(@NameIsNovel)ไปทางตะวันออก วิ่งไปเรื่อยๆ อย่าหยุด” เซินลั่วกล่าวกับเซินอวี่อย่างร้อนรน
“ท่านผู้อาวุโส ท่านไม่ไปกับพวกเราหรือเจ้าคะ?” เซินอวี่กำลังจะตอบกลับเมื่อนางตระหนักถึงบางสิ่งและ(@NameIsNovel)รีบถามขึ้น
“พวกเจ้าไปก่อนเถิด ข้าจะตามไปทันที” เซินลั่วมองไปยังท้องฟ้าเหนือกำแพงเมืองแล้วกล่าว
ไป๋เซียวหยุนยังคงใช้กำลังทั้งหมดของเขา(@NameIsNovel) เพื่อใช้ลูกประคำพุทธยับยั้งอสูรวายุไว้ พวกเขา(@NameIsNovel)อยู่ในภาวะคุมเชิงกัน ไม่มี(@NameIsNovel)ฝ่ายใดได้(@NameIsNovel)เปรียบ
ในเมืองเจี้ยนเย่ เซินลั่ว เคยเฝ้ามอง ไป๋เซี่ยวเถียน สลายปราณพลีชีพอย่างสิ้นหวัง บัดนี้ เขา(@NameIsNovel)จึงไม่อาจทนมองให้ ไป๋เซียวหยุน ต้องล้มตายในการต่อสู้ได้(@NameIsNovel)อีก เขา(@NameIsNovel)ต้องทำอะไรบางอย่าง แม้จะต้องเสี่ยงชีวิตตนเองก็ตาม
เมื่อตกอยู่ในสถานการณ์เร่งด่วน เซินอวี่ ไม่สามารถโต้เถียงได้(@NameIsNovel) เขา(@NameIsNovel)จึงกัดฟันแน่น นำตระกูลเซินเคลื่อนตามแนวกำแพงเมืองมุ่งหน้าไปทางตะวันออก
ผู้คนจากตระกูลไป๋และ(@NameIsNovel)กลุ่มอื่นๆ เห็นดังนั้นก็รีบติดตามและ(@NameIsNovel)หลบหนีไปเช่นกัน
หลังจากที่(@NameIsNovel)ทุกคนจากไปแล้ว เซินลั่วหันกลับไปมองกองทัพอสูรที่(@NameIsNovel)กำลังรุกคืบ เขา(@NameIsNovel)ทะยานขึ้นกลางอากาศ และ(@NameIsNovel)ร่อนลงบนกำแพงเมือง
“เซียวหยุน! ทุกคนถอยไปอย่างปลอดภัยแล้ว อย่าพัวพันกับมันอีกต่อไป รีบไปเร็วเข้า!” เซินลั่วตะโกนเสียงดัง
“ฝูงอสูรหมาป่าและ(@NameIsNovel)ค้างคาวโลหิตกำลังย้อนกลับมาแล้ว หากท่านไม่ไปตอนนี้ ก็จะไปไม่ได้(@NameIsNovel)อีก!” เซินลั่วกล่าวอย่างร้อนรน คิ้วขมวดเข้าหากัน
“หากข้าไปไม่ได้(@NameIsNovel) ก็จะยอมตายไปพร้อมกับอสูรตนนี้ อย่างน้อยข้าก็สามารถล้างแค้นให้พี่ชายของข้าได้(@NameIsNovel)” ไป๋เซียวหยุนลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวอย่างสงบนิ่ง
“พวกเราสูญเสียไป๋เซี่ยวเถียนไปคนหนึ่งแล้ว จะต้องสูญเสียไป๋เซียวหยุนไปอีกรึ? นั่นไม่ใช่วิธีที่(@NameIsNovel)ควรจะคิดบัญชี! อย่าโง่เขลาไปเลย!
“เราเสียไป๋เซียวเถียนไปหนึ่งแล้ว เจ้าจะให้อีกคนต้องตายตามอีกหรือ? นี่ไม่ใช่วิธีการคิดล้างแค้น! อย่าผลีผลามจนเสียสติ!” เซินลั่วกระอักกระอ่วน ครั้นเอ่ยเสียงร้อนรนแต่หนักแน่น
“ตราบท่านยังมี(@NameIsNovel)ลมหายใจ ก็ยังมี(@NameIsNovel)วันให้ชำระแค้น — ดังสุภาษิตว่า(@NameIsNovel) ‘ตราบภูเขา(@NameIsNovel)เขียว ย่อมมี(@NameIsNovel)ฟืนให้เผา’”
ไป๋เซียวหยุนตกอยู่ในภวังค์ความคิดเมื่อได้(@NameIsNovel)ยินคำพูดนั้น
“คนเหล่านี้ที่(@NameIsNovel)หนีจากเมืองเจี้ยนเย่ คงไปไม่ถึงฉางอัน หากไม่มี(@NameIsNovel)ท่านคอยอารักขา” เซินลั่วกล่าวเน้นย้ำทีละคำ
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนี้ ใบหน้าที่(@NameIsNovel)ตึงเครียดของไป๋เซียวหยุนก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย แววแห่งความลังเลฉายวาบขึ้นในส่วนลึกของดวงตา
“ใครจะไปคาดเดาอะไรได้(@NameIsNovel)” เสียงของอสูรวายุแทรกเข้ามาอย่างเกรี้ยวกราด
ก่อนที่(@NameIsNovel)คำพูดจะทันจบลง แสงสีทองจากลูกประคำพุทธที่(@NameIsNovel)คิ้วของรูปปั้นพระพุทธรูปแสงทั้งหกก็เริ่มหรี่ลง และ(@NameIsNovel)รูปปั้นพระพุทธรูปที่(@NameIsNovel)ควบแน่นอยู่บนนั้นก็ค่อยๆ กลายเป็น(@NameIsNovel)ภาพลวงตา พลังที่(@NameIsNovel)บรรจุอยู่ภายในดูเหมือนจะค่อยๆ หมดสิ้นไป
ในขณะนั้นเอง อสูรวายุ ที่(@NameIsNovel)ถูกตรึงอยู่ตรงกลางก็ประสานมือไว้เบื้องหน้า พร้อมร่ายคาถาแปลกประหลาดทันที พลันเกิดวังวนแสงโลหิตห่อหุ้มร่างมันเอาไว้
หลังจากหมุนวนเพียงหนึ่งรอบ ก็บังเกิดเสียงคำรามก้อง ในพริบตาเดียว ร่างของมันก็แปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)วังวนโลหิตขนาดมหึมา หมุนด้วยความเร็วสูงกลางอากาศ สร้างแรงดึงมหาศาลจากภายใน
“เซียวหยุน! เร็วเข้า!” คำพูดของเซินลั่วถูกลมกระโชกพัดพาจนขาดหาย
วังวนโลหิตที่(@NameIsNovel)เกิดจากอสูรวายุพลันขยายใหญ่ขึ้นถึงสิบเท่า ก่อตัวเป็น(@NameIsNovel)วังวนสีเลือดสูงกว่า(@NameIsNovel)ร้อยจั้ง เชื่อมต่อฟ้าดิน มันกวาดเอาซากศพจำนวนมากบนพื้นดิน และ(@NameIsNovel)พัดพาพวกมันขึ้นไปบนท้องฟ้าอย่างบ้าคลั่ง
เซินลั่ว ซึ่งยืนอยู่บนกำแพงเมืองก็ไม่อาจรอดพ้น แม้เขา(@NameIsNovel)จะตอบสนองอย่างรวดเร็ว โคจรพลังปราณทั้งหมดในร่างกาย พยายามใช้กำลังทั้งหมดตรึงร่างไว้กับกำแพงเมือง
แต่เขา(@NameIsNovel)ก็ไม่สามารถรักษาร่างกายให้มั่นคงได้(@NameIsNovel) และ(@NameIsNovel)ถูกดูดขึ้นสู่ท้องฟ้า มุ่งไปยังใจกลางวังวนโลหิต
วังวนโลหิตนั้นใหญ่โตกว่า(@NameIsNovel)รูปปั้นพระพุทธรูปแสงทั้งหกเสียอีก พายุนอกของมันกระหน่ำเข้าใส่สนามพลังแสงของพระพุทธรูปอย่างต่อเนื่อง ทำให้เกิดประกายไฟและ(@NameIsNovel)เสียงดังสนั่นทุกครั้งที่(@NameIsNovel)ปะทะกัน
ศพที่(@NameIsNovel)ถูกดูดเข้าไปในวังวนถูกบดขยี้กลายเป็น(@NameIsNovel)ผงธุลี ราวกับเมล็ดถั่วในโม่หิน
เซินลั่วตกตะลึง รีบประสานมือเป็น(@NameIsNovel)ชุดที่(@NameIsNovel)หน้าอก พร้อมท่องคาถาอย่างรวดเร็ว
ขณะที่(@NameIsNovel)เสียงสวดของเขา(@NameIsNovel)ก้องกังวาน เงาแสงสีขาวชั้นหนึ่งก็ปรากฏขึ้นใต้ฝ่าเท้า และ(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ละอองสีเขียวล่องลอยในความว่า(@NameIsNovel)งเปล่า รวมตัวเข้าห่อหุ้มร่างกายของเขา(@NameIsNovel) ทำให้ร่างนั้นดูกึ่งโปร่งใส
“วิชาเร้นกายเซียน!” ไป๋เซียวหยุนเห็นเซินลั่วถูกดูดเข้าสู่วังวนโลหิต สีหน้าของเขา(@NameIsNovel)แปรเปลี่ยนอย่างหนัก
เขา(@NameIsNovel)ต้องการจะเข้าช่วย แต่ก็ถูกอสูรวายุจำกัดไว้ เมื่อเห็นว่า(@NameIsNovel)เซินลั่วได้(@NameIsNovel)เริ่มใช้วิชา “เร้นกายเซียน” เขา(@NameIsNovel)ก็อดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะอุทานด้วยความประหลาดใจ
----------