ตอนที่ 347 : แยกย้ายกันไปคนละทาง

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินดังนั้น ทุกคนก็ถอนหายใจแผ่วเบา ขวัญกำลังใจของพวกเขา(@NameIsNovel)ตกต่ำถึงขีดสุด ไม่มี(@NameIsNovel)ใครเอ่ยคำใด บรรยากาศเงียบสงัดจนน่าอึดอัด

“ในเมื่อเป็น(@NameIsNovel)เช่นนี้แล้ว เหตุใดพวกเราจึงไม่แยกย้ายกันไปเล่า? การรวมกลุ่มกันเป็น(@NameIsNovel)จำนวนมากเช่นนี้

ทำให้พวกเรากลายเป็น(@NameIsNovel)เป้าหมายที่(@NameIsNovel)ใหญ่เกินไป ดึงดูดความสนใจที่(@NameIsNovel)ไม่พึงประสงค์จากเหล่าอสูร” ชายมี(@NameIsNovel)หนวดเคราที่(@NameIsNovel)ติดตามหลู่หย่งมาโดยตลอด หันไปหาไป๋เซียวหยุนและ(@NameIsNovel)ทำลายความเงียบ [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) ชายวัยกลางคนผู้มี(@NameIsNovel)โหนกคิ้วโดดเด่น ซึ่งกำลังมองอย่างเศร้าสร้อย ก็ตำหนิทันควันว่า(@NameIsNovel) “ท่านพูดง่ายนี่ ในฐานะผู้บำเพ็ญ ท่านสามารถหนีไปคนเดียวได้(@NameIsNovel) แล้วคนธรรมดาเล่าจะทำเช่นไร?”

เขา(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ผู้นำตระกูลเล็กๆ ตระกูลหนึ่งในเมืองเจี้ยนเย่ และ(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)สมาชิกที่(@NameIsNovel)รอดชีวิตของสายเลือดตนเองติดตามมา (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

หากพวกเขา(@NameIsNovel)ต้องแยกย้ายกันไป ตัวเขา(@NameIsNovel)เพียงคนเดียวก็คงไม่มี(@NameIsNovel)โอกาสรอดชีวิต ไม่ต้องพูดถึงการปกป้องคนในตระกูลเลย

[Source: NameIsNovel] “สหายเฉินฉวน ไม่จำเป็น(@NameIsNovel)ต้องกล่าวโทษกันอีกแล้วในตอนนี้ ทุกคนต่างก็เอาตัวแทบไม่รอด แทบจะช่วยตัวเองไม่ได้(@NameIsNovel) แล้วมันจะไม่เห็นแก่ตัวไปหน่อยหรือ ที่(@NameIsNovel)คาดหวังให้ทุกคนมาปกป้องคนในตระกูลของท่าน?” หลู่หย่ง ตอบโต้

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] “ผู้อาวุโสหลู่ หากเป็น(@NameIsNovel)ผู้อื่นกล่าวคำพูดเหล่านั้น ข้าก็คงไม่มี(@NameIsNovel)เหตุผลใดที่(@NameIsNovel)จะโต้แย้ง แต่ในเมื่อมันออกมาจากปากของท่าน มี(@NameIsNovel)บางสิ่งที่(@NameIsNovel)ข้าต้องกล่าว”

เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินคำพูดของหลู่หย่ง ประกายแห่งความโกรธที่(@NameIsNovel)ไม่สามารถควบคุมได้(@NameIsNovel)ก็ฉายวาบขึ้นในดวงตาของเฉินฉวนขณะที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)พูด (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

เมื่อสัมผัสได้(@NameIsNovel)ถึงสายตาอันคมกริบของหลู่หย่ง เฉินฉวนก็ถอยกลับไปเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้(@NameIsNovel)ยอมแพ้และ(@NameIsNovel)พูดต่อว่า(@NameIsNovel)

“ทุกคนต่างเคารพท่านในฐานะผู้อาวุโสและ(@NameIsNovel)แสดงความนับถือต่อท่านมิใช่รึ? แล้วท่านทำสิ่งใดเพื่อรักษาเกียรติของคำว่า(@NameIsNovel)ผู้อาวุโสไว้บ้าง?”

“พวกเราหวังว่า(@NameIsNovel)ท่านจะสามารถปกป้องพวกเราได้(@NameIsNovel)เมื่อเผชิญกับความทุกข์ยาก ท่านไม่ได้(@NameIsNovel)เคยให้คำมั่นว่า(@NameIsNovel)จะทำเช่นนั้นรึ? แล้วท่านทำอะไรเมื่อเราติดอยู่ในด่านเจี้ยนเหมิน?” (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

ทันทีที่(@NameIsNovel)กล่าวเช่นนี้ ผู้คนรอบข้างหลายคนก็หันสายตาไปยังหลู่หย่ง พวกเขา(@NameIsNovel)ทั้งหมดเป็น(@NameIsNovel)สมาชิกของตระกูลเล็กๆ ที่(@NameIsNovel)เคยติดตามเขา(@NameIsNovel)มาก่อน และ(@NameIsNovel)ต่างมี(@NameIsNovel)ความสับสนเช่นเดียวกัน:

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] เหตุใดหลู่หย่งจึงไม่เข้าช่วยเหลือ เมื่อสมาชิกในตระกูลของพวกเขา(@NameIsNovel)ถูกโจมตี?

“ท่านกล่าววาจาบัดซบอันใด! หากผู้อาวุโสหลู่ไม่ได้(@NameIsNovel)ทลายประตูเมือง เปิดทางให้พวกเราหนีออกมาได้(@NameIsNovel) ความสูญเสียของพวกเราจะยิ่งมากกว่า(@NameIsNovel)นี้แล้ว!” ชายมี(@NameIsNovel)หนวดเคราโต้กลับทันที

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) “เจ้าได้(@NameIsNovel)รับความเมตตาจากผู้อื่นอย่างชัดเจน แต่กลับไม่แสดงความขอบคุณ เจ้าไม่อับอายบ้างรึ?” หลายคนที่(@NameIsNovel)เคยรวมกลุ่มกับหลู่หย่งก่อนหน้านี้ก็ส่งเสียงสนับสนุน

เซินอวี่ และ(@NameIsNovel) ไป๋ปี้ กับคนอื่นๆ อดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะฝืนยิ้ม พวกเขา(@NameIsNovel)ทุกคนตระหนักดีว่า(@NameIsNovel)

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] หากเซินลั่วไม่ได้(@NameIsNovel)ยึดกำแพงเมือง ทำลายค่ายกลกระบี่ และ(@NameIsNovel)ยกเลิกข้อจำกัดของค่ายกลบนกำแพงเมืองเสียก่อน หลู่หย่งจะสามารถทลายประตูเมืองได้(@NameIsNovel)อย่างไร?

“นี่ไม่ใช่เวลาที่(@NameIsNovel)จะมากล่าวโทษกันมิใช่รึ?” ไป๋เซียวหยุน ถามขึ้น [Source: NameIsNovel]

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] ทุกคนต่างนิ่งเงียบกับคำถามของเขา(@NameIsNovel)

“ผู้อาวุโสไป๋ ด่านเจี้ยนเหมินไม่ใช่ทางเลือกอีกต่อไปแล้ว เช่นนั้นพวกเราคงจะไม่ได้(@NameIsNovel)คิดที่(@NameIsNovel)จะข้ามผ่านอูซานไปตรงๆ หรอกนะ?” ชายมี(@NameIsNovel)หนวดเคราถามอย่างลังเล

ไม่มี(@NameIsNovel)ใครตอบ ไป๋เซียวหยุนก็ยังคงนิ่งเงียบเช่นกัน

“ผู้อาวุโสไป๋ ท่านคงไม่ได้(@NameIsNovel)คิดที่(@NameIsNovel)จะนำทุกคนเข้าไปในอูซานจริงๆ หรอกนะ?” ชายชราคนหนึ่งถามขึ้น

“สถานการณ์ภายในอูซานนั้นซับซ้อนและ(@NameIsNovel)เสี่ยงอันตรายอย่างแท้จริง ทว่า(@NameIsNovel)มันยังคงเป็น(@NameIsNovel)เส้นทางที่(@NameIsNovel)ใกล้ที่(@NameIsNovel)สุดไปยังฉางอัน” ไป๋เซียวหยุนถอนหายใจเบาๆ

“ข้าไม่ต้องการเข้าไปในอูซานเด็ดขาด! ข้ายอมตายในเจี้ยนเย่ ยังดีกว่า(@NameIsNovel)เข้าไปในอูซาน!” ผู้บำเพ็ญจากตระกูลเล็กๆ ในเจี้ยนเย่คนหนึ่งส่ายหน้าซ้ำๆ ด้วยความตื่นตระหนก (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

“ข้าก็ไม่ต้องการเข้าไปที่(@NameIsNovel)นั่นเช่นกัน! ข้านำสมาชิกในตระกูลหนีมา พวกเราเดินทางมาหลายร้อยลี้ เพื่อมุ่งสู่ฉางอัน [Source: NameIsNovel]

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) ข้าไม่กลัวที่(@NameIsNovel)จะตายในต่างแดน แต่ข้าไม่ต้องการตายในอูซานอย่างแน่นอน” ชายอีกคนประกาศด้วยใบหน้าที่(@NameIsNovel)เต็มไปด้วยความสยดสยอง

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] “ตายและ(@NameIsNovel)ถูกฝังอยู่ที่(@NameIsNovel)นั่นรึ? การเข้าไปในอูซานอาจหมายถึงการถูกกวาดล้างจนสิ้นซาก!” อีกคนกล่าวด้วยความสิ้นหวัง

“ผู้อาวุโสไป๋ หากท่านตัดสินใจที่(@NameIsNovel)จะเสี่ยงเข้าสู่อูซาน โปรดทราบว่า(@NameIsNovel)ข้าจะไม่ขอร่วมทางไปด้วย” เสียงของหลู่หย่งดังขึ้นอย่างกะทันหัน

“ข้าก็ไม่ไปเช่นกัน!” ทันใดนั้น ก็มี(@NameIsNovel)เสียงอีกสี่ห้าเสียงดังขึ้นพร้อมกัน ในหมู่พวกเขา(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ชายมี(@NameIsNovel)หนวดเครา และ(@NameIsNovel)ผู้บำเพ็ญอิสระทั้งหมดที่(@NameIsNovel)เคยรวมกลุ่มอยู่รอบๆ หลู่หย่ง [Source: NameIsNovel]

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) “ท่านหมายความว่า(@NameIsNovel)อย่างไร?” ไป๋ปี้ อดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะถาม หลังจากเห็นปฏิกิริยาของพวกเขา(@NameIsNovel)

“ในเมื่อไม่มี(@NameIsNovel)ใครในพวกท่านต้องการเป็น(@NameIsNovel)ผู้ร้าย ข้าขอเป็น(@NameIsNovel)คนนั้นเอง ข้าจะเป็น(@NameIsNovel)คนพูดสิ่งที่(@NameIsNovel)น่าเกลียดออกมาดังๆ เอง”

ข้าคิดว่า(@NameIsNovel)พวกท่านทุกคนเข้าใจดีว่า(@NameIsNovel)นอกจากจะเป็น(@NameIsNovel)ภาระแล้ว พวกคนธรรมดาเหล่านี้ก็ไม่มี(@NameIsNovel)ประโยชน์อื่นใดใช่หรือไม่?” หลู่หย่งกล่าว

“ในที่(@NameIsNovel)สุดท่านก็พูดสิ่งที่(@NameIsNovel)อยู่ในใจออกมา” เฉินฉวนเลิกคิ้วขึ้นอย่างขมวดคิ้ว [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

“ไม่จำเป็น(@NameIsNovel)ต้องเสียดสี พวกท่านทุกคนรู้ดีว่า(@NameIsNovel)นี่เป็น(@NameIsNovel)เพียงความรู้สึกของข้าคนเดียวหรือไม่ หากแม้แต่ตอนนี้ท่านยังไม่สามารถเสียสละได้(@NameIsNovel) (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

ผลลัพธ์สุดท้ายก็คือพวกเรามิใช่รึ ที่(@NameIsNovel)จะถูกทำลายล้างโดยสิ้นเชิง?” หลู่หย่งตอบโดยไม่เปลี่ยนน้ำเสียง

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] “ท่าน…” เฉินฉวนพูดอะไรไม่ออก

เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินคำพูดเหล่านี้ ผู้บำเพ็ญทุกคนต่างก้มศีรษะลงทีละคน ใบหน้าของพวกเขา(@NameIsNovel)เต็มไปด้วยความเจ็บปวด

“สหายหลู่พูดถูก” มี(@NameIsNovel)เสียงอื่นดังขึ้นและ(@NameIsNovel)ทุกคนก็หันไปมองยังต้นเสียง

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) มุมคิ้วของหลู่หย่งเลิกขึ้นด้วยความประหลาดใจ เพราะผู้ที่(@NameIsNovel)พูดขึ้นคือเซินลั่ว

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] “แต่ท่านเคยใคร่ครวญหรือไม่—ในยามลำบากเช่นนี้ หากมนุษย์อย่างเราไม่ยื่นมือช่วยเหลือกันแล้ว จะยังมี(@NameIsNovel)ผู้ใดคอยปกป้องได้(@NameIsNovel)อีกเล่า?

หากผู้บำเพ็ญมัวห่วงเพียงความอยู่รอดของตน ขณะที่(@NameIsNovel)สามัญชนยอมเป็น(@NameIsNovel)เพียงเหยื่อ แล้วอนาคตจะยังเหลือหนทางให้ฟื้นคืนได้(@NameIsNovel)หรือไม่?” [Source: NameIsNovel]

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) เสียงของเซินลั่วพลันเปลี่ยนทิศ กลายเป็น(@NameIsNovel)ถ้อยคำโต้กลับเฉียบคม

เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินคำถามของเขา(@NameIsNovel) ผู้บำเพ็ญที่(@NameIsNovel)หลบหนีมาพร้อมกับคนรุ่นต่อไปของตระกูลก็เปลี่ยนสีหน้าเล็กน้อย

“มองดูเด็กๆ เหล่านั้นสิ พวกเขา(@NameIsNovel)คือวันข้างหน้าของเผ่าพันธุ์มนุษย์ หากพวกเราไม่เต็มใจที่(@NameIsNovel)จะปกป้องพวกเขา(@NameIsNovel) แล้วจะมี(@NameIsNovel)วันข้างหน้าสำหรับเผ่าพันธุ์ของเราอีกหรือ?”

เซินลั่ว กล่าวต่อด้วยน้ำเสียงที่(@NameIsNovel)สงบนิ่ง แต่คำถามของเขา(@NameIsNovel)ทำให้หัวใจของทุกคนสั่นสะท้าน (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

สายตาของฝูงชนกวาดมองไปยังเด็กเล็กๆ ที่(@NameIsNovel)อยู่ท่ามกลางพวกเขา(@NameIsNovel) ความเมตตาและ(@NameIsNovel)ความสงสารทำให้นัยน์ตาของพวกเขา(@NameIsNovel)อ่อนโยนลงอ่านตอนต่อไปฟรี

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “สหายเซิน ทุกคนสามารถพูดอุดมการณ์ที่(@NameIsNovel)สูงส่งได้(@NameIsNovel) แต่การเข้าไปในอูซานก็เท่ากับการไปหาที่(@NameIsNovel)ตาย พวกเราไม่สามารถร่วมทางไปกับท่านได้(@NameIsNovel)” ประกายแห่งความโกรธฉายวาบขึ้นในดวงตาของหลู่หย่ง

“เมื่อหนทางไม่เหมือนกัน ก็ไม่สามารถวางแผนร่วมกันได้(@NameIsNovel) ในเมื่อสหายหลู่มี(@NameIsNovel)ใจที่(@NameIsNovel)จะจากไป พวกเราก็จะไม่พยายามรั้งท่านไว้” เซินลั่วตอบกลับทันที

ไม่ว่า(@NameIsNovel)จะมองอย่างไร การจากไปของหลู่หย่งก็นับเป็น(@NameIsNovel)ความสูญเสียครั้งใหญ่ เพราะเขา(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ผู้บำเพ็ญระดับก่อกำเนิด

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) และ(@NameIsNovel)นอกเหนือจากไป๋เซียวหยุนแล้ว ก็เป็น(@NameIsNovel)บุคคลที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ระดับพลังบำเพ็ญสูงสุด ใครจะไปคาดคิดว่า(@NameIsNovel)เซินลั่วจะเป็น(@NameIsNovel)คนเสนอทางออกให้?

[Source: NameIsNovel] “ชายผู้นี้มี(@NameIsNovel)เจตนาที่(@NameIsNovel)จะแยกทางมานานแล้ว แม้ว่า(@NameIsNovel)เราจะห้ามปรามเขา(@NameIsNovel) มันก็ไม่มี(@NameIsNovel)ความหมายอะไรมากนัก” เซินลั่ว ส่งกระแสจิตถึงไป๋เซียวหยุนด้วยท่าทีไม่สะทกสะท้าน

“แม้พวกเขา(@NameIsNovel)จะยังไม่จากไปทันที ก็เป็น(@NameIsNovel)เพียงเพื่อรวบรวมผู้บำเพ็ญให้มากขึ้น แล้วค่อยออกเดินทางพร้อมกันเท่านั้น” (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

“เมื่อได้(@NameIsNovel)ฟังคำท่าน ข้าก็เห็นทีจะเป็น(@NameIsNovel)เช่นนั้นจริง” ไป๋เซียวหยุน ตอบกลับด้วยการสื่อจิตเช่นกัน (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

[Source: NameIsNovel] “รอดูไปก็แล้วกัน—เมื่อหลู่หย่งประกาศความตั้งใจจะจากไป ย่อมไม่ใช่เขา(@NameIsNovel)เพียงคนเดียวที่(@NameIsNovel)เลือกทางนั้น

เมื่อครู่ ข้าเห็นพวกเขา(@NameIsNovel)หลายคนรวมกลุ่มกัน คงมิใช่อื่นใดนอกจากหารือเรื่องการหลีกหนี” เซินลั่วถ่ายทอดความคิดต่อ

“เช่นนั้นก็ดี ในเมื่อแม้แต่สหายเซินก็ยังพูดเช่นนี้ เหตุใดข้าจึงต้องลังเลที่(@NameIsNovel)จะจากไป? หากใครที่(@NameIsNovel)นี่เห็นด้วยกับข้า เหตุใดจึงไม่พิจารณาจากไปพร้อมกันเล่า” หลู่หย่งหัวเราะอย่างเย็นชาแล้วตบมือลงอย่างยืนยัน

----------