หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 350
ตอนที่ 350 : หนี
ตอนที่ 350
ตั้งแต่โบราณกาลมา มี(@NameIsNovel)คำกล่าวว่า(@NameIsNovel) “ทหารขวางทาง ดินถมน้ำ” โดยไม่มี(@NameIsNovel)จุดแข็งหรือจุดอ่อนโดยเนื้อแท้ระหว่า(@NameIsNovel)งดินและ(@NameIsNovel)น้ำ มี(@NameIsNovel)เพียงการถ่วงดุลกันเท่านั้น
มือของเซินลั่วร่ายรำ ผลักไปข้างหน้า และ(@NameIsNovel)คลื่นที่(@NameIsNovel)ม้วนตัวก็พวยพุ่งออกมาจากถ้ำอย่างต่อเนื่อง ขวางกั้นก้อนหินที่(@NameIsNovel)ถล่มลงมาอย่างดื้อรั้น แม้กระทั่งแสดงสัญญาณของการไหลย้อนกลับ
เมื่อเห็นการถล่มของผนังภูเขา(@NameIsNovel)ช้าลง เขา(@NameIsNovel)ก็ควบคุมคลื่นขณะถอยกลับ
แม้ว่า(@NameIsNovel)จะยังมี(@NameIsNovel)เสียงร้องด้วยความตื่นตระหนกอยู่ในหุบเขา(@NameIsNovel) แต่หลังจากประสบกับความยากลำบากมามากมาย ผู้คนที่(@NameIsNovel)เหลืออยู่ก็หวาดกลัวแต่ไม่ถึงกับสับสนอลหม่านโดยสิ้นเชิง
ภายใต้การนำของเซินอวี่และ(@NameIsNovel)ไป๋ปี้ กองผู้บำเพ็ญยังคงเคลื่อนไหวอย่างมี(@NameIsNovel)ระเบียบแบบแผน
เบื้องบน จวินจื้อเหินร่างอยู่เหนือหุบเขา(@NameIsNovel) เป้าหมายในครานี้มี(@NameIsNovel)เพียงหนึ่งเดียว — ไป๋เซียวหยุน
แต่เมื่อมองลงมาไร้ซึ่งเงาร่างของศัตรู ความสงสัยก็แทรกซึมในแววตาคมกล้า
เขา(@NameIsNovel)มิได้(@NameIsNovel)ดำดิ่งลงไปสังหารในทันที เพราะในใจยังมี(@NameIsNovel)เงาความหวั่นเกรง—เกรงว่า(@NameIsNovel)ผู้มี(@NameIsNovel)พลังระดับมหาโพธิญาณอาจซ่อนตัวอยู่ในเบื้องล่าง รอจังหวะลงมือ
“หึ... ข้าไม่เชื่อหรอกว่า(@NameIsNovel)เจ้าจะกลบซ่อนตัวอยู่ได้(@NameIsNovel)ตลอดไป”
วาจาเยียบเย็นพรั่งพรู แสงทองพลันแวบวาบขึ้นในดวงตา ก่อนเปิดปากพ่นลำแสงทองสายหนึ่งพุ่งลงสู่ใจกลางหุบเขา(@NameIsNovel)
ณ เบื้องล่าง ฝูงชนเพิ่งถอยร่นไปได้(@NameIsNovel)ราวร้อยจั้ง ผนังหินเหนือศีรษะก็ถูกแสงทองนั้นระเบิดกระจาย ก้อนหินและ(@NameIsNovel)ฝุ่นผงร่วงหล่นดั่งห่าฝน
เมื่อเห็นเช่นนั้น เซินอวี่และ(@NameIsNovel)คนอื่นๆ ต่างเร่งแผ่พลังป้องกัน ทลายหินที่(@NameIsNovel)ตกกระหน่ำลงมา ทว่า(@NameIsNovel)ความพังทลายของภูผาครั้งนี้กว้างใหญ่เกินกว่า(@NameIsNovel)กำลังของพวกเขา(@NameIsNovel)จะต้านได้(@NameIsNovel)
แม้ตนเองจะมิได้(@NameIsNovel)รับอันตราย แต่ก็จนปัญญาจะคุ้มครองเหล่าผู้คนธรรมดาได้(@NameIsNovel)
ในห้วงวินาทีที่(@NameIsNovel)ผู้คนนับร้อยกำลังจะถูกฝังใต้กองหิน พลันคลื่นสีครามสายหนึ่งพลุ่งขึ้นจากพื้นทะเลสาบ ก่อร่างเป็น(@NameIsNovel)สะพานน้ำใสทอดโค้งเหนือศีรษะผู้คน—ขวางหินมหาศาลไว้ราวปาฏิหาริย์
“หวือ หวือ”
ชั่วขณะหนึ่ง ฝุ่นและ(@NameIsNovel)เศษซากนับไม่ถ้วน ก็กระแทกเข้ากับสะพานน้ำและ(@NameIsNovel)ถูกรองรับและ(@NameIsNovel)ห่อหุ้มด้วยน้ำในทันที ลอยแขวนอยู่กลางอากาศ
เซินลั่วปรากฏตัวขึ้นใต้สะพานน้ำ แขนยกสูง หลังงอเล็กน้อย ประคองก้อนหินและ(@NameIsNovel)เศษซากที่(@NameIsNovel)ถล่มลงมาทั้งหมดราวกับกำลังค้ำจุนสวรรค์
ผู้คนเงยหน้ามองเขา(@NameIsNovel) เห็นเขา(@NameIsNovel)ห่อหุ้มด้วยแสงสีคราม รูปร่างของเขา(@NameIsNovel)สูงตระหง่านราวกับเทพเจ้า
“ท่านผู้อาวุโส…” เซินอวี่ร้องเรียกเบาๆ เมื่อเห็นเช่นนี้
“รีบนำทุกคน…” ก่อนที่(@NameIsNovel)เซินลั่วจะทันได้(@NameIsNovel)พูดจบ แสงสีทองก็พลันปะทุขึ้นจากเบื้องบน
ครั้งนี้ แสงสีทองของจวินจื้อไม่ได้(@NameIsNovel)เล็งไปที่(@NameIsNovel)ผนังหิน มันตกลงมายังหุบเขา(@NameIsNovel)โดยตรง
“ตูม!”
แสงสีทองกระแทกเข้ากับสะพานน้ำที่(@NameIsNovel)เซินลั่วสร้างขึ้นอย่างยากลำบาก ระเบิดออกอย่างรุนแรง
พลังมหาศาลที่(@NameIsNovel)ระเบิดออกมาจากมันเปลี่ยนก้อนหินภายในสะพานน้ำให้กลายเป็น(@NameIsNovel)ผง และ(@NameIsNovel)คลื่นกระแทกที่(@NameIsNovel)รุนแรงอย่างไม่น่าเชื่อก็ทลายสะพานน้ำทั้งสะพานจนสิ้น
เซินลั่วรู้สึกถึงพลังอันทรงพลังอย่างไม่น่าเชื่อกำลังเคลื่อนลงมา พลังงานมหาศาลพลันทิ่มแทงผ่านแขนของเขา(@NameIsNovel) ทำให้ร่างกายทั้งร่างของเขา(@NameIsNovel)สั่นสะท้านอย่างรุนแรง
หากไม่ใช่เพราะเขา(@NameIsNovel)เปิดใช้งานเคล็ดวิชาหวงถิงในช่วงเวลาสุดท้าย แขนของเขา(@NameIsNovel)คงจะแตกสลายไปแล้วในตอนนี้
ถึงกระนั้น เซินลั่วก็ยังห่างไกลจากความผ่อนคลาย กระดูกของเขา(@NameIsNovel)ลั่นดังกรอบแกรบ และ(@NameIsNovel)เลือดก็ไหลออกมาจากจมูกและ(@NameIsNovel)ปากของเขา(@NameIsNovel) ก่อตัวเป็น(@NameIsNovel)เส้นสีแดงสองเส้นเหมือนงูตัวเล็กๆ ที่(@NameIsNovel)เลื้อยอยู่บนใบหน้าของเขา(@NameIsNovel)
ทว่า(@NameIsNovel)ช่องว่า(@NameIsNovel)งระหว่า(@NameIsNovel)งระดับก่อกำเนิดและ(@NameIsNovel)ระดับมหาโพธิญาณนั้นกว้างใหญ่เกินไป เซินลั่วทนทานได้(@NameIsNovel)เพียงไม่กี่ลมหายใจก่อนที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)จะไม่สามารถทนได้(@NameIsNovel)อีกต่อไป แขนของเขา(@NameIsNovel)ก็ตกลงอย่างสิ้นแรง
ในขณะต่อมา พลังนี้ก็ระเบิดออกภายในหุบเขา(@NameIsNovel) ก่อให้เกิดปฏิกิริยาลูกโซ่ที่(@NameIsNovel)รุนแรง
ผนังภูเขา(@NameIsNovel)เกือบทั้งหมดของหุบเขา(@NameIsNovel)เริ่มปริแตกด้วยเสียงดังกึกก้อง ฝุ่นที่(@NameIsNovel)ม้วนตัวขึ้นบดบังหุบเขา(@NameIsNovel)ทั้งหมด และ(@NameIsNovel)เมื่อฝุ่นจางลง หุบเขา(@NameIsNovel)ทั้งหมดก็แทบจะถูกถมจนเต็ม
จวินจื้อหุบปีกและ(@NameIsNovel)ร่อนลงมา แสงวาบหนึ่งห่อหุ้มร่างกายของเขา(@NameIsNovel)ขณะที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)แปรเปลี่ยนกลับเป็น(@NameIsNovel)ร่างมนุษย์
“พวกมนุษย์เหล่านี้ดูเหมือนจะรู้วิธีเลือกหลุมศพของตัวเองดีนัก” เขา(@NameIsNovel)กล่าวอย่างเย้ยหยัน พลางยืนอยู่บนขอบเหว
ก่อนที่(@NameIsNovel)คำพูดของเขา(@NameIsNovel)จะทันหลุดออกจากริมฝีปาก เขา(@NameIsNovel)ก็แผ่สัมผัสจิตเทวะลงไปเบื้องล่าง สีหน้าของเขา(@NameIsNovel)เปลี่ยนไปอย่างมากขณะที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)อุทานออกมาว่า(@NameIsNovel):
“เกิดอะไรขึ้น?”
เหวซึ่งเต็มไปด้วยเศษหินอยู่แล้ว มี(@NameIsNovel)ฝุ่นหมุนวนอยู่เบื้องบน ทว่า(@NameIsNovel)ลึกลงไปใต้ดินภายในถ้ำที่(@NameIsNovel)ดำมืด แสงสีครามลึกลับก็พลันเริ่มส่องสว่า(@NameIsNovel)งขึ้น
“เซินอวี่ ไป๋ปี้ ไปตรวจสอบสถานการณ์ มี(@NameIsNovel)ใครบาดเจ็บหรือไม่?” เซินลั่วสั่งการจากที่(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)แสงสีครามกำเนิดขึ้น
“ขอรับ/เจ้าค่ะ” มี(@NameIsNovel)เสียงสองเสียงดังมาจากภายในความมืด
ตามมาด้วยลำแสงอีกหลายสายปรากฏขึ้นจากมุมต่างๆ ส่องให้เห็นเงารางๆ ของสภาพแวดล้อม
เซินลั่วขยับแขนที่(@NameIsNovel)เจ็บปวดของเขา(@NameIsNovel)เล็กน้อย เพียงเพื่อจะรู้สึกว่า(@NameIsNovel)ข้อต่อไหล่ของเขา(@NameIsNovel)บวมและ(@NameIsNovel)อักเสบ จนถึงขนาดที่(@NameIsNovel)ความสามารถในการใช้ปราณเต๋าของเขา(@NameIsNovel)กำลังถูกขัดขวาง
เมื่อสำรวจสภาพแวดล้อมของเขา(@NameIsNovel) เขา(@NameIsNovel)ก็ตระหนักว่า(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)ตั้งอยู่บนหาดใต้ดินอย่างไม่คาดคิด ไม่ไกลจากพวกเขา(@NameIsNovel) ได้(@NameIsNovel)ยินเสียงน้ำไหลริน ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)จะมี(@NameIsNovel)แม่น้ำใต้ดินอยู่ใกล้ๆ
“ดีแล้วที่(@NameIsNovel)ร่องน้ำนี้ไม่ได้(@NameIsNovel)เปลี่ยนทิศทางและ(@NameIsNovel)ไหลลงสู่ใต้ดินแทน ก่อตัวเป็น(@NameIsNovel)แม่น้ำใต้ดิน มิเช่นนั้น พวกเราทุกคนคงจะถูกฝังทั้งเป็น(@NameIsNovel)ในหุบเขา(@NameIsNovel)นั้นไปแล้ว” เขา(@NameIsNovel)ถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่ก็ยังมี(@NameIsNovel)ร่องรอยของความกลัวติดอยู่ในน้ำเสียง
“ท่านผู้อาวุโส มี(@NameIsNovel)คนสามคนโชคร้ายถูกหินถล่มทับและ(@NameIsNovel)เสียชีวิตไปแล้ว นอกจากนี้ยังมี(@NameIsNovel)ผู้บาดเจ็บอีกสิบกว่า(@NameIsNovel)คน แต่อาการของพวกเขา(@NameIsNovel)ไม่สาหัส
มี(@NameIsNovel)ผู้สูญหายไปหกคน ทว่า(@NameIsNovel)ผู้บำเพ็ญทุกคนปลอดภัยและ(@NameIsNovel)ไม่ได้(@NameIsNovel)รับบาดเจ็บ” เซินอวี่รายงาน พลางเดินเข้ามาหาเซินลั่ว
“ดีล่ะ พวกเรา อืม…”
ประโยคของเซินลั่วถูกขัดจังหวะเมื่อเสียง “ตูม” ดังก้องมาจากเบื้องบน
กระแสของเศษหินและ(@NameIsNovel)ฝุ่นผงเริ่มร่วงหล่นลงมา พุ่งเข้าหากลุ่มคน
“ทุกคนตามข้ามา! มุ่งหน้าไปที่(@NameIsNovel)แม่น้ำทันที” เซินลั่วร้องตะโกน หัวใจของเขา(@NameIsNovel)เต้นระรัว
คำพูดของเขา(@NameIsNovel)แทบจะยังไม่ทันหลุดออกจากริมฝีปาก เขา(@NameIsNovel)ก็พุ่งไปข้างหน้า กระโจนลงไปในแม่น้ำใต้ดินนำหน้าทุกคน
เมื่อเห็นการกระทำของเขา(@NameIsNovel) พลเมืองที่(@NameIsNovel)กำลังหลบหนีก็รีบตามไปและ(@NameIsNovel)วิ่งลงไปในแม่น้ำใต้ดิน
อุณหภูมิของน้ำในแม่น้ำเย็นยะเยือก เมื่อผู้คนตกลงไปในน้ำ แต่ละคนต่างสั่นสะท้านโดยไม่สมัครใจและ(@NameIsNovel)โดยสัญชาตญาณ ก็ต้องการจะตะเกียกตะกายกลับขึ้นฝั่ง
ในขณะนั้นเอง ก็มี(@NameIsNovel)เสียงฟ้าร้องดังขึ้นอีกครั้งจากเหนือหาด เสาแสงสีทองตกลงมาจากท้องฟ้า ทะลวงผ่านเพดานถ้ำโดยตรงและ(@NameIsNovel)ส่องสว่า(@NameIsNovel)งริมฝั่งแม่น้ำ
ณ ใจกลางของแสงสีทองนั้นมี(@NameIsNovel)เงาสีทองร่างหนึ่งยืนอยู่—เขา(@NameIsNovel)คือจวินจื้อ
เมื่อรู้สึกว่า(@NameIsNovel)หัวใจของตนจมดิ่งลง เซินลั่วก็เคลื่อนมือมาอยู่ข้างหน้า เขา(@NameIsNovel)เปิดใช้งานเคล็ดวิชาบำเพ็ญไร้นาม ที่(@NameIsNovel)ยังไม่ได้(@NameIsNovel)เปิดเผยอย่างเต็มกำลังและ(@NameIsNovel)เริ่มใช้วิชาควบคุมน้ำของตน
แม่น้ำใต้ดินซึ่งก่อนหน้านี้เคยไหลอย่างราบรื่น ก็พลันเดือดพล่านและ(@NameIsNovel)คำรามขึ้นมาทันที
หัวคลื่นหลายสิบหัวผุดขึ้นพร้อมกัน แปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)งูน้ำขนาดเท่าถังนับไม่ถ้วน พวกมันพัดพาพลเมืองที่(@NameIsNovel)กำลังหลบหนีไปตามกระแสน้ำด้วยความเร็วสูง
เซินลั่วยืนอยู่ด้านหลังสุดของงูน้ำทั้งหมด โต้คลื่นที่(@NameIsNovel)สูงขึ้นและ(@NameIsNovel)คอยคุ้มกันทุกคนขณะที่(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)หลบหนี
“เจ้าพวกมด ปลวก คิดจะหนีรึ?”
----------
ขอบพระคุณทุกท่านที่(@NameIsNovel)สนับสนุนและ(@NameIsNovel)ติดตามเรา