ตอนที่ 351 : ใช่เจ้าหรือไม่

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) เสียงตำหนิอันเฉียบขาดดังก้องมาจากด้านหลัง และ(@NameIsNovel)เซินลั่วก็หันศีรษะกลับไปมอง เพียงเพื่อจะเห็นแสงสีทองกำลังไล่ตามเขา(@NameIsNovel)มาอย่างเร่งรีบ ร่างสีทองที่(@NameIsNovel)ฝังตัวอยู่ภายในแสงนั้นกำลังพุ่งเข้าใส่เขา(@NameIsNovel)ราวกับลูกศร

สีหน้าของเขา(@NameIsNovel)อดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะเปลี่ยนไป ร่องรอยของความร้อนรนฉายวาบขึ้นในดวงตาของเขา(@NameIsNovel)

เขา(@NameIsNovel)ทำได้(@NameIsNovel)เพียงโคจรปราณเต๋าในตันเถียนและ(@NameIsNovel)เส้นลมปราณของตนอย่างสุดกำลัง แสงสีครามจากร่างกายของเขา(@NameIsNovel)พลันเพิ่มความรุนแรงขึ้นและ(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ก็กระตุ้นให้คลื่นน้ำพุ่งไปข้างหน้าโดยไม่ยั้งคิดอ่านตอนต่อไปฟรี

คลื่นและ(@NameIsNovel)งูน้ำหลายสิบตัวใต้ร่างของเขา(@NameIsNovel)สว่า(@NameIsNovel)งขึ้นด้วยแสงสีฟ้าราวกับน้ำ และ(@NameIsNovel)ความเร็วในการพุ่งทะยานของพวกมันก็เพิ่มขึ้นเป็น(@NameIsNovel)สองเท่าในทันที ขยายช่องว่า(@NameIsNovel)งระหว่า(@NameIsNovel)งเขา(@NameIsNovel)กับจวินจื้ออย่างรวดเร็ว

ทว่า(@NameIsNovel)ก่อนที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)จะทันได้(@NameIsNovel)หายใจ เสียงหวีดหวิวด้านหลังเขา(@NameIsNovel)ก็ดังขึ้นอีกครั้ง ความเร็วของชายในแสงสีทองพุ่งสูงขึ้น ไม่เพียงแต่ไม่สามารถลดช่องว่า(@NameIsNovel)งกับเซินลั่วได้(@NameIsNovel)

แต่ยังเข้าใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)จะตามทันในอีกไม่นาน [Source: NameIsNovel]

“พูดมา ผู้บำเพ็ญระดับมหาโพธิญาณอยู่ที่(@NameIsNovel)ใด?” จวินจื้อยื่นฝ่ามือไปข้างหน้าและ(@NameIsNovel)ตะโกนเสียงดัง

แสงสีทองพวยพุ่งออกมาจากฝ่ามือของเขา(@NameIsNovel) ควบแน่นเป็น(@NameIsNovel)กรงเล็บสีทองขนาดใหญ่ในความว่า(@NameIsNovel)งเปล่า ซึ่งเอื้อมไปหาเซินลั่ว มันอยู่ห่างจากชายเสื้อที่(@NameIsNovel)ปลิวไสวของเขา(@NameIsNovel)เพียงไม่กี่นิ้ว

หัวใจของเซินลั่วจมดิ่งลง เขา(@NameIsNovel)บิดตัวไปข้างหลังและ(@NameIsNovel)สะบัดข้อมืออย่างกะทันหัน

ในพริบตา แสงสว่า(@NameIsNovel)งเจิดจ้าหลายสายก็ลุกโชนขึ้นระหว่า(@NameIsNovel)งแขนเสื้อของเขา(@NameIsNovel) ยันต์อัสนีสวรรค์เจ็ดแผ่นที่(@NameIsNovel)เหลืออยู่บนร่างกายของเขา(@NameIsNovel)ถูกปล่อยออกมาพร้อมกันโดยไม่ยั้งคิด

ขณะที่(@NameIsNovel)กระดาษยันต์เจ็ดแผ่นปลิวไสวอย่างโกลาหล รูปแบบยันต์บนพื้นผิวของพวกมันก็สว่า(@NameIsNovel)งขึ้น และ(@NameIsNovel)ลำแสงสีขาวก็ส่องประกายพร้อมกัน

“ตูม ตูม ตูม”

การระเบิดซ้อนกันของเสียงฟ้าร้องเจ็ดครั้งดังก้องขณะที่(@NameIsNovel)เสาสายฟ้าหนาทึบพันกันไปมา

ขณะที่(@NameIsNovel)พวกมันชนกัน พวกมันก็ระเบิดเป็น(@NameIsNovel)สายฟ้าทรงกลมขนาดมหึมาเจ็ดลูกในทันที คลื่นสายฟ้าโหมกระหน่ำบนพวกมัน กวาดไปรอบๆ ราวกับแส้ของเทพเจ้า

“เปรี๊ยะ ป๊อป….”

เสียงอัสนีคำรามลั่นต่อเนื่องเป็น(@NameIsNovel)ชุด

จวินจื้อสะบัดร่างขึ้นกลางหาว ตั้งใจจะฝ่าช่องว่า(@NameIsNovel)งระหว่า(@NameIsNovel)งสายฟ้าที่(@NameIsNovel)สาดประจุอยู่รอบตัว

แต่เพียงเข้าใกล้เท่านั้น ก็สัมผัสได้(@NameIsNovel)ถึงพลังบางอย่างอันมองไม่เห็น คอยดึงดูดสายฟ้าเหล่านั้นเข้าหากัน ดุจใยพลังที่(@NameIsNovel)พันรัดทั่วฟ้า

เมื่อร่างทะลวงเข้าสู่ช่องว่า(@NameIsNovel)ง แขนเสื้อพลันถูกกวาดด้วยประกายอัสนีบางเบา เสียง “ปั่บ” ดังสะท้อนกลางอากาศ

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) ถัดมา สายฟ้าหลายสายระเบิดพร่างพรายรอบกาย ราวประทัดเทพที่(@NameIsNovel)ลั่นสะเทือนนภา

[Source: NameIsNovel] แรงดึงลี้ลับแผ่คลุมทั่วร่าง ราวกาวสวรรค์ที่(@NameIsNovel)ยึดเหนี่ยวไว้ไม่ปล่อย

สิ่งที่(@NameIsNovel)ทำให้เขา(@NameIsNovel)ชะงักคือ—ขณะที่(@NameIsNovel)พลังนั้นโอบกระชับ สายฟ้าทรงกลมทั้งเจ็ดกลับราวกับได้(@NameIsNovel)รับบัญชาจากเบื้องสูง หดรวมตัวเข้าหากันในพริบตา แล้วพุ่งเข้ากลืนร่างในทันที! [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

เสียง “ตูม!” ดังก้องสะเทือนฟ้า!

เจ็ดดวงอัสนีหลอมรวมเป็น(@NameIsNovel)หนึ่ง ก่อนระเบิดแตกกระจาย แผ่คลื่นพลังอันเกรียงไกรที่(@NameIsNovel)สั่นสะเทือนทั่วทิศ—ปล่อยเศษเสี้ยวสายฟ้าให้วาบไหวไปในห้วงอากาศ ดุจฝนเพลิงจากสวรรค์ [Source: NameIsNovel]

เซินลั่วรู้สึกถึงคลื่นกระแทกที่(@NameIsNovel)มาจากด้านหลัง เขา(@NameIsNovel)ไม่ได้(@NameIsNovel)ต่อต้าน เพียงแค่โคจรเคล็ดวิชาหวงถิง ใช้หลังของตนรับแรงกระแทกของคลื่นกระแทกอย่างเต็มที่(@NameIsNovel)

คลื่นนี้ยังผลักดันเขา(@NameIsNovel)ไปข้างหน้า เร่งการหลบหนีของเขา(@NameIsNovel)ไปตามกระแสน้ำในแม่น้ำมืด (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

ในเวลานี้ เสียงดังกึกก้องดังมาจากด้านหลังเขา(@NameIsNovel) เป็น(@NameIsNovel)สัญญาณการถล่มของเพดานแม่น้ำมืด ภายใต้แรงกระแทกของพลังสายฟ้า มันเริ่มพังทลายลงทีละน้อย

ก้อนหินยักษ์และ(@NameIsNovel)ก้อนดินที่(@NameIsNovel)ตกลงมาอย่างต่อเนื่องได้(@NameIsNovel)ปิดกั้นร่องน้ำด้านหลังอย่างรวดเร็ว เกือบจะปิดผนึกทางเดินทั้งหมดของแม่น้ำมืด [Source: NameIsNovel]

เซินลั่วชุ่มไปด้วยเหงื่อ เมื่อนั้นเองที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ถอนหายใจยาว

ทว่า(@NameIsNovel)หัวใจของเขา(@NameIsNovel)รู้ดีว่า(@NameIsNovel)ยังไม่ถึงเวลาพักผ่อน เขา(@NameIsNovel)จึงยังคงควบคุมการไหลของน้ำและ(@NameIsNovel)เร่งฝีเท้าไปตามกระแสน้ำต่อไป

[Source: NameIsNovel] ประมาณหนึ่งชั่วยามต่อมา

ใต้หน้าผาแห่งหนึ่ง งูน้ำหลายสิบตัวก็โผล่ออกมาจากถ้ำและ(@NameIsNovel)พุ่งเข้าสู่ทะเลสาบสีครามกว้างใหญ่ [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

ณ ใจกลางทะเลสาบ มี(@NameIsNovel)เกาะเล็กๆ ขนาดไม่เกินร้อยฉื่อ มันเขียวชอุ่มและ(@NameIsNovel)สดชื่น ปกคลุมด้วยพุ่มไม้เตี้ยๆ หนาทึบ มี(@NameIsNovel)เพียงเนินสูงตรงกลางเกาะเท่านั้นที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ต้นไทรยักษ์สูงสามสิบกว่า(@NameIsNovel)ฉื่อยืนต้นอยู่

ลำต้นของต้นไทรตรง และ(@NameIsNovel)เรือนยอดของมันก็เขียวชอุ่ม ราวกับร่มสีเขียวขนาดใหญ่ที่(@NameIsNovel)กางสูงอยู่ใจกลางเกาะ

ขณะที่(@NameIsNovel)เซินลั่วเหลือบมองไปยังชายฝั่งอันไกลโพ้นของทะเลสาบ ทัศนวิสัยของเขา(@NameIsNovel)ก็เริ่มพร่ามัว ปราณเต๋าของเขา(@NameIsNovel)กำลังจะหมดสิ้น

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) และ(@NameIsNovel)จิตใจที่(@NameIsNovel)ตึงเครียดของเขา(@NameIsNovel)ซึ่งไม่กล้าที่(@NameIsNovel)จะผ่อนคลายแม้แต่เสี่ยวลมหายใจเดียว ในที่(@NameIsNovel)สุดมันก็มาถึงขีดจำกัด

[Source: NameIsNovel] เขา(@NameIsNovel)ควบคุมงูน้ำให้ว่า(@NameIsNovel)ยไปยังเกาะที่(@NameIsNovel)ใจกลางทะเลสาบ ทว่า(@NameIsNovel)ความเร็วของพวกมันกลับช้าลงเรื่อยๆ แสงเรืองรองบนงูน้ำก็หรี่ลง รูปร่างของพวกมันเลือนราง และ(@NameIsNovel)พวกมันกำลังจะสลายไป

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] ทันทีที่(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)ใกล้จะถึงเกาะ งูน้ำก็ไม่สามารถรักษารูปร่างของตนไว้ได้(@NameIsNovel)อีกต่อไปและ(@NameIsNovel)กลายกลับเป็น(@NameIsNovel)คลื่นน้ำ

ในชั่วพริบตา ด้วยเสียง “ซ่า” พวกมันก็สลายไปโดยสิ้นเชิงทันทีที่(@NameIsNovel)ปล่อยทุกคนลงบนฝั่ง

ส่วนตัวเซินลั่วเอง เปลือกตาของเขา(@NameIsNovel)ก็ม้วนกลับ และ(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ก็ทรุดตัวลงโดยตรงและ(@NameIsNovel)ตกลงไปในทะเลสาบ

เมื่อเห็นเช่นนี้ เซินอวี่และ(@NameIsNovel)คนอื่นๆ ก็รีบยกเขา(@NameIsNovel)ขึ้นมาบนฝั่ง

“ท่านผู้อาวุโส เขา(@NameIsNovel)…” เซินอวี่ถาม

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) “ปราณเต๋าและ(@NameIsNovel)จิตวิญญาณของเขา(@NameIsNovel)ถูกใช้ไปอย่างหนัก ทำให้เขา(@NameIsNovel)สลบไป แต่เขา(@NameIsNovel)น่าจะไม่เป็น(@NameIsNovel)อะไร” ไป๋ปี้กล่าวหลังจากตรวจสอบ

“ผู้อาวุโสไป๋ยังไม่กลับมาจากการสำรวจเส้นทาง และ(@NameIsNovel)ท่านผู้อาวุโสเซินก็สลบไปอีกแล้ว ตอนนี้พวกเราจะทำอย่างไรดี?” เซินอวี่เหลือบมองผู้คนที่(@NameIsNovel)นอนเกลื่อนกลาดอยู่ริมฝั่ง พลางแสดงความกังวล

ไป๋ปี้ลังเลอยู่ครู่หนึ่งและ(@NameIsNovel)ค้นหาในแขนเสื้อของเซินลั่ว หยิบธงซ่อนกายออกมาอีกครั้ง

เขา(@NameIsNovel)ก็รู้วิธีใช้ของวิเศษนี้เช่นกัน เพียงแต่ว่า(@NameIsNovel)ปราณเต๋าของเขา(@NameIsNovel)ไม่แข็งแกร่งเท่าของเซินลั่ว ดังนั้นเขา(@NameIsNovel)จึงไม่สามารถรักษามันไว้ได้(@NameIsNovel)นาน [Source: NameIsNovel]

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “ก่อนอื่น พาทุกคนไปที่(@NameIsNovel)ต้นไม้กลางเกาะ ข้าจะเปิดม่านพลังเพื่อซ่อนร่องรอยของเรา เมื่อท่านผู้อาวุโสเซินตื่นขึ้น เราค่อยตัดสินใจว่า(@NameIsNovel)จะทำอย่างไรต่อไป” ไป๋ปี้กล่าวพร้อมกับขมวดคิ้ว

“เราคงทำได้(@NameIsNovel)เพียงเท่านี้” เซินอวี่ถอนหายใจ

ดังนั้น ทุกคนจึงช่วยกันพยุงเซินลั่วไปยังต้นไทรกลางเกาะและ(@NameIsNovel)พักผ่อนชั่วคราว

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) …

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) เซินลั่วหลับไปนานกว่า(@NameIsNovel)หนึ่งชั่วยามโดยไม่ตื่น

ระหว่า(@NameIsNovel)งที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)หลับใหล ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)จะได้(@NameIsNovel)ยินเสียงถามซ้ำๆ ที่(@NameIsNovel)หูของเขา(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel) “ใช่เจ้าหรือไม่… ใช่เจ้าเช่นกันหรือ?”

ทันใดนั้น เขา(@NameIsNovel)ก็ตื่นขึ้นอย่างกะทันหัน ลุกขึ้นนั่ง และ(@NameIsNovel)อุทานว่า(@NameIsNovel) “ใครน่ะ?” (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

เสียงตะโกนของเขา(@NameIsNovel)ทำให้ทุกคนรอบข้างตกใจ รวมทั้งเซินอวี่ด้วย ไป๋ปี้ตัวสั่นและ(@NameIsNovel)หยุดการเปิดใช้งานธงซ่อนกาย (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

เซินลั่วมองไปยังเซินอวี่ด้วยสายตาที่(@NameIsNovel)ค่อนข้างว่า(@NameIsNovel)งเปล่าและ(@NameIsNovel)ถามว่า(@NameIsNovel) “เมื่อครู่นี้ใครพูดอยู่ข้างหูข้า?”

[Source: NameIsNovel] “พูดรึ? ไม่มี(@NameIsNovel)ใครพูดอยู่ข้างหูท่านเลย” เซินอวี่ดูงุนงงและ(@NameIsNovel)ประหลาดใจ

ไป๋ปี้และ(@NameIsNovel)คนอื่นๆ ก็รายล้อมเขา(@NameIsNovel) มองไปยังเซินลั่วด้วยความสับสน เห็นได้(@NameIsNovel)ชัดว่า(@NameIsNovel)ไม่เข้าใจว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)กำลังพูดถึงอะไร

“ข้าฝันไปรึ? ดูเหมือนจะไม่ใช่…” เซินลั่วกำลังพึมพำกับตัวเอง จมอยู่ในความคิด

ทันใดนั้น เสียงนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง “ใช่เจ้าหรือไม่?”

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) เซินลั่วตระหนักว่า(@NameIsNovel)เสียงนั้นไม่ได้(@NameIsNovel)อยู่ในหูของเขา(@NameIsNovel)แต่อยู่ในใจของเขา(@NameIsNovel)—มี(@NameIsNovel)คนกำลังสื่อสารกับจิตวิญญาณของเขา(@NameIsNovel)อยู่

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] “เมื่อครู่ข้าฝันไป พวกเจ้าไม่ต้องกังวล” เขา(@NameIsNovel)กล่าวด้วยสีหน้าที่(@NameIsNovel)ไม่เปลี่ยนแปลง เอนหลังพิงต้นไทรด้านหลัง

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) “ท่านผู้อาวุโส ท่านไม่เป็น(@NameIsNovel)อะไรจริงๆ หรือ?” คนอื่นๆ มองอย่างกังขา

“ข้าไม่เป็น(@NameIsNovel)ไร ข้าต้องทำสมาธิสักพักเพื่อฟื้นฟู” เขา(@NameIsNovel)กล่าว จากนั้น เขา(@NameIsNovel)ก็นั่งขัดสมาธิอย่างจดจ่ออยู่กับตนเองแล้วกอดอก

----------