หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 371
ตอนที่ 371 : การเดินทางไกลจากบ้าน
ตอนที่ 371
เดิมที สิ่งที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)เห็นบนภูเขา(@NameIsNovel)ฟางชุ่นไม่ใช่เพียงตำราโบราณ “สมุนไพรเทวะ” เท่านั้น แต่ยังได้(@NameIsNovel)เห็นบันทึกการเดินทางของศิษย์ภูเขา(@NameIsNovel)ฟางชุ่นคนหนึ่ง
ซึ่งบันทึกถึงการปรากฏตัวในโลกหล้าของสิ่งต่างๆ เช่น เห็ดเนื้อม้า และ(@NameIsNovel)น้ำนมวิญญาณพันปี อันเป็น(@NameIsNovel)สมบัติล้ำค่าจากฟ้าดิน
‘จากปีที่(@NameIsNovel)บันทึกไว้ ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)ของวิเศษเหล่านั้นจะยังคงซ่อนอยู่ในที่(@NameIsNovel)เดิม ไม่เป็น(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)รู้จักของคนภายนอก หากข้าสามารถหาพวกมันเจอก่อน ก็จะช่วยแก้ปัญหาวิกฤตเฉพาะหน้าได้(@NameIsNovel)อย่างง่ายดายมิใช่รึ?’ เซินลั่วคิดอย่างตื่นเต้น พลางลุกขึ้นจากถังยา
เขา(@NameIsNovel)โบกมืออย่างสบายๆ ดูดซับหยดน้ำออกจากร่างกาย และ(@NameIsNovel)หลังจากสวมเสื้อผ้าที่(@NameIsNovel)สะอาดแล้ว ก็นั่งลงที่(@NameIsNovel)โต๊ะอีกครั้งและ(@NameIsNovel)เริ่มเขียนลงบนกระดาษด้วยพู่กันหมึก
ในไม่ช้า บนกระดาษก็ปรากฏรายการของเห็ดเนื้อม้า, น้ำนมวิญญาณพันปี, ใบมี(@NameIsNovel)ดอัสนี, บัวหิมะหนานชิว และ(@NameIsNovel)คางคกทองคำตาสีหยก…
‘เห็ดเนื้อม้าที่(@NameIsNovel)ข้าจำได้(@NameIsNovel)ปรากฏขึ้นบนภูเขา(@NameIsNovel)ถันจีในทวีปบูรพวิเทหะ ไกลจากแคว้นถังเกินไป อาจต้องใช้เวลาสองถึงสามปีเพียงเพื่อจะไปถึงที่(@NameIsNovel)นั่น…’ เซินลั่วพึมพำกับตนเอง พลางขีดฆ่ามันออกจากรายการ
น้ำนมวิญญาณพันปีอยู่ในอาณาเขตของแคว้นถัง และ(@NameIsNovel)ยังตั้งอยู่ในแคว้นต้าโจว ใกล้กับเมืองฉางอัน ทว่า(@NameIsNovel)ตามเวลาที่(@NameIsNovel)ค้นพบซึ่งกล่าวถึงในบันทึก มันยังคงห่างออกไปอีกสามร้อยปี ด้วยอายุในปัจจุบันที่(@NameIsNovel)ยังไม่ถึงหนึ่งพันปี จึงมี(@NameIsNovel)ความไม่แน่นอนเกี่ยวกับประสิทธิภาพของมัน
บัวหิมะหนานชิวตั้งอยู่ในดินแดนเหนือที่(@NameIsNovel)หนาวเย็นสุดขั้ว แม้จะยังคงอยู่ในทวีปชมพู แต่ก็อยู่นอกอาณาเขตของแคว้นถังและ(@NameIsNovel)ไกลเกินกว่า(@NameIsNovel)จะไปถึงเช่นกัน
…
เซินลั่วมองดูแต่ละรายการ ขีดฆ่าตัวเลือกออกไปไม่น้อย และ(@NameIsNovel)ในที่(@NameIsNovel)สุดสายตาก็จับจ้องไปที่(@NameIsNovel)น้ำนมวิญญาณพันปีและ(@NameIsNovel)คางคกทองคำตาสีหยก
อย่างแรกตั้งอยู่ในแคว้นต้าโจว และ(@NameIsNovel)อย่างหลังอยู่ในแคว้นอวี่ ทั้งสองแห่งเป็น(@NameIsNovel)สถานที่(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เพิ่งไปเยือนในความฝัน ดังนั้นเซินลั่วจึงลังเลเล็กน้อยและ(@NameIsNovel)ไม่แน่ใจว่า(@NameIsNovel)จะไปที่(@NameIsNovel)ใดก่อน
จากเนื้อหาในบันทึก เมื่อเทียบกับคางคกทองคำตาสีหยกแล้ว การได้(@NameIsNovel)มาซึ่งน้ำนมวิญญาณพันปีนั้นง่ายกว่า(@NameIsNovel) แต่เนื่องจากอายุที่(@NameIsNovel)ยังไม่ครบกำหนด เซินลั่วจึงไม่แน่ใจว่า(@NameIsNovel)มันจะมี(@NameIsNovel)ประสิทธิภาพเพียงใด
ในทางตรงกันข้าม คางคกทองคำตาสีหยกนั้นแตกต่างออกไป บันทึกได้(@NameIsNovel)ยกย่องสรรพคุณของมันอย่างสูง โดยระบุว่า(@NameIsNovel)แม้จะเป็น(@NameIsNovel)เผ่าพันธุ์วารี แต่ก็เป็น(@NameIsNovel)ทายาทสายเลือดของคางคกหยกในวังจันทรา
การบริโภคมันมี(@NameIsNovel)ประโยชน์อย่างยิ่งสำหรับผู้ที่(@NameIsNovel)บำเพ็ญเพียรวิชาธาตุน้ำ ช่วยให้สามารถเพิ่มพูนปราณเต๋าและ(@NameIsNovel)ยกระดับพลังบำเพ็ญได้(@NameIsNovel)อย่างมหาศาล
ทว่า(@NameIsNovel)มันยากอย่างยิ่งที่(@NameIsNovel)จะค้นพบและ(@NameIsNovel)จับได้(@NameIsNovel)เนื่องจากนิสัยที่(@NameIsNovel)ระมัดระวังของมัน
ผู้ที่(@NameIsNovel)กล่าวถึงในบันทึกซึ่งได้(@NameIsNovel)จับสิ่งมี(@NameIsNovel)ชีวิตนี้คือผู้ร่อนเร่ระดับมหาโพธิญาณ ศิษย์ภูเขา(@NameIsNovel)ฟางชุ่นผู้นี้ดูเหมือนจะมี(@NameIsNovel)ความสัมพันธ์ที่(@NameIsNovel)ดีกับผู้ร่อนเร่ผู้นั้น
ดังนั้นบันทึกเกี่ยวกับวิธีการที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)พบและ(@NameIsNovel)จับคางคกทองคำจึงมี(@NameIsNovel)รายละเอียดและ(@NameIsNovel)สมจริงมาก เรื่องเล่ายังมี(@NameIsNovel)อารมณ์ขันมากกว่า(@NameIsNovel)ปกติ เซินลั่วอดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะยิ้มเมื่ออ่านส่วนที่(@NameIsNovel)น่าขบขันของมัน
หลังจากพิจารณาอย่างถี่ถ้วน ในที่(@NameIsNovel)สุดเซินลั่วก็ตัดสินใจที่(@NameIsNovel)จะไปแคว้นอวี่ก่อน เพื่อแสวงหาคางคกทองคำตาสีหยก
หลังจากตัดสินใจได้(@NameIsNovel)แล้ว เขา(@NameIsNovel)ก็ไม่รีบร้อนที่(@NameIsNovel)จะเริ่มการเดินทาง กลับกัน เขา(@NameIsNovel)ปิดตัวเองอยู่ในห้องเป็น(@NameIsNovel)เวลาหลายวัน เตรียมตัวสำหรับการเดินทางไกล
เจ็ดวันต่อมา ในที่(@NameIsNovel)สุดเซินลั่วก็ก้าวออกจากห้องและ(@NameIsNovel)ไปหาบิดาของเขา(@NameIsNovel) เซินหยวนเก๋อ ในห้องหนังสือ
เมื่อเห็นว่า(@NameIsNovel)เซินลั่วกำลังถือปึกกระดาษหนาๆ และ(@NameIsNovel)สีหน้ากลับมาเป็น(@NameIsNovel)ปกติแล้ว คิ้วที่(@NameIsNovel)ขมวดอยู่ของ เซินหยวนเก๋อ ก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย
“ลั่วเอ๋อร์ ตอนนี้เจ้าสบายดีแล้วใช่หรือไม่?” เซินหยวนเก๋อ ยืนขึ้นและ(@NameIsNovel)เดินเข้ามา
“ข้ารู้สึกผิดที่(@NameIsNovel)ทำให้ท่านพ่อต้องเป็น(@NameIsNovel)ห่วง แต่ตอนนี้ข้าสบายดีแล้ว” เซินลั่วกล่าวด้วยความสำนึกผิด
เมื่อเห็นเช่นนี้ เซินลั่วก็ยกมือขึ้นตบไหล่บิดา นำเขา(@NameIsNovel)ไปนั่งลงหลังโต๊ะเขียนหนังสือ
“น่าเสียดายที่(@NameIsNovel)ต้องเดินบนเส้นทางแห่งการบำเพ็ญเพียรนี้ และ(@NameIsNovel)มิอาจรับใช้ท่านในฐานะบุตรที่(@NameIsNovel)ดีได้(@NameIsNovel) ข้าคงต้องเดินทางไปไกลในไม่ช้า และ(@NameIsNovel)วันนี้ข้ามาเพื่อกล่าวคำอำลา” เซินลั่วกล่าว พลางมองไปยังขมับที่(@NameIsNovel)ขาวโพลนของ เซินหยวนเก๋อ ด้วยความรู้สึกผิด
เซินหยวนเก๋อ รู้ดีว่า(@NameIsNovel)เซินลั่วจะไม่กลับบ้านเป็น(@NameIsNovel)เวลานาน แต่เมื่อเอ่ยถึงการจากไป เขา(@NameIsNovel)ก็รู้สึกถึงความไม่เต็มใจที่(@NameIsNovel)จะจากกันอย่างรุนแรง ทว่า(@NameIsNovel)ก็ยังคงสามารถรักษาใบหน้าที่(@NameIsNovel)ยิ้มแย้มไว้ได้(@NameIsNovel)
“เป็น(@NameIsNovel)บุญของตระกูลเซินที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)บุตรชายเช่นเจ้าผู้มี(@NameIsNovel)ความทะเยอทะยานยิ่งใหญ่ ข้าเพียงสงสัยว่า(@NameIsNovel)เจ้าจะกลับมาเมื่อใด?” เขา(@NameIsNovel)ถาม พยายามซ่อนความเศร้าโศกไว้ด้วยคำพูดให้กำลังใจสองสามคำ
เซินลั่วเงียบไป การจากไปในครั้งนี้ไม่แตกต่างจากการที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ไปสำนักชุนชิวเมื่อหลายปีก่อน เขา(@NameIsNovel)ไม่แน่ใจว่า(@NameIsNovel)ตนเองจะสามารถกลับมาได้(@NameIsNovel)หรือไม่เลยด้วยซ้ำ
“ลั่วเอ๋อร์ เป็น(@NameIsNovel)อะไรไปรึ?” เซินหยวนเก๋อ ถามขึ้น เมื่อเห็นว่า(@NameIsNovel)เซินลั่วไม่พูดอะไรเป็น(@NameIsNovel)เวลานาน
“ไม่มี(@NameIsNovel)อะไรหรอกขอรับ เพียงแต่ว่า(@NameIsNovel)ข้าต้องเดินทางไปไกลมาก อย่างแรก ข้าต้องไปที่(@NameIsNovel)แคว้นอวี่แล้วจึงมุ่งหน้าขึ้นเหนือไปยังแคว้นต้าโจว สำหรับเรื่องที่(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)จะกลับมาได้(@NameIsNovel)เมื่อใดนั้น... นั่นยากที่(@NameIsNovel)จะกล่าว” เซินลั่วกล่าว พลางเกาศีรษะด้วยรอยยิ้ม
“ไกลถึงเพียงนั้นรึ? เดินทางจะไม่มี(@NameIsNovel)เงินติดตัวไม่ได้(@NameIsNovel)นะ ให้ข้าไปเอาทองแท่งจากหอบัญชีก่อน” เซินหยวนเก๋อ เสนอทันที เตรียมจะจากไป
“ไม่จำเป็น(@NameIsNovel)ขอรับ ข้ามี(@NameIsNovel)เรื่องอื่นที่(@NameIsNovel)ต้องหารือกับท่าน” เซินลั่วรีบทำท่าให้เขา(@NameIsNovel)นั่งลง
เมื่อสังเกตเห็นสีหน้าที่(@NameIsNovel)จริงจังบนใบหน้า เซินหยวนเก๋อ ก็กลับมานั่งที่(@NameIsNovel)เดิม
เซินลั่วรีบจัดเรียงปึกกระดาษในมือเป็น(@NameIsNovel)สามชุดที่(@NameIsNovel)แตกต่างกันตามความหนาและ(@NameIsNovel)วางไว้เบื้องหน้า เซินหยวนเก๋อ
“นี่คืออะไร?” เซินหยวนเก๋อ ถามด้วยความประหลาดใจ
“ระหว่า(@NameIsNovel)งการเดินทางในช่วงหลายปีที่(@NameIsNovel)ผ่านมา แม้ข้าจะไม่ได้(@NameIsNovel)อ่านหนังสือมากมาย แต่ก็ได้(@NameIsNovel)เห็นสำเนาที่(@NameIsNovel)ดีของตำราโบราณบางเล่มที่(@NameIsNovel)สืบทอดมาจากสมัยโบราณ ตำราแพทย์บางเล่มมี(@NameIsNovel)ค่าอย่างยิ่งสำหรับข้า
เนื้อหาในปึกกระดาษเหล่านี้คือตำรับยาที่(@NameIsNovel)สูญหายไปบางส่วนที่(@NameIsNovel)ข้าได้(@NameIsNovel)คัดลอกมาจากพวกมัน สิ่งเหล่านี้สามารถนำไปทำเป็น(@NameIsNovel)ยาเม็ดและ(@NameIsNovel)ยาต้มโดยร้านยาของเราได้(@NameIsNovel)ในภายภาคหน้า เพื่อสืบทอดตำรับลับของเราต่อไป” เซินลั่วกล่าว พลางชี้ไปยังปึกกระดาษทางซ้าย
ตำรับส่วนใหญ่มาจากคัมภีร์แพทย์ที่(@NameIsNovel)สูญหายไป “หีบสุวรรณ” ที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)อ่านบนภูเขา(@NameIsNovel)ฟางชุ่น
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนี้ เซินหยวนเก๋อ ก็มี(@NameIsNovel)สีหน้าสว่า(@NameIsNovel)งขึ้นทันที เขา(@NameIsNovel)รีบหยิบปึกกระดาษขึ้นมาและ(@NameIsNovel)ตรวจสอบอักษรที่(@NameIsNovel)หนาแน่นบนนั้นอย่างละเอียดถี่ถ้วน ยิ่งอ่านไปไกลเท่าไหร่ เขา(@NameIsNovel)ก็ยิ่งดูมี(@NameIsNovel)ความสุขมากขึ้นเท่านั้น
เมื่อเห็นเช่นนี้ เซินลั่วก็ยิ้ม พลางเฝ้ามองอย่างเงียบๆ โดยไม่ขัดจังหวะ
“ลั่วเอ๋อร์ ข้าเคยเห็นเพียงชื่อของตำรับเหล่านี้ในตำราเก่าแก่เท่านั้น หลายตำรับได้(@NameIsNovel)สูญหายไปนานหลายร้อยปีแล้ว เจ้าไปหาพวกนี้มาจากที่(@NameIsNovel)ใดกัน?” เซินหยวนเก๋อ ถามอย่างตื่นเต้น
“เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนเถิดขอรับ ข้ามี(@NameIsNovel)เรื่องอื่นที่(@NameIsNovel)ต้องพูดคุย” เซินลั่วจับมือบิดาไว้ หยุดเขา(@NameIsNovel)ไว้
เมื่อตระหนักว่า(@NameIsNovel)ตนเองกำลังทำตัวไม่สุขุม เซินหยวนเก๋อ ก็หัวเราะเบาๆ และ(@NameIsNovel)วางปึกตำรับยาไว้อย่างระมัดระวัง
“กระดาษสองปึกนี้มี(@NameIsNovel)เคล็ดวิชาพื้นฐานสองอย่างที่(@NameIsNovel)ข้าได้(@NameIsNovel)เรียนรู้มา อย่างหนึ่งเรียกว่า(@NameIsNovel) ‘วิชาแปรหยาง’ และ(@NameIsNovel)อีกอย่างหนึ่งเรียกว่า(@NameIsNovel) ‘เคล็ดวิชาค้ำฟ้าเสริมรากฐาน’ พวกมันควรจะถูกทิ้งไว้ที่(@NameIsNovel)บ้านเพื่อให้สมาชิกในตระกูลของเราได้(@NameIsNovel)ฝึกฝน” เซินลั่วอธิบาย
เขา(@NameIsNovel)จดจำเนื้อหาของเคล็ดวิชาทั้งสองนี้ได้(@NameIsNovel) หนึ่งในนั้นเป็น(@NameIsNovel)เคล็ดวิชาพื้นฐานของสำนักชุนชิว และ(@NameIsNovel)อีกอย่างหนึ่งได้(@NameIsNovel)มาจากภูเขา(@NameIsNovel)ฟางชุ่น
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนี้ เซินหยวนเก๋อ ก็ดูตกตะลึงก่อนจะกระซิบด้วยเสียงที่(@NameIsNovel)ลดต่ำลงว่า(@NameIsNovel) “นี่คือ... เคล็ดวิชาบำเพ็ญเซียนรึ?”
---------