หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 373
ตอนที่ 373 : นักเก็บรังนก
ตอนที่ 373
“ข้าเป็น(@NameIsNovel)คนชอบเดินทางอยู่แล้ว เดิมทีก็วางแผนจะไปชมทิวทัศน์อันยิ่งใหญ่ของทะเลตะวันออกเมื่อผ่านเขตผิงชิว
พอได้(@NameIsNovel)ยินกิตติศัพท์ความงามของหลุมสวรรค์ในภูเขา(@NameIsNovel)ต้าหลี่ซือ ข้าจึงรีบมาที่(@NameIsNovel)นี่ เมื่อได้(@NameIsNovel)เห็นกับตาครั้งแรก มันช่างน่าทึ่งสมคำร่ำลือจริงๆ” คิ้วของเซินลั่วกระตุกเล็กน้อยราวกับนึกอะไรบางอย่างออก
ขณะพูด เขา(@NameIsNovel)ก็ยกถ้วยขึ้นเพื่อดื่มให้กับทิวทัศน์งดงามนอกหน้าต่าง แล้วดื่มรวดเดียวจนหมด
สุราบ๊วยเขียวไหลผ่านลำคอ รสหวานอมเปรี้ยวคลี่คลายเป็น(@NameIsNovel)รสสุราที่(@NameIsNovel)อบอุ่นและ(@NameIsNovel)โดดเด่นซึ่งแผ่ซ่านไปทั่วลิ้นและ(@NameIsNovel)ลำคอ ทำให้เขา(@NameIsNovel)เลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจอย่างน่ายินดี
“เหอะเหอะ ตอนกลางวันไม่มี(@NameIsNovel)อะไรให้ดูมากนัก แต่ตอนกลางคืนแสงจันทร์เหนือหลุมสวรรค์นั้นจึงจะเป็น(@NameIsNovel)สิ่งมหัศจรรย์ที่(@NameIsNovel)น่าชม
แต่เมื่อเร็วๆ นี้ฝนตกและ(@NameIsNovel)ถ้ากลางคืนมี(@NameIsNovel)เมฆมาก ท่านก็จะมองไม่เห็นอะไรเลย” อ้าวหงก็กำลังดื่มอยู่กับตนเองเช่นกัน
ในขณะนี้ อาหารในโรงเตี๊ยมก็ค่อยๆถูกนำมา และ(@NameIsNovel)เซินลั่วกับอ้าวหงก็เริ่มสนทนาสัพเพเหระกันไปพลางดื่มไปพลาง
หลังจากดื่มไปสามรอบและ(@NameIsNovel)อาหารห้าอย่างที่(@NameIsNovel)แตกต่างกัน ทั้งสองก็สนทนากันอย่างเป็น(@NameIsNovel)กันเองเมื่อเสียงฝีเท้าพลันดังก้องมาจากทางเข้า
พวกเขา(@NameIsNovel)หันศีรษะกลับไปพร้อมกันเพื่อดูม่านประตูฝ้ายที่(@NameIsNovel)ถูกยกขึ้น และ(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)คนสองสามคนเดินเข้ามา
คนเหล่านี้ล้วนสวมเสื้อกันฝนหนาและ(@NameIsNovel)สวมหมวกไม้ไผ่ หลังจากเข้ามาในห้อง พวกเขา(@NameIsNovel)ก็ถอดเสื้อผ้าและ(@NameIsNovel)หมวกออกแล้ววางไว้ข้างผนังใกล้ประตู
ผู้ที่(@NameIsNovel)นำหน้าคือชายชรามี(@NameIsNovel)เคราสั้นร่างสูงใหญ่มี(@NameIsNovel)ดวงตาสว่า(@NameIsNovel)งไสว ดูมี(@NameIsNovel)ชีวิตชีวามาก มี(@NameIsNovel)ชายหนุ่มสองคนใบหน้าซีดเผือดดูป่วยไข้ ซึ่งดูคล้ายกันอย่างน่าทึ่ง—น่าจะเป็น(@NameIsNovel)ฝาแฝด
นอกจากทั้งสามคนนี้แล้ว ยังมี(@NameIsNovel)สตรีร่างเล็กคนหนึ่ง—ทว่า(@NameIsNovel)ใบหน้าของนางถูกปิดบังด้วยผ้าคลุมสีดำ ทำให้ไม่สามารถมองเห็นเค้าหน้าได้(@NameIsNovel)
ใต้เสื้อกันฝน ทุกคนสวมเสื้อผ้าสั้นสีน้ำตาลมี(@NameIsNovel)เชือกป่านหนาพันรอบเอว ขาและ(@NameIsNovel)เท้าเปื้อนโคลน ราวกับว่า(@NameIsNovel)เพิ่งเดินผ่านป่าเขา(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)เต็มไปด้วยโคลนมา
“โอ้ เถ้าแก่เฉิน มี(@NameIsNovel)แขกใหม่มาที่(@NameIsNovel)โรงเตี๊ยมรึ?” ชายชราเคราสั้นมองไปยังเซินลั่วและ(@NameIsNovel)อ้าวหงแล้วกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
จากน้ำเสียงแล้ว ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)จะคุ้นเคยกับเจ้าของโรงเตี๊ยมร่างเตี้ยอ้วนเป็น(@NameIsNovel)อย่างดี
“พี่หลู่ เป็น(@NameIsNovel)เพราะการมาเยือนของท่านนั่นแหละที่(@NameIsNovel)นำธุรกิจมาที่(@NameIsNovel)นี่ มิเช่นนั้นแล้ว ใครจะมายังสถานที่(@NameIsNovel)ห่างไกลเช่นนี้ในช่วงเวลานี้ของปี นอกเสียจากพวกท่านนักเก็บรังนก?” เถ้าแก่อ้วนท้วมหัวเราะ
“นักเก็บรังนกรึ?” เซินลั่วประหลาดใจเล็กน้อย
เขา(@NameIsNovel)คุ้นเคยกับอาชีพนี้เป็น(@NameIsNovel)อย่างดี พวกเขา(@NameIsNovel)รวบรวมและ(@NameIsNovel)ขายรังนก และ(@NameIsNovel)ร้านยาของเขา(@NameIsNovel)ก็มักจะติดต่อกับคนเหล่านี้
“ฮ่าฮ่า เอาเหมือนเดิมทุกอย่าง อุ่นสุราสองสามไห เตรียมอาหารสองสามอย่าง แล้วส่งไปที่(@NameIsNovel)ห้อง โถงนี้ลมโกรก กระดูกเย็นยะเยือก ทำให้หนาวจนแข็ง” ชายชราเคราสั้นร้องเรียก จากนั้นจึงเดินขึ้นไปชั้นบน
คนที่(@NameIsNovel)เหลืออีกสามคนก็ตามเขา(@NameIsNovel)ขึ้นไปเช่นกัน
สตรีในผ้าคลุมที่(@NameIsNovel)อยู่ท้ายสุดของกลุ่ม ดูเหมือนจะเหลือบมองไปทางหน้าต่างอย่างสุขุมเมื่อนางกำลังขึ้นบันได ไม่แน่ชัดว่า(@NameIsNovel)นางกำลังมองเซินลั่วหรืออ้าวหง
“ในเมื่อชายชราผู้นั้นกล่าวขึ้นมา มันก็รู้สึกหนาวๆ อยู่บ้าง เถ้าแก่เฉิน ท่านช่วยอุ่นสุราไหนี้ด้วยได้(@NameIsNovel)หรือไม่?” เซินลั่วกล่าว พลางห่อเสื้อคลุมรอบตัวเองและ(@NameIsNovel)เรียกเจ้าของโรงเตี๊ยม
“ได้(@NameIsNovel)เลยขอรับ” เนื่องจากผู้ดูแลได้(@NameIsNovel)ไปช่วยที่(@NameIsNovel)ครัวหลังแล้ว เจ้าของโรงเตี๊ยมจึงรีบเข้ามาเอง
“ว่า(@NameIsNovel)กันว่า(@NameIsNovel) ในช่วงปลายฤดูเหมันต์ย่างเข้าสู่ต้นฤดูวสันต์ อันเป็น(@NameIsNovel)ช่วงฤดูฝน แมลงจะขยายพันธุ์อย่างมากมาย
ทำให้นกนางแอ่นมี(@NameIsNovel)อาหารอุดมสมบูรณ์ น้ำลายของพวกมันก็จะเข้มข้นยิ่งนัก... แต่บัดนี้ก็ล่วงเข้าสู่ปลายฤดูวสันต์แล้ว เหตุใดคนเหล่านี้จึงยังไม่จากไป?”
“สิ่งที่(@NameIsNovel)แขกท่านนี้หมายถึงคือนกนางแอ่นทองธรรมดา บนหน้าผาสูงชันของหลุมสวรรค์แห่งภูเขา(@NameIsNovel)ต้าหลี่ซือ
มี(@NameIsNovel)นกนางแอ่นพันธุ์พิสดารชนิดหนึ่งอาศัยอยู่เรียกว่า(@NameIsNovel) ‘นกนางแอ่นฝน’ เวลาที่(@NameIsNovel)พวกมันหลั่งน้ำลายเพื่อสร้างรังนั้นช้ากว่า(@NameIsNovel)นกนางแอ่นทองหนึ่งเดือน ดังนั้นตอนนี้จึงเป็น(@NameIsNovel)เวลาที่(@NameIsNovel)เหมาะสมพอดี” เถ้าแก่เฉินอธิบายพร้อมรอยยิ้มเมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนี้
“ข้าเข้าใจแล้ว ข้าช่างไม่รู้อะไรเลย” เซินลั่วพยักหน้า
“ไม่หรอกขอรับ เป็น(@NameIsNovel)เพราะคุณภาพของรังของนกนางแอ่นฝนเหล่านี้ไม่ดีเท่านกนางแอ่นทองและ(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)รู้จักน้อยกว่า(@NameIsNovel)
ท่านจึงไม่คุ้นเคยกับมัน อันที่(@NameIsNovel)จริงแล้ว มี(@NameIsNovel)เพียงพวกเขา(@NameIsNovel)เท่านั้นที่(@NameIsNovel)มาเก็บรังในเวลานี้ของทุกปี” เถ้าแก่เฉินหัวเราะ
หลังจากพูดจบ เขา(@NameIsNovel)ก็ไปเตรียมอาหารสำหรับคนเหล่านั้นเช่นกัน
เซินลั่วและ(@NameIsNovel)อ้าวหงยังคงสนทนาสัพเพเหระกันต่อไป นานๆครั้งก็เหลือบมองออกไปชมทิวทัศน์
ในขณะเดียวกัน ในห้องพักชั้นบนนักเก็บรังนกทั้งสี่ก็นั่งล้อมวงอยู่รอบโต๊ะ
“ชายสองคนที่(@NameIsNovel)อยู่ข้างหน้าต่างชั้นล่าง หากข้าเดาไม่ผิด ทั้งสองเป็น(@NameIsNovel)ผู้บำเพ็ญเพียร พวกเขา(@NameIsNovel)น่าจะมาเพื่อคางคกทองคำตาสีหยกเช่นกัน” ชายชรามี(@NameIsNovel)เคราดูจริงจัง ไม่มี(@NameIsNovel)ร่องรอยของความขบขันในน้ำเสียง
“กล้ามาแย่งชิงจากพวกเรารึ ก็แค่ฆ่าพวกมันเสีย” ชายหนุ่มหน้าซีดสองคนแลกเปลี่ยนสายตากันและ(@NameIsNovel)พูดพร้อมกัน
“หึ การฆ่านั้นง่าย แต่เจ้ารู้เบื้องหลังของพวกเขา(@NameIsNovel)รึไม่? พวกเขา(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ผู้สนับสนุนหรือไม่? จะเป็น(@NameIsNovel)อย่างไรหากเจ้าสร้างปัญหามากขึ้น?” สตรีในผ้าคลุมแค่นเสียงอย่างเย็นชา
“สหายอวี้ซินพูดถูก สถานการณ์ในปัจจุบันยังไม่ชัดเจน พวกเราต้องไม่ทำอะไรผลีผลาม” ชายชราเคราสั้นพยักหน้าเห็นด้วย
“ผู้อาวุโสถงกวน เรื่องนี้ไว้ค่อยว่า(@NameIsNovel)กันก่อนเถิด” สตรีในผ้าคลุมผู้มี(@NameIsNovel)นามว่า(@NameIsNovel)อวี้ซินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสงสัย
“เรามั่นใจเพียงใดกัน ว่า(@NameIsNovel)ครานี้จะพบ คางคกทองคำตาสีหยก เข้าจริง?”
ถงกวนขมวดคิ้วครู่หนึ่งก่อนตอบ “พวกเราซุ่มรออยู่ที่(@NameIsNovel)นี่มาครบห้าปีเต็ม คางคกทองคำเคยปรากฏตัวเพียงครั้งเดียวเท่านั้น
ครั้งนั้นมันตื่นตระหนกเพราะเสียงฟ้าร้องในปลายฤดูฝน... พวกเราพลาดโอกาสทุกครั้งก่อนหน้านี้
ครั้งนี้พวกเราได้(@NameIsNovel)วางกับดักไว้ล่วงหน้าแล้ว ไม่มี(@NameIsNovel)ทางที่(@NameIsNovel)มันจะหนีรอดไปได้(@NameIsNovel)” ชายที่(@NameIsNovel)ชื่อถงกวนกำหมัดแน่น ดวงตาของเขา(@NameIsNovel)ลุกโชน
“ดีแล้ว ตราบใดที่(@NameIsNovel)เราทำภารกิจสำเร็จในครั้งนี้ ข้าก็จะสามารถเข้าสู่แท่นบูชาหลักและ(@NameIsNovel)พบกับท่านนักบุญได้(@NameIsNovel)ใช่หรือไม่?” อวี้ซินถามอย่างร้อนรน
“ไม่ต้องกังวลเรื่องนั้น หากเราสามารถจับคางคกทองคำได้(@NameIsNovel)สำเร็จ แต้มความดีของเจ้าก็จะเพียงพอที่(@NameIsNovel)จะพบกับท่านนักบุญอย่างแน่นอน” ถงกวนยืนยัน
เมื่อได้(@NameIsNovel)รับคำตอบที่(@NameIsNovel)น่าพอใจ อวี้ซินก็ขอตัวและ(@NameIsNovel)กลับไปยังห้องของตน
“ผู้อาวุโสถง ข้ามี(@NameIsNovel)ความรู้สึกอยู่เสมอว่า(@NameIsNovel)นางอวี้นี่ไม่น่าไว้วางใจ” ชายหนุ่มสองคนเริ่มพูดขึ้นอีกครั้ง พูดพร้อมกัน
“นางเพิ่งเข้าร่วมแท่นบูชาหลอมกายาของเราได้(@NameIsNovel)ไม่นาน พวกเราต้องระมัดระวังจริงๆ
แต่ในช่วงสองสามวันที่(@NameIsNovel)ผ่านมา จะเห็นได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)นางอุทิศตนอย่างแท้จริงและ(@NameIsNovel)ทำงานอย่างพิถีพิถันเสมอ หากใช้งานอย่างเหมาะสม นางอาจเป็น(@NameIsNovel)กำลังสำคัญได้(@NameIsNovel)” ถงกวนกล่าวอย่างช้าๆ
“แต่หลังจากใช้งานนางแล้ว... พวกเราจะ...?” หนึ่งในชายหนุ่มเป็น(@NameIsNovel)ครั้งแรกที่(@NameIsNovel)พูดขึ้นมาคนเดียว
“เฟิงซาน เรื่องเพศเป็น(@NameIsNovel)สิ่งที่(@NameIsNovel)อันตราย เจ้านิสัยเก่ากลับมาอีกแล้วรึ?” อีกคนจ้องมองและ(@NameIsNovel)ตำหนิ
“เฟิงสุ่ย มันเป็น(@NameIsNovel)เพียงความสุขเล็กๆ น้อยๆ ของข้าเท่านั้น เจ้ายังจะมาเข้มงวดกับเรื่องนี้อีกรึ?” คนแรกบ่นอย่างไม่พอใจ
“พอได้(@NameIsNovel)แล้ว ทุกอย่างจะรอจนกว่า(@NameIsNovel)ภารกิจนี้จะเสร็จสิ้น ในระหว่า(@NameIsNovel)งนี้ ห้ามผู้ใดสร้างปัญหาเด็ดขาด มิเช่นนั้น พวกเราทุกคนจะไม่มี(@NameIsNovel)จุดจบที่(@NameIsNovel)ดี” ถงกวนตะโกน และ(@NameIsNovel)พี่น้องทั้งสองก็ปิดปากเงียบในทันที
หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ถงกวนก็ถอนหายใจ: “ทุกอย่างพร้อมแล้ว พวกเรารอเพียงเสียงฟ้าร้องเท่านั้น”
-----------