หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 398
ตอนที่ 398 : ตรวจนับสมบัติ
ตอนที่ 398
ดวงตาของแมลงวิญญาณเงา สว่า(@NameIsNovel)งขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้(@NameIsNovel)กลิ่นโลหิต ลิ้นสีชมพูพุ่งออกมาดุจสายฟ้า ม้วนหยดโลหิตสดๆ แล้วกลืนเข้าไป
ร่างกายของมันส่องประกายด้วยแสงสีเลือดเรืองรอง จิตวิญญาณพลันสดชื่นขึ้น และ(@NameIsNovel)มันก็ส่งเสียงร้องอย่างมี(@NameIsNovel)ความสุขสองครั้ง
รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่(@NameIsNovel)มุมปากของเซินลั่ว เขา(@NameIsNovel)รู้ว่า(@NameIsNovel)ตนเองได้(@NameIsNovel)ปราบแมลงวิญญาณเงาตัวนี้ได้(@NameIsNovel)แล้ว ด้วยการฝึกฝนเพียงเล็กน้อย เขา(@NameIsNovel)ก็จะสามารถใช้ประโยชน์จากแมลงวิญญาณนี้ได้(@NameIsNovel)อย่างเต็มที่(@NameIsNovel)
เขา(@NameIsNovel)เก็บถุงอย่างระมัดระวัง ผูกมันไว้รอบเอว
เมื่อตรวจสอบสิ่งของอื่นๆ ทั้งหมดแล้ว เหลือเพียงกระบี่แม่ลูกสีครามและ(@NameIsNovel)คทาหยกสีเขียวเท่านั้น
เซินลั่วหยิบกระบี่แม่ลูกสีครามขึ้นมาก่อน โคจรเคล็ดเก้าสิบเก้าทรัพย์สมบัติเพื่อหลอมมัน แสงสีครามเจิดจ้าเบ่งบานบนกระบี่แม่ลูก และ(@NameIsNovel)ในไม่ช้ามันก็ถูกหลอมรวมโดยสมบูรณ์
เซินลั่วร่ายคาถา ทำให้กระบี่แม่สีครามลอยขึ้นไปในอากาศและ(@NameIsNovel)ยิงแสงกระบี่สีครามยาวสองถึงสามจั้งออกมา มันปลิวไสวอย่างสง่างามกลางอากาศ ราวกับงูหลามสีครามยักษ์กำลังพุ่งทะยานผ่านท้องฟ้า
ด้วยเสียง “แคร๊ง” ที่(@NameIsNovel)คมชัดสองครั้ง กระบี่บินเล็กๆ สองเล่มก็โผล่ออกมาจากกระบี่แม่ หมุนวนรอบลำตัวของกระบี่แม่ คล้ายกับงูสีครามที่(@NameIsNovel)ว่องไวสองตัว
ทุกครั้งที่(@NameIsNovel)ระดับของศาสตราเวทยกระดับขึ้น พลังของมันก็จะเพิ่มขึ้นอย่างมาก ทว่า(@NameIsNovel)ความยากในการควบคุมก็จะเพิ่มขึ้นเช่นกัน
โดยทั่วไปแล้ว สำหรับผู้บำเพ็ญระดับอิงปราณ ขั้นกลาง เช่นเซินลั่ว การควบคุมศาสตราเวทชั้นต่ำจะเหมาะสมที่(@NameIsNovel)สุด
เขา(@NameIsNovel)สามารถควบคุมศาสตราเวทชั้นกลางได้(@NameIsNovel) แต่การใช้ศาสตราเวทชั้นสูงสุดจะลำบากเกินไป
ในบางกรณี ศาสตราเวทชั้นสูงสุดอาจทำงานได้(@NameIsNovel)แย่กว่า(@NameIsNovel)ศาสตราเวทชั้นกลางระหว่า(@NameIsNovel)งการต่อสู้
สถานการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นเนื่องจากปราณเต๋าของผู้ใช้ไม่เพียงพอ และ(@NameIsNovel)ตราผนึกที่(@NameIsNovel)ซับซ้อนของศาสตราเวทชั้นสูงสุด ทำให้การควบคุมมันยากอย่างยิ่ง จะต้องใช้การฝึกฝนอย่างมากจึงจะสามารถใช้งานได้(@NameIsNovel)อย่างเชี่ยวชาญ
ดังนั้น ระดับพลังบำเพ็ญและ(@NameIsNovel)ประสบการณ์ของผู้บำเพ็ญ จึงมี(@NameIsNovel)ความสำคัญเท่าเทียมกันในการใช้งานศาสตราเวท
การบำเพ็ญเพียรของเซินลั่วในแดนฝันได้(@NameIsNovel)มาถึงระดับมหาโพธิญาณ ขั้นปลาย แล้วและ(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)เริ่มใช้ศาสตราเวทวิเศษ ในการทดสอบในเจดีย์ทองคำ เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ดูดซับประสบการณ์การต่อสู้ของทหารสวรรค์มาไม่น้อย ซึ่งรวมถึงการใช้อาวุธวิเศษและ(@NameIsNovel)ของวิเศษด้วย
ดังนั้น ประสบการณ์ของเขา(@NameIsNovel)ในการควบคุมอาวุธวิเศษและ(@NameIsNovel)ของวิเศษจึงมี(@NameIsNovel)มากมายอย่างยิ่ง
ความรู้นี้สามารถถ่ายทอดมาสู่โลกแห่งความเป็น(@NameIsNovel)จริงได้(@NameIsNovel) ด้วยเหตุนี้เขา(@NameIsNovel)จึงไม่ประสบปัญหาใดๆ เกี่ยวกับประสบการณ์ในการควบคุมศาสตราเวทชั้นสูงสุด หรือแม้แต่ศาสตราเวทชั้นยอดในปัจจุบัน การขาดแคลนปราณเต๋าของเขา(@NameIsNovel)สามารถชดเชยได้(@NameIsNovel)ด้วยประสบการณ์
เซินลั่วสั่งให้กระบี่แม่ลูกปลิวไสวอยู่ครู่หนึ่ง เรียกมันกลับมาด้วยการโบกมือ และ(@NameIsNovel)ลูบมันเบาๆ ด้วยนิ้วของตน เขา(@NameIsNovel)ค่อนข้างพอใจกับศาสตราเวทชิ้นนี้
กระบี่เล่มนี้มี(@NameIsNovel)พลังทำลายล้างมหาศาล ทั้งยังมี(@NameIsNovel)ความสามารถพิสดารในการแยกร่างออกเป็น(@NameIsNovel)สามเล่มได้(@NameIsNovel)ในคราวเดียว
นับว่า(@NameIsNovel)เข้ากันได้(@NameIsNovel)ดีกับประสบการณ์ในการควบคุมศาสตราเวทอันแก่กล้าของเขา(@NameIsNovel) ทำให้สามารถสำแดงอานุภาพของมันออกมาได้(@NameIsNovel)อย่างสมบูรณ์แบบ
หลังจากเล่นกับกระบี่แม่ลูกอยู่ครู่หนึ่ง เซินลั่วก็เก็บมันไปและ(@NameIsNovel)เริ่มโคจรเคล็ดเก้าสิบเก้าทรัพย์สมบัติกับคทาหยกสีเขียว
ทันทีที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เริ่มหลอมรวม เซินลั่วก็สังเกตเห็นความแตกต่างจากตอนที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)หลอมกระบี่แม่ลูกในทันที
ตราผนึกภายในคทาหยกสีเขียวสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับต่อต้านการแทรกซึมของปราณเต๋าที่(@NameIsNovel)พุ่งเข้าไปอย่างไม่ยอมจำนน
‘หรือว่า(@NameIsNovel)…ชายในอาภรณ์สีเขียวยังไม่ตาย?’ ความคิดหนึ่งแล่นวาบขึ้นในใจ ‘ตราผนึกบนคทานี้จึงยังคงอยู่ภายใต้การควบคุมของเขา(@NameIsNovel) ขัดขวางไม่ให้ผู้ใดหลอมมันได้(@NameIsNovel)สินะ…’
แม้ระดับพลังบำเพ็ญของเซินลั่วจะมิได้(@NameIsNovel)อ่อนด้อย แต่เขา(@NameIsNovel)เองก็ขาดพื้นฐานด้านศาสตราเวทจากการฝึกฝนตามหลักสำนักที่(@NameIsNovel)แท้จริง ทว่า(@NameIsNovel)เพียงสัมผัสแรงต้านนั้น เขา(@NameIsNovel)ก็เข้าใจต้นเหตุได้(@NameIsNovel)โดยฉับพลัน
หากเป็น(@NameIsNovel)กรณีนี้ แม้ว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)จะบังคับเอาคทามาจากชายผู้นั้นได้(@NameIsNovel) เซินลั่วก็จะไม่สามารถใช้งานมันได้(@NameIsNovel)
หากเขา(@NameIsNovel)คิดให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ชายในอาภรณ์สีเขียวอาจจะสามารถตามรอยเขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ผ่านการเชื่อมต่อกับคทาหยกสีเขียว
ความจริงที่(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)ชายผู้นั้นไม่ได้(@NameIsNovel)นำคทานี้ไปด้วยอาจบ่งบอกว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)กำลังไตร่ตรองเรื่องนี้อยู่
เมื่อคิดเช่นนี้ สีหน้าของเซินลั่วก็เปลี่ยนไป พิจารณาที่(@NameIsNovel)จะทิ้งคทาหยกสีเขียวนี้ในทันที แต่เขา(@NameIsNovel)ก็ลังเลอยู่บ้าง ท้ายที่(@NameIsNovel)สุดแล้ว นี่คือศาสตราเวทชั้นสูงสุด
“ข้าจะลองอีกครั้งด้วยเคล็ดเก้าสิบเก้าทรัพย์สมบัติ หากเป็น(@NameIsNovel)ไปไม่ได้(@NameIsNovel)จริงๆ ที่(@NameIsNovel)จะหลอมตราผนึกภายในคทา ข้าจะทิ้งมันไปทันที” เขา(@NameIsNovel)ตัดสินใจอย่างลับๆ โคจรเคล็ดเก้าสิบเก้าทรัพย์สมบัติ และ(@NameIsNovel)เริ่มการหลอมรวมอีกครั้ง
เป็น(@NameIsNovel)ผลให้ หลังจากที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ใช้กำลังทั้งหมดในการหลอมรวมเป็น(@NameIsNovel)เวลาหนึ่งก้านธูป แสงสีครามก็พุ่งออกมาจากปลายนิ้วของเขา(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)จมลงไปในคทาหยกสีเขียวอย่างต่อเนื่อง
เซินลั่วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ร่องรอยของความยินดีฉายวาบขึ้นในดวงตาของเขา(@NameIsNovel)
เคล็ดเก้าสิบเก้าทรัพย์สมบัติลึกลับอย่างแท้จริง แม้ว่า(@NameIsNovel)ตราผนึกของคทาหยกสีเขียวจะถูกครอบครองโดยพลังภายนอก
ภายใต้ความพยายามอย่างเต็มที่(@NameIsNovel)ของเขา(@NameIsNovel)ในการหลอมรวมและ(@NameIsNovel)ค่อยๆ กลืนกินมัน เขา(@NameIsNovel)ก็สามารถรุกรานมันได้(@NameIsNovel)
หลังจากเวลาผ่านไปหนึ่งก้านธูป พื้นผิวของคทาก็เปล่งแสงสีเขียวเจิดจ้า และ(@NameIsNovel)ตราผนึกชั้นแรกภายในก็อยู่ภายใต้การควบคุมของเขา(@NameIsNovel)ในที่(@NameIsNovel)สุด
จิตใจของเซินลั่วก็เบิกบานขึ้น และ(@NameIsNovel)ยังคงหลอมรวมต่อไปด้วยกำลังทั้งหมดของตน
กว่า(@NameIsNovel)หนึ่งชั่วยามต่อมา คทาหยกสีเขียวก็ปล่อยแสงสีเขียวเจิดจ้าออกมาเป็น(@NameIsNovel)พวง เปล่งเสียงใสดุจเสียงคำรามของสัตว์ร้าย บินออกจากมือของเขา(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)วนเวียนอยู่รอบตัวเขา(@NameIsNovel)
รูปแบบตราผนึกแปดชั้นปรากฏขึ้นบนคทาหยกสีเขียว ทั้งหมดล้วนเรืองรองและ(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ชีวิตชีวา
เซินลั่วเปิดตาขึ้นและ(@NameIsNovel)ชี้คาถาไปที่(@NameIsNovel)คทาหยกสีเขียว
คทาหยกสีเขียวซึ่งกำลังหมุนเป็น(@NameIsNovel)วงกลม พลันหยุดลงแล้วพุ่งไปข้างหน้า
อัญมณีสีแดงที่(@NameIsNovel)ปลายยอดของมันส่องสว่า(@NameIsNovel)งเจิดจ้า และ(@NameIsNovel)เมื่อรวมกับแสงสีเขียวจากคทา มันก็แปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)รุ้งยาวสีแดงและ(@NameIsNovel)สีคราม ปะทุความผันผวนของพลังงานวิญญาณที่(@NameIsNovel)น่าอัศจรรย์
และ(@NameIsNovel)ดูเหมือนดาวตกที่(@NameIsNovel)ข้ามผ่านท้องฟ้า หายไปในพริบตาและ(@NameIsNovel)กระแทกเข้ากับโขดหินยักษ์ที่(@NameIsNovel)อยู่ไกลออกไปซึ่งสูงหลายฉื่อ
มี(@NameIsNovel)เสียงดังกึกก้อง!
โขดหินยักษ์ขนาดเท่าบ้าน แตกสลายเป็น(@NameIsNovel)ชิ้นเล็กชิ้นน้อย และ(@NameIsNovel)แม้แต่พื้นดินใต้โขดหินก็ถูกทุบเป็น(@NameIsNovel)หลุมขนาดใหญ่ พื้นดินภายในรัศมี(@NameIsNovel)หลายสิบฉื่อสั่นสะเทือนและ(@NameIsNovel)ใช้เวลาหลายลมหายใจจึงจะสงบลง
“ช่างเป็น(@NameIsNovel)การโจมตีที่(@NameIsNovel)ทรงพลังนัก! วิธีการโจมตีนั้นเรียบง่ายอย่างแท้จริง ไม่พิสดารเท่ากระบี่แม่ลูก
แต่พลังทำลายล้างของมันนั้นมหาศาล ดูเหมือนจะแข็งแกร่งกว่า(@NameIsNovel)วงแหวนครึ่งจันทร์ในความฝันของข้าเสียอีก สมแล้วที่(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ศาสตราเวทที่(@NameIsNovel)หลอมโดยภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัว” เซินลั่วอัญเชิญคทาหยกสีเขียวกลับมา
สายตาของเขา(@NameIsNovel)จับจ้องไปที่(@NameIsNovel)อัญมณีสีแดงที่(@NameIsNovel)ฝังอยู่ที่(@NameIsNovel)ยอดของมัน พลางพึมพำกับตนเอง
การโจมตีเมื่อครู่นี้ไม่ใช่พลังทั้งหมดของคทาหยกสีเขียว
ท้ายที่(@NameIsNovel)สุดแล้ว ด้วยพลังบำเพ็ญในปัจจุบันของเขา(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)ระดับอิงปราณ ขั้นกลาง แม้จะมี(@NameIsNovel)ประสบการณ์การควบคุมที่(@NameIsNovel)มากมาย เขา(@NameIsNovel)ก็ไม่สามารถกระตุ้นพลังทั้งหมดของศาสตราเวทชั้นสูงสุดได้(@NameIsNovel)อย่างสมบูรณ์
เซินลั่วมี(@NameIsNovel)ลางสังหรณ์ว่า(@NameIsNovel) หากเขา(@NameIsNovel)สามารถกระตุ้นพลังทั้งหมดที่(@NameIsNovel)บรรจุอยู่ในอัญมณีนี้ได้(@NameIsNovel) พลังโจมตีของคทาหยกสีเขียวนี้ก็จะเพิ่มขึ้นไปอีกขั้นอย่างแน่นอน
“สหายเซิน ท่านเป็น(@NameIsNovel)อะไรหรือไม่? เมื่อครู่นี้ท่านกำลังลองศาสตราเวทใช่หรือไม่?” เซี่ยอวี้ซินเข้ามา นางตกใจอย่างเห็นได้(@NameIsNovel)ชัดกับการโจมตีเมื่อครู่นี้
“คทานี้ถูกยึดมาจากชายในอาภรณ์สีเขียว หลังจากข้าหลอมรวมเสร็จ ข้าก็เลยลองดู มันก็ไม่เลว” เซินลั่วอัญเชิญคทากลับมาและ(@NameIsNovel)กล่าวอย่างไม่ใส่ใจ
“ท่านยึดศาสตราเวทนี้มาจากศิษย์ภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัวรึ? ข้าจำได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ยังมี(@NameIsNovel)ชีวิตอยู่ เช่นนั้นศาสตราเวทนี้ก็ไม่ใช่พรแต่เป็น(@NameIsNovel)หายนะสำหรับท่าน!
ไม่นะ ท่านได้(@NameIsNovel)หลอมรวมคทานี้เสร็จสิ้นแล้วรึ? เป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)อย่างไร!” ใบหน้าของเซี่ยอวี้ซินเปลี่ยนไปมา แสดงความไม่เชื่อในดวงตาของนาง
“ท่านหมายความว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)สามารถตามรอยข้าได้(@NameIsNovel)ผ่านศาสตราเวท หรือ? ทว่า(@NameIsNovel)ข้าได้(@NameIsNovel)ลบรอยประทับปราณเต๋าที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ทิ้งไว้ในศาสตราเวทแล้ว เช่นนั้นเขา(@NameIsNovel)ก็ไม่น่าจะตามรอยข้าได้(@NameIsNovel)แล้วใช่หรือไม่?” เซินลั่วขมวดคิ้วและ(@NameIsNovel)ถาม
“หากตราผนึกในคทาได้(@NameIsNovel)ถูกท่านหลอมรวมโดยสมบูรณ์แล้ว เขา(@NameIsNovel)ย่อมไม่สามารถตามรอยได้(@NameIsNovel) แต่สิ่งนี้จะเป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)อย่างไร?
เว้นแต่ว่า(@NameIsNovel)พลังบำเพ็ญของท่านจะสูงกว่า(@NameIsNovel) นายเดิมของศาสตราเวทอย่างมาก หรือหากท่านใช้เคล็ดวิชาหลอมระดับสุดยอดบางอย่าง ท่านจึงจะทำเช่นนี้ได้(@NameIsNovel)
สหายเซิน เป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)หรือไม่ว่า(@NameIsNovel)…” เซี่ยอวี้ซินต้องการจะถามให้ชัดเจนขึ้นโดยไม่รู้ตัว แต่ก็หยุดลงทันทีเมื่อคิดว่า(@NameIsNovel)นี่เป็น(@NameIsNovel)เรื่องส่วนตัวของเซินลั่ว
----------