หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 413
ตอนที่ 413 : เบาะแสการปรุงยา
ตอนที่ 413
โถงประมูลเงียบสงัด ไม่มี(@NameIsNovel)ผู้ใดตอบสนอง
ดังที่(@NameIsNovel)หม่าซิ่วซิ่วได้(@NameIsNovel)กล่าวไว้ บุคคลทั้งสามคือ นายพลจินขุย, นักปราชญ์นิทราจันทร์ และ(@NameIsNovel)เซียนชิงฮวา ไม่ได้(@NameIsNovel)เคลื่อนไหวเพื่อประมูลไฟวิญญาณเสวียนหยาง ทำให้หัวใจของเซินลั่วค่อยๆ สงบลง
“สี่ร้อยสิบก้อนศิลาเซียน!” แต่ในขณะนั้นเอง ราวกับว่า(@NameIsNovel)สวรรค์กำลังต่อต้านเขา(@NameIsNovel) เสียงใสก็พลันดังขึ้น
ใบหน้าของเซินลั่วพลันมืดลงขณะที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)หันไปมองในทิศทางของเสียง ม่านตาของเขา(@NameIsNovel)หดเล็กลงเล็กน้อย
‘เป็น(@NameIsNovel)นางอีกแล้ว พยายามจะทำลายโชคดีของข้ารึ!’ เขา(@NameIsNovel)คิดในใจอย่างโกรธเกรี้ยว
ผู้ที่(@NameIsNovel)พูดนั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น(@NameIsNovel)แม่นางหลี่ที่(@NameIsNovel)ยืนอยู่หลังเซียนชิงฮวา เด็กสาวคนนั้นไม่ได้(@NameIsNovel)จำเขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel) แต่กลับมาขวางทางเขา(@NameIsNovel)อีกครั้งโดยบังเอิญ
“สี่ร้อยสามสิบก้อนศิลาเซียน!” เซินลั่วยกแผ่นป้ายของตนขึ้นและ(@NameIsNovel)เรียกราคาประมูล
“สี่ร้อยแปดสิบก้อนศิลาเซียน!” แม่นางหลี่เหลือบมองเซินลั่วและ(@NameIsNovel)ดูเหมือนจะใจร้อน เพิ่มอีกห้าสิบก้อนศิลาเซียนอย่างสบายๆ
“ห้าร้อยก้อนศิลาเซียน!” เซินลั่วมี(@NameIsNovel)ลางสังหรณ์ว่า(@NameIsNovel)จะเกิดโชคร้าย เสนอราคาสูงสุดของตน
“หกร้อยก้อนศิลาเซียน” แม่นางหลี่เย้ยหยัน ที่(@NameIsNovel)จริงแล้วนางเพิ่มอีกหนึ่งร้อยก้อนศิลาเซียน ปฏิบัติต่อศิลาเซียนราวกับว่า(@NameIsNovel)พวกมันเป็น(@NameIsNovel)ดิน
หัวใจของเซินลั่วเต้นผิดจังหวะ ใบหน้าของเขา(@NameIsNovel)ซีดลงเล็กน้อย
“คุณชายเซิน ไฟวิญญาณนั้นหายากอย่างแท้จริง แต่พวกมันก็ปรากฏขึ้นเป็น(@NameIsNovel)ครั้งคราวในเมืองฉางอัน ราคานี้สูงเกินไปแล้ว” หม่าซิ่วซิ่วปลอบโยนเซินลั่วเมื่อนางเห็นสีหน้าของเขา(@NameIsNovel)
“ในเมื่อเป็น(@NameIsNovel)เช่นนั้น ข้าคงต้องรบกวนแม่นางหม่าให้คอยสอดส่องให้ข้าด้วย” เซินลั่วหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ และ(@NameIsNovel)กล่าว
บนเวทีสูง ใบหน้าของปรมาจารย์ฝ่ามือแดงแสดงความตื่นเต้น หลังจากขานราคาสองครั้ง เขา(@NameIsNovel)ก็รีบประกาศความเป็น(@NameIsNovel)เจ้าของของไฟวิญญาณเสวียนหยาง
ทว่า(@NameIsNovel)เซินลั่วกลับอยู่ในอารมณ์ที่(@NameIsNovel)ตกต่ำและ(@NameIsNovel)ไม่ค่อยสนใจที่(@NameIsNovel)จะดู
ในพริบตา สองชั่วยามก็ผ่านไปและ(@NameIsNovel)การประมูลก็ใกล้จะสิ้นสุดลงในที่(@NameIsNovel)สุด
บรรยากาศภายในโถงประมูลยังคงไม่ลดลงมากนัก ยังคงร้อนแรงและ(@NameIsNovel)น่าตื่นเต้น
ในที่(@NameIsNovel)สุด เมื่อของประมูลชิ้นสุดท้ายและ(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)รอคอยมากที่(@NameIsNovel)สุด
ศาสตราเวทชั้นยอด “ระฆังร้อยเสียง” ซึ่งประกอบด้วยตราผนึกสิบหกชั้นและ(@NameIsNovel)อยู่ห่างจากการเป็น(@NameIsNovel)ศาสตราเวทวิเศษเพียงก้าวเดียว
ถูกประมูลไปโดยนายพลจินขุยในราคาสูงถึง 2,600 ก้อนศิลาเซียน การประมูลก็สิ้นสุดลงอย่างเป็น(@NameIsNovel)ทางการ
เซินลั่ว พร้อมกับฝูงชนที่(@NameIsNovel)หลั่งไหลออกมา ออกจากศาลาเซวียนหยวน
ข้างนอกตอนนี้สว่า(@NameIsNovel)งจ้าแล้ว และ(@NameIsNovel)ตลาดตะวันตกก็ยังคงคึกคักไปด้วยผู้คน ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)จะคึกคักมาทั้งคืน
เมื่อปล่อยให้ไฟวิญญาณเสวียนหยางหลุดลอยไปต่อหน้าต่อตา เซินลั่วก็รู้สึกผิดหวัง เขา(@NameIsNovel)ไม่มี(@NameIsNovel)ความปรารถนาที่(@NameIsNovel)จะเดินเล่นและ(@NameIsNovel)กล่าวคำอำลากับเซี่ยอวี้ซินเพื่อจากไปในทันที
“คุณชายเซิน ข้าจะช่วยท่านสอบถามเกี่ยวกับไฟวิญญาณต่อไป ทันทีที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ข่าว ข้าจะแจ้งให้ท่านทราบในทันที” หม่าซิ่วซิ่วกล่าว
“ข้าขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือของท่าน แม่นางหม่า” เซินลั่วประสานมือคารวะขอบคุณ
“สำหรับเรื่องของปรมาจารย์ปรุงยา ในเมื่อมหกรรมเฉลิมฉลองประจำปีสิ้นสุดลงแล้ว ข้าจะติดต่อเขา(@NameIsNovel) ข้าเชื่อว่า(@NameIsNovel)เราจะได้(@NameIsNovel)ทราบผลในอีกไม่กี่วันข้างหน้า” หม่าซิ่วซิ่วกล่าวต่อ
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนี้ เซินลั่วก็รู้สึกโล่งใจจากอารมณ์ที่(@NameIsNovel)ตกต่ำของตนเล็กน้อยและ(@NameIsNovel)ขอบคุณนางอีกครั้ง
ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)หม่าซิ่วซิ่วจะมี(@NameIsNovel)ธุระที่(@NameIsNovel)ต้องไปทำ นางเรียกรถม้าคันหนึ่งที่(@NameIsNovel)รออยู่ข้างนอก ขึ้นไปบนนั้น และ(@NameIsNovel)จากไป
เซินลั่วและ(@NameIsNovel)เซี่ยอวี้ซินไม่ได้(@NameIsNovel)อยู่ในตลาดตะวันตกและ(@NameIsNovel)กลับไปยังตรอกฉางผิงอย่างรวดเร็ว
“สหายเซิน ข้ามี(@NameIsNovel)เรื่องที่(@NameIsNovel)ต้องทำและ(@NameIsNovel)ต้องออกจากเมืองฉางอันไปสองสามวัน ดังนั้นการขายยันต์อาจจะต้องหยุดชะงักไปก่อน” เซี่ยอวี้ซินหยุดอยู่นอกตรอกฉางผิง ไม่ได้(@NameIsNovel)เข้าไป และ(@NameIsNovel)กล่าว
“นั่นไม่ใช่ปัญหา ข้าขอทราบได้(@NameIsNovel)หรือไม่ว่า(@NameIsNovel)ท่านจะไปทำอะไร? ท่านต้องการความช่วยเหลือจากข้าหรือไม่?” เซินลั่วถาม ดูประหลาดใจเล็กน้อย
“มันเป็น(@NameIsNovel)เพียงเรื่องเล็กน้อย ไม่จำเป็น(@NameIsNovel)ต้องรบกวนท่าน สหายเซิน” เซี่ยอวี้ซินกล่าว
เมื่อเห็นเช่นนี้ เซินลั่วก็ไม่ได้(@NameIsNovel)ยืนกรานอีกต่อไป
“โจวเถี่ยเป็น(@NameIsNovel)สหายเก่าของข้า แม้ว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)จะไม่ใช่ผู้บำเพ็ญ แต่เขา(@NameIsNovel)ก็อาศัยอยู่ในเมืองฉางอันมานานหลายปีและ(@NameIsNovel)คุ้นเคยกับสถานที่(@NameIsNovel)หลายแห่งในเมือง
เขา(@NameIsNovel)พิถีพิถันในหน้าที่(@NameIsNovel)การงานและ(@NameIsNovel)ไว้ใจได้(@NameIsNovel) หากท่านมี(@NameIsNovel)เรื่องจิปาถะที่(@NameIsNovel)ต้องทำ ท่านสามารถสั่งเขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)” เซี่ยอวี้ซินกล่าวต่อ
“ตกลง” เซินลั่วพยักหน้า
เซี่ยอวี้ซินมักจะทำอะไรอย่างเร่งรีบเสมอ หลังจากอธิบายสถานการณ์แล้ว เขา(@NameIsNovel)ก็จากไปในทันที
......
หลายวันต่อมาในยามเช้าตรู่ กำแพงของตรอกฉางผิงก็สะท้อนเสียงจอแจ และ(@NameIsNovel)ควันจากไฟหุงต้มก็เริ่มลอยสูงขึ้น
แม้ว่า(@NameIsNovel)ลานบ้านเล็กๆ ที่(@NameIsNovel)เซินลั่วพักอยู่จะอยู่ห่างจากถนนที่(@NameIsNovel)พลุกพล่านพอสมควร เขา(@NameIsNovel)ก็ยังคงได้(@NameIsNovel)ยินเสียงจอแจ จากตลาดภายนอกได้(@NameIsNovel)อย่างแผ่วเบา เต็มไปด้วยกลิ่นควันและ(@NameIsNovel)ไฟ
เซินลั่วตื่นจากสมาธิ ลุกขึ้น และ(@NameIsNovel)เปิดหน้าต่างห้องชั้นสองของตนซึ่งมองเห็นลานบ้าน
เขา(@NameIsNovel)เห็นต้นตั๊กแตนเก่าแก่ต้นหนึ่งอยู่ข้างนอก ที่(@NameIsNovel)ซึ่งฝูงนกกระจอกกำลังส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวไม่หยุด ขณะที่(@NameIsNovel)เสียงจั๊กจั่นที่(@NameIsNovel)ร้องมาทั้งคืนได้(@NameIsNovel)เงียบลงแล้ว
เมื่อมองขึ้นไป เขา(@NameIsNovel)เห็นพ่อค้าแม่ค้าสองสามรายตามถนนข้างนอกเริ่มแขวนธงและ(@NameIsNovel)เปิดประตู พร้อมที่(@NameIsNovel)จะต้อนรับลูกค้า
ในขณะนี้ ประตูในลานด้านในก็เปิดออก เด็กสาวที่(@NameIsNovel)งดงามและ(@NameIsNovel)บอบบางคนหนึ่งกำลังเดินมาทางเขา(@NameIsNovel)
นางมาหยุดอยู่ใต้ตึก มองขึ้นไปยังเซินลั่ว และ(@NameIsNovel)ยิ้ม นางคือหม่าซิ่วซิ่ว
แม้จะรู้สึกไม่คาดคิดอยู่บ้าง แต่เซินลั่วก็ยังคงตอบกลับด้วยรอยยิ้มที่(@NameIsNovel)สุภาพ
ไม่นาน ประตูห้องชั้นสองของเขา(@NameIsNovel)ก็เปิดออก และ(@NameIsNovel)เซินลั่วก็ต้อนรับนางเข้าไปข้างใน
“แม่นางหม่า เหตุใดท่านจึงมาที่(@NameIsNovel)นี่แต่เช้าตรู่? เป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)หรือไม่ว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ความคืบหน้าเกี่ยวกับเรื่องนั้น?” เซินลั่วถาม พลางรินชาถ้วยหนึ่งให้นาง
“หลังจากที่(@NameIsNovel)ท่านได้(@NameIsNovel)พูดคุยกับข้าเกี่ยวกับเรื่องนั้นในวันนั้น ข้าก็ได้(@NameIsNovel)กลับไปสอบถามที่(@NameIsNovel)สมาคมการค้า อันที่(@NameIsNovel)จริงแล้ว พวกเรามี(@NameIsNovel)ปรมาจารย์ปรุงยาอยู่ในสมาคมของพวกเรา แต่มี(@NameIsNovel)เพียงผู้เดียวเท่านั้นที่(@NameIsNovel)สามารถหลอมโอสถน้ำนมวิญญาณได้(@NameIsNovel)” หม่าซิ่วซิ่วรับถ้วยชา วางมันลง แล้วจึงเริ่มพูด
“นั่นเป็น(@NameIsNovel)ข่าวดี!” เซินลั่วกล่าวอย่างยินดี
“คุณชายเซิน อย่าเพิ่งเฉลิมฉลองเร็วเกินไป ปรมาจารย์ปรุงยาเป็น(@NameIsNovel)หนึ่งในบุคคลที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ตำแหน่งสูงสุดในสมาคมการค้าของพวกเรา การเชิญเขา(@NameIsNovel)มาช่วยหลอมโอสถนั้นมี(@NameIsNovel)ค่าใช้จ่ายสูงมาก” หม่าซิ่วซิ่วกล่าว
“ข้าเตรียมพร้อมสำหรับเรื่องนั้น เอาไว้แล้ว ขอเรียนถามได้(@NameIsNovel)หรือไม่ว่า(@NameIsNovel)ผู้อาวุโสท่านนั้นคิดค่าหลอมโอสถเท่าใด?” เซินลั่วถามอย่างไม่แยแส
“การหลอมโอสถใช้ความพยายามมากกว่า(@NameIsNovel)การสร้างวัตถุ และ(@NameIsNovel)ปรมาจารย์ปรุงยาท่านนี้โดยปกติแล้วจะไม่รับคำขอจากภายนอก โชคดีที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ยอมตกลงอย่างไม่เต็มใจเพราะมิตรภาพของเรา
นอกจากจะต้องจ่ายค่าธรรมเนียมให้แปดร้อยก้อนศิลาเซียนแล้ว เขา(@NameIsNovel)ยังขอหนึ่งในสามของปริมาณโอสถน้ำนมวิญญาณที่(@NameIsNovel)หลอมได้(@NameIsNovel)ในท้ายที่(@NameIsNovel)สุดไม่ว่า(@NameIsNovel)ผลลัพธ์จะเป็น(@NameIsNovel)อย่างไร” หม่าซิ่วซิ่วกล่าว
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนี้ คิ้วของเซินลั่วก็ขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว
ไม่ต้องพูดถึงว่า(@NameIsNovel)ค่าธรรมเนียมนั้นสูงกว่า(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)เซินลั่วคาดไว้อย่างมาก แต่ถึงกับต้องมอบโอสถน้ำนมวิญญาณไปหนึ่งในสาม ซึ่งเซินลั่วพบว่า(@NameIsNovel)ยากที่(@NameIsNovel)จะยอมรับ
“ราคา… สูงเกินความคาดหมายของข้า ข้าสงสัยว่า(@NameIsNovel)พอจะมี(@NameIsNovel)การเจรจาต่อรองได้(@NameIsNovel)หรือไม่?” เซินลั่วลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูด
“นายท่านเซิน ข้ามิได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)เจตนาจะสร้างความลำบาก เพียงแต่ผู้อาวุโสผู้นั้นมี(@NameIsNovel)อุปนิสัยแปลกประหลาดมาแต่เดิม มี(@NameIsNovel)เพียงข้าที่(@NameIsNovel)พอจะเอ่ยวาจาต่อหน้าได้(@NameIsNovel)บ้าง ผู้คนอื่นล้วนถูกเมินเฉย
ยิ่งไปกว่า(@NameIsNovel)นั้น หากท่านเอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกไปแล้ว ก็มิใช่คนที่(@NameIsNovel)จะหวนคำ ข้าไม่เคยเห็นยอมต่อรองกับผู้ใดเลย…”
หม่าซิ่วซิ่วกล่าวพลางทอดสายตาอย่างอ่อนแรง หมุนถ้วยชาในมือด้วยท่วงท่าเหม่อลอย
----------