หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 415
ตอนที่ 415 : โถงพญายม
ตอนที่ 415
โถงด้านหน้าของศาลเจ้าเป็น(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)ประดิษฐานของเทพเจ้าแห่งบุ๋น บู๊ และ(@NameIsNovel)โชคลาภ ควันธูปลอยฟุ้ง ผู้คนเข้าแถวเพื่อหยอดเงินทำบุญลงในตู้บริจาค
ส่วนโถงหลักนั้นอุทิศให้กับเจ้าพ่อหลักเมือง ซึ่งมี(@NameIsNovel)ผู้มาเยือนมากมายไม่แพ้กัน เพียงแต่เงินบริจาคน้อยกว่า(@NameIsNovel) แต่กลับมี(@NameIsNovel)ผู้คนก้มศีรษะลงอธิษฐานอย่างจริงใจมากกว่า(@NameIsNovel)
เซินลั่วและ(@NameIsNovel)หลู่เหอเดินผ่านโถงหลักไปโดยตรง เมื่อมาถึงลานด้านหลัง ผู้คนก็บางตาลง
เซินลั่วเงยหน้าขึ้นและ(@NameIsNovel)เห็นโถงใหญ่อีกหลังหนึ่งตั้งอยู่ด้านหลังสุด มี(@NameIsNovel)ป้ายแขวนอยู่บนขื่อ บนพื้นหลังสีดำมี(@NameIsNovel)อักษรขนาดใหญ่สามตัวเขียนด้วยน้ำยาเคลือบสีทองว่า(@NameIsNovel) “โถงพญายม”
ที่(@NameIsNovel)ลานกว้างหน้าโถงใหญ่ มี(@NameIsNovel)ชายสองคนและ(@NameIsNovel)หญิงหนึ่งคน ยืนรวมกันเป็น(@NameIsNovel)กลุ่มสามคน
แม้ว่า(@NameIsNovel)ทั้งสามจะอยู่หน้าโถงใหญ่ แต่พวกเขา(@NameIsNovel)กลับรักษาระยะห่างจากกัน ดูเหมือนจะไม่คุ้นเคยกันนัก
ในหมู่คนเหล่านั้น มี(@NameIsNovel)ชายหนุ่มร่างผอมผู้หนึ่ง ใบหน้าซีดขาวแต่รูปงาม สะพายกระบี่ยาวสีเขียวไว้บนหลัง เขา(@NameIsNovel)ยืนอยู่ใต้ต้นหวงถิงเก่าแก่หน้าโถง เงยหน้ามองเรือนยอดที่(@NameIsNovel)เขียวชอุ่มเหนือศีรษะอย่างเงียบงัน
ไม่ไกลออกไป ชายวัยกลางคนคนหนึ่งพิงราวระเบียงหน้าโถง โล่รูปจันทร์เสี้ยวปิดแก้มซ้ายไว้บางส่วน
เขา(@NameIsNovel)สวมเกราะเพียงครึ่งท่อน ปกป้องเฉพาะบริเวณหัวใจ มี(@NameIsNovel)ดาบยาวสีทองห้อยอยู่ที่(@NameIsNovel)เอว สายตาเหม่อมองไปข้างหน้าโดยไร้ถ้อยคำ
ถัดไปไม่กี่ก้าว สตรีร่างอวบในอาภรณ์ผ้าโปร่งสีแดงยืนพิงราวระเบียง แม้ใบหน้ามิได้(@NameIsNovel)งามสะกดใจ แต่กลับแต่งแต้มสีสันจัดจ้าน ดึงดูดสายตาผู้พบเห็น
ส่วนสัดของนางแน่นตึงราวสายน้ำที่(@NameIsNovel)พร้อมไหลทะลักจากภาชนะ บ่งบอกถึงความเย้ายวนที่(@NameIsNovel)แฝงอยู่ภายใต้ท่วงท่าละมุนละไม
เมื่อเห็นเซินลั่วและ(@NameIsNovel)หลู่เหอเดินเข้ามา ชายหนุ่มเพียงเหลือบมองพวกเขา(@NameIsNovel)แล้วเบนสายตากลับไป ส่วนชายในชุดเกราะและ(@NameIsNovel)สตรีในชุดแดงกลับเป็น(@NameIsNovel)ฝ่ายเดินเข้ามาหาพวกเขา(@NameIsNovel)
“โอ้ มี(@NameIsNovel)หน้าใหม่มาถึงแล้ว...”
สตรีในชุดแดงเยื้องย่างในทุกย่างก้าวที่(@NameIsNovel)เดิน และ(@NameIsNovel)ทรวงอกของนางก็สั่นไหวสามครั้งในทุกย่างก้าว
“คารวะสหายผู้บำเพ็ญ” เซินลั่วเป็น(@NameIsNovel)ฝ่ายทักทายก่อนด้วยการประสานมือคารวะ
“คนหนึ่งทำหน้าเย็นชา คนหนึ่งปิดหน้าครึ่งหนึ่ง และ(@NameIsNovel)อีกคนน่าเกลียดจนไม่อยากมอง ในที่(@NameIsNovel)สุดเราก็ได้(@NameIsNovel)คนหน้าตาดีมาบ้าง แค่ได้(@NameIsNovel)มองเขา(@NameIsNovel)อีกสักหน่อย ภารกิจนี้ก็คุ้มค่าแล้ว” สตรีในชุดแดงมองสำรวจเซินลั่วขึ้นลงอย่างเกียจคร้าน หัวเราะเบาๆ และ(@NameIsNovel)พูดออกมาอย่างไม่เกรงใจ
“หลู่เหอ นี่เป็น(@NameIsNovel)ใครกันรึ?” ชายในชุดเกราะประสานมือคารวะตอบแล้วถาม
“เขา(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)คนที่(@NameIsNovel)โถงสมบัติของเรารับมาใหม่ และ(@NameIsNovel)จะร่วมภารกิจนี้กับพวกเรา เขา(@NameIsNovel)ชื่อเซินลั่ว
พี่เซิน คนที่(@NameIsNovel)ยืนอยู่ใต้ต้นหวงถิงนั่นคือ...” เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนี้ หลู่เหอก็เริ่มแนะนำเซินลั่วให้คนอื่นๆ รู้จัก
ชายหนุ่มใต้ต้นหวงถิงมี(@NameIsNovel)นามว่า(@NameIsNovel)หลินชิง เขา(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)คนแรกในกลุ่มที่(@NameIsNovel)รับภารกิจจากโถงสมบัติ แม้เพิ่งเข้าร่วมได้(@NameIsNovel)ไม่นาน แต่ก็สามารถทำภารกิจสำเร็จไปแล้วหกครั้ง
ชายในชุดเกราะและ(@NameIsNovel)สตรีในชุดแดงมี(@NameIsNovel)ชื่อว่า(@NameIsNovel)จินตุนและ(@NameIsNovel)อวิ๋นเหนียงตามลำดับ ทั้งสองเข้าร่วมหลังหลินชิง แต่ก่อนหน้าหลู่เหอเล็กน้อย และ(@NameIsNovel)ทำภารกิจสำเร็จไปแล้วสี่ครั้ง
พวกเขา(@NameIsNovel)เคยพบเจอกันในภารกิจเหล่านี้ จึงไม่ใช่คนแปลกหน้าต่อกัน ทว่า(@NameIsNovel)ก็ไม่ได้(@NameIsNovel)คุ้นเคยกันมากนัก ดังนั้นการแนะนำแต่ละคนของหลู่เหอจึงเรียบง่ายและ(@NameIsNovel)ตรงไปตรงมา
ขณะที่(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)กำลังสนทนากัน ชายชราในชุดคลุมสีน้ำตาลผู้หนึ่งซึ่งมี(@NameIsNovel)รูปลักษณ์คล้ายวานรเฒ่า เดินออกมาจากซุ้มประตูทางลานด้านข้าง มือหนึ่งถือน้ำเต้าสุราสีแดงเข้ม ก้าวย่างมาด้วยท่วงท่าลอยล่องราวกับไร้น้ำหนัก
เมื่อเซินลั่วเหลือบตามอง เขา(@NameIsNovel)พบว่า(@NameIsNovel)ส่วนหน้าศีรษะของชายชรานั้นล้านเตียนตั้งแต่หูไปจนถึงท้ายทอย เส้นผมที่(@NameIsNovel)เหลือบางเบาและ(@NameIsNovel)ยุ่งเหยิง ปรกระต้นอยู่บนลำคออย่างไม่เป็น(@NameIsNovel)ระเบียบ
ชายชรามี(@NameIsNovel)แก้มที่(@NameIsNovel)ค่อนข้างกลม คิ้วตกมาถึงหู จมูกแดงก่ำเป็น(@NameIsNovel)มันวาวจากการหมักสุรา และ(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)เครายาวถึงหน้าอก เคราของเขา(@NameIsNovel)ดูเปียกราวกับถูกสุราที่(@NameIsNovel)ยังไม่แห้งสาดใส่ เขา(@NameIsNovel)ทั้งดูอ่อนโยนและ(@NameIsNovel)ซอมซ่อในเวลาเดียวกัน
ตรงกันข้ามกับปฏิกิริยาของเซินลั่ว คนอื่นๆ ทั้งสี่กลับรีบวิ่งไปหาชายชราทันทีที่(@NameIsNovel)เห็น พร้อมกับประสานมือคารวะอย่างนอบน้อมบนใบหน้า:
“ผู้อาวุโสหู...”
“อาวุโสอะไรรึ อาวุโส? ข้าบอกไปกี่ครั้งแล้ว? จะเรียกข้าว่า(@NameIsNovel)พี่หู หรือพี่ใหญ่หูก็ได้(@NameIsNovel) ห้ามเรียกข้าว่า(@NameIsNovel)อาวุโสหู” ชายชราโบกน้ำเต้าของตนและ(@NameIsNovel)บ่นพึมพำ
“ผู้อาวุโสหู”
เซินลั่วจำได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)นี่คือผู้อาวุโสหูหย่งที่(@NameIsNovel)หลู่เหอกล่าวถึง จึงก้าวไปข้างหน้าเพื่อแสดงความเคารพในทันที
“โอ้? เจ้าคือคนใหม่ที่(@NameIsNovel)ซิ่วซิ่วพูดถึงสินะ เจ้าชื่ออะไรอีกครั้งนะ?” หูหย่งครุ่นคิดอยู่เป็น(@NameIsNovel)เวลานานแต่ก็นึกชื่อของเซินลั่วไม่ออก
“ผู้น้อยนามว่า(@NameIsNovel)เซินลั่ว” เซินลั่วตอบ
“เซินลั่ว ดี แค่ตามข้ามา แล้วข้ารับรองว่า(@NameIsNovel)เจ้าจะกลับไปอย่างปลอดภัย” หูหย่งพยักหน้า ใช้น้ำเต้าแตะตัวเซินลั่วเบาๆ แล้วกล่าว
เมื่อเห็นเช่นนี้ เซินลั่วก็อดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะรู้สึกกังวล ชายชราผู้นี้ที่(@NameIsNovel)ดูเหมือนคนขี้เมา จะสามารถนำพวกเขา(@NameIsNovel)ไปทำภารกิจให้สำเร็จได้(@NameIsNovel)จริงรึ? แต่เมื่อดูจากสีหน้าของคนอื่นๆ ทั้งสี่แล้ว ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)จะคุ้นเคยกับเรื่องนี้เป็น(@NameIsNovel)อย่างดี
“ท่านผู้อาวุโส พวกเราต้องไปทำภารกิจที่(@NameIsNovel)ใดรึ?” เซินลั่วถาม
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนี้ หูหย่งก็หันกลับไป ชี้ไปยังโถงใหญ่เบื้องหลังเขา(@NameIsNovel)แล้วกล่าวว่า(@NameIsNovel) “ก็ที่(@NameIsNovel)นี่แหละ”
“ที่(@NameIsNovel)นี่รึ?” เซินลั่วถามอย่างประหลาดใจ
คนอื่นๆ ก็แสดงสีหน้างุนงงเช่นกัน เห็นได้(@NameIsNovel)ชัดว่า(@NameIsNovel)ไม่เข้าใจเหมือนกัน
“ไม่ต้องกังวล สถานที่(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)เราจะไปนั้น ต้องเข้าจากที่(@NameIsNovel)นี่จริงๆ” หูหย่งกล่าว พลางยกสุราขึ้นดื่มอีกอึกหนึ่งแล้วเช็ดปาก
หลังจากดื่มเสร็จ เขา(@NameIsNovel)ก็จุกปากน้ำเต้าและ(@NameIsNovel)แขวนมันไว้ที่(@NameIsNovel)เอว
จากนั้นเขา(@NameIsNovel)ก็ลูบเครา จัดเสื้อผ้าและ(@NameIsNovel)หมวกให้เข้าที่(@NameIsNovel) แล้วเดินนำไปยังโถงพญายม
เมื่อเห็นเช่นนั้น เซินลั่วและ(@NameIsNovel)คนอื่นๆ ก็รีบเดินตามไป
ก่อนที่(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)จะทันได้(@NameIsNovel)เข้าไปในโถง ลมเย็นเยียบสายหนึ่งก็พัดออกมาจากข้างใน แม้จะเป็น(@NameIsNovel)ฤดูร้อน เซินลั่วก็รู้สึกเย็นยะเยือกขึ้นมาทันที ทำให้เกิดความรู้สึกวังเวงอย่างประหลาด
เมื่อก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไปในโถงพญายม เซินลั่วก็เห็นรูปปั้นเทพเจ้าองค์สูงใหญ่ มี(@NameIsNovel)ใบหน้าเกลี้ยงเกลาและ(@NameIsNovel)สวมมงกุฎ นั่งตัวตรงอยู่หลังโต๊ะเครื่องบูชา ไม่ต้องสงสัยเลยว่า(@NameIsNovel)นี่คือภาพของพญายมที่(@NameIsNovel)ผู้คนคุ้นเคยกันดี
ที่(@NameIsNovel)สองข้างของมงกุฎมี(@NameIsNovel)ถุงหอมแขวนอยู่เพื่อใช้ป้องกันหู เขา(@NameIsNovel)สวมอาภรณ์ยาวคอบัว สองมือถือกระดานหรูอี้ไว้หน้าอก แม้จะเป็น(@NameIsNovel)รูปปั้นดินเหนียว แต่ก็แผ่รัศมี(@NameIsNovel)ความน่าเกรงขามออกมา
สองข้างของรูปปั้นพญายม มี(@NameIsNovel)รูปปั้นของผู้พิพากษา: องค์หนึ่งมี(@NameIsNovel)ผิวพรรณปกติซีดขาว และ(@NameIsNovel)อีกองค์หนึ่งมี(@NameIsNovel)ใบหน้าดำคล้ำคล้ายผีร้าย
แต่ละองค์ถือเอกสารและ(@NameIsNovel)พู่กันไว้ในมือ พวกเขา(@NameIsNovel)คือผู้พิพากษาที่(@NameIsNovel)ให้รางวัลแก่คนดีและ(@NameIsNovel)ลงโทษคนชั่ว ซึ่งเป็น(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)รู้จักกันดีในตำนานของชาวโลก
ใต้รูปปั้นผู้พิพากษา มี(@NameIsNovel)รูปปั้นผอมๆ สวมมงกุฎสูง องค์หนึ่งสีดำและ(@NameIsNovel)อีกองค์สีขาว เป็น(@NameIsNovel)ตัวแทนของยมทูตขาวดำ และ(@NameIsNovel)อีกด้านหนึ่งคือหัววัวและ(@NameIsNovel)ภูตผีหน้าม้า
สายตาของเซินลั่วจับจ้องอยู่ที่(@NameIsNovel)ใบหน้าของภูตผีหน้าม้านานกว่า(@NameIsNovel)ปกติ เขา(@NameIsNovel)รู้สึกว่า(@NameIsNovel)ภูตผีหน้าม้าที่(@NameIsNovel)ปั้นจากดินเหนียวกับตัวจริงที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เคยเห็นนั้นแตกต่างกันอยู่บ้าง โดยรูปปั้นดินเหนียวดูดุร้ายกว่า(@NameIsNovel)มาก
บนผนังโดยรอบ มี(@NameIsNovel)ภาพจิตรกรรมฝาผนังสีสันสดใสที่(@NameIsNovel)บรรยายฉากต่างๆ ของขุมนรกสิบแปดขุม เต็มไปด้วยภาพของการลงทัณฑ์อันทรมาน เช่น การควักไส้ ภูเขา(@NameIsNovel)ดาบ ทะเลเพลิง หม้อต้มเดือด เป็น(@NameIsNovel)ต้น
หลังจากมองดูอยู่ครู่หนึ่ง เซินลั่วก็รู้สึกไม่สบายใจและ(@NameIsNovel)รีบเบนสายตากลับมา
จากนั้นเขา(@NameIsNovel)ก็ใช้มือทำผนึกเวทพิสดาร ถือธูปโค้งคำนับพญายมและ(@NameIsNovel)รูปปั้นเทพเจ้าองค์อื่นๆ สามครั้งด้วยความเคารพ แล้วจึงปักธูปสามดอกลงในกระถางธูป
หลังจากนั้น เขา(@NameIsNovel)ก็ยืนกอดอกอยู่ข้างๆ ราวกับกำลังรออะไรบางอย่าง
----------