หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 428
ตอนที่ 428 : ถอดถอนวิญญาณอัคคีต่างภพ
ตอนที่ 428
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ น้ำในสระที่(@NameIsNovel)เคยเดือดพล่านกลับมาสงบนิ่ง ผิวน้ำใสราวกับกระจก
ทว่า(@NameIsNovel)ขณะที่(@NameIsNovel)หูหย่งทอดมองผ่านผิวน้ำ ก็เห็นเงาดำทอดยาวเคลื่อนไหวอยู่ใต้นั้น คล้ายมังกรหรืออสรพิษ
ดูราวกับจะติดอยู่กับผิวน้ำ แต่เมื่อมองใกล้ ก็เหมือนซ่อนอยู่ในห้วงลึกไม่อาจมองทะลุได้(@NameIsNovel)
ในจังหวะนั้น เงาขนาดใหญ่พลันลอยขึ้นมาจากใต้น้ำ เข้าใกล้ผิวน้ำในฉับพลัน เผยให้เห็นร่างที่(@NameIsNovel)แท้จริง – เศียรมังกรเคราม่วงมหึมา
ดวงตาปิดสนิท หนวดมังกรเปรอะเปื้อนเลือด แลดูน่าสะพรึงกลัว
หูหย่งเห็นดังนั้น แววตาแห่งความยินดีก็ฉายวาบขึ้น แต่ก่อนจะได้(@NameIsNovel)เอ่ยปาก ดวงตาที่(@NameIsNovel)ปิดสนิทของเศียรมังกรก็พลันเปิดออก เผยให้เห็นสีเขียวอันน่าขนลุกที่(@NameIsNovel)ส่องประกายด้วยความนิ่งงันแห่งความตาย แล้วพลันสั่นไหว
เพียงชั่วขณะที่(@NameIsNovel)สบตากัน เศียรมังกรก็จมลงสู่ความมืดมิดแล้วหายไป
ยืนอยู่บนผิวน้ำ หูหย่งพบว่า(@NameIsNovel)ตาขาวได้(@NameIsNovel)หายไปอย่างไร้ร่องรอย ดวงตาทั้งสองดูดำสนิทราวหมึก สีหน้าก็ไร้ความรู้สึกเช่นกัน
แม้เซินลั่วจะไม่ได้(@NameIsNovel)เห็นความผิดปกติใดๆ ใต้สระน้ำ แต่เมื่อเห็นสภาพของหูหย่ง ก็รู้ว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)บางอย่างไม่ชอบมาพากล
เขา(@NameIsNovel)พยายามลุกขึ้นยืน แต่เพียงขยับตัวเล็กน้อย แรงกระแทกหนักๆ ก็ฟาดลงบนไหล่ ทำให้ล้มลงอีกครั้ง ความเจ็บปวดเฉียบพลันแล่นผ่านไหล่ รู้สึกเหมือนกระดูกแตก
แววตาแห่งความหวาดกลัวฉายวาบขึ้นในดวงตาเซินลั่ว จ้องมองหูหย่งที่(@NameIsNovel)อยู่ใกล้ๆ ไม่เข้าใจว่า(@NameIsNovel)อีกฝ่ายมาถึงข้างกายตนในพริบตาได้(@NameIsNovel)อย่างไร
ทว่า(@NameIsNovel)สิ่งที่(@NameIsNovel)ทำให้ประหลาดใจคือหลังจากโจมตีแล้ว หูหย่งก็ไม่ได้(@NameIsNovel)พยายามจะสังหารเขา(@NameIsNovel) แต่กลับเดินอย่างไร้อารมณ์ไปยังบัวสีชมพูที่(@NameIsNovel)ใจกลางสระน้ำ
เมื่อมาถึงใกล้ดอกไม้ ดวงตาก็จดจ่ออยู่ที่(@NameIsNovel)ดอกบัวอย่างตั้งใจ พลันมุมปากก็กว้างขึ้น เผยรอยยิ้มที่(@NameIsNovel)แปลกประหลาด พลางยกมือขึ้นไปยังก้านดอกไม้
บนท้องฟ้าเบื้องบน เมื่อเห็นภาพนี้ สีหน้าของหลู่ฮว่า(@NameIsNovel)หมิงก็เปลี่ยนไปทันที เขา(@NameIsNovel)ต้องการจะพุ่งไปหยุดหูหย่ง แต่ก็ถูกขุนพลผีขวางทางไว้ ทำให้ต้องถอยหลังทีละก้าว ไม่อาจผ่านไปได้(@NameIsNovel)
“พี่เจียเฉิง รีบขวางมันที ท่านต้อง…”
ก่อนที่(@NameIsNovel)หลู่ฮว่า(@NameIsNovel)หมิงจะพูดจบ เซินลั่วก็ได้(@NameIsNovel)โยนยันต์อัสนีสวรรค์ออกไป พุ่งเข้าใส่หูหย่ง
ทันทีที่(@NameIsNovel)แสงวาบขึ้นบนกระดาษยันต์และ(@NameIsNovel)อัสนีสายฟ้ากำลังจะถูกปลดปล่อยออกมา แสงสีเขียวก็วาบขึ้นที่(@NameIsNovel)ใจกลางกระดาษยันต์ มันเจาะทะลุเป็น(@NameIsNovel)รูที่(@NameIsNovel)แม่นยำ ทำลายส่วนสำคัญของอักขระเวท
กระดาษยันต์ดับวูบทันที มี(@NameIsNovel)เพียงแสงสีขาววาบขึ้น แล้วพลังทั้งหมดก็สลายไป
ในขณะเดียวกัน มือของหูหย่งก็ได้(@NameIsNovel)ไปถึงก้านดอกไม้แล้ว ผนึกกำลังจะถูกทำลาย!
ทว่า(@NameIsNovel)ในชั่วขณะที่(@NameIsNovel)ฝ่ามือของหูหย่งสัมผัสก้านดอกไม้ การเปลี่ยนแปลงที่(@NameIsNovel)ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น!
กลีบของบัวสีชมพูเก้ากลีบเข้มขึ้น กลายเป็น(@NameIsNovel)สีแดงเลือดนกที่(@NameIsNovel)เซินลั่วเคยเห็นในนิมิตมาก่อน
“ไม่ดีแล้ว”
เซินลั่วร้องในใจอย่างเงียบๆ ไม่สนใจความเจ็บปวด เขา(@NameIsNovel)คลานออกจากสระโดยใช้ทั้งแขนและ(@NameIsNovel)ขา
ทว่า(@NameIsNovel)เปลวไฟถูกควบคุมได้(@NameIsNovel)อย่างดี มันเผาไหม้เฉพาะในขอบเขตของสระ ไม่ได้(@NameIsNovel)ลามออกไปนอกชายฝั่ง
ในชั่วขณะที่(@NameIsNovel)เปลวไฟกลืนกินร่าง เซินลั่วคิดว่า(@NameIsNovel)ตนจะกลายเป็น(@NameIsNovel)เถ้าถ่าน แต่ในความเป็น(@NameIsNovel)จริง กลับไม่ได้(@NameIsNovel)รู้สึกร้อนเลยแม้แต่น้อย แม้เปลวไฟจะดูรุนแรง แต่แทบจะไม่มี(@NameIsNovel)อุณหภูมิเลย
ขณะที่(@NameIsNovel)กำลังประหลาดใจ ก็พลันรู้สึกร้อนผ่าวในดวงตา ราวกับเปลวไฟพยายามจะเข้าสู่ดวงตา แต่ก่อนที่(@NameIsNovel)มันจะทำได้(@NameIsNovel) วัตถุชิ้นหนึ่งก็พลันบินออกมาจากแขนเสื้อ ปล่อยแสงสีขาวขุ่นออกมาเป็น(@NameIsNovel)ชั้นๆ
เมื่อพิจารณาอย่างใกล้ชิด เซินลั่วก็พบว่า(@NameIsNovel)วัตถุในแสงสีขาวนั้นคือกล่องหินที่(@NameIsNovel)บรรจุหมอนหยก!
ด้วยเสียง ‘คลิก’ ฝากล่องก็เปิดออกเองอย่างประหลาด แรงดึงดูดออกมาจากภายในกล่อง ดึงเปลวไฟสองสายที่(@NameIsNovel)พยายามจะเข้าสู่ดวงตา เข้าไปในกล่องหิน
ทันทีหลังจากนั้น ด้วยเสียง ‘คลิก’ กล่องหินก็ปิดตัวเองและ(@NameIsNovel)ตกลงมา
เซินลั่วเฝ้าดูฉากนี้ที่(@NameIsNovel)เกิดขึ้นตรงหน้า ค่อนข้างตกตะลึง ไม่เข้าใจว่า(@NameIsNovel)เกิดอะไรขึ้น แต่ก็ยังคงรับกล่องหินไว้ด้วยมือที่(@NameIsNovel)ยกขึ้น
แต่ก่อนที่(@NameIsNovel)จะทันได้(@NameIsNovel)คิดออก เปลวไฟที่(@NameIsNovel)กลืนกินอยู่รอบๆ ก็พลันถอยกลับ ทั้งหมดหดกลับเข้าไปในดอกบัว ทุกสิ่งกลับคืนสู่สภาพเดิม ราวกับว่า(@NameIsNovel)การแผ่ขยายของทะเลเพลิงเป็น(@NameIsNovel)เพียงภาพมายา
ทว่า(@NameIsNovel)เซินลั่วเหลือบมองกล่องหินที่(@NameIsNovel)บินออกจากมือและ(@NameIsNovel)รู้ว่า(@NameIsNovel)สิ่งที่(@NameIsNovel)เพิ่งเห็นนั้นไม่ใช่ของปลอมอย่างแน่นอน
“มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” เขา(@NameIsNovel)พึมพำกับตัวเอง
สายตาเลื่อนไปข้างหน้าและ(@NameIsNovel)เห็นไม่ไกลจากตน หูหย่งกำลังคุกเข่าอยู่ในสระ มือยังคงอยู่ในท่าที่(@NameIsNovel)ผิดปกติราวกับกำลังปกป้องดวงตา และ(@NameIsNovel)ยังคงไม่ไหวติง
“นี่คือ...” เซินลั่วเลิกคิ้ว รู้สึกประหลาดใจ
เขา(@NameIsNovel)เห็นว่า(@NameIsNovel)ร่างกายของหูหย่งไม่ได้(@NameIsNovel)ปล่อยความผันผวนของปราณเต๋าออกมาเลย ร่างกำลังจมลงไปในน้ำในสระอย่างช้าๆ และ(@NameIsNovel)ในไม่ช้าครึ่งหนึ่งของร่างกายก็หายไป
เซินลั่วคิดถึงบางสิ่ง สีหน้าเปลี่ยนไปอีกครั้ง รีบพุ่งไปข้างหน้า คว้าคอเสื้อของหูหย่ง แล้วดึงขึ้นมาจากน้ำ จากนั้นก็กระโดดไปยังชายฝั่ง
เขา(@NameIsNovel)โยนร่างในมืออย่างสบายๆ และ(@NameIsNovel)คนหลังก็ยังคงอยู่ในท่าเดิม ไม่เปลี่ยนแม้แต่ตอนที่(@NameIsNovel)ล้มลงบนพื้น
เซินลั่วเดินไปข้างหน้าและ(@NameIsNovel)เห็นว่า(@NameIsNovel)หูหย่งตายแล้ว กล้ามเนื้อใบหน้าตึงเครียดและ(@NameIsNovel)สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เบ้าตามืดมิด ลูกตาหายไป กลายเป็น(@NameIsNovel)หลุมเลือดสองหลุม
“เปลวไฟพวกนี้... สามารถเผาวิญญาณของคนได้(@NameIsNovel)โดยตรงเลยรึ?” เซินลั่วหันศีรษะอย่างรวดเร็วเพื่อมองไปยังดอกบัวในสระ เหงื่อเย็นๆ ปกคลุมร่างกาย แข็งทื่อไปทั้งตัว
เขา(@NameIsNovel)จำได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)ตอนที่(@NameIsNovel)อยู่ในทะเลเพลิงในสระก่อนหน้านี้ เปลวไฟสองสายพยายามจะเข้าสู่ดวงตา ถ้าไม่ใช่เพราะกล่องหินที่(@NameIsNovel)บินมาดูดซับพวกมันไว้ ตนคงต้องประสบชะตากรรมเดียวกับหูหย่งเป็น(@NameIsNovel)แน่
“หลังจากวางแผนมาอย่างรอบคอบ เจ้ากลับต้องมาสังเวยตัวเอง ในเมื่อเจ้าก็มี(@NameIsNovel)แหวนเก็บของนี้
ข้าจะไม่เกรงใจล่ะนะ ข้าจะรับมันไว้” เซินลั่วถอนหายใจ และ(@NameIsNovel)ถอดแหวนเงินออกจากนิ้วนางของหูหย่ง แล้วเก็บไว้ในแขนเสื้อ
จากนั้นก็ค้นแขนเสื้อและ(@NameIsNovel)หน้าอกของหูหย่ง แต่ไม่พบสิ่งใดเพิ่มเติม จึงยอมแพ้
เซินลั่วลุกขึ้นยืน กวาดสายตามองไปรอบๆ บริเวณ อยากจะดูว่า(@NameIsNovel)ร่างของหลู่เหอและ(@NameIsNovel)คนอื่นๆ ยังอยู่หรือไม่ หากพบ การฝังพวกเขา(@NameIsNovel)ก็ยังดีกว่า(@NameIsNovel)การปล่อยทิ้งไว้
น่าเสียดายที่(@NameIsNovel)การต่อสู้ก่อนหน้านี้รุนแรงอย่างยิ่ง ร่างของพวกเขา(@NameIsNovel)กระจัดกระจายไปที่(@NameIsNovel)ไหนก็ไม่รู้ แม้จะตั้งใจทำ ก็ไม่สามารถทำได้(@NameIsNovel)
“ตูม”
ในขณะนั้นเอง เสียงดังกึกก้องก็ดังมาจากท้องฟ้า และ(@NameIsNovel)ร่างหนึ่งก็พุ่งลงมาจากฟ้า กระแทกเข้ากับป่าอย่างหนัก
------------