หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 432
ตอนที่ 432 : คำแนะนำ
ตอนที่ 432
แม้ว่า(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)จะเป็น(@NameIsNovel)สหายกัน แต่เซินลั่วก็ยังคงเป็น(@NameIsNovel)คนนอกอยู่ดี และ(@NameIsNovel)หลู่ฮว่า(@NameIsNovel)หมิงก็ไม่ได้(@NameIsNovel)ใส่ใจที่(@NameIsNovel)จะแนะนำเขา(@NameIsNovel)โดยละเอียด
โดยปรกติแล้วเซินลั่วจะไม่สอดรู้สอดเห็นมากเกินไป เขา(@NameIsNovel)มองไปรอบๆ อย่างสงสัย และ(@NameIsNovel)สีหน้าของเขา(@NameIsNovel)ก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันขณะที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)หยุดเพื่อมองขึ้นไปเบื้องบน
บนท้องฟ้า มี(@NameIsNovel)ม่านแสงทรงกลมขนาดมหึมาปรากฏขึ้นตั้งแต่เมื่อใดไม่ทราบ โดยมี(@NameIsNovel)เงากระบี่ยักษ์เจ็ดเล่มอยู่ตรงกลาง แสดงให้เห็นถึงเจ็ดสีคือ แดง ส้ม เหลือง เขียว คราม น้ำเงิน และ(@NameIsNovel)ม่วง
รอบๆ กระบี่ยักษ์มี(@NameIsNovel)เงากระบี่ที่(@NameIsNovel)เล็กและ(@NameIsNovel)บางกว่า(@NameIsNovel)จำนวนมากก่อตัวเป็น(@NameIsNovel)วงแหวน และ(@NameIsNovel)ถัดออกไปก็มี(@NameIsNovel)เงากระบี่ที่(@NameIsNovel)เล็กกว่า(@NameIsNovel)อีกชั้นหนึ่ง
เงากระบี่บนม่านแสงซ้อนกันเป็น(@NameIsNovel)ชั้นๆ ถึงเจ็ดชั้น หมุนวนเหมือนกังหันลม
“นี่คือค่ายกลกระบี่เจ็ดพิฆาต ซึ่งจัดตั้งขึ้นโดยสำนักหลวงต้าถัง บรรพบุรุษ ผู้ยิ่งใหญ่ของเราได้(@NameIsNovel)จ่ายราคาอย่างมหาศาล เพื่อเชิญยอดคนจากสำนักชิงเฉวียนมาตั้งมันขึ้นเป็น(@NameIsNovel)ค่ายกลป้องกันของเรา
ค่ายกลนี้ทรงพลังอย่างยิ่ง กล่าวกันว่า(@NameIsNovel)มันถูกดัดแปลงมาจากค่ายกลกระบี่สังหารเซียนในตำนาน ที่(@NameIsNovel)ซึ่งแม้แต่ระดับเซียนที่(@NameIsNovel)ก้าวเข้ามาก็จะต้องพินาศ” หลู่ฮว่า(@NameIsNovel)หมิงอธิบายเมื่อเห็นปฏิกิริยาของเซินลั่ว
“ค่ายกลกระบี่เจ็ดพิฆาต!” เซินลั่วพึมพำกับตนเอง
แม้ว่า(@NameIsNovel)ค่ายกลกระบี่เหนือศีรษะของเขา(@NameIsNovel)จะดูไม่ธรรมดา แต่เขา(@NameIsNovel)ไม่คาดคิดว่า(@NameIsNovel)มันจะสามารถสังหารแม้กระทั่งระดับเซียนได้(@NameIsNovel) รากฐานของสำนักหลวงต้าถังช่างหยั่งลึกไม่ได้(@NameIsNovel)จริงๆ
“ไปกันเถอะ” หลู่ฮว่า(@NameIsNovel)หมิงดูเหมือนจะค่อนข้างใจร้อนและ(@NameIsNovel)รีบนำเซินลั่วไปยังเส้นทางที่(@NameIsNovel)เงียบสงบ ในไม่ช้าก็มาถึงอาคารสองชั้น
“ท่านเฉิงกงอยู่ข้างใน รึ?” เซินลั่วมองไปยังอาคารเล็กๆ เบื้องหน้าเขา(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)ถามด้วยความประหลาดใจ
“ไม่ใช่ นี่คือที่(@NameIsNovel)พักของข้า ข้ามี(@NameIsNovel)เรื่องเร่งด่วนที่(@NameIsNovel)ต้องไปทำ พวกเราจะไปพบท่านเฉิงกงทีหลัง” หลู่ฮว่า(@NameIsNovel)หมิงตอบ จากนั้นก็ก้าวเข้าไปในอาคาร
เซินลั่วค่อนข้างงุนงง แต่ก็ตามเข้าไป
ก่อนที่(@NameIsNovel)จะทันได้(@NameIsNovel)ก้าวเข้าไปในอาคาร กลิ่นสุราที่(@NameIsNovel)เข้มข้นก็ลอยออกมา ผสมกับเสียงกลืนดังอึกๆ จากภายใน
เซินลั่วหยุดอยู่ที่(@NameIsNovel)ทางเข้า เพียงเพื่อจะเห็นหลู่ฮว่า(@NameIsNovel)หมิงนั่งอยู่ข้างใน กอดไหสุราขนาดใหญ่และ(@NameIsNovel)กำลังดื่มรสชาติของมัน
ไหสุราอีกหลายไหวางอยู่บนโต๊ะข้างๆ เขา(@NameIsNovel)
เซินลั่วหัวเราะเบาๆ และ(@NameIsNovel)ส่ายหน้า เดินเข้าไปข้างใน
“ฮู่ว ข้าคิดถึงสิ่งนี้เหลือเกิน!” หลู่ฮว่า(@NameIsNovel)หมิงวางไหสุราลง เช็ดคราบสุรารอบปากของตนด้วยมือและ(@NameIsNovel)กล่าวด้วยสีหน้าที่(@NameIsNovel)มึนเมา
“เรื่องสำคัญที่(@NameIsNovel)ท่านกล่าวถึงคือการดื่มสุรา รึ?” เซินลั่วถามอย่างงุนงง
“เหอะเหอะ สำหรับข้าแล้ว การดื่มสุราเป็น(@NameIsNovel)สิ่งที่(@NameIsNovel)สำคัญที่(@NameIsNovel)สุด หากข้าไม่ได้(@NameIsNovel)ดื่มสักวัน หนอนในท้องของข้าจะก่อกบฏ
ทว่า(@NameIsNovel)ท่านเฉิงกงไม่อนุญาตให้ข้าพกสุราเมื่อข้าปฏิบัติหน้าที่(@NameIsNovel) สองสามวันที่(@NameIsNovel)ผ่านมานี้ช่างเหลือทน” หลู่ฮว่า(@NameIsNovel)หมิงหัวเราะเบาๆ ดื่มอีกสองสามอึกใหญ่
“จากปฏิกิริยาของท่าน ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)ท่านจะไม่ได้(@NameIsNovel)ดื่มสุรามาหลายปีแล้ว” เซินลั่วหัวเราะ
“หนึ่งวันไม่เห็นหน้า เหมือนสามปี” หลู่ฮว่า(@NameIsNovel)หมิงอุทาน
เซินลั่วเพียงส่ายหน้าและ(@NameIsNovel)หัวเราะ ไม่ได้(@NameIsNovel)พูดอะไร
“สหายเซิน อยากดื่มหน่อยหรือไม่?” หลู่ฮว่า(@NameIsNovel)หมิงผลักไหสุรามาให้
“พวกเรากำลังจะไปพบท่านเฉิงกง มันไม่เหมาะสมที่(@NameIsNovel)จะดื่มสุราในตอนนี้ ดังนั้นข้าขอปฏิเสธ” เซินลั่วถูกกลิ่นหอมและ(@NameIsNovel)นุ่มนวลของสุรายั่วยวน
แต่ก็คิดให้ดีเมื่อพิจารณาถึงการพบปะที่(@NameIsNovel)กำลังจะมาถึง ดังนั้นจึงปฏิเสธข้อเสนอ
หลู่ฮว่า(@NameIsNovel)หมิงไม่ได้(@NameIsNovel)ยืนกรานและ(@NameIsNovel)ดื่มต่อไปคนเดียว ดื่มหมดสามไหใหญ่ก่อนจะหยุดในที่(@NameIsNovel)สุด
“ไปกันเถอะ” หลังจากเรอออกมา หลู่ฮว่า(@NameIsNovel)หมิงก็นำเซินลั่วออกจากอาคารเล็กๆ และ(@NameIsNovel)ไปยังนอกโถงใหญ่
“นี่คือโถงหลักของสำนักหลวงต้าถังที่(@NameIsNovel)ซึ่งท่านเฉิงกงมักจะจัดการเรื่องต่างๆ” หลู่ฮว่า(@NameIsNovel)หมิงนำเซินลั่วเข้าไปโดยตรง
โถงนั้นดูโอ่อ่าและ(@NameIsNovel)ใหญ่โตจากภายนอก สูงกว่า(@NameIsNovel)โถงอื่นๆ ใกล้เคียงมาก แต่ภายในกลับไม่หรูหรา นอกจากโต๊ะและ(@NameIsNovel)เก้าอี้สำหรับแขกแล้ว พวกเขา(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)เพียงชั้นวางอาวุธสองแถว เต็มไปด้วยอาวุธนานาชนิด
“นี่คือโถงประชุมจริงๆ รึ?” เซินลั่วมองดูฉากเบื้องหน้าด้วยความไม่เชื่อ
“เหอะเหอะ ท่านเฉิงกงเป็น(@NameIsNovel)ทหาร ท่านรักดาบและ(@NameIsNovel)ชอบการกระทำ ท่านคิดว่า(@NameIsNovel)ทองและ(@NameIsNovel)เครื่องเงิน ของเก่าและ(@NameIsNovel)ของวิเศษล้วนทำให้จิตใจของผู้คนเสื่อมทราม
ดังนั้นท่านจึงห้ามไม่ให้มี(@NameIsNovel)ของเหล่านี้ในโถงเหยียนอู่แห่งนี้อย่างเด็ดขาด” หลู่ฮว่า(@NameIsNovel)หมิงอธิบายพร้อมรอยยิ้ม
“สหายหลู่ ชาจิตวิญญาณถ้วยหนึ่งสำหรับสหายของท่าน” ผู้ดูแลสองคนเดินเข้ามา นำชาจิตวิญญาณถ้วยหนึ่งให้ชายทั้งสอง
“ท่านเฉิงกงอยู่หรือไม่?” หลู่ฮว่า(@NameIsNovel)หมิงสอบถาม
“ฝ่าบาทได้(@NameIsNovel)ทรงเรียกท่านเฉิงกงเข้าเฝ้าในวันนี้เพื่อหารือนโยบาย ท่านยังไม่กลับมา” ผู้ดูแลคนหนึ่งตอบ
“โอ้ เช่นนั้นให้พวกเรารอสักครู่เถิด” หลู่ฮว่า(@NameIsNovel)หมิงดูประหลาดใจเล็กน้อย แล้วหันไปพูดกับเซินลั่ว
เซินลั่วพยักหน้า นั่งลงข้างหนึ่งเพื่อรอ
การรอนั้นกลายเป็น(@NameIsNovel)ครึ่งชั่วยาม แต่ด้วยการที่(@NameIsNovel)หลู่ฮว่า(@NameIsNovel)หมิงอยู่เป็น(@NameIsNovel)เพื่อน เล่าเรื่องราวที่(@NameIsNovel)น่าสนใจที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)เห็นและ(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ทำในช่วงหลายปีที่(@NameIsNovel)ผ่านมาให้เขา(@NameIsNovel)ฟัง เซินลั่วก็ไม่พบว่า(@NameIsNovel)มันน่าเบื่อ
หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงฝีเท้าที่(@NameIsNovel)รีบร้อนก็ดังมาจากข้างนอก
“ท่านเฉิงกงกลับมาแล้ว!” คิ้วของหลู่ฮว่า(@NameIsNovel)หมิงกระตุกขณะที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ลุกขึ้นยืน
เขา(@NameIsNovel)ยังไม่ทันได้(@NameIsNovel)พูดจบ ชายชรากำยำคนหนึ่งก็เดินเข้ามา
ชายผู้นั้นสวมชุดเกราะทองคำ ใบหน้าของเขา(@NameIsNovel)ถูกซ่อนอยู่ใต้เคราที่(@NameIsNovel)หนาและ(@NameIsNovel)ดก และ(@NameIsNovel)ดวงตาของเขา(@NameIsNovel)ก็ใหญ่เท่าระฆังทองแดง ทำให้เขา(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ท่าทีที่(@NameIsNovel)น่าเกรงขาม
“บัดซบ เป็น(@NameIsNovel)ขุนนางแล้วจะมี(@NameIsNovel)ประโยชน์อะไรหากต้องเข้าเฝ้าทุกวัน ช่างน่ารำคาญสิ้นดี”
เซินลั่วยืนขึ้น ตั้งใจจะไปข้างหน้าเพื่อแสดงความเคารพ แต่เขา(@NameIsNovel)ก็แข็งค้างอยู่กับที่(@NameIsNovel)เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินคำพูดของชายชรากำยำ
หลู่ฮว่า(@NameIsNovel)หมิงเหลือบมองเซินลั่วอย่างมี(@NameIsNovel)ความหมาย ราวกับจะบอกว่า(@NameIsNovel) “เห็นไหม ข้าบอกท่านแล้ว”
“อาจารย์ ข้ากลับมาแล้ว” จากนั้นเขา(@NameIsNovel)ก็ก้าวไปข้างหน้าและ(@NameIsNovel)โค้งคำนับ
“อาจารย์…” สีหน้าประหลาดใจแผ่ซ่านไปทั่วใบหน้าของเซินลั่ว หลู่ฮว่า(@NameIsNovel)หมิงและ(@NameIsNovel)เฉิงเหยาจินเป็น(@NameIsNovel)อาจารย์และ(@NameIsNovel)ศิษย์กันรึ
“เจ้าเด็กเหม็นสาบ เหม็นกลิ่นสุราอีกแล้ว! เจ้าไปดื่มมาอีกแล้วใช่หรือไม่! คำดุด่าครั้งที่(@NameIsNovel)แล้วยังไม่พอใช่หรือไม่?
บอกข้ามาสิ ครั้งนี้เจ้าก่อปัญหาอะไรขึ้นมา?” เฉิงเหยาจินสูดจมูกและ(@NameIsNovel)จ้องมองหลู่ฮว่า(@NameIsNovel)หมิง ยกมือขึ้นราวกับจะฟาดเขา(@NameIsNovel)
“อาจารย์ ข้าขอสาบานว่า(@NameIsNovel)ข้าไม่ได้(@NameIsNovel)ดื่มระหว่า(@NameIsNovel)งปฏิบัติภารกิจ กลิ่นสุราบนตัวข้าเป็น(@NameIsNovel)เพียงเพราะข้าดื่มไปสองสามแก้วหลังจากเสร็จสิ้นภารกิจ สหายเซินเห็นเหตุการณ์!” หลู่ฮว่า(@NameIsNovel)หมิงรีบกระโดดถอยหลังและ(@NameIsNovel)ป้องกันตัวเอง
“โอ้... มี(@NameIsNovel)ชายหนุ่มอีกคนอยู่ที่(@NameIsNovel)นี่รึ?”
เฉิงเหยาจินเหลือบมองด้วยแววตาคมกริบ “เจ้าคือหนุ่มแซ่เซินสินะ? ว่า(@NameIsNovel)อย่างไร — ที่(@NameIsNovel)เด็กคนนี้พูดมา เป็น(@NameIsNovel)ความจริงหรือไม่?”
ดวงตาของเฉิงเหยาจินกวาดมองเซินลั่วตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า น้ำเสียงของเขา(@NameIsNovel)ไม่ดังนัก แต่กลับแฝงแรงกดดันจนบรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งลงทันตา
“ข้าคือเซินลั่ว เป็น(@NameIsNovel)เกียรติที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)พบท่าน เฉิงกง” เซินลั่วก้าวออกมาข้างหน้า โค้งคำนับด้วยท่าทีสำรวม “สหายหลู่ไม่ได้(@NameIsNovel)โกหก เขา(@NameIsNovel)เพียงดื่มไปสองสามจอกหลังจากเสร็จสิ้นภารกิจเท่านั้น”
“หึ... เช่นนั้นข้าจะปล่อยเจ้าไปในครั้งนี้” เฉิงเหยาจินแค่นเสียงในลำคอ ราวกับไม่ใส่ใจนัก จากนั้นสายตาก็หันกลับมามองเซินลั่วอีกครั้ง
“ชื่อของเจ้าคือเซินลั่วรึ? ข้าไม่คุ้นหูนัก เจ้ามาที่(@NameIsNovel)นี่เพื่อขอฝากตัวเป็น(@NameIsNovel)ศิษย์หรือ?” แววตาของเขา(@NameIsNovel)เปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)ผ่อนคลายเล็กน้อย “เจ้าดูเรียบร้อยและ(@NameIsNovel)ซื่อสัตย์ดี... ไม่เหมือนเจ้าคนขี้เมานั่น”
“ท่านเฉิงกง เกิดความเข้าใจผิดขึ้นแล้ว” เซินลั่วรีบตอบ “ข้ามาที่(@NameIsNovel)นี่เพราะมี(@NameIsNovel)เรื่องสำคัญจะรายงานต่อท่าน”
“อาจารย์!” หลู่ฮว่า(@NameIsNovel)หมิงพูดขึ้นอย่างร้อนรน “สหายเซินเป็น(@NameIsNovel)สหายของข้า เขา(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ผู้ที่(@NameIsNovel)สอน วิชาเหินบนน้ำให้ข้า เขา(@NameIsNovel)เองก็มี(@NameIsNovel)ส่วนในภารกิจครั้งนี้ด้วย จึงมาพร้อมข้าเพื่อรายงานต่อท่าน”
“อืม? วิชาเหินบนน้ำนั้นเป็น(@NameIsNovel)คาถาของเจ้าหรือ?” เฉิงเหยาจินยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “คาถานี้ช่วยพวกเรามากในการต่อต้านอสูรน้ำ สำนักหลวงต้าถังถือว่า(@NameIsNovel)ติดหนี้บุญคุณเจ้าครั้งหนึ่ง”
“หากเจ้าต้องการความช่วยเหลือในภายภาคหน้า ก็อย่าได้(@NameIsNovel)ลังเลที่(@NameIsNovel)จะเอ่ยปาก”
เฉิงเหยาจินกล่าวพลางหัวเราะเสียงดัง ตบไหล่ของเซินลั่วแรงหนึ่งทีด้วยความเป็น(@NameIsNovel)กันเอง
พลังในฝ่ามือนั้นหนักหน่วงเกินคาด ทำให้ร่างของเซินลั่วเซถอยไปครึ่งก้าว ไหล่ชาด้วยความเจ็บปวด แต่เขา(@NameIsNovel)ก็เพียงยิ้มบางๆ และ(@NameIsNovel)โค้งคำนับตอบด้วยความเคารพ
----------