หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 471
ตอนที่ 471 : การแปรผันของพลังเทวะ
ตอนที่ 471
แววตาของเซินลั่วหรี่ลงอย่างฉับพลัน ปราณเต๋าในร่างพลันหลั่งไหลเข้าสู่แส้หกเฉินในทันที
แส้ส่องประกายแสงทมิฬเช่นเดียวกับกระบี่ยาวก่อนหน้านี้ ดวงตะวันทมิฬปรากฏขึ้นบนตัวแส้ แสงที่(@NameIsNovel)แผ่ออกมานั้นอัดแน่นไปด้วยพลังหยินบริสุทธิ์เข้มข้นยิ่งนัก
ประกายแสงสีทองพุ่งเข้าใส่ดวงตะวันทมิฬ ทะลวงผ่านไปอย่างง่ายดายและ(@NameIsNovel)พุ่งชนแส้หกเฉินอย่างจัง
เซินลั่วรู้สึกได้(@NameIsNovel)ถึงพลังที่(@NameIsNovel)เปี่ยมไปด้วยการทะลุทะลวงอย่างรุนแรง พุ่งผ่านแส้หกเฉินเข้าสู่แขนของเขา(@NameIsNovel)โดยตรง กดทับแขนจนร่างกายสั่นสะท้านโดยไม่ตั้งใจ
“เฮอะ!”
พลันเปล่งเสียงคำรามต่ำๆ เคล็ดวิชาหวงถิงภายในกายโคจร พลังแห่งมังกรและ(@NameIsNovel)ช้างพุ่งออกจากแขนและ(@NameIsNovel)ตรงเข้าใส่ทหารสวรรค์ชุดเกราะเงิน
แสงสีดำที่(@NameIsNovel)ส่องสว่า(@NameIsNovel)งบนแส้หกเฉินพลันพุ่งออกมาดุจคลื่นถอยร่น บีบให้ประกายแสงสีทองระเบิดออกอย่างกะทันหัน กลายเป็น(@NameIsNovel)เปลวแสงสีทองสว่า(@NameIsNovel)งไสว
การปะทะกันระหว่า(@NameIsNovel)งดวงตะวันทองคำและ(@NameIsNovel)ดวงตะวันทมิฬ แสงทั้งสองชนิดกัดกร่อนและ(@NameIsNovel)หลอมละลายซึ่งกันและ(@NameIsNovel)กันอย่างรวดเร็ว
เมื่อแสงสีทองบนร่างของทหารสวรรค์ชุดเกราะเงินสลายไป เซินลั่วก็สังเกตเห็นว่า(@NameIsNovel)ทหารสวรรค์ชุดเกราะเงินที่(@NameIsNovel)อยู่ตรงข้ามกำลังร่ายมนตร์ด้วยมือเดียว
ม่านแสงสีทองส่องสว่า(@NameIsNovel)งขึ้นด้านหลังเขา(@NameIsNovel) พร้อมกับวงแหวนยันต์หมุนวนอยู่ภายใน
ระยะห่างระหว่า(@NameIsNovel)งทั้งสองใกล้กันเกินไป เซินลั่วไม่มี(@NameIsNovel)เวลาหลบหลีก ทำได้(@NameIsNovel)เพียงโคจรเคล็ดวิชาหวงถิงอย่างเต็มกำลัง ร่างกายส่องประกาย
แขนทั้งสองข้างภายใต้การขับเคลื่อนของพลังแห่งมังกรและ(@NameIsNovel)ช้าง แปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)กรงเล็บมังกรที่(@NameIsNovel)แข็งแกร่ง ดุจเหล็กกล้า
กรงเล็บข้างหนึ่งวางขวางอยู่เบื้องหน้าเพื่อป้องกันคมกระบี่ อีกข้างกลับคว้าแส้หกเฉินออกมาฟาดฟันออกไป
เมื่อคมกระบี่สีทองพุ่งเข้าใส่แขน มันไม่สามารถทะลวงเกราะเกล็ดมังกรบนแขนของเขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)โดยตรง
แต่พลังอันแหลมคมกลับซึมซาบเข้าสู่ผิวหนังราวกับกระแทกกระทั้นกระดูก ทำให้เซินลั่วต้องกัดฟันด้วยความเจ็บปวด
แส้ที่(@NameIsNovel)ฟาดออกไปนั้นนำพาเงาแส้ที่(@NameIsNovel)คลุมเครือเป็น(@NameIsNovel)สายๆ พร้อมเสียงแหวกอากาศตรงเข้าทำลายคมกระบี่สีทองนับร้อย และ(@NameIsNovel)ฟาดเข้าใส่เอวของทหารสวรรค์ชุดเกราะเงินอย่างจังด้วยเสียง “ตุ้บ” ที่(@NameIsNovel)หนักแน่น
ทหารสวรรค์ชุดเกราะเงินพลันงอเอวเกือบจะหักเป็น(@NameIsNovel)สองท่อน และ(@NameIsNovel)ถูกเหวี่ยงกระเด็นออกไปในแนวราบ
หลังจากลงสู่พื้น ร่างของเขา(@NameIsNovel)ก็กระเด้งไปมาสองสามครั้ง แต่ไม่สลายไป หากแต่กลิ้งตัวแล้วกระโจนขึ้นมา พลันเตะพื้นอย่างรุนแรง และ(@NameIsNovel)หมุนตัวกลับมาราวกับลูกข่าง พุ่งตรงเข้าหาเซินลั่ว
กระบี่ยาวในมือพลันส่องประกายและ(@NameIsNovel)แปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)ประกายแสงสีทองนับไม่ถ้วนที่(@NameIsNovel)กระจัดกระจาย ทว่า(@NameIsNovel)แสงสีทองที่(@NameIsNovel)กระจัดกระจายไปนั้นไม่หายไป หากแต่ตกลงบนร่างของเขา(@NameIsNovel)แล้วหายเข้าไปในกาย
เมื่อแสงทองทั้งปวงถูกรวมเข้าสู่ร่างทหารสวรรค์ชุดเกราะเงิน ร่างนั้นพลันเปล่งประกายเจิดจ้า
กลิ่นอายพุ่งทะยานขึ้นอย่างรวดเร็วจนแตะระดับมหาโพธิญาณขั้นปลายในพริบตา ก่อนแปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)กระบี่แสงทองสว่า(@NameIsNovel)งจ้า
เห็นชัดว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel) “เคล็ดหลอมกายและ(@NameIsNovel)กระบี่เป็น(@NameIsNovel)หนึ่ง” — ท่าไม้ตายที่(@NameIsNovel)ร้ายกาจที่(@NameIsNovel)สุดของทหารสวรรค์ชุดนี้
เซินลั่วไม่อาจประมาท รีบโคจรปราณเต๋าเต็มกำลัง ส่งพลังหลั่งไหลเข้าสู่แส้หกเฉินทันที
แส้ถูกห่อหุ้มด้วยแสงสีดำ แรงผลักดันของมันเพิ่มขึ้น ดวงตาของเซินลั่วหรี่ลง ขาทั้งสองข้างแปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)เท้าช้างที่(@NameIsNovel)แข็งแกร่ง ดุจเหล็กกล้า ก้าวไปข้างหน้า
กรงเล็บมังกรที่(@NameIsNovel)ถือแส้ฟาดลงใส่ “กระบี่แสงสีทอง” ที่(@NameIsNovel)พุ่งเข้ามา
“ตูม” แส้หกเฉินฟาดเข้าใส่ตัวกระบี่อย่างหนักหน่วง พลันเกิดเสียงดังกึกก้องราวกับฟ้าร้อง
บนกระบี่แสงสีทอง พลันเกิดเสียง “แครก” คมชัด พร้อมด้วยรอยร้าวปรากฏขึ้นแล้วระเบิดออกอย่างรุนแรง
ในแสงสีทองที่(@NameIsNovel)กระจัดกระจาย กระบี่สีทองขนาดเล็กจิ๋วนับไม่ถ้วนระเบิดออก พุ่งกระหน่ำไปทุกทิศทาง
เซินลั่วทำได้(@NameIsNovel)เพียงรีบยกแขนขึ้นป้องกันหน้าอกและ(@NameIsNovel)ท้อง แขนของเขา(@NameIsNovel)ถูกเจาะทะลุ ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงพุ่งเข้าใส่
เมื่อก้มศีรษะลงมอง กระแสโลหิตสีแดงฉานก็ซึมออกมาจากรอยแยกของเกราะเกล็ดแล้ว
โชคยังดีที่(@NameIsNovel)แสงสีทองคงอยู่เพียงไม่กี่ลมหายใจก่อนจะสลายไปเอง แสงสีขาวสายหนึ่งพุ่งออกมาจากภายใน ผ่านหน้าผากของเซินลั่ว ผสานเข้ากับจิตวิญญาณเทวะของเขา(@NameIsNovel)
หลังจากเซินลั่วเก็บแส้หกเฉิน พลังแห่งมังกรและ(@NameIsNovel)ช้างภายในกายก็ถูกถอนออกเช่นกัน บาดแผลเกือบร้อยแห่งปรากฏขึ้นบนแขนของเขา(@NameIsNovel) เลือดไหลริน ภาพที่(@NameIsNovel)เห็นนั้นค่อนข้างน่าสยดสยอง
พยายามจะยกมือขึ้น พลันความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสราวกับถูกกระแสสายฟ้าพุ่งเข้าใส่แขนอีกครั้ง ทำให้ใบหน้าของเขา(@NameIsNovel)บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด
“คมกระบี่อันน่าเกรงขาม ถึงแม้จะสลายไปแล้วก็ยังคงมี(@NameIsNovel)คมกระบี่ตกค้างมากมาย ดูเหมือนจะสร้างความเสียหายแก่เส้นลมปราณของข้าด้วย”
ขณะที่(@NameIsNovel)พูด แสงแวบหนึ่งก็ปรากฏขึ้นรอบกาย และ(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ก็กลับมาอยู่ในโถงทองคำแล้ว
เซินลั่วมองไปยังแม่ทัพสวรรค์ชุดเกราะทองคำที่(@NameIsNovel)นั่งอยู่บนบัลลังก์และ(@NameIsNovel)อดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะบ่นว่า(@NameIsNovel) “ทหารสวรรค์สามสิบหกนายของท่านผู้นี้แข็งแกร่งยิ่งนัก ข้าถึงกับต้องงัดไพ่ตายมาใช้เลยนะ””
ทันทีที่(@NameIsNovel)สิ้นคำ เจดีย์สมบัติในมือแม่ทัพสวรรค์ก็เปล่งประกายสว่า(@NameIsNovel)งจ้า ก่อนโอสถเม็ดหนึ่งจะพุ่งลอยออกมา
เซินลั่วพยายามยกแขนรับ แต่ความเจ็บปวดแล่นพล่านขึ้นทั่วร่างจนแทบหมดแรง สูดลมหายใจลึกก่อนอ้าปากกลืนโอสถเข้าไป
อมไว้ในปากพลางก้าวออกจากโถงใหญ่ช้าๆ ท่วงท่าอ่อนแรงราวผู้พ่ายศึก ทรุดนั่งลงบนขั้นบันได แขนทั้งสองห้อยอยู่ข้างลำตัวอย่างหมดเรี่ยวแรง
ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงเมื่อกลืนโอสถลงคอ เสียงแผ่วเบาในลำคอสะท้อนความเหน็ดเหนื่อยและ(@NameIsNovel)ความเจ็บลึกในใจ
เมื่อโอสถเข้าสู่ท้อง มันพลันแปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)กระแสพลังงานอุ่นๆ ไหลจาก อกและ(@NameIsNovel)ท้องไปยังแขนขา
ทุกที่(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)พลังโอสถไหลผ่านก็รู้สึกเหมือนฝนที่(@NameIsNovel)ชุ่มชื่นกำลังร่วงหล่นลงมา ช่างสดชื่นนัก แต่เมื่อมันไปถึงแขน มันก็เหมือนกับแม่น้ำที่(@NameIsNovel)ถูกปิดกั้น และ(@NameIsNovel)ไม่สามารถไหลต่อไปได้(@NameIsNovel)อย่างราบรื่น
เซินลั่วตกใจ ประเมินพลังของการโจมตีสุดท้ายของทหารสวรรค์ต่ำไป คมกระบี่ที่(@NameIsNovel)หลงเหลืออยู่ในแขนของเขา(@NameIsNovel)สร้างความเสียหายแก่เส้นลมปราณอย่างรุนแรงจนพลังโอสถไม่สามารถผ่านไปได้(@NameIsNovel)
ทันใดนั้น เซินลั่วฝืนความเจ็บแปลบในแขน ประสานนิ้วร่ายมนตร์ก่อนนั่งขัดสมาธิ โคจรเคล็ดวิชาบำเพ็ญไร้นาม นำปราณเต๋าไหลเข้าสู่แขนเพื่อชี้นำพลังโอสถให้แผ่ซึม
แต่พอปราณเต๋าไหลถึงจุด “เจียนจิ่ง” ทั้งสองข้าง กลับถูกหยุดไว้ตรง “จี๋ฉวน” ราวกับเจอกำแพงทมิฬขวางกั้น
คิ้วขมวดแน่น เซินลั่วเร่งดึงปราณจากตันเถียนให้พลุ่งขึ้น พุ่งชนจุดจี๋ฉวนอย่างไม่ลังเล พยายามฝ่าแนวคมกระบี่ที่(@NameIsNovel)คั่งค้างอยู่ในร่างด้วยพลังปราณ
เพียงชั่วขณะ ความปวดแปลบกลับทวีรุนแรงขึ้นกว่า(@NameIsNovel)ร้อยเท่า พุ่งเข้ากระแทกบริเวณหัวไหล่ราวสายฟ้าฟาด
หนังศีรษะตึงวาบ เหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผากทันที
“นี่มัน... เป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)ยังไงกัน?”
ไม่อาจเข้าใจสิ่งที่(@NameIsNovel)เกิดขึ้น แต่ก็ไม่กล้าฝืนดำเนินต่อ เกรงว่า(@NameIsNovel)หากพลังเคลื่อนไหวพลาดเพียงนิด เส้นลมปราณที่(@NameIsNovel)ถูกคมกระบี่ปิดกั้นอยู่อาจขาดสะบั้นโดยสิ้นเชิง
“เฮ้อ... เมื่อพลังโอสถไหลไม่ถึงเส้นลมปราณ ข้าก็เร่งกระบวนการรักษาไม่ได้(@NameIsNovel) ต้องปล่อยให้คมกระบี่สลายเอง ใครจะรู้ว่า(@NameIsNovel)ต้องรอนานเพียงใด...” เซินลั่วถอนหายใจเบาๆ
รู้ดีว่า(@NameIsNovel)ความประมาทระหว่า(@NameIsNovel)งต่อสู้กับทหารสวรรค์นั้นสายเกินแก้แล้ว ตอนนี้สิ่งเดียวที่(@NameIsNovel)ทำได้(@NameIsNovel)คือหาทางขจัดคมกระบี่ออกจากเส้นลมปราณและ(@NameIsNovel)ฟื้นฟูให้กลับมาเชื่อมต่ออีกครั้ง
เมื่อความคิดผุดขึ้น แววตาพลันสว่า(@NameIsNovel)งวาบ — นึกถึงพลังเทวะแห่งวิชากระบี่หยางบริสุทธิ์ ที่(@NameIsNovel)ผู้คนขนานนามว่า(@NameIsNovel) “เคล็ดผนึกสวรรค์”
ตำนานเล่าว่า(@NameIsNovel)หลังจากฝึกฝนเคล็ดวิชานี้จนสำเร็จ ผู้บำเพ็ญจะสามารถรอดชีวิตจากบาดแผลสาหัส งอกอวัยวะใหม่ได้(@NameIsNovel) และ(@NameIsNovel)แม้กระทั่งฟื้นตัวจากบาดแผลร้ายแรงในพริบตา
หากเขา(@NameIsNovel)สามารถฝึกฝนเคล็ดวิชานี้จนสำเร็จ การซ่อมแซมเส้นลมปราณที่(@NameIsNovel)เสียหายเล็กน้อยก็ไม่น่าจะเป็น(@NameIsNovel)ปัญหา
----------