หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 472
ตอนที่ 472 : พลิกวิกฤตเป็นความปลอดภัย
ตอนที่ 472
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เซินลั่วก็ตัดสินใจทันทีที่(@NameIsNovel)จะฝึกฝนเคล็ดวิชานี้ และ(@NameIsNovel)หลับตาลง นึกถึงเคล็ดวิชาในใจ
หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เซินลั่วก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น แววตาแห่งความลังเลปรากฏขึ้นบนใบหน้า และ(@NameIsNovel)อดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะพึมพำกับตนเอง:
สาเหตุที่(@NameIsNovel)เซินลั่วประหลาดใจเป็น(@NameIsNovel)เพราะวิธีการฝึกฝนเคล็ดวิชาผนึกสวรรค์นั้นประหลาดยิ่งนัก คล้ายกับการเตรียมอาหารของพ่อครัว
มันต้องการให้ผู้ฝึกใช้ปราณเต๋าของตนเป็น(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ด กรีดผ่านกระดูก กล้ามเนื้อ และ(@NameIsNovel)เส้นเลือดของตนเอง
ด้วยการผ่าร่างกายของตนเองทีละขั้นตอน จากนั้นจึงสร้างเนื้อและ(@NameIsNovel)เลือดขึ้นใหม่ และ(@NameIsNovel)กระทำเช่นนี้ซ้ำๆ อย่างต่อเนื่อง
ผู้ฝึกจะสามารถบรรลุความสามารถในการซ่อมแซมบาดแผลของตนเองได้(@NameIsNovel)ตามต้องการ จึงแสดงให้เห็นถึงพลังเทวะแห่งการรักษาตนเองและ(@NameIsNovel)การงอกใหม่
ก่อนฝึกฝนเคล็ดวิชานี้ ผู้ฝึกจะต้องฝึกฝนวิชากระบี่หยางบริสุทธิ์และ(@NameIsNovel)บ่มเพาะพลังกระบี่หยางบริสุทธิ์เสียก่อน
ในคัมภีร์หยางบริสุทธิ์กล่าวไว้ว่า(@NameIsNovel) “เมื่อพลังหยางผุดขึ้น สรรพสิ่งย่อมถือกำเนิด”
สำหรับสิ่งมี(@NameIsNovel)ชีวิตส่วนใหญ่ในโลก พลังหยางคือต้นกำเนิดของชีวิตและ(@NameIsNovel)รากฐานของการอยู่รอด สารอาหารทั้งหมดที่(@NameIsNovel)พวกมันได้(@NameIsNovel)รับจากโลกจะถูกเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)พลังหยางบริสุทธิ์เพื่อบำรุงกายเนื้อ
และ(@NameIsNovel)แหล่งพลังงานสำหรับการซ่อมแซมกายเนื้อ โดยใช้เคล็ดวิชาผนึกสวรรค์ก็คือพลังกระบี่หยางบริสุทธิ์นี้
พลังแห่งการเติบโตที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)จากพลังหยางจะถูกรวมเข้ากับการกระตุ้นเฉพาะของเคล็ดวิชาลับเพื่อบรรลุกระบวนการฟื้นฟูเนื้อและ(@NameIsNovel)เลือด
“อย่างไรก็ตาม ตัวอ่อนกระบี่หยางบริสุทธิ์ก็ถูกบ่มเพาะขึ้นแล้วในโลกปัจจุบัน หากข้าฝึกฝนวิชากระบี่หยางบริสุทธิ์ตอนนี้
มันอาจจะเป็น(@NameIsNovel)ประโยชน์ต่อข้าเมื่อข้ากลับไป บางที ข้าอาจจะมี(@NameIsNovel)ความก้าวหน้าได้(@NameIsNovel)บ้าง” เซินลั่วครุ่นคิด
เมื่อตัดสินใจได้(@NameIsNovel)แล้ว เซินลั่วหลับตา นั่งขัดสมาธิ ปรับลมหายใจให้สงบ ก่อนเริ่มโคจรลมปราณอย่างช้าๆ
ไม่นาน ความเจ็บในแขนยังไม่จาง เขา(@NameIsNovel)ประกบมือเบื้องหน้าแล้วแยกออก มือซ้ายชี้ฟ้า มือขวาชี้ดิน ข้อมือยังคงเชื่อมแน่น
— ท่าประสาน “สวรรค์ มนุษย์ ปฐพี” แห่งเคล็ดวิชากระบี่หยางบริสุทธิ์ปรากฏขึ้น
ริมฝีปากขยับท่องคัมภีร์อย่างเงียบงัน
“รวบรวมพลังหยางอันบริสุทธิ์ แปรพลังเป็น(@NameIsNovel)แก่นแท้
แปรหยางให้กลายเป็น(@NameIsNovel)กำลังอันแกร่งกล้า รับวิญญาณจากภายนอก ซ่อนเทพไว้ภายใน…”
เมื่อเคล็ดวิชาเริ่มขับเคลื่อน คิ้วขมวดเล็กน้อย ความร้อนระอุค่อยๆ กระจายไปทั่วร่าง
— สัญญาณชัดว่า(@NameIsNovel)ปราณเต๋าถูกกระตุ้นให้เปลี่ยนสภาพเป็น(@NameIsNovel)พลังหยางบริสุทธิ์อันเที่(@NameIsNovel)ยงธรรม
หลังจากนั้น พลันมี(@NameIsNovel)เสียงลมโชยอยู่รอบกาย และ(@NameIsNovel)พลังแสงสีขาวที่(@NameIsNovel)พร่ามัวเป็น(@NameIsNovel)สายๆ ก็รวมตัวกันจากรอบกาย ห่อหุ้มเซินลั่วไว้ด้วยพลังวิญญาณฟ้าดินที่(@NameIsNovel)เฉียบคม
คิ้วและ(@NameIsNovel)ใจของเขา(@NameIsNovel)เคลื่อนไหว ปราณเต๋าภายในกายเริ่มโคจรทีละน้อย ตามกฎของเคล็ดวิชา วงแหวนประหลาดก่อตัวขึ้นในตันเถียน หมุนวนอย่างแผ่วเบา
พลังวิญญาณรอบกายเริ่มสั่นไหว ราวได้(@NameIsNovel)รับแรงสะเทือนจากปราณเต๋าภายใน ค่อยๆ เคลื่อนไหวโคจรรอบร่างอย่างช้าๆ
แต่แทนที่(@NameIsNovel)จะหมุนวนเป็น(@NameIsNovel)วังวนเหมือนทุกครั้ง กลับแปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)วงแหวนเร้นรางที่(@NameIsNovel)โอบล้อมทั้งร่าง โดยมี(@NameIsNovel)สวรรค์และ(@NameIsNovel)ปฐพีเป็น(@NameIsNovel)ศูนย์กลางอ้างอิง หมุนเวียนอย่างสงบ
เมื่อกระแสหมุนวนภายนอกและ(@NameIsNovel)ภายในเริ่มสอดประสานกัน ความรู้สึกแปลกประหลาดพลันแผ่ซ่าน—ราวกับสรรพสิ่งทั้งฟ้าดินหลอมรวมเป็น(@NameIsNovel)หนึ่งเดียวกับตนเอง
ภายในวงแหวนสีขาวที่(@NameIsNovel)ห่อหุ้ม ริ้วพลังวิญญาณบางเบาค่อยๆ ซึมผ่านรูขุมขนเข้าสู่ร่าง
ความปวดแปลบแล่นพล่านทั่วทั้งกาย เสมือนถูกเข็มนับพันแทงพร้อมกันในทุกอณูผิว เซินลั่วขบกรามแน่น ฝืนทนต่อความเจ็บและ(@NameIsNovel)ยังคงชี้นำพลังวิญญาณแห่งฟ้าดินที่(@NameIsNovel)แฝงเจตนาสังหารให้ไหลเข้าสู่ร่างต่อไป
ทว่า(@NameIsNovel)ทันทีที่(@NameIsNovel)พลังนั้นทะลวงเข้าสู่ร่าง กลับไม่ปฏิบัติตามเส้นทางที่(@NameIsNovel)กำหนด มิได้(@NameIsNovel)รวมตัวในตันเถียน หากแต่แผ่ซ่านออกไปทั่วสรรพางค์กายอย่างอิสระ
เมื่อพลังไหลผ่านเส้นลมปราณสามหยินและ(@NameIsNovel)สามหยางของแขน เซินลั่วพลันรู้สึกถึงอาการชาและ(@NameIsNovel)เจ็บปวด
ความรู้สึกนี้ไม่สบายนัก แต่เมื่อเทียบกับความเจ็บปวดจากการไหลของปราณเต๋า มันก็ไม่ได้(@NameIsNovel)รุนแรงจนทนไม่ไหว
“พลังหยางบริสุทธิ์อยู่กับข้าเสมอ ปราณเต๋า ไหลเวียน ตลอด เส้นลมปราณกายไม่จับตัว พลังปราณไหลเวียนมี(@NameIsNovel)จิตวิญญาณ…” เซินลั่วท่องมนตร์และ(@NameIsNovel)เร่งการโคจรของปราณเต๋าในตันเถียน
สิ่งนี้ได้(@NameIsNovel)รับการตอบสนองจากวงแหวนสีขาวภายนอกร่างกาย มันก็หมุนวนอย่างรวดเร็วเช่นกัน
นำพลังวิญญาณฟ้าดินเข้าสู่ร่างกายของเซินลั่วมากขึ้นเรื่อยๆ ทะลวงผ่านเส้นลมปราณที่(@NameIsNovel)ถูกปิดกั้นในร่างกาย ราวกับกำลังขุดเส้นทางบนภูเขา(@NameIsNovel)
ในฐานะเส้นลมปราณที่(@NameIsNovel)ถูกปิดกั้นมากที่(@NameIsNovel)สุดในแขนทั้งสองข้าง พวกมันย่อมเป็น(@NameIsNovel)เป้าหมายหลักของการโจมตีของพลังวิญญาณอย่างเป็น(@NameIsNovel)ธรรมชาติ
เมื่อพลังวิญญาณฟ้าดินรวมตัวกันมากขึ้นเรื่อยๆ ใบหน้าของเซินลั่วก็ยิ่งหมองคล้ำลง
ถึงอย่างนั้นกลับรู้สึกได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel) คมกระบี่ที่(@NameIsNovel)ฝังอยู่ในร่างมิได้(@NameIsNovel)ปะทะกับพลังใหม่นี้อย่างรุนแรง กลับแผ่วลงราวถูกกล่อมให้สงบ พลังในกายค่อยๆ บรรเทาและ(@NameIsNovel)เริ่มเยียวยาตนเอง
เมื่อเห็นดังนั้น เซินลั่วจึงหลับตาแน่น กัดฟันข่มความปวด รวบรวมสติในอาณาจักรวิญญาณ โคจรเคล็ดกระบี่หยางบริสุทธิ์จนถึงขีดสุด
กาลเวลาผ่านไปอย่างเงียบงัน เสื้อผ้าเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ใบหน้าแดงก่ำ ดวงตาพลันลืมขึ้นพร้อมแสงปราณแลบผ่าน
ทันใดนั้น เลือดคำโตพุ่งออกจากปาก ดั่งศรสีชาดพุ่งกระแทกม่านแสงเหนือเจดีย์ทองคำจนสั่นสะเทือนสะท้านไปทั้งอาณาเขต
หลังโลหิตหลั่ง สีแดงบนใบหน้าค่อยๆ จางหาย กลับคืนสู่ความสงบนิ่งดังเดิม
ปลายนิ้วปาดเลือดที่(@NameIsNovel)มุมปากออกเบาๆ รอยยิ้มบางแห่งความพึงใจคลี่ขึ้นบนใบหน้า
“ฮ่าฮ่า ข้าคิดว่า(@NameIsNovel)ต้องฝึกเคล็ดวิชาผนึกสวรรค์เพื่อแก้ปัญหาคมกระบี่ตกค้างนี้เสียแล้ว ไม่คาดคิดว่า(@NameIsNovel)เพียงแค่ชี้นำมันด้วยวิชากระบี่หยางบริสุทธิ์ก็สามารถขับมันออกจากร่างกายได้(@NameIsNovel)
แม้ไม่ได้(@NameIsNovel)ฝึกเคล็ดวิชาผนึกสวรรค์ เส้นลมปราณที่(@NameIsNovel)เสียหายเหล่านี้ก็จะค่อยๆ ฟื้นตัวด้วยตนเอง” เซินลั่วกวาดสายตามองแขนของตนและ(@NameIsNovel)หัวเราะ
ทว่า(@NameIsNovel)เมื่อตัดสินใจจะฝึกฝนพลังเทวะนี้แล้ว เซินลั่วก็ไม่คิดจะยอมแพ้ ตอนนี้เขา(@NameIsNovel)ฝึกฝนวิชากระบี่หยางบริสุทธิ์มาถึงขั้นที่(@NameIsNovel)สิบแล้ว และ(@NameIsNovel)ติดอยู่ที่(@NameIsNovel)คอขวดเล็กน้อย
เคล็ดวิชากระบี่หยางบริสุทธิ์ขั้นที่(@NameIsNovel)สิบเอ็ดและ(@NameIsNovel)สิบสองนั้นค่อนข้างพิศดารเมื่อเทียบกับสิบขั้นแรก
ตามหนทางบำเพ็ญเพียรโดยทั่วไปแล้ว ระดับสิบขั้นแรกถือเป็น(@NameIsNovel)ช่วงสะสมพลัง เป็น(@NameIsNovel)การรวบรวมปริมาณพลังปราณให้ถึงขีดจำกัด
เมื่อสะสมถึงจุดนี้แล้ว เหล่าผู้บำเพ็ญโดยทั่วไปจึงจะสามารถพยายามทะลวงเข้าสู่ระดับอิงปราณได้(@NameIsNovel) สองขั้นสุดท้ายหลังจากนั้น เปรียบเสมือนการยกระดับต่อยอดจากพื้นฐานเดิม
เริ่มต้นด้วยเคล็ดวิชาขั้นที่(@NameIsNovel)สิบเอ็ด เนื้อหาที่(@NameIsNovel)สอนไม่ใช่การเปลี่ยนถ่ายพลังวิญญาณฟ้าดินอย่างต่อเนื่อง แต่เป็น(@NameIsNovel)การชี้นำพลังกระบี่หยางที่(@NameIsNovel)เปลี่ยนถ่ายแล้วให้โจมตีร่างกายของตนเอง
สิ่งนี้อาจฟังดูเป็น(@NameIsNovel)นามธรรม แต่ในความเป็น(@NameIsNovel)จริงแล้ว มันคือการใช้พลังกระบี่หยางบริสุทธิ์เป็น(@NameIsNovel)แนวทางในการโจมตีตนเองในเส้นลมปราณของร่างกาย เพื่อขยายเส้นลมปราณให้กว้างขึ้น
วิชากระบี่หยางบริสุทธิ์มุ่งเน้นความสง่างามและ(@NameIsNovel)ยิ่งใหญ่ ด้วยเส้นลมปราณที่(@NameIsNovel)ขยายกว้างขึ้น ซึ่งถูกชี้นำโดยพลังหยางแข็งแกร่ง
เมื่อนั้นปราณเต๋าภายในร่างกายจะสามารถไหลเวียน ราวกับแม่น้ำอันยิ่งใหญ่ ส่งผลให้เกิดการโจมตีอันน่าเกรงขาม
เซินลั่วพักผ่อนอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงฝึกฝนต่อ
----------