หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 488
ตอนที่ 488 : การปลดปล่อย
ตอนที่ 488
ล้อรถม้าเคลื่อนไปข้างหน้า เซินลั่วมองไปในทิศทางของตรอกฉางผิง สงสัยว่า(@NameIsNovel)เซี่ยอวี่ซินกลับมาแล้วหรือยัง
ครั้งนี้ เขา(@NameIsNovel)ตั้งใจจะไปหาเซี่ยอวี่ซิน วางแผนที่(@NameIsNovel)จะมอบ “ตำราลับหลอมกายา” ให้กับนาง เพื่อเป็น(@NameIsNovel)ของขวัญแสดงความขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือซ้ำแล้วซ้ำเล่าของนาง
นับตั้งแต่วันที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ตำราลับมา เซินลั่วก็คิดจะมอบให้เซี่ยอวี่ซินอยู่หลายครั้ง แต่ในตอนนั้นเขา(@NameIsNovel)เลือกหลีกเลี่ยงโถงสมบัติ เพราะเกรงว่า(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)พักในตรอกฉางผิงจะถูกสอดแนม จึงไม่กล้าไปหา
บัดนี้ ระดับพลังบำเพ็ญเติบโตขึ้นมาก และ(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เองก็ไม่เห็นความสำคัญของโถงสมบัติเหมือนแต่ก่อนอีกต่อไป
ยิ่งไปกว่า(@NameIsNovel)นั้น เซินลั่วยังมี(@NameIsNovel)อีกหนึ่งเรื่องในใจ — อยากขอให้เซี่ยอวี่ซินช่วยสืบหาเบาะแสของ น้ำแท้สองธาตุ ที่(@NameIsNovel)ยังขาดอยู่
รถม้าวิ่งผ่านถนนและ(@NameIsNovel)มาถึงถนนเลียบแม่น้ำ หลังจากนั้นก็จะถึงตรอกฉางผิง
ในขณะนั้นเอง สีหน้าของเซินลั่วก็พลันเปลี่ยนไป
ชั้นของแสงสีดำพลันปรากฏขึ้นบนพื้นผิวของถุงเฉียนคุนบนร่างของเซินลั่ว และ(@NameIsNovel)เสียงคำรามอย่างตื่นเต้นก็ดังออกมา มันคือแม่ทัพผี
ในช่วงครึ่งปีที่(@NameIsNovel)ผ่านมา ขณะที่(@NameIsNovel)บำเพ็ญเพียร เขา(@NameIsNovel)ก็ได้(@NameIsNovel)ฝึกฝนแม่ทัพผีด้วยวิชาปราบอสูร ซึ่งส่วนใหญ่ก็ได้(@NameIsNovel)ผลดี แต่น่าประหลาดใจที่(@NameIsNovel)วันนี้มันกลับกระสับกระส่ายขึ้นมา
เซินลั่วรีบใช้วิชาปราบอสูร และ(@NameIsNovel)ต้องใช้ความพยายามพอสมควรกว่า(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)แม่ทัพผีจะสงบลง
“ท่านเซียน มี(@NameIsNovel)อะไรผิดปกติรึ?” สารถีร่างเตี้ยดูเหมือนจะได้(@NameIsNovel)ยินเสียงบางอย่างในรถม้า จึงดึงบังเหียนหยุดรถแล้วถาม
“ไม่มี(@NameIsNovel)ปัญหา ตรอกฉางผิงอยู่ข้างหน้านี้แล้ว ท่านส่งข้าลงตรงนี้ได้(@NameIsNovel)เลย” เซินลั่วมองออกไปข้างนอก แล้วกระโดดลงจากรถม้า
“ท่านเซียน...” สารถีร่างเตี้ยก้าวไปข้างหน้า อยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ลังเล
“ข้ารู้ว่า(@NameIsNovel)เจ้าต้องการจะพูดอะไร แต่โลกแห่งการบำเพ็ญไม่ได้(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)สถานที่(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)ดีเสมอไป และ(@NameIsNovel)พรสวรรค์ของเจ้าก็ไม่เหมาะกับเส้นทางนี้ ดังนั้นไปเถอะ”
เซินลั่วเข้าใจความตั้งใจของสารถีที่(@NameIsNovel)ตามเขา(@NameIsNovel)มาตลอดทาง จึงพูดประโยคหนึ่งอย่างสบายๆ แล้วเดินไปข้างหน้า
สารถีที่(@NameIsNovel)ตกตะลึงมองเซินลั่วจากไป ยืนนิ่งอยู่นาน ก่อนจะขับรถจากไปอย่างไม่พอใจ
เซินลั่วเดินไปตามริมแม่น้ำ ขณะที่(@NameIsNovel)สังเกตการณ์รอบๆ อย่างเงียบๆ
เมื่อครู่นี้ ตอนที่(@NameIsNovel)ใช้วิชาปราบอสูรเพื่อปลอบแม่ทัพผี เขา(@NameIsNovel)ก็ได้(@NameIsNovel)พบสาเหตุของการกระสับกระส่ายอย่างกะทันหันของมันด้วย
แม่ทัพผีได้(@NameIsNovel)สัมผัสถึงปราณภูตที่(@NameIsNovel)คล้ายกับของตนเอง และ(@NameIsNovel)ปราณนั้นก็ค่อนข้างผิดปกติ ทำให้แม่ทัพผีมี(@NameIsNovel)ปฏิกิริยา
“หรือว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ภูตทรงพลังซุ่มซ่อนอยู่ใกล้ๆ?” เซินลั่วคาดเดาในใจและ(@NameIsNovel)แผ่สัมผัสจิตเทวะออกไปรอบๆ
เพิ่งจะก้าวสู่ระดับหลอมวิญญาณ ระยะของสัมผัสจิตเทวะของเขา(@NameIsNovel)ยังคงค่อนข้างแคบ ไม่เกินสามสิบฉื่อ
แม้ว่า(@NameIsNovel)ระยะของสัมผัสจิตเทวะจะไม่ไกล แต่ความไวต่อสิ่งรอบข้างก็เฉียบคมกว่า(@NameIsNovel)เมื่อก่อนมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งการรับรู้ถึงความผันผวนในบรรยากาศ ซึ่งตอนนี้เฉียบคมกว่า(@NameIsNovel)เมื่อก่อนถึงสิบเท่า
แต่ไม่ว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)จะใช้สัมผัสจิตเทวะอย่างไร ก็ไม่สามารถรับรู้ถึงสิ่งผิดปกติใดๆ ได้(@NameIsNovel)
“ปราณภูตนั้นอยู่ที่(@NameIsNovel)ไหน?” เซินลั่วสื่อสารกับแม่ทัพผีผ่านสัมผัสจิตเทวะ
“ปราณภูตนั้นเพิ่งจะปรากฏขึ้นและ(@NameIsNovel)หายไปในทันที แม้แต่ข้าก็ยังสัมผัสไม่ได้(@NameIsNovel)ในตอนนี้ ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)มันจะหายไปแล้ว” แม่ทัพผีซึ่งยังไม่ถูกปราบให้เชื่องสนิทนัก ตอบกลับมาช้าๆ หลังจากนั้นครู่หนึ่ง
“ทำไมเจ้าไม่บอกให้เร็วกว่า(@NameIsNovel)นี้?” เซินลั่วหงุดหงิดเล็กน้อย แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรกับแม่ทัพผีได้(@NameIsNovel)จริงๆ
ภูตตนนี้ดื้อรั้นอย่างยิ่ง เขา(@NameIsNovel)เคยขู่มันด้วยอัคคีบัวสวรรค์เพื่อให้มันยอมจำนน แต่มันกลับเลือกความตายมากกว่า(@NameIsNovel)การยอมจำนน ดังนั้นจึงไม่มี(@NameIsNovel)ทางเลือก เขา(@NameIsNovel)ไม่สามารถฆ่าภูตตนนี้ได้(@NameIsNovel)จริงๆ
เนื่องจากปราณภูตได้(@NameIsNovel)หายไปแล้ว เซินลั่วจึงตัดสินใจที่(@NameIsNovel)จะไม่เสียเวลาที่(@NameIsNovel)นี่อีกต่อไป และ(@NameIsNovel)เดินไปยังตรอกฉางผิง
“มาเลย อย่าพลาด! เห็นปลาคาร์ปผ้าเห็นได้(@NameIsNovel)ทุกวัน แต่ปลาคาร์ปเทวะหาดูได้(@NameIsNovel)ยาก!” เสียงตะโกนดังมาจากข้างหน้า เป็น(@NameIsNovel)ชาวประมงหนุ่มกำลังขายปลาอยู่ริมถนน
“ปลาคาร์ปเทวะ รึ?” เซินลั่วหยุดฝีเท้าและ(@NameIsNovel)มองไป
หน้าชาวประมงหนุ่ม มี(@NameIsNovel)ถังไม้อยู่ใบหนึ่งซึ่งมี(@NameIsNovel)ปลาคาร์ปสีทองตัวหนึ่งกำลังว่า(@NameIsNovel)ยอยู่
ปลาคาร์ปตัวนี้ค่อนข้างไม่ธรรมดา มี(@NameIsNovel)หนวดสีแดงทองสองเส้นงอกยาวออกมาจากปาก เกล็ดของมันเป็น(@NameIsNovel)สีเหลืองทองทั้งหมด ส่องประกายแวววาวเหมือนทองคำใต้แสงแดด
ทว่า(@NameIsNovel)ปลาตัวนี้ดูเหมือนจะอยู่นอกน้ำมานานแล้ว ปากของมันอ้าและ(@NameIsNovel)ปิดอย่างอ่อนแรง กลืนอากาศเข้าไป ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)มันกำลังจะตาย
“พระพุทธเจ้าทรงเมตตา ท่านผู้มี(@NameIsNovel)บุญ ท่านไม่ให้ปลาตัวนี้ตายอย่างรวดเร็ว และ(@NameIsNovel)ไม่ปล่อยมันสู่ธรรมชาติ กลับนำมาแสดงให้ทุกคนเห็นเช่นนี้ ท่านจะทนได้(@NameIsNovel)อย่างไร?”
เณรน้อยในชุดผ้าสั้น ใบหน้าสะท้อนความเมตตา โค้งคำนับให้ชาวประมงและ(@NameIsNovel)พยายามเกลี้ยกล่อมเขา(@NameIsNovel)
เณรน้อยคนนี้ดูอายุประมาณแปดหรือเก้าขวบ มี(@NameIsNovel)ผิวพรรณเปล่งปลั่งและ(@NameIsNovel)สุขภาพดี น่ารักอย่างแท้จริง
“พอเถอะน่า ปลาคาร์มี(@NameIsNovel)เกล็ดสีทองทำเงินให้ข้าจากการค่าขายมานานแล้ว ถ้าเจ้าทนเห็นมันทุกข์ทรมานไม่ได้(@NameIsNovel) ทำไมไม่ซื้อมันไปล่ะ? แค่สามตำลึงเงินเท่านั้น” ชาวประมงหัวเราะ
“นี่...” เณรน้อยหน้าแดงก่ำ เขา(@NameIsNovel)ไม่มี(@NameIsNovel)เงินมากขนาดนั้น
“ถ้าไม่มี(@NameIsNovel)เงินก็ไปให้พ้น ก็อย่ามารบกวนการค้าของข้า ทุกท่านแม้จะไม่คิดจะซื้อก็ยังแวะชมได้(@NameIsNovel)!
มันคือปลาเทวะจากสวรรค์ เป็น(@NameIsNovel)ภาพมงคลสำหรับทุกคน!” ชาวประมงผลักเณรน้อยไปข้างๆ แล้วเร่ขายของต่อไป
แม้จะจางๆ แต่ก็มี(@NameIsNovel)ร่องรอยของปราณอสูรแผ่ออกมาจากปลาคาร์ปสีทอง บ่งบอกถึงการเริ่มต้นของปัญญาญาณ น่าเสียดายที่(@NameIsNovel)มันถูกจับได้(@NameIsNovel)ก่อนที่(@NameIsNovel)จะตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์
“นี่คือสามตำลึงเงิน ข้าจะซื้อปลาตัวนี้” เซินลั่วเดินขึ้นไปและ(@NameIsNovel)ยื่นแท่งเงินเล็กๆ ให้ชาวประมง
ปลาคาร์ใกล้จะพัฒนาปัญญาญาณและ(@NameIsNovel)สามารถถือเป็น(@NameIsNovel)สัตว์วิเศษได้(@NameIsNovel) คงน่าเสียดายที่(@NameIsNovel)จะปล่อยให้มันตายไปเช่นนี้
“ลูกค้านี่ช่างมี(@NameIsNovel)สายตาแหลมคมจริงๆ! แต่ข้าเชื่อว่า(@NameIsNovel)สามตำลึงเงินนั้นถูกไปหน่อย... ใช่แล้ว สิบตำลึงเงิน ถ้าขาดไปแม้แต่สลึงเดียว ข้าก็ไม่ขาย!”
ชาวประมงสังเกตเห็นการจ่ายเงินอย่างรวดเร็วของเซินลั่วและ(@NameIsNovel)ขึ้นราคาทันที ใบหน้าของเขา(@NameIsNovel)ประดับด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
“เจ้ากำลังขึ้นราคาตามอำเภอใจ!” คิ้วของเซินลั่วขมวดเข้าหากัน
“เออ ท่านผู้ใจบุญ ท่านมี(@NameIsNovel)จิตใจที่(@NameIsNovel)เมตตายิ่งนัก ท่านอดข้าวสักมื้อ ก็จะมี(@NameIsNovel)เงินแล้วสิบตำลึงเงินนั้นไม่มากเลยจริงๆ แค่คิดเสียว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)การทำบุญ” ชาวประมงหัวเราะอย่างไม่อาย
สีหน้าของเซินลั่วตกลง ไม่สนใจเรื่องเงินสิบตำลึงมากนัก แต่เขา(@NameIsNovel)จะไม่ยอมให้มนุษย์ธรรมดามาเอาเปรียบ
“ดูเกล็ดทองคำของข้าชิ้นนี้สิ มันมี(@NameIsNovel)ค่าถึงสิบตำลึงเงินหรือไม่?” ทันใดนั้น เสียงใสก็ดังขึ้น
ด้วยการดีดเบาๆ วัตถุสีทองที่(@NameIsNovel)ส่องประกายก็ตกลงที่(@NameIsNovel)เท้าของชาวประมง เป็น(@NameIsNovel)เกล็ดทองคำขนาดประมาณเหรียญทองแดง
“นี่คือ...” ความประหลาดใจวาบผ่านดวงตาของเซินลั่วขณะที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)มองไปยังที่(@NameIsNovel)มาของเสียง
บัณฑิตในชุดขาวเดินมาอย่างสบายๆ ดูอายุประมาณสี่สิบหรือห้าสิบปี พัดพับในมือและ(@NameIsNovel)เคราสั้นสามเส้นห้อยลงมาถึงอก ดูเป็น(@NameIsNovel)บัณฑิตและ(@NameIsNovel)สง่างามเป็น(@NameIsNovel)อย่างยิ่ง
ชาวประมงรีบหยิบเกล็ดทองคำขึ้นมา ดีดมันด้วยนิ้วและ(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ยินเสียงใส แท้จริงแล้วมันทำจากทองคำบริสุทธิ์
“โอ้โห คุ้มค่าจริงๆ! คุ้มค่าทุกสลึง! ท่านขอรับ ตอนนี้ปลาเป็น(@NameIsNovel)ของท่านแล้ว” เก็บเกล็ดทองคำไว้ในอกเสื้อ ชาวประมงก็โค้งคำนับให้บัณฑิตครั้งแล้วครั้งเล่า
บัณฑิตในชุดขาวไม่ได้(@NameIsNovel)สนใจชาวประมง ช้อนอ่างที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ปลาคาร์ปสีทองอยู่ด้านข้างและ(@NameIsNovel)เดินตรงไปยังแม่น้ำที่(@NameIsNovel)อยู่ใกล้ๆ
สวนทางกับการคาดการณ์ของทุกคน บัณฑิตในชุดขาว เทปลาคาร์ปจากอ่างลงไปในแม่น้ำด้วยเสียงดัง “จ๋อม”
“อนิจจา เขา(@NameIsNovel)คิดอะไรอยู่? โยนปลาคาร์ปที่(@NameIsNovel)ราคาตั้งสิบตำลึงเงินทิ้งไป”
“เจ้ารู้อะไร? เขา(@NameIsNovel)ก็แค่ทำบุญเท่านั้นแหละ”
เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นในฝูงชน
“ไปเถอะ ไม่ต้องถูกกักขังอีกต่อไป” บัณฑิตในชุดขาวไม่สนใจเสียงพึมพำรอบข้าง พึมพำเบาๆ ขณะมองดูปลา
ปลาคาร์ปในแม่น้ำหันมามองบัณฑิตในชุดขาว พยักหน้า จากนั้นก็ดำดิ่งลงไปในแม่น้ำ หายลับไปจากสายตา
เมื่อเห็นฉากนี้ ฝูงชนก็ตกตะลึง
----------